Reis 1
Vrijdag, 2 december, rond 6 uur werd ik in de terminal verwacht.Mijn moeder had zich overslapen, ze had niet door dat de tijd tikte .In de auto maakten we snel vaart richting terminal toen ze op ongeveer een cuadra van de terminal draaide en de tegengestelde richting uitging.Antonella ophalen was de verklaring.Ondertussen was ik druk in de weer William te kalmeren dat het allemaal in orde zou komen.5 minuten voor de afvaart kwam ik toegesneld.Andesmar luidde de bus en staat hoog aangeschreven.Zonder noemenswaardige problemen kwamen we de volgende morgen(zaterdag) toe in Buenos Aires-terminal Retiro.Het mekka van het lage allooi.Meteen werden we overdonderd door sluwe verkopers, taxibestuurders, hotel promotors en een enkele dealer.Een goede 10 minuten later zaten we in de taxi richting hostel.De voorbije nacht was geen succes en we hadden een lange dag voor de boeg.Het probleem met het fenomeen’,eerste dag in een vreemde stad’,is dat je meteen er wilt invliegen en zoveel mogelijk wilt doen.De eerste dag hebben we de hele stad doorkruist:te voet, bus of met de metro.William is degene met de oriëntatie dus volgde ik hem zoals een loopse teef.Ons hostel is gelegen in San Telmo, een oude buurt die momenteel bevolkt wordt door artiesten en hippe studenten van bijzonder mooie aard.Op 200 meter van ons hostel hebben we Plaza Dorrego, met zijn zondagse tangovoorstellingen en surrealistische sfeer is het de hotspot van de stad.Vele toeristen strijken hier neer.Goed gevuld waren we die dag zeker en vast.In de middag hadden we ons te goed gedaan aan een smosje met als dessert een perzik en s’avonds lieten onszelf verleiden tot een spaghetti,zeker en vast verdient.Die dag hadden we in ons enthousiasme een groot stuk van de stad afgewerkt.Je hebt de antiekwinkels in San Telmo, de showtheaters in calle Corrientes, Puerto Madero met zijn grote jachten, Plaza Francia met zijn 200 jarige oude populieren die een spanwijde van enkele tientallen meters betrekt en zo veel meer.Die avond was er een asado in de hostel,iedereen kon ervan genieten.Na nog even kennisgemaakt te hebben gingen we naar plaza Dorrego waar je over de koppen liep.Het was een top avond en het koste ons moeite om een tafeltje te veroveren.De helft van ons bedrag dat we die dag hadden uitgegeven ging aan 1 drankje uit.Ik, niet meer de jongen die het graag eens laat rollen kon het niet over m’n hart krijgen om meer uit te geven.Daar aan de praat geraakt met enkele studenten die geschiedenis studeren en die ons de stad zouden laten zien.Maar toen ze onze leeftijd vroegen waren ze opeens van gedachten veranderd.Het maakte ons niet uit.De slaap bracht ons huiswaarts waar we op het gemakje met een goedkoop pintje op het terras een spelletje schaak afwerkten en erna onder de wol kropen.Het was een lange dag en het was al ver over 12.We besloten het de volgende dag rustiger aan te doen.
Zondag
Opgestaan om 7.30 zoals de echte globetrotters.Na een stevig ontbijt in een authentiek café met zwetende bediensters, grijsaards die van hun koffie nippen.Met een volle buik maar met een vermoeid gezicht gingen we naar Palermo, ook een zeer bekende buurt bij de high society van Buenos Aires dat s’avond omgevormd wordt tot een van de hipste uitgaansplaatsen.Door de schuld van een bizarre politieagent zijn we bij aankomst de foute kant uitgegaan.Ondanks dat hebben we andere parten van de stad kunnen bewonderen zoals de Chinese tuin en een verborgen park waar schaakmatchen werden gehouden.Gisteren waren we zoals globetrotters on crack, vandaag kwamen we ondanks onze voornemens het rustiger aan te doen er dicht bij in de buurt.We matten onszelf echt af, een rustpauze gunnen we ons alleen als we echt niet meer op de benen kunnen staan.Rond etenstijd waren we in de pietonal beland met als doel het reservaat, waar we niet geraakt zijn voor etenstijd.We kochten onze boef en nestelden ons aan de rand van het immense reservaat.Dat omringd wordt door een soort dijk met ervoor vele graspleinen waar het stampvol is met bruinende portenos, spelende kinderen en venters.Erna huurden we fietsen en verkenden het reservaat die ons allebei de adem benam.Aan de ene kant heb je de immense stad en aan de andere kant Rio de la Plata.Het reservaat, de long van de stad, stond bekent om zijn grote diversiteit aan eenden.Na een uurtje getourt te hebben in het park verplaatsten we ons naar een rommelmarkt, de hele strook rond het reservaat was stampvol, te vergelijken met een topdag aan de Belgische kust.Er werd gevolleybald, meisjes lieten zich van hun beste kant zien en er waren aerobic lessen met vooraan een gespierde kerel en achter hem een hele rij overrijpe vrouwen die zich tegoed deden aan zijn gespierde kont.Toen we de terugweg inzetten passeerden we het casino dat William koste wat kost wou bezoeken.Toen we voorbij de security kwamen werden we tegengehouden, allebei hadden we een mes bij en in ons enthousiasme waren we dat vergeten.De security belde de verwijderingsbrigade.2 potige kerels en we werden “beleefd” verwijderd uit de omgeving van het casino.Het was rond 19 uur toen we in San Telmo aankwamen.Daar splitsten onze wegen.William ging naar het hotel, een beetje rusten.De stad nog even verkennen was het excuus voor even op adem te komen na een hele dag bij elkaar geweest te zijn.Er was een rommelmarkt in San Telmo, studentes flaneerden over straat gehuld in de nieuwste trend, tangoleraars verkopen hun klassen en oude hippies proberen hun artesanalen aan de man te brengen.Doordat de plek zo gegeerd is zijn de prijzen hier te vergelijken met Europa.William had op de terugweg een paar reusachtige empanadas gekocht dus over het avondeten moesten we ons geen zorgen maken.Het spijtige aan ons korte verblijf is dat je moet kiezen: het nacht-of dagleven.Het eerste kost ons veel geld dit was ook een bijkomend motief om vooral aandacht te besteden aan de laatstgenoemde.S’avonds zijn we eerst iets gaan drinken in Plz Dorrego, deze keer met minder volk.Een aantrekkelijke Chileense bedienster flirte erop los, m’n dag kon niet meer stuk.Met een paar andere rugzakmensen zijn we erna nog naar een gezellig goedkoop café waar met de groep ‘St-germain’ de sfeer mee beschreven kan worden.De sfeer was goed maar William voelde zich niet lekker dus keerden we vlugger dan ik zou willen huiswaarts.We schaakten nog even met de gebruikelijke liquid, probeerden gitaar en vielen erna doodop in slaap.Onze kamer delen we met 4 andere individuen die elke dag veranderen.Amerikanen,Fransen, Hollanders, Ieren, de nationaliteiten vervliegen.De meeste maken een wereldreis en tot mijn verbazing reizen er ook veel alleen.
Maandag
William heeft een lichte ergernis in de keel, we namen geen risico en gingen naar de farmacia die hem antibiotica voorscheef, zonder voorschrift weliswaar.Eva zou om 4 uur komen .We hadden nog even tijd om te stad te verkennen.We namen de subte naar Plz Francia,William wou graag de oudste en bekendste bezichtigen.Ik had die al eerder met m’n familie gedaan.Na Buenos Aires zou Mar del Plata volgen, de meid bij wie we daar zouden intrekken is verandert van gezin dus zoeken we nu naar een alternatief.We zijn optimistisch desnoods slapen we in een camping.Toen we onze lunch genuttigd hadden, was ik moe en waren mijn benen 2 gespannen pezen van het vele wandelen.Ik ging naar boven en viel in slaap ,een diepe slaap die opeens onderbroken werd door een zwaar gewicht dat zich op mij had gesmeten.Ik opende m’n ogen en daar was ze dan: Eva.Alleen van het vliegveld naar de terminal gegaan,daar een taxi genomen tot hier.Het terugzien was ontroerend.We zijn met ons 2 iets gaan drinken in Plaza Dorrego,William was ondertussen naar het casino weliswaar zonder mes.We spraken een punt af om elkaar te ontmoeten om de stad te laten zien.Ondertussen was het 19 uur.We bestelden een café met een alfagor,typisch Argentijns eten,later kochten we empanadas.We wilden die avond iets ondernemen:een tangoshow,showteather in Avenida Corrientes, ..maar de prijzen bracht m’n enthousiasme tot rede en we konden het niet betalen.Eva vond het niet erg, ze was moe en we besloten iets te gaan drinken.William besloot op het laatste niet mee te gaan, volgens mij voor ons even alleen te laten.We hebben elkaar 5 maanden niet gezien.Eerlijk gezegd,dat was juist wat ik/we nodig hadden.Het terugzien van m’n zus gaf me zoveel genoegen, onbeschrijfelijk.Eindelijk had ik haar terug.De drank vloeide in een gezellig cafeetje dicht bij San Telmo, traantjes vloeiden en later keerden we beiden gelukkig terug.
Dinsdag
De volgende dag kwamen we rap tot de constatatie dat eva ziek was.Die nacht had ze haar empanandas en de rest van de dag eruit gekotst in de maagdelijke toiletten van het hostel.Na de vlucht terug naar Bolivia gefikst te hebben en haar de mooiste delen van de stad getoond te hebben was ze heel zwak.Het beste was slaap, ze had last van een jetlag, we hadden haar geen tijd gegeven om te klimatiseren.We gingen rond 15 uur naar het hostel,ik en William waren er niet rouwig om, ook wij waren in zekere zin geradbraakt.Eva sliep met onderbrekingen waar ze haar gal uitspuwde.Arm kind,haar eerste dag in Buenos Aires.Later zijn ik en William voor haar een slaapzak gaan kopen en hebben we van de gelegenheid gebruikgemaakt om de stad verder te verkennen.Onze poging om een hoog hotel binnen te sluipen om van het uitzicht te genieten mislukte.Die avond zijn we allen vroeg in bed gekropen.Morgen zouden we vroeg uit de veren moeten want onze trein vertrekt om 8 uur naar Mar del PLata.
Woensdag
De trein was een 50 jaar oude knakker, een echt juweel met oude eersteklas stoelen die je kon draaien zoals je wilde.Antieke ventilatoren die aan vervlogen glorie deed denken en als toppunt hadden we zelf een gek op de trein: een gestoorde man die de reizigers lastigviel met zijn bizarre uitlatingen, gedans en lelijke gezicht.De trein securtity heeft hem gelukkig tot bedaren kunnen brengen.De treinreis duurde 5 uur en ging recht door dat immense eentonige landschap dat pampa wordt genoemd.Duizenden koeien, struisvogels, zilverreizigers en allerhande roofvogels kruisten onze weg.In Mar del Plata aangekomen en een busticket rijker, gekregen van een behulpzame vrouw die maar niet begreep wat wij aan het doen waren.Ze gaf ons het adres van een camping van een vriend dicht bij de zee,Farro genaamd.Ongeveer 40 minuten met de bus.Daar aangekomen fiksten we onze tijdelijke woonplaats.Een tent hadden we meegenomen voor de veiligheid en die kwam nu goed van pas en later ook.In onze zwembroek snelden we naar zee die Eva en William voor 4 maanden hadden moeten missen.Later trokken we naar de supermarkt, fruitwinkels voor het nodige in te slaan om die avond een lekkere asado te houden.
