Gewoon geworden aan mijn Argentijns leven vliegen de dagen voorbij.Ik schrijf me met gods wil regelmatig in voor cursussen waar ik iets van op kan steken.Bij deze de must der cursussen namelijk een degustacion de vinos(wijnproeverij)waar ik een diploma voor heb behaald.Ook heb ik er een enkele les salsa op zitten, een ware overwinning in de wetenschap dat bij deze dans het allemaal op de heupen aankomt. De 20ste ga ik beginnen met reizen.De plicht van het schoolgaan is mijn strot aan het uitlopen waardoor ik het een week voor de reis er officieel de brui aan heb aangegeven en tot dusver dit nog niet beklaagd heb.Na de enkele les fotografie zit het er nu volledig op.Het is mooi geweest, het was een bijennest waar ik veel vriendschap heb ontvangen,meer dan verwacht wat ik deze laatste week tot mijn verbazing heb mogen merken.De laatste maanden heb ik het uitgaansleven, meerbepaald de discoteken over het algemeen links laten liggen, bewust vanwege de verkwisting van mijn goede vriend " plata" en doordat het mij niet bevredigde.De weinige keren dat ik me er toe liet overtuigen was het door de zeldzaamheid ervan wel een groot succes.Ik prefereer de huisbezoekjes en wekelijkse ontmoetingen die niet verder dan 2 uur s avonds gaan.
De relatie met de Recchias is tot nu toe nog altijd beangstigend goed, te goed dat ik me er niet gerust bij voel, bijgelovig dat na goede tijden slechte komen en vice versa.Antonella en Renzo zijn mijn broer en zus, ik zeg wat ik wil en tot nu toe is dit nog niet tot een conflict gekomen, ze respecteren me en zien me graag.Graciela, het konijntje is ook een schatje die door mijn vreemdelingenstatus haar slechte kant niet toont en zodus een goede vervangmoeder is.Alberto is op dezelfde manier te definieren.Ik ben me er zeker van gewust dat het niet mijn ouders zijn, ik zie alleen het mooie deel van het verhaal..
Ondanks mijn verwachtingen heb ik weinig echte vrienden, te tellen op 1 hand.Maar het zijn wel goede vrienden.Dit jaar ben ik op dat vlak meer naar de femenine kant geneigd.De typische uitjes waar we tiquila achter over klakken, de raadgevingen, de sarcastische opmerkingen over intimiteiten en lichaamsgebrekken zal ik zeker missen.Bij de Argentijnse jongens zijn er zeer weinig interessante kerels bij, mijn broer is een van de weinige uitzonderingen.Ik mis het mannelijk gezelschap, de broederschap.Nooit had ik gedacht vriendinnen te hebben, het was(zo dacht ik) DE manier om je via de vriendschap op te werken tot
het ware doel(een intieme relatie).Blijkbaar heb ik me er in vergist.Toch heb ik me er tot enkele aangetrokken gevoeld, het hoofdstuk Verenice is hierdoor nog niet afgelopen.De dagelijkse looppartijtjes zijn afgezwakt wegens tijdsgebrek maar de Engelse lessen Barrio San Martin blijf ik als een verstokte leraar geven.Na enkele schermutselingen heb ik nu alleen nog maar engeltjes, geen geroep, dreigementen en stress maar een ontspannen sfeer waar ik het beste van mezelf geef, de leerstof gaat er bij hen zo vlot in dat ik er zelf wat van opsteek bij het voorbereiden van de lessen.2 vliegen in 1 klap.Na een tweemalig contact gehad te hebben met revolvers is mijn waakzaamheid gestegen zeker als het gaat over jongeren van 16 jaar.Een enkele keer in mijn straat werd ik lastiggevallen door een gedrogeerde jongere waar het houten handvat van een revolver zichtbaar was, de jongen was een puber met een neus vol snot die rook naar chemische troep.De andere keer was gelijklopend.
Hoe zit het met Joost zijn liefdesleven?Een veelgestelde vraag, waar ik in dit "alles in een"-verslagje een antwoord op zal geven.Ze,Victoria genaamd,is een laatstejaars student Engels die werkt voor een Bodega als verkoopster.De liefde is spijtiggenoeg niet van lange duur want na ons 2 weken samenzijn komt het tot een einde.Nu ik eindelijk eens een positief, grappig meisje gevonden heb ben ik het die er een einde aan maak met reizen als excuus.Mendoza heeft me genoeg liefde gegeven,zowel fysiek als fysisch, het laatste dank ik aan mijn vriendinnen ..
