Het is einde is nabij

Gewoon geworden aan mijn Argentijns leven vliegen de dagen voorbij.Ik schrijf me met gods wil regelmatig in voor cursussen waar ik iets van op kan steken.Bij deze de must der cursussen namelijk een degustacion de vinos(wijnproeverij)waar ik een diploma voor heb behaald.Ook heb ik er een enkele les salsa op zitten, een ware overwinning in de wetenschap dat bij deze dans het allemaal op de heupen aankomt. De 20ste ga ik beginnen met reizen.De plicht van het schoolgaan is mijn strot aan het uitlopen waardoor ik het een week voor de reis er officieel de brui aan heb aangegeven en tot dusver dit nog niet beklaagd heb.Na de enkele les fotografie zit het er nu volledig op.Het is mooi geweest, het was een bijennest waar ik veel vriendschap heb ontvangen,meer dan verwacht wat ik deze laatste week tot mijn verbazing heb mogen merken.De laatste maanden heb ik het uitgaansleven, meerbepaald de discoteken over het algemeen links laten liggen, bewust vanwege de verkwisting van mijn goede vriend " plata" en doordat het mij niet bevredigde.De weinige keren dat ik me er toe liet overtuigen was het door de zeldzaamheid ervan wel een groot succes.Ik prefereer de huisbezoekjes en wekelijkse ontmoetingen die niet verder dan 2 uur s avonds gaan.
De relatie met de Recchias is tot nu toe nog altijd beangstigend goed, te goed dat ik me er niet gerust bij voel, bijgelovig dat na goede tijden slechte komen en vice versa.Antonella en Renzo zijn mijn broer en zus, ik zeg wat ik wil en tot nu toe is dit nog niet tot een conflict gekomen, ze respecteren me en zien me graag.Graciela, het konijntje is ook een schatje die door mijn vreemdelingenstatus haar slechte kant niet toont en zodus een goede vervangmoeder is.Alberto is op dezelfde manier te definieren.Ik ben me er zeker van gewust dat het niet mijn ouders zijn, ik zie alleen het mooie deel van het verhaal..
Ondanks mijn verwachtingen heb ik weinig echte vrienden, te tellen op 1 hand.Maar het zijn wel goede vrienden.Dit jaar ben ik op dat vlak meer naar de femenine kant geneigd.De typische uitjes waar we tiquila achter over klakken, de raadgevingen, de sarcastische opmerkingen over intimiteiten en lichaamsgebrekken zal ik zeker missen.Bij de Argentijnse jongens zijn er zeer weinig interessante kerels bij, mijn broer is een van de weinige uitzonderingen.Ik mis het mannelijk gezelschap, de broederschap.Nooit had ik gedacht vriendinnen te hebben, het was(zo dacht ik) DE manier om je via de vriendschap op te werken tot
het ware doel(een intieme relatie).Blijkbaar heb ik me er in vergist.Toch heb ik me er tot enkele aangetrokken gevoeld, het hoofdstuk Verenice is hierdoor nog niet afgelopen.De dagelijkse looppartijtjes zijn afgezwakt wegens tijdsgebrek maar de Engelse lessen Barrio San Martin blijf ik als een verstokte leraar geven.Na enkele schermutselingen heb ik nu alleen nog maar engeltjes, geen geroep, dreigementen en stress maar een ontspannen sfeer waar ik het beste van mezelf geef, de leerstof gaat er bij hen zo vlot in dat ik er zelf wat van opsteek bij het voorbereiden van de lessen.2 vliegen in 1 klap.Na een tweemalig contact gehad te hebben met revolvers is mijn waakzaamheid gestegen zeker als het gaat over jongeren van 16 jaar.Een enkele keer in mijn straat werd ik lastiggevallen door een gedrogeerde jongere waar het houten handvat van een revolver zichtbaar was, de jongen was een puber met een neus vol snot die rook naar chemische troep.De andere keer was gelijklopend.
Hoe zit het met Joost zijn liefdesleven?Een veelgestelde vraag, waar ik in dit "alles in een"-verslagje een antwoord op zal geven.Ze,Victoria genaamd,is een laatstejaars student Engels die werkt voor een Bodega als verkoopster.De liefde is spijtiggenoeg niet van lange duur want na ons 2 weken samenzijn komt het tot een einde.Nu ik eindelijk eens een positief, grappig meisje gevonden heb ben ik het die er een einde aan maak met reizen als excuus.Mendoza heeft me genoeg liefde gegeven,zowel fysiek als fysisch, het laatste dank ik aan mijn vriendinnen ..