We schreven wat, babbelden met onze buur tot het donker werd en erna fiksten we onze fret.Verzadigd van een warm maal haalden we de fernet boven en sloten die avond af met een drankje en een zoetigheidje.
Donderdag
Vroeg uit de veren, kleren wassen.Genieten van de zee die we weeral zullen moeten missen.Onze laatste dag in Mar Del Plata.Hoog tijd om de stad eens te verkennen.Eva bleef in de camping, ze kon haar boek niet loslaten en had geen zin in de warmte van de stad maar verkoos het strand.Mar Del Plata,zeer toeristisch,vergelijkbaar met onze kust kon me niet bekoren.We liepen wat rond,flirten een beetje met de kelneresjes(leuk woord,niet),kochten de visjes die we die avond zouden braden op de parrilla met een uitje en citroen.Erna zochten we naar kleren in de vele kraampjes die de stad rijk is.Warme kleren want de reis liep richting zuiden.Onze lunch bestond uit een yoghurtje.Heel sober allemaal.Ons geld vliegt erdoor:de bussen, de camping, het eten.Rond 14 uur zetten we koers richting camping ervoor nog even binnengewipt in de groentewinkel.Thuis aangekomen gingen we allen naar het strand,ik om te zwemmen, Eva om haar boek te lezen en William om te gaan wandelen.Eva had bloem gekregen van een vriendelijk Hollands koppel, we konden pannenkoeken bakken.Eva ging achter het nodige in de supermarkt.Onze buren leenden hun pitje en hun speciale pannenkoekenpan.Ikzelf bereidde de visjes:wikkelen in aluminiumfolie,uitjes snijden terwijl Eva de pannenkoeken bakte.Later nam de Hollander het over en vormde de papieren pannenkoeken om tot mooie ronde, volle.William ontfermde zich over de aardappelen die hij wikkelde in nat krantenpapier wegens gebrek aan aluminiumfolie.De volgende morgen zou om 6 uur s’morgens onze bus naar Bahia Blanca abfahren.We beslisten die avond te vertrekken naar de stad, alles gepakt en er de nacht door te brengen.Het Hollands koppel vertrok die nacht ook.Onze Buenos Airse buur zakte ook af naar de stad dus gingen we allemaal samen richting centrum.Fiksten onze zakken in de terminal en gingen erna met het Hollands koppel iets drinken.Om 1 uur namen we afscheid en gingen we naar de overpoort van Mar Del Plata..Het liep niet over van het volk, wat mooi was.We gingen eerst iets drinken in een hippe tent met onze sandalen en stinkende T-shirts en erna gingen we naar een boliche waar we onze danspasjes oefenden.Aan de praat geraakt met enkele portenos die er hun vakantie doorbrachten, liever zij dan ik.Om 4 uur waren we moe, het was een lange dag en we besloten naar het strand te gaan en er proberen te slapen.De koude wind verjoeg ons na een uurtje.Door het actieve leven hadden we honger en gingen op zoek naar een tent waar we iets konden bikkelen en waar het warm was.We kochten chorizos die we heel traag opaten om zo lang mogelijk te genieten van de lekkere knusse warmte.Op dit moment had William moeite met zijn ogen open te houden, de eerste lichte zonnestralen kwamen te voorschijn en we haasten ons naar de terminal.(vrijdag )De hele 7 uur naar Bahia Blanca sliepen we.Nog nooit heb ik zo diep geslapen.We wouden graag die dag Las Grutas bereiken.Dat bleek helaas onmogelijk.Om 19 uur namen we de bus naar Viedma waar we de volgende morgen naar Las Grutas zouden afzakken.De hele dag bestond uit wachten in de terminal.Het is een lelijke stad en was niet eens een kijkje waart.We probeerden te slapen,zaten op Internet, ...Kennis gemaakt met de “saaie” kant van het reizen.Om 23 uur kwamen we toe in de camping, we hadden de buschauffeur kunnen overtuigen om ons erheen te brengen.Het was donker, tamelijk laat en de meeste officiële instellingen waren gesloten voor om raad te vragen.Het was de enige van Viedma en toen we er aankwamen bleek er een Motaars-meeting te zijn.Er speelde een een metal band van Buenos Aires, vuurspuwers die het beste van zichzelf toonden en de kraampjes met doodskop ringen en gadgets voor motors bepaalden de sfeer.De motaars genoten van hun samenzijn, met kinderen en familie.We genoten van het feest, kregen chorizos en bier aangeboden, wat we niet afsloegen.Er waren nog andere trekkers, enkele Australiërs.Na even onze ervaringen uitgewisseld te hebben kropen we in ons nest.Morgen was Las Grutas aan de buurt.Het was een lange dag geweest.
Zaterdag
Opgestaan,alles samengeraapt.Eva was ondertussen het ontbijt gaan zoeken.Viedma ligt aan Rio Negro.Deze rivier scheidt de provincie Buenos Aires van de provincie Rio Negro.Later zochten we een idyllisch desolaat stuk strand waar we zwommen, een teint kweekten en lazen.Dan gingen we terug ,krabbelden alles samen en gingen langs de achterkant naar buiten op weg naar de terminal die 5 km verder lag.Het was nu het warmste moment van de dag.Las Grutas wouden we die dag zeker bereiken,het ligt aan de zee en is bekent om zijn grotten, de vertaling van het stadje zegt het ook.Onze camping lag 500 meter van het strand, dat te vergelijken is met de brede stranden van Normandie met zijn krijtrotsen.In deze rotsen broeden hier papegaaien en zwaluwen.We genoten ervan,met een beetje lekkere spijs die we onszelf alleen op momenten dat het waard zijn gunnen en een gancia.Omdat we niet wisten dat we zoveel zouden camperen hadden we niks van campeergerief, alles ging af van de buren.Ondanks dat hebben we nooit problemen gehad.We kregen van alles:hout,kolen,potten,bestek,borden,…De Argentijnen toonden zich van hun beste kant op onze reis en ik had een zekere trots tegenover mijn zus.Die avond besloten we een goedkope taart met kaas en ham te kopen die kant-en-klaar was, de kracht en de goesting om te koken was bij ieder ver te zoeken.We maakte een vuurtje,eva ging vlug naar bed ,wij volgden een beetje later.De grond was steenhard dus het beloofde een zware nacht te worden.
Zondag
De warmte van de zon wekt je om 6-7 uur waardoor je je de hele dag een zombie voelt.Het was de zwaarste nacht tot nog toe, het was te verwachten.Eva had een lichte ergernis in de maag en besliste die dag rustig aan te doen.Dat meisje is op vakantie, niet normaal.Ze heeft van alles wel een beetje last maar ze heeft nog geen moment een treurig gezicht getrokken of maar even gemekkerd.Voor ons heeft het een andere betekenis.Wij 2 willen ONS land exploren.We hadden als doel de uitgestrekte stranden te verkennen met zijn prachtige natuur.In de voormiddag deden we de ene kant en in de namiddag de andere.Wandelingen van 2-4 uur zodat je op het einde van de dag een voldaan gevoel hebt.Op het einde van dag kochten we onze ticketten voor Puerto Madryn, DE plaats om walvissen te observeren.William liet tijdens een van onze tochten zijn fototoestel vallen in 1 van de grotten, maar hij relativeerde die pech.We zochten naar krabben die we wilden koken, we vonden er maar ze waren te klein om er mee voldaan te zijn.Die avond maakten we visjes klaar die een vriendelijke visser ons gegeven had.
Maandag
Onze micro naar Puerto Madryn vertrok om 8 uur,opgestaan op 7 uur, douchen, tent afbreken, camping betalen en op weg.Dit tripje zou 4 uur duren.Ik en Eva vielen meteen in slaap.Voor ons hebben rijdende voertuigen een slaapwekkend effect.In Puerto Madryn werden we opgewacht door de zus van een kennis van William die er Bio-Marine studeert en er een appartement heeft die ze voor 4 dagen aan ons vrijstelt.Na het appartementje gekeurd te hebben maakten we ons klaar voor een 12 km lange tocht langs de prachtige kust om de zeeleeuwen te observeren die op de rotsen zonnen.De tocht bleek langer dan verwacht,het meisje ging tegen onze verwachtingen mee.4 uur deden we erover.Het was zeker en vast afzien maar we genoten ervan.Ik en Willam kwamen als eerste toe bij de zeeleeuwen .Er waren er ongeveer 10 met in het midden het dominante mannetje die zijn teven beschermt .Er was ook een Noordse Sternen kolonie die broeden op de rotsige vlakte bovenaan de klip.Dit gebied is een natuurreservaat en met hekkens opringt.Bezeten door ons doel waren de hekkens en een enkel waarschuwingsbord maar een kleine hindernis.Eva en Ariatna hadden een andere weg genomen en werden gesnapt door de opzichter die ons eens goed ons vet gaf.Zoals altijd zat er een prijsje aan vast.Het bezichtigen van deze dieren koste 10 peso ,ik bleef in het huis van de opzichter omwille van het feit dat ik dacht dat ze naar dezelfde kolonie zouden gaan kijken.Dit bleek niet waar te zijn.Ze waren naar een kolonie van 300 zeeleeuwen geweest juist achter de klif waar we de 10 zeeleeuwen hadden gezien en waar een strand was .De vrouw van de opzichter verklaarde dat als we terug wouden keren naar Puerto Madryn zouden moeten wachten voor een bezoeker of de terugweg langs de weg inzetten maar die was 17 km.Het liep al tegen 19 uur, we waren uitgeput maar hadden geen andere keus dan de terugweg in te zetten.De bezoekers die er kwamen waren allen met fiets.Na 5 km kwamen we een pick-up tegen die ons meenam.Het geluk was aan onze kant.We kochten ons avondeten, spaghetti bolognaise, ervoor nog even gezwommen en dan naar huis.Het was weeral eens een voldane dag en tot nu toe een van de topdagen van onze reis.We zochten erna een beetje vertier op en gingen daarna naar ons bed, een echt zacht warm bed.