Friday, June 01, 2007
Thursday, April 26, 2007
familiebezoek en Bolivia in het kort
Een speciale episode in mijn jaar buitenland was de komst van mijn ouders en Florian.Ze arriveerden in de luchthaven van Mendza en bij de eerste aanblik kon ik een aantal elementen onderscheiden.De rechtstreekse doorreis naar Mendoza had bij allen zijn tol geeist,mijn vader zag er moeier uit dan anders en alledrie zagen er doorschud uit.Ze waren nog altijd dezelfde dat was bij de eerste aanblik duidelijk, , toch voelde ik me ongelofelijk alleen toen ik ze uit de gate zag komen.Zij met hun drieen en ik alleen, dit was blijkbaar de reden waarom ik in tranen uitbarstte.De voorbije weken had ik nauwelijks over hun toekomstige komst nagedacht, ik was zeer gelukkig dat ze zouden komen want zo zou Bolvia verkend terrrein worden.Na een koffie in de luchthaven was het ijs weer gebroken en leek het alsof ik er altijd bij was geweest.Alberto wou ze een typisch Argentijns welkom heten maar dat kon ik niet over mijn hart krijgen, de eerste indruk is een zeer belangrijk iets en mijn familie kennend zou het maar matig geweest zijn. De wetenschap verteld ons dat na een lange vlucht als dat van mijn gezin een mens nu eenmaal een dag op adem moet komen.Na de koffie gingen we naar het hotel,in tegenstelling tot wat ik hoopte wouden ze na onze bagage afgezet te hebben, de stad verkennen.Het was rond 18 uur, ze hadden honger, dus ik sleepte hen mee naar mijn geheime datespot, Edificio de Gomez, een anoniem restaurant op de tiende verdieping van 1 van de hoogste gebouwen van Mendoza, waar je een magnifiek uitzicht krijgt over het centrum met de bergen op de achtergrond.We bleven er plakken.Met deze was de wijnproeverij ook achter de rug, dit was een van de punten die ik op mijn lijst had.De avond was al lang ingetreden voor ze in slaap vielen.Het was een bevredigend gevoel mijn gezin terug te hebben.De 2 dagen in Mendoza brengt me ertoe alleen op het belangrijkste te focussen.De stad werd in de 2 dagen verkend, zowel het arme Las Heras als het rijke centrum.Vrijdagavond, de volgende dag waren we bij de Recchias uitgenodigd.De deur stond toevallig open, een welkomend gevoel kwam ons tegemoet.Beide partijen hadden er blijkbaar zin in.De cadeaus werden met veel dankbaarheid in ontvangst genomen.Met mezelf als referentiepunt werd het communicatieprobleem tot het minimun beperkt zodat niemand er zich aan stoorde.De wijn maakte de tongen wat losser, een tactische zet van Alberto die het voorgenoemde voordurend liet aanschuiven.Als conclusie was de avond ver boven mijn verwachtingen geeindigd, dank aan de beide partijen die zich wonderwel gedragen hebben.Het voelde aan als een onderonsje tussen vrienden, deels doordat ik hen beiden over elkaar verteld had, ze wisten beiden wie ze in de kuip hadden
Het gevreesde deel was dan ook al achter de rug, nu begon de reis voor mij.
Zaterdag namiddag kwamen we toe in Buenos Aires,de laatste stop op Argentijns grondgebied.We installeerden ons in een knus Bed and Breakfast te Palermo, onze uitvalsbasis.
De volgende dag, maandag, verkenden we de stad van de obelisko tot San Telmo, door de regen werden we daar in een grieks restaurant gedreven, waar we geruime tijd verbleven.De klop volgde na de lunch, unaniem beslisten we richting onze uitvalsbasis te keren.Wat van de namiddag overbleef werd in alle rust te Palermo verdreven.
De komst van de D hont/Rodts had als doel, niet de Argentijnse bodem te verkennen maar om Bolivia in al zijn facetten te bezichten.Eva had een tour georganiseerd en eerlijk gezegt heeft ze dat prachtig gedaan.Ik zal me beperken met het vertellen van de belangrijkste plaatsten want het zit als een warboel in mijn hoofd, voordurend verplaatste we ons en de orden zit er niet goed meer in.Na de nacht in Buenos Aires verbleven te hebben, vertrokken we de vroege ochtend richting Cochabamba, het tijdelijke huis van mijn zus.Eva wachtt ons op met haar kliek die bestond uit de moeder en zus vergezeld door de tante en enkele tot nog toe onbekenden.De moeder, 2 de in de lijst was een trotste dame, duidelijk gewend om haar willetje door te drijven maar die naarmate de tijd vorderde ons haar genegenheid voor Eva duidelijk maakte.Eindelijk was het gezinnetje herenigd, na 3 dagen met hen doorgebracht te hebben en al verschillende gevoels stadia doorlopen te hebben was het alsof ik er altijd bij geweest was.Het contrast van Argentinia en Bolivia was schokkend.Bolivia is authentieker, gekenmerkt door de met hoepelrokken behangen bolhoed dragende vrouwen die het hele plaatje meer kleur gaven.Cochabamba had iets gemeen met Mendoza, ook omringt door bergen, bomenrijen langs de lanen en de private barrios waar de rijken hun poen zitten te hertellen.Toch was het veel puurder, niet zo oppervlakkig als Mendoza waar alles schoon is van ver maar verre van schoon.Cochabamba weerspiegeld Zuid-Amerika.De 3 dagen dat we er vertoefden kregen we een rondleiding door de stad met de vader, een klein gebouwde zelfingenomen man die werk als ingenieur voor de regering als water expert, als gids.De lunch bestond uit plaatselijke gerechten die we met onze gids, Roberto en Sylvia nuttigden, het bleken hartelijke mensen te zijn die het zich goed laten smaken.Roberto sprak goed Engels, dit vergemakkelijkte het converseren.Na de hoogtepunten van Cochabamba verkend te hebben, wat een hele dag inhield werden we s avond uitgenodigd voor het avondeten in hun appartement dat gelegen was in een complex met zwembad en club, een van de weinige die Bolivia rijk is.Het avondeten was luxieus, niets te vergelijken met de asado van mijn familie.Enkele leden van de familie waren ook van de partij, allen ontwikkelde mensen met het hart op de juiste plaats.Hier verliep het etentje ook wonderwel, door het hoge aantal Engels sprekenden was er geen communicatieruis, ook hier werden de cadeaus met vreugde in ontvangst genomen, mijn conclusie van in Mendoza is hier dus ook van toepassing.Met deze is het familiebezoek dan ook achter de rug.