Dinsdag
Vandaag zouden we naar Peninsula Valdes gaan, een zeer groot natuurreservaat die bekent is om zijn rijke zee-en landfauna en flora.Een busje kwam ons ophalen om 8 uur aan ons appartement met erin een stuk of acht toeristen:een lesbisch koppel,Ieren,Argentijnen en als top of the bill een doof Frans koppel,zeer bizar.Dit zou de duurste dag worden van onze reis.Om binnen te komen in het reservaat moet je 30 peso betalen,in totaal waren we die dag 200 pesos kwijt maar het was het zeker en vast waard.Onze eerste stop met de bus bracht ons naar de het enige dorp in Peninsula Valdes waar we een boot ingesjouwd werden met een vervlogen reddingsvest om ons heen, al dit om de walvissen te gaan bezichtigen. Het einde van het walvissenseizoen is in zicht, dat verklaard de lange tijd op zoek. Na een tocht van een halfuur kwam de eerste walvis in zicht, enkel vrouwtjes zijn er te vinden, de mannen zijn al lang gaan vliegen.Die loaden hun goedje in de vrouw en zijn er dan mee weg.Maar toen de eerste walvis in zicht kwam was de magie begonnen, eerst volgden we een moeder met kind, onze medecompagnons renden als gekken van de ene naar de andere kant met hun fototoestel in de aanslag.Het was een heksenwerk voor de begeleiders en kapitein om ze rustig te houden.Een uur lang zaten we op 1 meter afstand van deze prachtige species.Soms gingen hij onder onze boot door.Bij de terugkeer was er een tevreden stilt, een gevoel van waar voor het geld.Direct in de bus bij aankomst, niet getreuzeld om 50 km verder een pinguïnkolonie te observeren.Niet de grootste kolonie van Argentinia en niet zo overdonderd.In de verte waren zeeolifanten te zien.Rond 15 uur kwamen we toe op de lunchplaats waar zeeleeuwen te vinden waren.We zagen een enkele vos en een schubachtig diertje dat speelde met de toeristen.Doordat het einde van het seizoen was ,hebben we geen mannetje zeeolifant gezien,die zeer indrukwekkend blijken te zijn.Ze wegen 5 keer meer dan de vrouw en zijn zeer dominant en te herkennen aan zijn korte slurf. De afstanden naar de verschillende sites zijn tamelijk groot.Het landschap tekent een lage dorre vegetatie met kleine boompjes maar met een rijk dierenleven.We zagen duizenden koeien,struisvogels ,lama-achtigen, . Dit landschap is perfect voor schapen, duizenden grazen hier.Met een beetje geluk kom je ook wilde paarden tegen die altijd in groep zijn en zelf de heerser van de pampa is hier te vinden: de poema.Spijtig genoeg heeft die zich niet vertoond.Terwijl we nog enkele sites afwerkten waar we albatrossen en andere zeevogels zagen met beneden op het strand de zeeleeuwen die in paren verspreid op het strand lagen.Een ander spijtig gegeven is dat we ook geen orkas gezien hebben die jagen op de zeeleeuwen en die altijd voor een spektakel zorgen.Later zetten we terugweg in,2 uur naar Puerto Madryn.Rond 19 uur waren we actief inkopen aan het doen om die avond spaghetti a la knorr op ons bord te krijgen, een specialiteit van William’s familie.
Woensdag
Woensdag zou een rustige dag worden.In de voormiddag stapten we naar een vuurtoren die gelegen is in de duinen en voor een spectaculair uitzicht zorgde.Waar we ook onze lunch verorberden.Dat zoals gewoonlijk bestond uit brood, kaas en een tomaatje.Povertjes allemaal.In de namiddag gingen we naar het strand en genoten van de brandende zon.Puerto Madryn is ook een trekpleister voor de gegoede Argentijnen.Het is een van de duurste plaatsen voor te leven in Argentinia.Verder dan zonnen en wandelen deden we niet veel.Allen hadden we deze dag nodig.Morgen zouden we er terug in vliegen.Dit was de voorlaatste stop .De laatste stop zou Neuquen zijn,niet zo speciaal maar we zouden leven bij een gastfamilie.Een Ijslander die zich Krissi laat noemen.We zien wel wat dat teweeg zal brengen.
Donderdag
Vandaag zouden we er terug invliegen, we hadden afgesproken dat we een dagtocht zouden maken van 17 km langs de andere kuststrook.Eva hield het voor bekeken en verklaarde dat ze een beetje de stad wou verkennen.Het was onze laatste dag in Puerto Madryn.Na ongeveer 3 km van rotsen, viezige haventroep en schooiende kinderen hadden we er niet veel zin meer in.We gingen terug naar het huis, haalden wat geld.Onze lunch hadden we al gekocht.Erna gingen we naar het strand en huurden een kajak.We gingen tot het uiterste punt van de baai en aten er onze lunch op.De vloed kwam op en we haasten ons terug in onze kajak waarmee we richting zetten naar de open zee.We vochten tegen de grote golven, er was veel wind.De man van de kajaks had ons uit het oog verloren en ging met zijn boot op zoeken, zo bleek later uit zijn verhaal.Wij onbewust van het verbod om niet richting open zee te gaan zakten meer en meer af naar open zee.2 uur later gingen we terug en vonden we de ongeruste kajaks verhuurder met zijn verrekijker.We hielden ons van den domme en gingen naar huis.In de avond vertrok onze bus naar Neuqeun.Het meisje kwam nog even langs, we speelden kaart.2 uur voor de afvaart van de bus moesten we vertrekken.We hadden 6 km naar de terminal voor de boeg en wilden geen risico’s nemen.De baas van het appartement was zo vriendelijk ons mee te voeren en zette zelf stoelen in zijn camionet om de korte afstand nog aangenamer te maken.
De bus vertrok om 22 uur en zou de volgende morgen rond 7.00 in Neuquen.Bekent om zijn visvijvers en fruitteelt.Voor ons was het gewoon een onderbreking die we nodig hadden, we verwachtten er niet veel van.
Vrijdag
Moe en stijf kwamen we uit de bus.We namen een ontbijt in een café en erna zetten we koers richting het huis van Krissi.Waar we in totaal 1 nacht zouden blijven.Normaal is het niet zo beleeft om als vreemden om 8.30 ergens binnen te vallen en het hele huishouden op stelden te zetten.We voelden ons allen gegeneerd.Maar de deur werd opengedaan, er kwam een slanke vrouw met een lief gezicht naar buiten gestormd gevolgd door een grote herdershond en als compensatie een chihuahua met grote visogen.We werden naar binnen geleid ,maakten kennis met Kris die een aardige kerel leek en erna werden we gevuld met beschuit, cereales, chocomelk, dulce de leche, ..De vrouw stond erop onze kleren te wassen en verplichte ons een douche te nemen.We zetten de tent op in de tuin.De vrouw,wiens naam me momenteel ontglipt stopte niet met praten,over haar dochter die in Thailand zit,over de zoon die misschien naar Australië vertrekt als hij niet zakt voor zijn examens,..
Etend en luisterend en pratend werden drie uur gevuld.Later liet Krissi ons de stad zien, niet bijster indrukwekkend.Mijn mening werd gedeeld door m’n 2 kompanen die ook niet zoveel enthousiasme toonden.We gingen een ijsje eten waar Krissi een kom bestelde.Wij drietjes zijn gewend te wikken en wegen hoe ons geld het best besteed word.Krissi kocht omdat hij goesting achter ijs had een kom van 24 peso.Ons dagbudget deed hij op aan ijs.Swoat, we relativeerden het met ons ijsbolletje van 4 peso en genoten verder van de gastvrijheid.We speelden die dag voetbal en pingpong .Later zetten we samen met de broer van Krissi,Mati koers naar een club waar we konden zwemmen in Rio Neuquen.Die avond was er een asado gepland en de broer wou ons het nachtleven laten zien.Na kennis gemaakt te hebben met de vader kwamen we tot de conclusie dat met dat ventje toch een schroefje los zit.William wou vroeger naar Mendoza vertrekken vanwege de verjaardag van zijn klein zusje.Ik en Eva zouden nog 2 nachten er blijven, om op het gemak afscheid van elkaar te nemen.Ik vroeg advies waar een mooie,rustige camping was die aan de rivier lag waarop hij antwoordde dat hier niks te zien was en dat we beter naar San Martin de Los Andes afzakten, een goede 500km hier vandaan.Later heb ik hem toch kunnen overtuigen om ons de volgende dag naar een camping te brengen.Er was die avond een asado die heel lekker was en waarbij de vader uitleg gaf bij de verschillende stukken vlees die op ons bord verschenen.Vooral aan Eva werd er veel aandacht besteed.Ze zouden die Boliviaanse eens tonen wat Argentinië te bieden heeft, zag ik ze denken.Rond 1 uur s’nachts waren we klaar met eten.De broer had kaarten geregeld voor een bal maar de tiep die ons zou brengen kwam maar niet opdagen en rond 4 uur kropen we in ons bed.Het was eigenlijk wel nog een gezellige avond geweest.
Zaterdag
De jongens,wij, zouden gaan kajakken in de rivier waar Krissi lid was van een Club.De boot die deed denken aan de indianenboten uit de vervlogen tijden en waar we met 3 inzaten ging traag vooruit.De meerderheid van de tijd zaten we in de planten begroeiing verwikkeld of in de modder vast.We waren meer tijd bezig de boot te dragen dan te roeien.Hoewel naarmate de tijd vorderde dit minderde.De stroming maakte er een goede spieroefening van.De tijd vloog vooruit en we amuseerden ons goed.Later zijn we gaan zwemmen.De stroming is zo hard dat hij je meevoert te vergelijken met een routchbaan.We sprongen 500 meter verder in het water en lieten ons meedrijven naar de Club waar onze kleren lagen.Onderweg kajakken ontwijkend.Eva was ondertussen naar de stad.Ze wou een paar cadeautjes kopen voor haar gezin.De moeder was met haar mee en maakte van de gelegenheid gebruik om de kerst inkopen te doen ter ergernis van Eva die het hele goedje mocht dragen.Al ver over middaguur ontmoeten we elkaar terug in het huis.We aten en erna zetten ik en Eva koers naar de terminal om de ticketten te kopen voor de terugweg.Thuis aangekomen zetten we richting naar de camping.Neuquen bevind zich in een droge vlakte omgeven door zand.Met enkele groene valleien.Er was die dag een zware wind en het koste me veel moeite om de vader te overtuigen om door te gaan.De camping dat zich in een van die groene valleien bevond werd beheerd door 2 Italiaanse oudjes die zichzelf Opa en Oma noemen.We namen afscheid van William en de familie.
We waren o zo gelukkig toen we met ons 2 waren.Het beloofde 2 zeer rustige dagen te worden.We maakten een feestmaal klaar, gekocht in de kiosco waar de baas een transseksueel was die ons pannen en bestek leende.Die avond gingen we zeer vroeg in ons nest.Om fris te zijn voor de volgende dag.
Zondag
De rivier was 100 meter van de camping verwijderd,omringt door treurwilgen en in de vroege dageraad zaten we er al te genieten..Dit zouden we de hele dag doen.Lezen, zwemmen en chillen.Allebei wouden we niks liever doen dan dit.Dit was zeker en vast de meest rustige dag van de hele reis.De volgende dag zouden we iets actiever zijn namen we voor het slapen gaan als belofte.
Maandag
Weeral eens vroeg uit de veren om de rivierbekken te verkennen die een zeer rijk dierenleven herbergen volgens de uitbaters.Onderweg vond ik een viskoord dus met behulp van de oorring van Eva konden we vissen.We gingen over een heide-achtig landschap dat overging in een moeilijk doordringbaar bos.Waar we zwijnen zagen en een spoor van de koning van Argentinië: de poema.Verder zagen we rallen, zilverreigers, allerhande roofvogels en verschillende eendensoorten die ik niet kon thuisbrengen.M’n oude passie wakkerde aan naarmate we verder gingen in dat mystiek bos.De uren vlogen voorbij en het was rond 15 uur toen we terugkeerden.Om 18 uur zou de familie van Krissie ons ophalen, die al bij al zeer vriendelijke en gastvrije mensen zijn.Ik maakte nog vlug even een dam, m’n kinderactiveiten kan ik hier naar harte lust bolwerken.Na de tent afgebroken te hebben en nog even binnengewipt te zijn in de zoo van de camping die een poema ,een spuwende lama en veel andere plaatselijke diersoorten herbergt was de familie al gearriveerd en moesten we ons haasten om de bus niet te missen.Dit was het einde van de reis.Nog 2 dagen zou Eva bij m’n familie doorbrengen, nog 1 dag in Buenos Aires en daarna zou ze richting Bolivia gaan.
De volgende morgen zouden we om 8 uur in Mendoza, de nostalgie naar die stad maakte me een gelukkig mens omdat ik hem bijna terugzag.
Dinsdag
Met de bus terug naar men familie, te gierig om te taxi te betalen.Moe en stijf van de busrit troffen we m’n broer in zijn onderbroek studerend aan.De Recchias toonden zich van hun beste kant,wat ik wel verwacht had.Na ons verhaal verteld te hebben gingen we naar boven voor een kleine slaap.Renzo had zijn bed afgestaan zodat Eva bij kon slapen.Die dag had ik Eva de stad een beetje laten zien, we dronken een koffie met de plaatselijke zoetigheidjes, flaneerden langs de pietonal, Eva kocht enkele spulletjes.Maar de hitte dreef ons veel te vroeg naar huis.
Zoals gewoonlijk werd er die avond een asado gehouden ter ere van Eva.Ze is er niet verkikkerd op.De vader verteld zijn reeks grapjes maar Eva ging er geen enkele keer op in tot mijn groot genoegen.Het terugzien was hartelijk.Maar ik zal blij zijn als ik terug weg mag, de warmte is niet te houden.
Woensdag
De bus bracht ons om 11uur naar een ver afgelegen plaats waar warmwaterbronnen te vinden zijn.We hadden fruit en een paar zoetigheden gekocht als lunch.We waren samen tot het besluit gekomen om de stad te ontvluchten zoals de meeste Mendocinos en ergens een mooi schaduwrijk plekje in de bergen op te zoeken.Dit was de voorlaatste dag en nog altijd zijn we niet uit gebabbeld.Ik liet me meedrijven met de stroming van de rivier en deed 1 van m’n hazenslaapjes die ik in deze reis tot de perfectie heb weten te ontwikkelen.De kunst van het niksdoen is deze dag tot z’n volle recht gekomen.Eva heeft me overtuigd om cadeautjes te kopen voor kerstmis.Men vader heeft 250 koeien gekocht in San Luis in de middle of nowhere met enkele paarden waar ik mooi op in speelde en hem een paardenzweep kocht.Later die dag verklaarde dat hij niet kan paardrijden.
Na het avondeten,we waren thuisgekomen toen het donker was, gingen we naar de film .Er speelde een film van Jeunet & Caro de regisseur van Delicatessen die we in Orson zouden gaan bekijken.Eva bestelde een halve pizza, ze zal een gezonde eetlust van haar verblijf in Bolivia overhouden.Ik stelde me tevreden met een fernet.Renzo belde me op of we geen zit hadden om naar Calle Iristides af te zakken,de overpoort van Mendoza.Beiden waren kreefachtig rood in ons hoofd en hadden allebei de zonneslagverschijnselen.Ik sloeg vriendelijk het aanbod af en we gingen naar huis.
Donderdag
Laatste dag samen.Eva en ik gingen cadeautje kopen voor m’n familie.Ik was zeer content dat ik een vrouwelijke helpster bij me had.Voor Renzo kochten we teenslippers, Antonella kreeg een armband en een ketting van de vorige Belgische mode maar dat hier nu hipper dan hip is.Alberto had al zijn zweep, nu nog Graciela.Zeer moeilijk geval.Draagt over het algemeen zeer gewone kleding maar kan zich als een verlepte bikergirl uitdossen als ze uitgaat.Ik wou haar iets vrouwelijks geven en geen keuken gadget of de nieuwste stofzuiger.Dit vrouwtje verdient iets persoonlijks.Ik was van plan niet op een centje meer of minder te kijken.Na een paar winkels afgelopen te hebben waar rijpe-vrouwenkleding aan de man word gebracht, liet ik m’n oog vallen op een klein leren bruin tasje dat juist onder de oksel gedragen wordt.Eva was dolenthousiast.Het was natuurlijk het duurste van het etablissement.Dit zou men garantie voor een jaar bij de recchias zijn, dacht ik en kocht het.Eva kocht op de terugweg een bos bloemen en terwijl ze dit afgaf aan de familie, smokkelde ik de cadeautjes in men kamer.Het zal een grote verrassing worden want ze vinden me een ongelofelijke gierigaard.
Na het eten deden we een dut en dan in de auto om nog vlug even het park te bezichtigen waar mijn universiteit zich bevind en dan naar de terminal.Weeral waren we bijna te laat.Het afscheid was perfect.Nu dat we elkaar gezien hadden konden er wel weer 6 maanden bij.Mijn zus vertrok en ik wist dat ze gelukkig was om terug naar haar familie te gaan, die zich nu weer veel opener en vriendelijker opgesteld hebben dan ervoor.
Nawoord
Deze reis had niet als doel om ons omver te blazen van de prachtige natuur en de mystiek die rond het land hangt.Dat is gereserveerd voor de 2 de trip die zal plaatsvinden op 27 december.In die reis gaan we naar Rio Gallegos,Ushuaia(Einde van de wereld)het meest zuidelijke punt van de wereld buiten Antarctica,El Calafate(gletjers),Bariloche,Esquel en de plaatsen die ons zullen kruisen.Deze reis had voor mij 2 doelen: M’n zus terug zien die ik 5 maanden had moeten missen en genieten van wat ging komen.Deze reis was een succes, we hebben alles gedaan wat we wilden doen binnen het budget dat we eraan wouden uitgeven.De tijd dat we in de bus zaten hebben we kunnen gebruiken voor onze slaap in te halen dus dat zie ik zeker niet als tijdverspilling.Met William had ik de eerste dagen wel eens conflicten, maar we zijn naarmate de reis vorderde meer en meer op elkaar afgestemd geraakt dat we naar het einde toe een perfecte verhouding hadden.Deze reis ben ik begonnen zonder enige verwachting en de volgende reis zal ik me daaraan proberen te houden..
Sunday, December 24, 2006
Wednesday, November 29, 2006
ziek
Ziek
Een angitis,zo luidt het verdict van de doctor.Al 5 dagen doe ik geen oog meer dicht,voedt ik me met sapjes en gelatineachtige brol.Heb het lastig als ik nog maar op de bus moet wachten,de vermoeidheid zorgt ervoor dat ik in huis blijf en de dagen laat passeren.Ik heb me voorgenomen het rustig aan te doen ,krachten opdoen voor de reis die vermoedelijk zal doorgaan.Soms spreek ik eens af, maar ik klaag niet.Ik geniet van de rust want de voorbije 3 maanden waren nogal hectisch.
Ondertussen heb ik de pijn van een peneciline-spuit kunnen ervaren,dat geïnjecteerd word in de kont.Momenteel ben ik in orde.
Vandaag,30 November ,2 dagen voor ons vertrek is de “vader” van William omgekomen in een accident,een camion heeft zijn truc aangereden en heeft het 10 meter verder in een goot geslingerd.Op slag dood, een treurig gegeven,in het avondnieuws toonden ze de auto en het had veel weg van een hoopje ijzer.Oscar laat 4 kinderen en een Chileense vrouw, Eva weesloos achter.William zal vermoedelijk een ander gezin moeten zoeken,na 3 maanden een deel van de familie te zijn geweest,ook voor hem is het niet gemakkelijk. Het gezin heeft nu ook geen kostwinner, ik ben niet op de hoogte van de verzekeringen en kinderbijslag hier maar het zal niet al te vet zijn.Zeer triestig allemaal.Dit beïnvloed natuurlijk ook onze reis,morgen gaan we afspreken om alles eens rustig te bespreken,het hangt allemaal af van hem.Het lijkt dat deze reis niet mag doorgaan,als de dood zelf er zich bemoeid .Ons hotel en onze reis naar Buenos Aires hebben we al geboekt en betaald,ik weet niet wat we daarmee zullen aanvangen.Ik ga naar Buenos Aires dat is zeker,met of zonder William.Onze eerste reis met m’n zus reken ik niet te veel op William hopelijk kan hij de tweede reis naar Ushuaia ,voor mij persoonlijk de belangrijkste reis.Ik wil reizen..
Een angitis,zo luidt het verdict van de doctor.Al 5 dagen doe ik geen oog meer dicht,voedt ik me met sapjes en gelatineachtige brol.Heb het lastig als ik nog maar op de bus moet wachten,de vermoeidheid zorgt ervoor dat ik in huis blijf en de dagen laat passeren.Ik heb me voorgenomen het rustig aan te doen ,krachten opdoen voor de reis die vermoedelijk zal doorgaan.Soms spreek ik eens af, maar ik klaag niet.Ik geniet van de rust want de voorbije 3 maanden waren nogal hectisch.
Ondertussen heb ik de pijn van een peneciline-spuit kunnen ervaren,dat geïnjecteerd word in de kont.Momenteel ben ik in orde.
Vandaag,30 November ,2 dagen voor ons vertrek is de “vader” van William omgekomen in een accident,een camion heeft zijn truc aangereden en heeft het 10 meter verder in een goot geslingerd.Op slag dood, een treurig gegeven,in het avondnieuws toonden ze de auto en het had veel weg van een hoopje ijzer.Oscar laat 4 kinderen en een Chileense vrouw, Eva weesloos achter.William zal vermoedelijk een ander gezin moeten zoeken,na 3 maanden een deel van de familie te zijn geweest,ook voor hem is het niet gemakkelijk. Het gezin heeft nu ook geen kostwinner, ik ben niet op de hoogte van de verzekeringen en kinderbijslag hier maar het zal niet al te vet zijn.Zeer triestig allemaal.Dit beïnvloed natuurlijk ook onze reis,morgen gaan we afspreken om alles eens rustig te bespreken,het hangt allemaal af van hem.Het lijkt dat deze reis niet mag doorgaan,als de dood zelf er zich bemoeid .Ons hotel en onze reis naar Buenos Aires hebben we al geboekt en betaald,ik weet niet wat we daarmee zullen aanvangen.Ik ga naar Buenos Aires dat is zeker,met of zonder William.Onze eerste reis met m’n zus reken ik niet te veel op William hopelijk kan hij de tweede reis naar Ushuaia ,voor mij persoonlijk de belangrijkste reis.Ik wil reizen..