De volgende dag vlogen we naar La Paz, 1 van de hoogste steden ter wereld ,gelegen in een dal.Met zijn 1 miljoen inwoners is het de meestbevolkte stad van Bolivia.Deze stad zou ons basis kamp worden, van daaruit deden we allerhande excursies.Zo verbleven we 2 dagen op een catamaran terwijl we Lago Titicaca verkenden, bekend als het hoogste meer ter wereld.We verkenden er Isla del Sol,Copacabana die bekent staat als bedevaartoord,...
Het spectaculairste waar niks van de hele reis aan kon tippen was de fietstocht op de deadroad, de zogenaamde gevaarlijkste weg ter wereld.Je start in het hoge gebergte en eindigd in de tropische jungle.Hetgene wat het zo specatulair maakt is de voordurende doodsangst van de lokkende ravijn die voordurend aanwezig is, door de losliggende stenen verreist de tocht je volledige concentratie.Je kruist herdenkingstekens en in de afgrond zie je van tijd tot tijd autorestanten, al dit zorgt voor een vier uur durende adrenalineschuit van jewelste dat soms ongekende pieken bereikt.De lunch nuttigen we in een louch hotel waar bij elke Boliviaanse schoonheid aan het zwembad een Boliviaanse cocainedealer bij hoort, al dit maakte het zo exclusief.
Een ander memorabel moment was de tocht naar Salar de Uyuni waar de zoutwoestijn de belangrijkste attractie is.Tevens de grootste ter wereld.We deden een tocht, kok en chauffeur incluus, van enkele dagen waar we ook het gebied errond bezichtigden.Heel dit gebied is een opeenstapeling van natuurwonders, met Salar de Uyuni als keizer.
Sucre en Potosi, 2 tamelijk dicht bij elkaar gelegen steden stonden ook op ons lijstje.Beiden zijn pittoreske steden met een hoog Boliviaans karakter.
Santa cruz, ons eindpunt.Volgens mij vergelijkbaar met miami, zeer fake waardoor het naar mijn mening een zekere charme krijgt, daar besteedde ik mijn laatste dag in Bolivia, om dan zondag terug naar Argentinia te keren.
Het gevreesde deel was dan ook al achter de rug, nu begon de reis voor mij.
Zaterdag namiddag kwamen we toe in Buenos Aires,de laatste stop op Argentijns grondgebied.We installeerden ons in een knus Bed and Breakfast te Palermo, onze uitvalsbasis.
De volgende dag, maandag, verkenden we de stad van de obelisko tot San Telmo, door de regen werden we daar in een grieks restaurant gedreven, waar we geruime tijd verbleven.De klop volgde na de lunch, unaniem beslisten we richting onze uitvalsbasis te keren.Wat van de namiddag overbleef werd in alle rust te Palermo verdreven.
De komst van de D hont/Rodts had als doel, niet de Argentijnse bodem te verkennen maar om Bolivia in al zijn facetten te bezichten.Eva had een tour georganiseerd en eerlijk gezegt heeft ze dat prachtig gedaan.Ik zal me beperken met het vertellen van de belangrijkste plaatsten want het zit als een warboel in mijn hoofd, voordurend verplaatste we ons en de orden zit er niet goed meer in.Na de nacht in Buenos Aires verbleven te hebben, vertrokken we de vroege ochtend richting Cochabamba, het tijdelijke huis van mijn zus.Eva wachtt ons op met haar kliek die bestond uit de moeder en zus vergezeld door de tante en enkele tot nog toe onbekenden.De moeder, 2 de in de lijst was een trotste dame, duidelijk gewend om haar willetje door te drijven maar die naarmate de tijd vorderde ons haar genegenheid voor Eva duidelijk maakte.Eindelijk was het gezinnetje herenigd, na 3 dagen met hen doorgebracht te hebben en al verschillende gevoels stadia doorlopen te hebben was het alsof ik er altijd bij geweest was.Het contrast van Argentinia en Bolivia was schokkend.Bolivia is authentieker, gekenmerkt door de met hoepelrokken behangen bolhoed dragende vrouwen die het hele plaatje meer kleur gaven.Cochabamba had iets gemeen met Mendoza, ook omringt door bergen, bomenrijen langs de lanen en de private barrios waar de rijken hun poen zitten te hertellen.Toch was het veel puurder, niet zo oppervlakkig als Mendoza waar alles schoon is van ver maar verre van schoon.Cochabamba weerspiegeld Zuid-Amerika.De 3 dagen dat we er vertoefden kregen we een rondleiding door de stad met de vader, een klein gebouwde zelfingenomen man die werk als ingenieur voor de regering als water expert, als gids.De lunch bestond uit plaatselijke gerechten die we met onze gids, Roberto en Sylvia nuttigden, het bleken hartelijke mensen te zijn die het zich goed laten smaken.Roberto sprak goed Engels, dit vergemakkelijkte het converseren.Na de hoogtepunten van Cochabamba verkend te hebben, wat een hele dag inhield werden we s avond uitgenodigd voor het avondeten in hun appartement dat gelegen was in een complex met zwembad en club, een van de weinige die Bolivia rijk is.Het avondeten was luxieus, niets te vergelijken met de asado van mijn familie.Enkele leden van de familie waren ook van de partij, allen ontwikkelde mensen met het hart op de juiste plaats.Hier verliep het etentje ook wonderwel, door het hoge aantal Engels sprekenden was er geen communicatieruis, ook hier werden de cadeaus met vreugde in ontvangst genomen, mijn conclusie van in Mendoza is hier dus ook van toepassing.Met deze is het familiebezoek dan ook achter de rug.