Monday, November 20, 2006
november
November
Men eerste verwaarlozing van m’n blog, hopelijk de laatste.Ik vond de tijd niet is m’n excuus,daar uit af te leiden dat deze maand ook zeer rap voorbij gaat.Het leven gaat hier z’n gangetje.Gisteren ben ik gaan vissen met William in Carrizal.Door de brandende zon en de sterke wind die rond de dike (kunstmatig meer) een verstevigingmuur van zand scheen te vormen hebben we ons terugtrokken in een bouwvallige bodega met schaduw.Rond ons een reusachtige wei met loslopende paarden en koeien.Onze creativiteit kwam van pas toen we onze chorizo’s moesten braden.Eerst een grote steen op gloeiende houtskool.Daarna een in elkaar geknutselde barbecue met stalen staven van de ruïne.Dit ging beter dan het eerstgenoemde.Erna zijn we gaan vissen, we kwamen vlug tot de constatatie dat een boot noodzakelijk is voor onze vislijn van amper 10 meter.Ondanks dat hebben we eentje gevangen.Een vuurtje en het visje erop.Rond 17uur was het tijd om alles bij elkaar te grabbelen en de terugweg in te zetten.Want om 20 uur zou de eerstkomende bus komen en we hadden allebei dingen te doen .William zou naar zijn eerste boliche(disco) gaan en ik had een afspraakje met Vere Nice.Na een uurtje te hebben gestapt en een compagnon erbij te hebben namelijk een koe,waren we het bui en gelukkig bracht een gezinnetje ons 100 km verder,naar onze bestemming.Rood en moe thuis aangekomen belde ik m’n afspraakje af,kapot maar gelukkig viel ik erna in een diepe slaap.Het was 23 uur.
Deze week was m’n laatste week universiteit .Met gemengde gevoelens kijk ik terug naar die periode.Het was een toffe tijd ondanks het communicatieprobleem,ik ben er toch een aantal chillers tegengekomen.Spijtig genoeg ben ik al hun nummers kwijt om het feit dat onze Mascotte,Birra,de hond, hem heeft kapotgebeten met excuus dat het een speeltje was.Zo dus, heb ik enkel nog 4 nummers over.Niet vet voor 3 maand de sociale jongen uit gehangen te hebben.Nu dat m’n universiteitcarrière een tijdelijke pauze neemt, ben ik gaan zoeken naar een alternatief en dat heb ik gevonden.Morgen zal ik gaan werken in een kinderdagverblijf voor arme kinderen.Het is vrijwilligerswerk.We zullen zien wat dat teweeg breng.
Vandaag is zondag en ik ben naar de voetbal geweest.Zeer interessante belevenis.Een kleine spanning vanwege een vechtpartij tussen de verschillende barrios maar voor de rest een groot feest.Het was verschrikkelijk warm,om het halfuur besprenkelden de pompiers ons met hun slang(rare zin).Groot en klein zingen de plaatselijke slagzinnen luidkeel, er werd gedanst, de tegenpartij werd luidkeels beledigd.Gelukkig won Godoy Cruz ,de plaatselijke voetbalploeg, dus werd er niet gevochten achteraf. Alhoewel tijdens onze weg naar een bar passeerde een auto ons met fans die de voorbijgangers bekogelde met stenen via een katapult.De voorbijgaande weken heb ik doorlopen zonder te beseffen wat ik gedaan heb.Het waren zeer actieve weken.Ondanks dat herinner ik me niet veel van.Spijtig gegeven omdat ik niet zou weten wat te schrijven,het is gewoon teveel .Oh ja ,m’n haar is geknipt ,een halve centimeter.Een eikelkopje..
Reis naar Zuiden
Vanaf 2 december willen ik,William en Eva het zuidelijke deel van Argentinie ontdekken.Eveneens om de moordende hitte te ontvluchten.Om de toelating van afs te krijgen zouden we slapen bij afs-gezinnen over het hele land,zeer interessant om te zien hoe de anderen het stellen.Maar al dit kost veel organisatie en na onze informatie opgestuurd te hebben weten we nog niet of we wel kunnen reizen,want er ontbreekt een verantwoordelijke van + 21 jaar .Ik hou van Mendoza maar nu wil ik wel iets zien van die ongerepte land met zijn vele klimaten en culturen.Als afs blijkt bezwaar te hebben tegen onze reis zul je het wel horen.
Men eerste verwaarlozing van m’n blog, hopelijk de laatste.Ik vond de tijd niet is m’n excuus,daar uit af te leiden dat deze maand ook zeer rap voorbij gaat.Het leven gaat hier z’n gangetje.Gisteren ben ik gaan vissen met William in Carrizal.Door de brandende zon en de sterke wind die rond de dike (kunstmatig meer) een verstevigingmuur van zand scheen te vormen hebben we ons terugtrokken in een bouwvallige bodega met schaduw.Rond ons een reusachtige wei met loslopende paarden en koeien.Onze creativiteit kwam van pas toen we onze chorizo’s moesten braden.Eerst een grote steen op gloeiende houtskool.Daarna een in elkaar geknutselde barbecue met stalen staven van de ruïne.Dit ging beter dan het eerstgenoemde.Erna zijn we gaan vissen, we kwamen vlug tot de constatatie dat een boot noodzakelijk is voor onze vislijn van amper 10 meter.Ondanks dat hebben we eentje gevangen.Een vuurtje en het visje erop.Rond 17uur was het tijd om alles bij elkaar te grabbelen en de terugweg in te zetten.Want om 20 uur zou de eerstkomende bus komen en we hadden allebei dingen te doen .William zou naar zijn eerste boliche(disco) gaan en ik had een afspraakje met Vere Nice.Na een uurtje te hebben gestapt en een compagnon erbij te hebben namelijk een koe,waren we het bui en gelukkig bracht een gezinnetje ons 100 km verder,naar onze bestemming.Rood en moe thuis aangekomen belde ik m’n afspraakje af,kapot maar gelukkig viel ik erna in een diepe slaap.Het was 23 uur.
Deze week was m’n laatste week universiteit .Met gemengde gevoelens kijk ik terug naar die periode.Het was een toffe tijd ondanks het communicatieprobleem,ik ben er toch een aantal chillers tegengekomen.Spijtig genoeg ben ik al hun nummers kwijt om het feit dat onze Mascotte,Birra,de hond, hem heeft kapotgebeten met excuus dat het een speeltje was.Zo dus, heb ik enkel nog 4 nummers over.Niet vet voor 3 maand de sociale jongen uit gehangen te hebben.Nu dat m’n universiteitcarrière een tijdelijke pauze neemt, ben ik gaan zoeken naar een alternatief en dat heb ik gevonden.Morgen zal ik gaan werken in een kinderdagverblijf voor arme kinderen.Het is vrijwilligerswerk.We zullen zien wat dat teweeg breng.
Vandaag is zondag en ik ben naar de voetbal geweest.Zeer interessante belevenis.Een kleine spanning vanwege een vechtpartij tussen de verschillende barrios maar voor de rest een groot feest.Het was verschrikkelijk warm,om het halfuur besprenkelden de pompiers ons met hun slang(rare zin).Groot en klein zingen de plaatselijke slagzinnen luidkeel, er werd gedanst, de tegenpartij werd luidkeels beledigd.Gelukkig won Godoy Cruz ,de plaatselijke voetbalploeg, dus werd er niet gevochten achteraf. Alhoewel tijdens onze weg naar een bar passeerde een auto ons met fans die de voorbijgangers bekogelde met stenen via een katapult.De voorbijgaande weken heb ik doorlopen zonder te beseffen wat ik gedaan heb.Het waren zeer actieve weken.Ondanks dat herinner ik me niet veel van.Spijtig gegeven omdat ik niet zou weten wat te schrijven,het is gewoon teveel .Oh ja ,m’n haar is geknipt ,een halve centimeter.Een eikelkopje..
Reis naar Zuiden
Vanaf 2 december willen ik,William en Eva het zuidelijke deel van Argentinie ontdekken.Eveneens om de moordende hitte te ontvluchten.Om de toelating van afs te krijgen zouden we slapen bij afs-gezinnen over het hele land,zeer interessant om te zien hoe de anderen het stellen.Maar al dit kost veel organisatie en na onze informatie opgestuurd te hebben weten we nog niet of we wel kunnen reizen,want er ontbreekt een verantwoordelijke van + 21 jaar .Ik hou van Mendoza maar nu wil ik wel iets zien van die ongerepte land met zijn vele klimaten en culturen.Als afs blijkt bezwaar te hebben tegen onze reis zul je het wel horen.
Thursday, November 02, 2006
30-31/10/06
Maandag 30/10/06
Deze dag bestond voornamelijk uit rijden door de immense campo,eerst richting de finca,het vakantiehuis,daar een tocht gemaakt met de jongere kerels.We zagen zwijnen, herten, prachtige vogels en een slang.Spijtig genoeg geen poema, wat ik ook niet verwacht had.Op het gebied zijn er koeien gezet en je ziet ze dus overal verspreid,met de warmte en het tekort aan water zie je ook veel kadavers op de grond.In tegenstelling met onze campo in Mendoza is deze campo veel ruwer, is er vegetatie die hoger dan kniehoogte gaat, een andere wereld.We zijn daarna terug naar San Luis gereden,met achten in een auto voor 6.De kont van m’n moeder op m’n schoot, de omstandigheden konden beter.Na gegeten te hebben zijn we richting casa vertrokken waar ik meteen naar het huis van een vriend vertrok.
Dinsdag 31/10/06
Na m’n foto’s ontwikkelt te hebben vernam ik van een medestudente fotografie dat ze examen hadden, geen les dus.Ik naar ex-faculteit om m’n beklag te doen i.v.m de datums van m’n Spaanse lessen die zo slordig worden vastgelegd dat er iets aangedaan moet worden.Toen ik dat gefikst had kwam ik Beto tegen die naar de terminal zou gaan om een nieuw abonnement te kopen.Een engel uit de hemel,ik had hetzelfde nodig, hij kocht het voor mij, je hebt ondertekende papieren nodig van het gemeentehuis nodig om in aanmerking te komen voor een goedkoop abonnement.Daarna ben ik richting het huis van Pol gegaan, die met me meegegaan is naar huis om even te dutten aan het zwembad.Hij vroeg of ik donderdag voor 10 dagen naar Chili wou gaan met hem en een vriend.Het spijtige is dat net nu m’n pasport naar Buenos Aires opgestuurd moet worden, volgende maandag krijg ik hem terug.Om 18uur had ik Spaanse les van Laura.Ze is zo verzot op België dat het me begint te ergeren.Erna ben ik naar Gonzalez ,m’n afs-begeleider afgezakt, om m’n pasport af te geven.Vlug een lomo gekocht en naar huis ,waar ik na gegeten te hebben en een filmpje me terug trok in m’n kamer.Renzo was naar z’n vriendin,ik had het rijk dus voor me alleen.
Oktober
Deze maand is met voorsprong de winnaar het snelst voorbijgaande van m’n leven.
Soms heb ik het gevoel dat ik er te weinig bij nadenk en dat voor ik het besef het einde in zicht zal komen,wat zal overeenkomen met een slag in m’n gezicht en me met de beide voeten terug in de realiteit zal brengen.Ik ben zeer blij dat ik een blog heb want het merendeel van m’n verblijf hier ben ik vergeten.Later zal ik ,als ik het schrijven volhou, kunnen genieten van m’n trip.
Deze dag bestond voornamelijk uit rijden door de immense campo,eerst richting de finca,het vakantiehuis,daar een tocht gemaakt met de jongere kerels.We zagen zwijnen, herten, prachtige vogels en een slang.Spijtig genoeg geen poema, wat ik ook niet verwacht had.Op het gebied zijn er koeien gezet en je ziet ze dus overal verspreid,met de warmte en het tekort aan water zie je ook veel kadavers op de grond.In tegenstelling met onze campo in Mendoza is deze campo veel ruwer, is er vegetatie die hoger dan kniehoogte gaat, een andere wereld.We zijn daarna terug naar San Luis gereden,met achten in een auto voor 6.De kont van m’n moeder op m’n schoot, de omstandigheden konden beter.Na gegeten te hebben zijn we richting casa vertrokken waar ik meteen naar het huis van een vriend vertrok.
Dinsdag 31/10/06
Na m’n foto’s ontwikkelt te hebben vernam ik van een medestudente fotografie dat ze examen hadden, geen les dus.Ik naar ex-faculteit om m’n beklag te doen i.v.m de datums van m’n Spaanse lessen die zo slordig worden vastgelegd dat er iets aangedaan moet worden.Toen ik dat gefikst had kwam ik Beto tegen die naar de terminal zou gaan om een nieuw abonnement te kopen.Een engel uit de hemel,ik had hetzelfde nodig, hij kocht het voor mij, je hebt ondertekende papieren nodig van het gemeentehuis nodig om in aanmerking te komen voor een goedkoop abonnement.Daarna ben ik richting het huis van Pol gegaan, die met me meegegaan is naar huis om even te dutten aan het zwembad.Hij vroeg of ik donderdag voor 10 dagen naar Chili wou gaan met hem en een vriend.Het spijtige is dat net nu m’n pasport naar Buenos Aires opgestuurd moet worden, volgende maandag krijg ik hem terug.Om 18uur had ik Spaanse les van Laura.Ze is zo verzot op België dat het me begint te ergeren.Erna ben ik naar Gonzalez ,m’n afs-begeleider afgezakt, om m’n pasport af te geven.Vlug een lomo gekocht en naar huis ,waar ik na gegeten te hebben en een filmpje me terug trok in m’n kamer.Renzo was naar z’n vriendin,ik had het rijk dus voor me alleen.
Oktober
Deze maand is met voorsprong de winnaar het snelst voorbijgaande van m’n leven.
Soms heb ik het gevoel dat ik er te weinig bij nadenk en dat voor ik het besef het einde in zicht zal komen,wat zal overeenkomen met een slag in m’n gezicht en me met de beide voeten terug in de realiteit zal brengen.Ik ben zeer blij dat ik een blog heb want het merendeel van m’n verblijf hier ben ik vergeten.Later zal ik ,als ik het schrijven volhou, kunnen genieten van m’n trip.
Tuesday, October 31, 2006
Maandag 23/10/06-Zondag 29/10/06
Maandag 23/10/06
M’n eerste normale schooldag sinds een week n’ half, de warmte is soms al ondragelijk, rond 10 uur bedraagt de temperatuur al 25 graden en het stijgt met het uur met een piek rond 2-3 uur.Eén de zaken hier, waar ik het meest van genoot vormen nu een van m’n grootste ergernissen,namelijk de bus met de hitte.De oude micro’s zijn vreselijk met hun dikke pofstoelen waarin je kont een bron van warmte wordt.Spijtig genoeg reis ik daarmee het meest ,hoewel de Trolle, een bus die werkt met elektriciteit en geen ramen heeft nog een graadje erger is, vanwege het feit dat het niet gemaakt is om warmte te trotseren maar koude.Ze zijn 2 de hands aangekocht in Rusland,het wordt tijd dat de overheid eens in het openbaar vervoer investeert.
2 maanden geleden ,toen ik aankwam was m’n prof historia de arte volop bezig met de maya’s,in het jaar 100 vr Christus te behandelen en nu zitten we in het jaar 1700, de tussentijd lijkt ze overgeslaan te hebben of ik was te druk bezig met opzoekwerk in m’n woordenboek.Vere Nice was er niet, de hoofdreden dat ik er op tijd was, dat meisje is nog nooit op tijd geweest.Ik gaf m’n hoop rond 12 uur op toen een pauze werd ingelast.Toen ik terugkwam van buiten, waar ik even lucht had geschept en een companera van Fotografie tegengekomen had, was ze er.Een halfuurtje later, puffend en zwetend uit de klas gekropen moest ik me reppen naar m’n ex-facultad, nog vlug een woordje gewisseld met haar en op weg.Lorena stond me op te wachten buiten, dat meisje is veel te vriendelijk, het klinkt paranoïde maar ik heb het gevoel dat ze iets in haar schild voert,alleen weet ik niet wat.Of ze is verliefd,wat ik niet echt waarschijnlijk acht of ze wil Engels leren via mij wat ook niet echt waarschijnlijk is want ze wijst me veel erop dat ik Spaans in plaats van Engels moet spreken.
Nadien afgezakt naar Spaanse les, het Duitse meisje komt niet meer wegens verscheidene redenen.Dus ik was alleen, perfect dus.Ik krijg privé les terwijl ik betaal voor een goedkopere group-les.Ik heb het Duitse meisje zaterdag gebeld omdat ze vroeg om samen uit te gaan.Ze woont in een klooster en heeft niet veel vrienden buiten monniken.Waarmee je niet eens samen een pint mee kunt gaan drinken.
Na ergerlijke bus doorstaan en thuis een versnapering gegeten te hebben moest ik het zwembad in, een zwembad is hier geen overbodige luxe.Het is noodzakelijk om de zomer te doorstaan.
M’n moeder en vader gingen s’avonds na een verjaardag,en ik zakte af naar Pol,waar hij eerst een concertje voor mij en een vriend van de facultad gaf samen met zijn roommate die trouwens perfect past bij zijn rol.Hij is rustig,goedgezind en vriendelijk,de perfecte eigenschappen.Pol wou vandaag naar Luxemburg terugkeren vanwege het al bekende”luddevede”,zijn vriendin wil hem niet terugnemen,hoewel het z’n eigen fout is voel ik medelijden met hem.
We keken naar een goed filmpje, allen met een glaasje wijn met de regen op de achtergrond, een ongewoon fenomeen hier.
Dinsdag 24/10/06
Vandaag heb ik m’n eerste les fotografia practica gehad,”werken met licht” was het thema,iedereen had zwarte,voor de achtergrond en witte doeken,voor het licht zachter te maken, mee, spiegels om een bepaald deel te belichten van het gezicht te belichten,elk om toer moesten werd geposeerd,mezelf inbegrepen, niet handig met het zonlicht recht in je ogen.Over de hele faculteit waren we verspreid, allen met spiegels en doeken in de weer.Daarna richting casa,het was over 15 uur.Pol belde later om te komen zwemmen,het was een snikhete dag.Later zijn we naar zijn huis geweest waar we Empanadas maakten,typisch Argentijns gerecht.Ik had vandaag Spaanse les maar was het rats vergeten.
Woensdag 25/10/06
Rond 8 uur s’morgens belde William om me eraan te herinneren dat we vandaag onze reis zouden afwerken, iedereen bellen, alles mooi uitschrijven, enz.Rond 11 uur begonnen we,maakten plannen en besloten om 2 december in plaats van 26 december te vertrekken.We zouden Eva ophalen in Buenos Aires en vertrekken meteen op tocht naar het zuiden met bus,trein en boot.De afstanden zijn beangstigend, duizenden kilometers gaan we op onze naam hebben.Maar de mooiste plaatsen bevinden zich nu eenmaal in het zuiden,de Gletsjers,Fin del Mundo, Puerto Madryn,Bariloche,..Veel keus is er trouwens niet, het noorden is een hel in de zomer dus blijft er alleen het zuiden over.Het vergt veel voorbereiding maar doordat we doorwerken gaat het goed vooruit,na middageten zijn we naar een reisagentschap geweest voor info te vragen:de goedkoopste bussen, de beste plaatsen,enz. We lasten om de 2 uur een pauze in waar we eten en zwommen. Rond 7 uur waren we beiden zo moe en was onze humor zo uitgeput en laag maar lagen we er altijd zo bij plat, dat we besloten een lomo te gaan eten in de stad.Eerst naar Intercultural waar William les krijgt en waar een receptie aan de gang was,het licht viel uit toen we binnenkwamen, hielden het dan maar voor bekeken en zakten af naar plaatselijke eettent. Waar de kelner een oude man met een fijn snorretje en een valse lach ons bediende,slaafs buigt met zijn zwart strikje en zijn witte blouse maar waar de lomos voortreffelijk waren.
Donderdag 26/10/06
Geen school
Rond 16 uur werd ik op de faculteit verwacht om m’n foto’s te ontwikkelen, door het tijdsgebrek moest ik de 36 fotos die dag trekken.Vroeg opgestaan, naar het park vertrokken, rondgelopen en tegen de middag thuis geraakt alvorens de verkeerde bus genomen te hebben die me naar de andere kant van de stad bracht.Door de warmte was ik zo moe en uitgeput van het wandendelen dat ik in slaap viel en tegen 20 uur wakker werd .M’n hoofd gloeide en voelde me zwak, Graciela concludeerde dat ik een lichte koorts had, dus bed in.Ik wou niks anders dan slapen.
Vrijdag 27/10/06
Vandaag m’n eerste formele compleanos van m’n buurmeisje die 15 wordt.Rond 22 uur gehuld in deftige kleren met een spanné broek die elk moment het kon begeven.Het was vooral uiterlijk vertoon,we waren bij de eregasten,hoewel ik niet weet waar ik dat aan verdient heb.We zaten bij de buurjongens, Renzo en ik.Het eten werd met veel vertoon geserveerd, de gastheer, een kennis van de opa aan de kant van Alberto is niet zo welstellend om het cru te stellen.Maar het feest moest hem een fortuin gekost hebben,zo zie je maar wat een vijftiende verjaardag hier betekent.Voor dat het feest goed op gang was zijn we vertrokken, Renzo had afgesproken met vrienden om samen uit te gaan en ik had niet zo veel zin om te blijven.Het enige dat me weerhield was de prachtige latina waar al m’n buurjongens gek van lopen en ze hebben groot gelijk.Met m’n roze Larph Lauren hemd,zwarte smokingbroek inclusief jas en met 1 peso op zak ben ik binnengeraakt in Carilo, een boliche, waarschijnlijk de grootste van Mendoza.Daar m’n lerares fotografie tegengekomen en enkele medestudenten.
Zaterdag 28/10/06
Met het hele gezin zijn we vandaag afgezakt naar San Luis ,een aangrenzende provincie ongeveer 200 km van ons huis.Morgen verjaardag een vriend van Alberto, we blijven het hele weekend bij hen.Hoewel ik niet zoveel gemeen heb met hun,zijn ze heel vriendelijk,ze zorgen dat ik niks tekort kom.Ik ben de gast en het is hun taak me op me gemak te voelen,ik denk dat de ouders de kinderen de opdracht hebben gegeven ons, Renzo en ik bezig te houden.De veel ouder uitziende zoon neemt ons s’avonds mee uit, het San Luis’e nachtleven in.Eerst naar een huisfeestje,luid gelach en vrouwelijk gegiechel,het was een hele klas,ze waren het niet gewoon om alcohol drinken en we zijn weggegaan voor er een orgie uitbrak.De ene helft was de andere aan het aflebberen, we moesten ons trouwens gaan douchen en veranderen van kleren als we naar een boliche wouden gaan.Het werd “Micano”,een statische blok met verf overgoten en een paar palmbomen ervoor,zeer populair bij 20 jarigen.Cumbia was de dans van de avond,ik probeerde maar hield het na een uur voor bekeken.Waarom heb ik in Belgie nooit geleerd hoe met een meisje te dansen? Hoewel ik toch argentijns vlees heb kunnen proefen zou ik graag cumbia kunnen dansen.Wat weerhoud me?Ik weet het niet ,misschien omdat het de saaiste muziekstijl is die je kunt inbeelden.