De volgende dag vlogen we naar La Paz, 1 van de hoogste steden ter wereld ,gelegen in een dal.Met zijn 1 miljoen inwoners is het de meestbevolkte stad van Bolivia.Deze stad zou ons basis kamp worden, van daaruit deden we allerhande excursies.Zo verbleven we 2 dagen op een catamaran terwijl we Lago Titicaca verkenden, bekend als het hoogste meer ter wereld.We verkenden er Isla del Sol,Copacabana die bekent staat als bedevaartoord,...
Het spectaculairste waar niks van de hele reis aan kon tippen was de fietstocht op de deadroad, de zogenaamde gevaarlijkste weg ter wereld.Je start in het hoge gebergte en eindigd in de tropische jungle.Hetgene wat het zo specatulair maakt is de voordurende doodsangst van de lokkende ravijn die voordurend aanwezig is, door de losliggende stenen verreist de tocht je volledige concentratie.Je kruist herdenkingstekens en in de afgrond zie je van tijd tot tijd autorestanten, al dit zorgt voor een vier uur durende adrenalineschuit van jewelste dat soms ongekende pieken bereikt.De lunch nuttigen we in een louch hotel waar bij elke Boliviaanse schoonheid aan het zwembad een Boliviaanse cocainedealer bij hoort, al dit maakte het zo exclusief.
Een ander memorabel moment was de tocht naar Salar de Uyuni waar de zoutwoestijn de belangrijkste attractie is.Tevens de grootste ter wereld.We deden een tocht, kok en chauffeur incluus, van enkele dagen waar we ook het gebied errond bezichtigden.Heel dit gebied is een opeenstapeling van natuurwonders, met Salar de Uyuni als keizer.
Sucre en Potosi, 2 tamelijk dicht bij elkaar gelegen steden stonden ook op ons lijstje.Beiden zijn pittoreske steden met een hoog Boliviaans karakter.
Santa cruz, ons eindpunt.Volgens mij vergelijkbaar met miami, zeer fake waardoor het naar mijn mening een zekere charme krijgt, daar besteedde ik mijn laatste dag in Bolivia, om dan zondag terug naar Argentinia te keren.
Thursday, March 29, 2007
Kort en bondig
Uit het polsje..
Hetgeen waar ik mijn buik van vol heb zijn de onophoudelijke zwijgende staren in de bus en universiteit, zelfs honden en babys staren me aan alsof ze rieken dat ik een vreemdeling ben.Ik ben het al gewent maar als ik iets zou moeten noemen dat me stoort hier is het dit, in de universiteit hou ik mijn visie op de horizon waardoor de helft me nu een hautaine Europese klootzak vind, niks erg aan de hand want de andere helft heeft me wel graag.
De kusjes van opa Armando zijn hemels, het zijn om het in een vakje te stoppen:piepertjes.De aanraking van zijn lippen zijn nauwelijks voelbaar en geven een kriebelend gevoel maar de klank die erdoor ontspringt plaatst zijn kussen boven dat van de anderen.Het is een getuit gepiep, kort en nauwelijks hoorbaar als je er niet op let.Elke keer identiek hetzelfde.De kus van opa is impecable,volmaakt..
Bla Bla..
De zomer heeft Mendoza de rug toegekeerd en de koude wind en regen heeft er zijn tenten opgeslagen en is duidelijk niet van plan om te vertrekken.Het leven gaat hier zijn gangetje:vlot ga ik naar de les, geniet van de dagelijkse looppartijtjes en de ontmoetingen met de vrienden en thuisbezoekjes.Ik weet dat ik nu volledig aan het afs programma voldoe, mijn Spaans is goed en heb een uitstekende band met mijn familie.Ik ben gelukkig maar ik weet , ambicieus als ik ben, dat reizen het gelukgevoel zou verdubbelen.
Wat mijn klassen in Barrio San Martin betreft ben ik omgevormd tot de ‘culiado’, wat klootzak betekent. Ik geloof in de goedheid van de mens en de opvoeding, vrienden, cultuur beinvloeden de vorming.Mijn kinderen hebben duidelijk een lak aan gezag en respect is ver te zoeken. In de voorbije weken heb ik 7 kinderen uit mijn klas moeten verwijderen met de boodschap niet meer terug te komen.Van de 16 blijven er nog 9 over.Ik wordt door de buitengesmetenen’culiado’ genoemd maar degenen die me graag hebben en respecteren zijn nog altijd in de meerderheid en voor hen doe ik het.Een onverwachte knuffel of een kleine attentie zorgt er voor dat ik doorga. De pionier der buitengesmetenen heeft vorige week haar excuses aangeboden, na een week de modelleerling geweest te zijn is ze nu officieel terug aanvaard.Er is me trouwens ter ore gekomen dat er onenigheid is tussen 2 families betreffende mijn Engelse les.Wegens vechtpartijtjes tussen de leerlingen waar de politie is moeten tussenkomen.Hetgene waar ik al veel razend ben over geweest is de volgesmeten vloer met pellen van zonnenbloempitten.De verplichte naschoolse kuispartijtjes maken er geen verandering in.
Mijn vader hier noemt ze, ‘negros de mierda’, wat strontnegers betekent, maar ze zijn goed van harte, grappig, enkelen zeer taalkundig anderen hebben dan de ware primaire drift om een vreemde taal te leren om uit Barrio San Martin te vluchten.
Over mijn manier van les geven ben ik zeer tevreden, ze zitten allemaal rond de tafel en met behulp van de herhalingstechniek lukt het me hen tot 20 te leren tellen, zich voor te stellen, de dagen en maanden, lichaamsdelen, familieleden en delen van het huis op te noemen.Af en toe arriveert er een nieuweling waardoor kostbare tijd verloren gaat.
In het algemeen, ondanks de stront waar ik soms in trap, is lesgeven in Barrio San Martin een aangename bezigheid.
Nu ik dit hier schrijf ben ik juist geteld 2 uur verwijdert van de ontmoeting met Anneke,Janneke en Florianeke aka mijn Belgische familie.Ze zijn vanochtend neergestreken in Buenos Aires, wegens vertraging hebben ze het gehuchtje vlug eens verkend en hebben een typische Argentijnse Biftec verorberd.Ik kijk er naar uit hen te zien..
Hetgeen waar ik mijn buik van vol heb zijn de onophoudelijke zwijgende staren in de bus en universiteit, zelfs honden en babys staren me aan alsof ze rieken dat ik een vreemdeling ben.Ik ben het al gewent maar als ik iets zou moeten noemen dat me stoort hier is het dit, in de universiteit hou ik mijn visie op de horizon waardoor de helft me nu een hautaine Europese klootzak vind, niks erg aan de hand want de andere helft heeft me wel graag.
De kusjes van opa Armando zijn hemels, het zijn om het in een vakje te stoppen:piepertjes.De aanraking van zijn lippen zijn nauwelijks voelbaar en geven een kriebelend gevoel maar de klank die erdoor ontspringt plaatst zijn kussen boven dat van de anderen.Het is een getuit gepiep, kort en nauwelijks hoorbaar als je er niet op let.Elke keer identiek hetzelfde.De kus van opa is impecable,volmaakt..
Bla Bla..
De zomer heeft Mendoza de rug toegekeerd en de koude wind en regen heeft er zijn tenten opgeslagen en is duidelijk niet van plan om te vertrekken.Het leven gaat hier zijn gangetje:vlot ga ik naar de les, geniet van de dagelijkse looppartijtjes en de ontmoetingen met de vrienden en thuisbezoekjes.Ik weet dat ik nu volledig aan het afs programma voldoe, mijn Spaans is goed en heb een uitstekende band met mijn familie.Ik ben gelukkig maar ik weet , ambicieus als ik ben, dat reizen het gelukgevoel zou verdubbelen.
Wat mijn klassen in Barrio San Martin betreft ben ik omgevormd tot de ‘culiado’, wat klootzak betekent. Ik geloof in de goedheid van de mens en de opvoeding, vrienden, cultuur beinvloeden de vorming.Mijn kinderen hebben duidelijk een lak aan gezag en respect is ver te zoeken. In de voorbije weken heb ik 7 kinderen uit mijn klas moeten verwijderen met de boodschap niet meer terug te komen.Van de 16 blijven er nog 9 over.Ik wordt door de buitengesmetenen’culiado’ genoemd maar degenen die me graag hebben en respecteren zijn nog altijd in de meerderheid en voor hen doe ik het.Een onverwachte knuffel of een kleine attentie zorgt er voor dat ik doorga. De pionier der buitengesmetenen heeft vorige week haar excuses aangeboden, na een week de modelleerling geweest te zijn is ze nu officieel terug aanvaard.Er is me trouwens ter ore gekomen dat er onenigheid is tussen 2 families betreffende mijn Engelse les.Wegens vechtpartijtjes tussen de leerlingen waar de politie is moeten tussenkomen.Hetgene waar ik al veel razend ben over geweest is de volgesmeten vloer met pellen van zonnenbloempitten.De verplichte naschoolse kuispartijtjes maken er geen verandering in.
Mijn vader hier noemt ze, ‘negros de mierda’, wat strontnegers betekent, maar ze zijn goed van harte, grappig, enkelen zeer taalkundig anderen hebben dan de ware primaire drift om een vreemde taal te leren om uit Barrio San Martin te vluchten.
Over mijn manier van les geven ben ik zeer tevreden, ze zitten allemaal rond de tafel en met behulp van de herhalingstechniek lukt het me hen tot 20 te leren tellen, zich voor te stellen, de dagen en maanden, lichaamsdelen, familieleden en delen van het huis op te noemen.Af en toe arriveert er een nieuweling waardoor kostbare tijd verloren gaat.
In het algemeen, ondanks de stront waar ik soms in trap, is lesgeven in Barrio San Martin een aangename bezigheid.