Zondag 29/10/06
Het middageten genuttigd met de 2 gezinnen, daarna alles in orde gemaakt voor het feest van die avond.Ervoor afgezakt naar een meer met de broer en Nicolas, gezwommen en gebruind terwijl de Nicolas de Don Juan uithangde,later speelden we voetbal op het gras,flirten met een groep plaatselijk schoonheden.3 uur later waren we aan het praten met een muzikant die op de verjaardag zou zingen,het was een grote verrassing.Het was een reus die tangos zong,later gaf hij me een van z’n cd’s gratis, het is een zakenman,hij geeft het gratis aan een Belg en iedereen koopt zijn cd’s omdat hij een sympatieke jongeman lijkt.Er waren ongeveer 30 gasten,de meesten vertrokken vroeg, omdat ze de volgende morgen moesten werken.Een paar grappige momenten waren toen de jarige van z’n stoel viel en een van de neefjes in het zwembad sukkelde.Ook toen de kelner begon te dansen, een grijsaard met een handvol tanden maar die met zoveel liefde zijn werk deed.Morgen zouden we naar de campo gaan,eigendom van de vriend van Alberto,1500 hectare.Het bevind ongeveer 100 km van San Luis,het is de echte campo niet zoals bij ons, waar pumas de baas zijn en struikrovers nog dagelijkse kost zijn.
M’n eerste normale schooldag sinds een week n’ half, de warmte is soms al ondragelijk, rond 10 uur bedraagt de temperatuur al 25 graden en het stijgt met het uur met een piek rond 2-3 uur.Eén de zaken hier, waar ik het meest van genoot vormen nu een van m’n grootste ergernissen,namelijk de bus met de hitte.De oude micro’s zijn vreselijk met hun dikke pofstoelen waarin je kont een bron van warmte wordt.Spijtig genoeg reis ik daarmee het meest ,hoewel de Trolle, een bus die werkt met elektriciteit en geen ramen heeft nog een graadje erger is, vanwege het feit dat het niet gemaakt is om warmte te trotseren maar koude.Ze zijn 2 de hands aangekocht in Rusland,het wordt tijd dat de overheid eens in het openbaar vervoer investeert.
2 maanden geleden ,toen ik aankwam was m’n prof historia de arte volop bezig met de maya’s,in het jaar 100 vr Christus te behandelen en nu zitten we in het jaar 1700, de tussentijd lijkt ze overgeslaan te hebben of ik was te druk bezig met opzoekwerk in m’n woordenboek.Vere Nice was er niet, de hoofdreden dat ik er op tijd was, dat meisje is nog nooit op tijd geweest.Ik gaf m’n hoop rond 12 uur op toen een pauze werd ingelast.Toen ik terugkwam van buiten, waar ik even lucht had geschept en een companera van Fotografie tegengekomen had, was ze er.Een halfuurtje later, puffend en zwetend uit de klas gekropen moest ik me reppen naar m’n ex-facultad, nog vlug een woordje gewisseld met haar en op weg.Lorena stond me op te wachten buiten, dat meisje is veel te vriendelijk, het klinkt paranoïde maar ik heb het gevoel dat ze iets in haar schild voert,alleen weet ik niet wat.Of ze is verliefd,wat ik niet echt waarschijnlijk acht of ze wil Engels leren via mij wat ook niet echt waarschijnlijk is want ze wijst me veel erop dat ik Spaans in plaats van Engels moet spreken.
Nadien afgezakt naar Spaanse les, het Duitse meisje komt niet meer wegens verscheidene redenen.Dus ik was alleen, perfect dus.Ik krijg privé les terwijl ik betaal voor een goedkopere group-les.Ik heb het Duitse meisje zaterdag gebeld omdat ze vroeg om samen uit te gaan.Ze woont in een klooster en heeft niet veel vrienden buiten monniken.Waarmee je niet eens samen een pint mee kunt gaan drinken.
Na ergerlijke bus doorstaan en thuis een versnapering gegeten te hebben moest ik het zwembad in, een zwembad is hier geen overbodige luxe.Het is noodzakelijk om de zomer te doorstaan.
M’n moeder en vader gingen s’avonds na een verjaardag,en ik zakte af naar Pol,waar hij eerst een concertje voor mij en een vriend van de facultad gaf samen met zijn roommate die trouwens perfect past bij zijn rol.Hij is rustig,goedgezind en vriendelijk,de perfecte eigenschappen.Pol wou vandaag naar Luxemburg terugkeren vanwege het al bekende”luddevede”,zijn vriendin wil hem niet terugnemen,hoewel het z’n eigen fout is voel ik medelijden met hem.
We keken naar een goed filmpje, allen met een glaasje wijn met de regen op de achtergrond, een ongewoon fenomeen hier.
Dinsdag 24/10/06
Vandaag heb ik m’n eerste les fotografia practica gehad,”werken met licht” was het thema,iedereen had zwarte,voor de achtergrond en witte doeken,voor het licht zachter te maken, mee, spiegels om een bepaald deel te belichten van het gezicht te belichten,elk om toer moesten werd geposeerd,mezelf inbegrepen, niet handig met het zonlicht recht in je ogen.Over de hele faculteit waren we verspreid, allen met spiegels en doeken in de weer.Daarna richting casa,het was over 15 uur.Pol belde later om te komen zwemmen,het was een snikhete dag.Later zijn we naar zijn huis geweest waar we Empanadas maakten,typisch Argentijns gerecht.Ik had vandaag Spaanse les maar was het rats vergeten.
Woensdag 25/10/06
Rond 8 uur s’morgens belde William om me eraan te herinneren dat we vandaag onze reis zouden afwerken, iedereen bellen, alles mooi uitschrijven, enz.Rond 11 uur begonnen we,maakten plannen en besloten om 2 december in plaats van 26 december te vertrekken.We zouden Eva ophalen in Buenos Aires en vertrekken meteen op tocht naar het zuiden met bus,trein en boot.De afstanden zijn beangstigend, duizenden kilometers gaan we op onze naam hebben.Maar de mooiste plaatsen bevinden zich nu eenmaal in het zuiden,de Gletsjers,Fin del Mundo, Puerto Madryn,Bariloche,..Veel keus is er trouwens niet, het noorden is een hel in de zomer dus blijft er alleen het zuiden over.Het vergt veel voorbereiding maar doordat we doorwerken gaat het goed vooruit,na middageten zijn we naar een reisagentschap geweest voor info te vragen:de goedkoopste bussen, de beste plaatsen,enz. We lasten om de 2 uur een pauze in waar we eten en zwommen. Rond 7 uur waren we beiden zo moe en was onze humor zo uitgeput en laag maar lagen we er altijd zo bij plat, dat we besloten een lomo te gaan eten in de stad.Eerst naar Intercultural waar William les krijgt en waar een receptie aan de gang was,het licht viel uit toen we binnenkwamen, hielden het dan maar voor bekeken en zakten af naar plaatselijke eettent. Waar de kelner een oude man met een fijn snorretje en een valse lach ons bediende,slaafs buigt met zijn zwart strikje en zijn witte blouse maar waar de lomos voortreffelijk waren.
Donderdag 26/10/06
Geen school
Rond 16 uur werd ik op de faculteit verwacht om m’n foto’s te ontwikkelen, door het tijdsgebrek moest ik de 36 fotos die dag trekken.Vroeg opgestaan, naar het park vertrokken, rondgelopen en tegen de middag thuis geraakt alvorens de verkeerde bus genomen te hebben die me naar de andere kant van de stad bracht.Door de warmte was ik zo moe en uitgeput van het wandendelen dat ik in slaap viel en tegen 20 uur wakker werd .M’n hoofd gloeide en voelde me zwak, Graciela concludeerde dat ik een lichte koorts had, dus bed in.Ik wou niks anders dan slapen.
Vrijdag 27/10/06
Vandaag m’n eerste formele compleanos van m’n buurmeisje die 15 wordt.Rond 22 uur gehuld in deftige kleren met een spanné broek die elk moment het kon begeven.Het was vooral uiterlijk vertoon,we waren bij de eregasten,hoewel ik niet weet waar ik dat aan verdient heb.We zaten bij de buurjongens, Renzo en ik.Het eten werd met veel vertoon geserveerd, de gastheer, een kennis van de opa aan de kant van Alberto is niet zo welstellend om het cru te stellen.Maar het feest moest hem een fortuin gekost hebben,zo zie je maar wat een vijftiende verjaardag hier betekent.Voor dat het feest goed op gang was zijn we vertrokken, Renzo had afgesproken met vrienden om samen uit te gaan en ik had niet zo veel zin om te blijven.Het enige dat me weerhield was de prachtige latina waar al m’n buurjongens gek van lopen en ze hebben groot gelijk.Met m’n roze Larph Lauren hemd,zwarte smokingbroek inclusief jas en met 1 peso op zak ben ik binnengeraakt in Carilo, een boliche, waarschijnlijk de grootste van Mendoza.Daar m’n lerares fotografie tegengekomen en enkele medestudenten.
Zaterdag 28/10/06
Met het hele gezin zijn we vandaag afgezakt naar San Luis ,een aangrenzende provincie ongeveer 200 km van ons huis.Morgen verjaardag een vriend van Alberto, we blijven het hele weekend bij hen.Hoewel ik niet zoveel gemeen heb met hun,zijn ze heel vriendelijk,ze zorgen dat ik niks tekort kom.Ik ben de gast en het is hun taak me op me gemak te voelen,ik denk dat de ouders de kinderen de opdracht hebben gegeven ons, Renzo en ik bezig te houden.De veel ouder uitziende zoon neemt ons s’avonds mee uit, het San Luis’e nachtleven in.Eerst naar een huisfeestje,luid gelach en vrouwelijk gegiechel,het was een hele klas,ze waren het niet gewoon om alcohol drinken en we zijn weggegaan voor er een orgie uitbrak.De ene helft was de andere aan het aflebberen, we moesten ons trouwens gaan douchen en veranderen van kleren als we naar een boliche wouden gaan.Het werd “Micano”,een statische blok met verf overgoten en een paar palmbomen ervoor,zeer populair bij 20 jarigen.Cumbia was de dans van de avond,ik probeerde maar hield het na een uur voor bekeken.Waarom heb ik in Belgie nooit geleerd hoe met een meisje te dansen? Hoewel ik toch argentijns vlees heb kunnen proefen zou ik graag cumbia kunnen dansen.Wat weerhoud me?Ik weet het niet ,misschien omdat het de saaiste muziekstijl is die je kunt inbeelden.