Nu ik dit hier schrijf ben ik juist geteld 2 uur verwijdert van de ontmoeting met Anneke,Janneke en Florianeke aka mijn Belgische familie.Ze zijn vanochtend neergestreken in Buenos Aires, wegens vertraging hebben ze het gehuchtje vlug eens verkend en hebben een typische Argentijnse Biftec verorberd.Ik kijk er naar uit hen te zien..
Monday, March 19, 2007
Engelse les in Barrio San Martin
12 maart 2007
Ervaring in Barrio San Martin en eerste schooldag,
Sinds vorige week maandag ben ik begonnen met Engelse les te geven in de marginale wijk San Martin, dit 4 maal 2 uur.Mijn publiek bestaat hoofdzakelijk uit kinderen van 9 tot 13 jaar met 2 uitzonderingen van 25 en 27 jaar.Mijn lokaal bevindt zich in het huis van de ombudsman van de wijk, hij repareert motos waardoor hij gerespecteerd wordt door de jongeren.Mijn eerste week zit er nu op en ik kijk er met gemengde gevoelens op terug.
Maandag,
Van 19 tot 21 uur reclame gemaakt, een uithangbord geschilderd, mezelf vooral tentoongesteld, de vreemdelingenstatus zorgde natuurlijk voor een grote belangstelling.Veel beloftes werden gemaakt zodat ik met een zeker gevoel naar huis ging.
Dinsdag,
Om 19 uur kwam om de 10 minuten wel iemand binnenstrompelen.Om 20uur zat ik met 8 individuen opeengepakt in mijn klein klaslokaal, enkelen zaten op de grond wegens gebrek aan stoelen, anderen zaten allemaal rond een tafel, het enige voorwerp in de ruimte.Ik schreef op de muur zo goed als het ging.De oudere 2 met tatoeages versierde paardenstaarten zaten er maar gegeneerd bij.Aan het verkroppen dat ze met kinderen van 9 jaar les volgden.Maar naarmate vorderde dit en schikten ze zich in hun positie.Een halfuur voor 21uur werden we lastiggevallen door de lieven van de 2 paardenstaarten die zonodig de les wouden bijwonen en die me voortdurend dreigend in de ogen keken.De lieven waren gekend want het was doodstil in de klas, Louis moest ze menigmaal vragen zich uit mijn klas te verwijderen.Met tegenzin deden ze het na een derde waarschuwing.Het was een genot om de kleine piepstemmetjes met die volwassen vrouwenstemmen te horen vermengen.Op het einde van de les was er al een zekere band, waardoor ik ondanks het incident een zeer bevredigd gevoel had over mijn eerste les als leraar.
Vol met pep ging in richting casa.
Donderdag,
Een hele groep stond me op te wachten met enkele nieuwen.Het ontvangst in Barrio San Martin was niet zo hartelijk.Ik was nog maar net uit de bus of een buszittende jongere smeet een kauwgom in mijn haar.De kauwgom eruit en met het beetje moed dat ik nog had de wachtende menigte tegemoet.De meesten waren goed op tijd dus konden we meteen met de les beginnen.Zoals gewoonlijk werd die enkele keren onderbroken door laatkomers maar toch gingen we goed vooruit.Doordat de meerderheid geen Engels kan, begon ik van het begin.Vlug leer je de persoonlijkheden kennen en het grappige is dat overal stereotype gevallen zitten.Zo heb je het leraarskindje, zeer gedreven maar toch ook ergerlijk, de bezige bij, de slaper, de goedwerkende rustige, de klootzakjes,…Ze passen zich rap aan en voelen zich meteen thuis.Het mooie is dat ze me respecteren en hun mond houden als ik hen stil aankijk.Ze vertonen nu al die zekere hardheid, de meerderheid is niet op hun mond gevallen, ze houden voor mij de schijn op, maar naarmate de les vorderde en de aandacht verslapte, ontsprong er een discussie over 5 cent, een eurocent.Later was een muntsnoepje het onderwerp van een onenigheid.De 2 uur werd ingekort tot 1.30u, niet alleen voor de leerlingen maar zeker ook voor de profe.Nooit heb ik beter beseft hoe snel een kind zich verveelt en hoe lastig stilzitten voor hen is.
Vrijdag,
Nog maar van de bus of ik werd van ver geroepen en zie een gordde wilde kinderen op me af komen, een warme gloed overspoelde me.De 2 pestkopjes van de klas hadden 2 vriendinnetjes meegebracht, pret verzekert.Doordat ik niet meer opnieuw met de les wou beginnen besliste ik om iedereen die niet op tijd was buiten te houden, Louis zou hiervoor zorgen.Met 7 kinderen zaten we in de les, het ging tamelijk vlot, iedereen werkte goed mee toen rond 20 uur 4 oud leerlingen binnenwouden en die geweigerd werden door Louis.Dit werd blijkbaar niet echt door hun geapprecieerd want de buitenstaanders begonnen de inzittenden te beledigen zodat enkele van mijn leerlingen naar buiten gingen om de beledigingen recht te zetten.Ik sloot de deur want iedereen was meer bezig met de buitenwereld dan met mijn les.Opeens ontklonk schreeuwen en het was duidelijk dat buiten een gevecht aan de gang was.Een kwartier later kwam Louis over zijn toeren binnen met 2 van mijn leerlingen, beval hun spullen bijeen te grabbelen en verdween.Wat ik niet wist is dat er 2 verschillende bendes in mijn klas zitten.Dus er zullen nog veel van zulke incidenten gebeuren.Later gebeurde een 2de incident toen 1 van de nieuwe klootzakjes over de schreef ging en ik ermee dreigde haar buiten te smijten, zwoer ze dat haar broer me zou vermoorden.Beetje overdreven zou je zeggen, de fout van mij was namelijk om mijn dreiging in een overdreven dialect te verwoorden.Meer nieuws hierover later.Erna ging alles weer zijn gewone gang en was de rust teruggekeerd.
Les geven in Barrio San Martin is zoals bunjeejumpen.De adrenaline bruist door je lichamen en erna snak je naar meer,
2de week in Barrio San Martin,
Even verder uitwijden over Barrio San Martin.Het ligt naast hospital Montelagoirre, een kraamkliniek.Zeer slim gezien want San Martin is volgenens mij de koploper van het verwekken van kinderen.Weinig vrouwen ontlopen het lot om op hun 18 jaar kinderen te hebben.De Barrio wordt omringd door 2 zangons of kanalen die het die de meeste tijd van het jaar droogstaat en waar de jongeren voetbal spelen.Aan de andere kant van een van de kanalen heb je Barrio La Gloria, volgens het merendeel van de bevolking, de armste en meest gevaarlijke wijk van Mendoza.Sinds lang liggen deze 2 barrios in conflict met elkaar.Waardoor af en toe een dode valt.Elke wijk heeft zijn bendes en leiders, die als de tijd rijp is gedood wordt door een ambitieuze jongere en die op zijn beurt door een andere.In Mendoza is er zo 1 leider die veel belangstelling gehad heeft in de media, El Morocha wordt hij genoemd, afkomstig van Barrio San Martin.Aan zijn bijnaam (verwijst naar de haarkleur van een persoon en wordt enkel gebruikt bij het vrouwelijk geslacht(La Morocha)) hangt een verhaal aan vast.El Morocha was een 18 jarige bendeleider die verschillende aanslagen,diefstallen,moorden,.. op zijn naam had staan en op een dag hadden de politie de hele wijk afgezet en waren ze elk huis aan het uitkammen.El Morocha had naar het schijnt prachtige benen en een vrouwelijk gezicht, doordat hij zich verkleed had als vrouw is hij aan de politie kunnen ontsnappen, vandaar zijn bijnaam, later is hij door de politie tijdens een inbraak doodgestoken.
Hij werd opgevolgd door een nieuwe leider, maar het verhaal van El Morocha is welbekend in Mendoza.Doordat nu 16 leerlingen onder mijn gezag staan ben ik verplicht geweest om de groep in 2 op te delen, zoals verwacht gaat dat met de nodige problemen.Enkelen willen niet met een bepaald individu in de klas zitten, anderen kunnen niet op een bepaalde dag, anderen komen wanneer ze willen zodus dat ik geregeld enkele moet weigeren.De lessen zelf lopen vlotter, de kinderen maken vorderingen maar het enige probleem is dat geen enkel studeert, elke les wordt er goed gewerkt maar de volgende les zijn ze het voorgaande blijkbaar allemaal vergeten.Toch geef ik de moed niet op.
Ervaring in Barrio San Martin en eerste schooldag,
Sinds vorige week maandag ben ik begonnen met Engelse les te geven in de marginale wijk San Martin, dit 4 maal 2 uur.Mijn publiek bestaat hoofdzakelijk uit kinderen van 9 tot 13 jaar met 2 uitzonderingen van 25 en 27 jaar.Mijn lokaal bevindt zich in het huis van de ombudsman van de wijk, hij repareert motos waardoor hij gerespecteerd wordt door de jongeren.Mijn eerste week zit er nu op en ik kijk er met gemengde gevoelens op terug.
Maandag,
Van 19 tot 21 uur reclame gemaakt, een uithangbord geschilderd, mezelf vooral tentoongesteld, de vreemdelingenstatus zorgde natuurlijk voor een grote belangstelling.Veel beloftes werden gemaakt zodat ik met een zeker gevoel naar huis ging.
Dinsdag,
Om 19 uur kwam om de 10 minuten wel iemand binnenstrompelen.Om 20uur zat ik met 8 individuen opeengepakt in mijn klein klaslokaal, enkelen zaten op de grond wegens gebrek aan stoelen, anderen zaten allemaal rond een tafel, het enige voorwerp in de ruimte.Ik schreef op de muur zo goed als het ging.De oudere 2 met tatoeages versierde paardenstaarten zaten er maar gegeneerd bij.Aan het verkroppen dat ze met kinderen van 9 jaar les volgden.Maar naarmate vorderde dit en schikten ze zich in hun positie.Een halfuur voor 21uur werden we lastiggevallen door de lieven van de 2 paardenstaarten die zonodig de les wouden bijwonen en die me voortdurend dreigend in de ogen keken.De lieven waren gekend want het was doodstil in de klas, Louis moest ze menigmaal vragen zich uit mijn klas te verwijderen.Met tegenzin deden ze het na een derde waarschuwing.Het was een genot om de kleine piepstemmetjes met die volwassen vrouwenstemmen te horen vermengen.Op het einde van de les was er al een zekere band, waardoor ik ondanks het incident een zeer bevredigd gevoel had over mijn eerste les als leraar.
Vol met pep ging in richting casa.