Zondag 29/10/06
Het middageten genuttigd met de 2 gezinnen, daarna alles in orde gemaakt voor het feest van die avond.Ervoor afgezakt naar een meer met de broer en Nicolas, gezwommen en gebruind terwijl de Nicolas de Don Juan uithangde,later speelden we voetbal op het gras,flirten met een groep plaatselijk schoonheden.3 uur later waren we aan het praten met een muzikant die op de verjaardag zou zingen,het was een grote verrassing.Het was een reus die tangos zong,later gaf hij me een van z’n cd’s gratis, het is een zakenman,hij geeft het gratis aan een Belg en iedereen koopt zijn cd’s omdat hij een sympatieke jongeman lijkt.Er waren ongeveer 30 gasten,de meesten vertrokken vroeg, omdat ze de volgende morgen moesten werken.Een paar grappige momenten waren toen de jarige van z’n stoel viel en een van de neefjes in het zwembad sukkelde.Ook toen de kelner begon te dansen, een grijsaard met een handvol tanden maar die met zoveel liefde zijn werk deed.Morgen zouden we naar de campo gaan,eigendom van de vriend van Alberto,1500 hectare.Het bevind ongeveer 100 km van San Luis,het is de echte campo niet zoals bij ons, waar pumas de baas zijn en struikrovers nog dagelijkse kost zijn.
Monday, October 23, 2006
18-23/10/06
Korte intermezzo
Antolla va ahora a Bariloche .Ella es muy nervosa porque ella no sabe como es bariloche. El pense que a bariloche ella no va a encontrar Joost pero va tambien a bariloche en la bagage .Muy facil y gratis.La otro possibilidad es que yo pongo una pelo de chicas,muy larga y tettas tambien y yo dice que yo soy antonella.
Antonella tiene el pelo corto ,como un hombre, muy lesbiana porque con el pelo parece un hombre, es un chiste , tengo un humor muy choto .Cuando Antonella este en bariloche voy a tener unas vacaciones muy buenas: voy a nadar en la piscina , tomar mucha cerveza y voy a salir mas porque ahora no voy a tener la hermana que dice todo el tiempo el mismo chiste. Por ejemplo: queres mas pan joost? Es miyo , quiero octupus con citron
Y lo mas importante yo me voy a broncearme .
Antonella va a extranar mucho a su hermano joost ;porque lo quiere mucho , pero el a ella no, todas las noches en los boliches va a pensar en su hermano y le va a mandar mensajes.
Y NO SOY LESBIANA
Un chiste mal de joost ,disculpame
Joost VA’ FA’ CULO (vai fai culo), ti voglio bene fratello ,anche se sei un po’ stronzo e coglione..
Voor m’n zus naar Bariloche ging ,thuis,kwam ze naar mij toen ik aan het schrijven was,ik typte terwijl ik aan het zeveren was eerste klas in het Spaans ,dit is het resultaat.Zij typte nadien ook een aantal zaakjes.Zeer vreemd als ik het opnieuw lees.
Deze week had ik geen school.Niet dat het veel uitmaakte.Want ik kwam van Chili in het midden van de week.Vrijdag van 10.30-12.30 zouden de ene uren in de faculteit zijn.Donderdag kwam ik op m’n vorige universiteit een vrouwelijke kennis tegen die me uit nodigde om die avond uit te gaan, wat ik ook wijselijk deed.Vrijdag stond ik zeer vroeg op,rond 7.30, ik had afgesproken met iemand in het centrum ,maar het vrouwtje kwam niet opdagen, licht geïrriteerd ging ik erna naar de faculteit waar ik tot de ontdekking kwam dat de leraar al een hele week ziek was.Moe vanwege de vele ontgoochelingen,de school is voor mij geen bron van kennis het is vooral een ontmoetingsplaats,ging ik naar huis om vervolgens een uurtje later terug te keren voor m’n Spaanse les, waar ik vernam dat het niet om 1 uur maar om 4 uur was.Een zoveelste ontgoocheling verwerkend ging ik huiswaarts om in een uur terug te zijn.Er was een Duits meisje in de les,een veel te zelfzeker kind, hoewel dat zelfzekerheid een goede eigenschap is stond ze me niet aan.Die avond had ik een rustig avondje op het oog, niks speciaals om handen.Even binnenspringen bij Pol ,een filmpje en huiswaarts,was het niet dat Vere Nice me uitnodigde om samen uit te gaan met een vriendin,ik belde Pol zodat we een even getal zouden hebben maar hij weigerde, hij wou studeren de volgende dag en had ook geen zin in een avondje sociaal gedoe.Zin in een avondje uitgaan had ik evenmin.Gelukkig stelde Vere nadien voor om met ons 2 een filmpje te gaan kijken in Orson, een alternatief gezellig café inclusief cinema met tafels ,alles erop en eraan,je kunt er eten en drinken terwijl je naar de film kijkt, Pink Flamingos van John Waters in ons geval.Erna zijn we iets gaan drinken in bar Bla Bla, ondanks het communicatieprobleem hebben we goed gelachen, het was een leuke avond.Ik was een heer, wachten tot ze een taxi had genomen en nog meer van die zaken.Zaterdag zouden Pol en William komen,hun enige connectie met elkaar is dat ze allebei vrienden van mij zijn,tussen William en Pol ligt er 11 jaar.Men ouders gingen die dag naar de Campo,ik en m’n broer werden pas de volgende dag daar verwacht, dat betekende dat we het huis voor ons hadden.Antonella vertrok die dag ook , voor 10 dagen naar Bariloche,het geluk kon niet op .Renzo nodigde z’n vriendin uit en ik m’n vrienden voor een zwem,je ziet we laten er geen gras over groeien als de oudjes de deur uit zijn.Het zwemmetje liep uit ,William vertrok vroeg maar Pol en ik bleven tot 02 uur actief met een asado en een filmpje en andere geestesverruimende zaken.Rond 14 uur de volgende dag vertrokken ik en Renzo naar de Campo voor een asado met de hele familie ter ere van Alberto’s verjaardag.Terwijl ik dit schrijft zegt m’n oma dat ik moet schrijven dat m’n familie bestaat uit charlatans en dat ze drinken en lachen, je moet altijd doen wat je oma zegt.
Volgend weekend heb ik een weekend met de afs-begeleiders en de volle 6 mede afs-studenten, het kan me echt niet schelen hoe ze zijn.Ik zal proberen niet mee te gaan, vanwege het feit dat het tijdverlies zal zijn.We zullen wel zien.
Antolla va ahora a Bariloche .Ella es muy nervosa porque ella no sabe como es bariloche. El pense que a bariloche ella no va a encontrar Joost pero va tambien a bariloche en la bagage .Muy facil y gratis.La otro possibilidad es que yo pongo una pelo de chicas,muy larga y tettas tambien y yo dice que yo soy antonella.
Antonella tiene el pelo corto ,como un hombre, muy lesbiana porque con el pelo parece un hombre, es un chiste , tengo un humor muy choto .Cuando Antonella este en bariloche voy a tener unas vacaciones muy buenas: voy a nadar en la piscina , tomar mucha cerveza y voy a salir mas porque ahora no voy a tener la hermana que dice todo el tiempo el mismo chiste. Por ejemplo: queres mas pan joost? Es miyo , quiero octupus con citron
Y lo mas importante yo me voy a broncearme .
Antonella va a extranar mucho a su hermano joost ;porque lo quiere mucho , pero el a ella no, todas las noches en los boliches va a pensar en su hermano y le va a mandar mensajes.
Y NO SOY LESBIANA
Un chiste mal de joost ,disculpame
Joost VA’ FA’ CULO (vai fai culo), ti voglio bene fratello ,anche se sei un po’ stronzo e coglione..
Voor m’n zus naar Bariloche ging ,thuis,kwam ze naar mij toen ik aan het schrijven was,ik typte terwijl ik aan het zeveren was eerste klas in het Spaans ,dit is het resultaat.Zij typte nadien ook een aantal zaakjes.Zeer vreemd als ik het opnieuw lees.
Deze week had ik geen school.Niet dat het veel uitmaakte.Want ik kwam van Chili in het midden van de week.Vrijdag van 10.30-12.30 zouden de ene uren in de faculteit zijn.Donderdag kwam ik op m’n vorige universiteit een vrouwelijke kennis tegen die me uit nodigde om die avond uit te gaan, wat ik ook wijselijk deed.Vrijdag stond ik zeer vroeg op,rond 7.30, ik had afgesproken met iemand in het centrum ,maar het vrouwtje kwam niet opdagen, licht geïrriteerd ging ik erna naar de faculteit waar ik tot de ontdekking kwam dat de leraar al een hele week ziek was.Moe vanwege de vele ontgoochelingen,de school is voor mij geen bron van kennis het is vooral een ontmoetingsplaats,ging ik naar huis om vervolgens een uurtje later terug te keren voor m’n Spaanse les, waar ik vernam dat het niet om 1 uur maar om 4 uur was.Een zoveelste ontgoocheling verwerkend ging ik huiswaarts om in een uur terug te zijn.Er was een Duits meisje in de les,een veel te zelfzeker kind, hoewel dat zelfzekerheid een goede eigenschap is stond ze me niet aan.Die avond had ik een rustig avondje op het oog, niks speciaals om handen.Even binnenspringen bij Pol ,een filmpje en huiswaarts,was het niet dat Vere Nice me uitnodigde om samen uit te gaan met een vriendin,ik belde Pol zodat we een even getal zouden hebben maar hij weigerde, hij wou studeren de volgende dag en had ook geen zin in een avondje sociaal gedoe.Zin in een avondje uitgaan had ik evenmin.Gelukkig stelde Vere nadien voor om met ons 2 een filmpje te gaan kijken in Orson, een alternatief gezellig café inclusief cinema met tafels ,alles erop en eraan,je kunt er eten en drinken terwijl je naar de film kijkt, Pink Flamingos van John Waters in ons geval.Erna zijn we iets gaan drinken in bar Bla Bla, ondanks het communicatieprobleem hebben we goed gelachen, het was een leuke avond.Ik was een heer, wachten tot ze een taxi had genomen en nog meer van die zaken.Zaterdag zouden Pol en William komen,hun enige connectie met elkaar is dat ze allebei vrienden van mij zijn,tussen William en Pol ligt er 11 jaar.Men ouders gingen die dag naar de Campo,ik en m’n broer werden pas de volgende dag daar verwacht, dat betekende dat we het huis voor ons hadden.Antonella vertrok die dag ook , voor 10 dagen naar Bariloche,het geluk kon niet op .Renzo nodigde z’n vriendin uit en ik m’n vrienden voor een zwem,je ziet we laten er geen gras over groeien als de oudjes de deur uit zijn.Het zwemmetje liep uit ,William vertrok vroeg maar Pol en ik bleven tot 02 uur actief met een asado en een filmpje en andere geestesverruimende zaken.Rond 14 uur de volgende dag vertrokken ik en Renzo naar de Campo voor een asado met de hele familie ter ere van Alberto’s verjaardag.Terwijl ik dit schrijft zegt m’n oma dat ik moet schrijven dat m’n familie bestaat uit charlatans en dat ze drinken en lachen, je moet altijd doen wat je oma zegt.
Volgend weekend heb ik een weekend met de afs-begeleiders en de volle 6 mede afs-studenten, het kan me echt niet schelen hoe ze zijn.Ik zal proberen niet mee te gaan, vanwege het feit dat het tijdverlies zal zijn.We zullen wel zien.
Wednesday, October 18, 2006
eind september begin oktober
De laatste dagen van september
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
eind september begin oktober
De laatste dagen van september
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
eind september begin oktober
De laatste dagen van september
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
eind september begin oktober
De laatste dagen van september
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
oktober
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
oktober
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
conclusie
De laatste dagen van september
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Subscribe to:
Posts (Atom)