Donderdag,
Een hele groep stond me op te wachten met enkele nieuwen.Het ontvangst in Barrio San Martin was niet zo hartelijk.Ik was nog maar net uit de bus of een buszittende jongere smeet een kauwgom in mijn haar.De kauwgom eruit en met het beetje moed dat ik nog had de wachtende menigte tegemoet.De meesten waren goed op tijd dus konden we meteen met de les beginnen.Zoals gewoonlijk werd die enkele keren onderbroken door laatkomers maar toch gingen we goed vooruit.Doordat de meerderheid geen Engels kan, begon ik van het begin.Vlug leer je de persoonlijkheden kennen en het grappige is dat overal stereotype gevallen zitten.Zo heb je het leraarskindje, zeer gedreven maar toch ook ergerlijk, de bezige bij, de slaper, de goedwerkende rustige, de klootzakjes,…Ze passen zich rap aan en voelen zich meteen thuis.Het mooie is dat ze me respecteren en hun mond houden als ik hen stil aankijk.Ze vertonen nu al die zekere hardheid, de meerderheid is niet op hun mond gevallen, ze houden voor mij de schijn op, maar naarmate de les vorderde en de aandacht verslapte, ontsprong er een discussie over 5 cent, een eurocent.Later was een muntsnoepje het onderwerp van een onenigheid.De 2 uur werd ingekort tot 1.30u, niet alleen voor de leerlingen maar zeker ook voor de profe.Nooit heb ik beter beseft hoe snel een kind zich verveelt en hoe lastig stilzitten voor hen is.
Vrijdag,
Nog maar van de bus of ik werd van ver geroepen en zie een gordde wilde kinderen op me af komen, een warme gloed overspoelde me.De 2 pestkopjes van de klas hadden 2 vriendinnetjes meegebracht, pret verzekert.Doordat ik niet meer opnieuw met de les wou beginnen besliste ik om iedereen die niet op tijd was buiten te houden, Louis zou hiervoor zorgen.Met 7 kinderen zaten we in de les, het ging tamelijk vlot, iedereen werkte goed mee toen rond 20 uur 4 oud leerlingen binnenwouden en die geweigerd werden door Louis.Dit werd blijkbaar niet echt door hun geapprecieerd want de buitenstaanders begonnen de inzittenden te beledigen zodat enkele van mijn leerlingen naar buiten gingen om de beledigingen recht te zetten.Ik sloot de deur want iedereen was meer bezig met de buitenwereld dan met mijn les.Opeens ontklonk schreeuwen en het was duidelijk dat buiten een gevecht aan de gang was.Een kwartier later kwam Louis over zijn toeren binnen met 2 van mijn leerlingen, beval hun spullen bijeen te grabbelen en verdween.Wat ik niet wist is dat er 2 verschillende bendes in mijn klas zitten.Dus er zullen nog veel van zulke incidenten gebeuren.Later gebeurde een 2de incident toen 1 van de nieuwe klootzakjes over de schreef ging en ik ermee dreigde haar buiten te smijten, zwoer ze dat haar broer me zou vermoorden.Beetje overdreven zou je zeggen, de fout van mij was namelijk om mijn dreiging in een overdreven dialect te verwoorden.Meer nieuws hierover later.Erna ging alles weer zijn gewone gang en was de rust teruggekeerd.
Les geven in Barrio San Martin is zoals bunjeejumpen.De adrenaline bruist door je lichamen en erna snak je naar meer,
2de week in Barrio San Martin,
Even verder uitwijden over Barrio San Martin.Het ligt naast hospital Montelagoirre, een kraamkliniek.Zeer slim gezien want San Martin is volgenens mij de koploper van het verwekken van kinderen.Weinig vrouwen ontlopen het lot om op hun 18 jaar kinderen te hebben.De Barrio wordt omringd door 2 zangons of kanalen die het die de meeste tijd van het jaar droogstaat en waar de jongeren voetbal spelen.Aan de andere kant van een van de kanalen heb je Barrio La Gloria, volgens het merendeel van de bevolking, de armste en meest gevaarlijke wijk van Mendoza.Sinds lang liggen deze 2 barrios in conflict met elkaar.Waardoor af en toe een dode valt.Elke wijk heeft zijn bendes en leiders, die als de tijd rijp is gedood wordt door een ambitieuze jongere en die op zijn beurt door een andere.In Mendoza is er zo 1 leider die veel belangstelling gehad heeft in de media, El Morocha wordt hij genoemd, afkomstig van Barrio San Martin.Aan zijn bijnaam (verwijst naar de haarkleur van een persoon en wordt enkel gebruikt bij het vrouwelijk geslacht(La Morocha)) hangt een verhaal aan vast.El Morocha was een 18 jarige bendeleider die verschillende aanslagen,diefstallen,moorden,.. op zijn naam had staan en op een dag hadden de politie de hele wijk afgezet en waren ze elk huis aan het uitkammen.El Morocha had naar het schijnt prachtige benen en een vrouwelijk gezicht, doordat hij zich verkleed had als vrouw is hij aan de politie kunnen ontsnappen, vandaar zijn bijnaam, later is hij door de politie tijdens een inbraak doodgestoken.
Hij werd opgevolgd door een nieuwe leider, maar het verhaal van El Morocha is welbekend in Mendoza.Doordat nu 16 leerlingen onder mijn gezag staan ben ik verplicht geweest om de groep in 2 op te delen, zoals verwacht gaat dat met de nodige problemen.Enkelen willen niet met een bepaald individu in de klas zitten, anderen kunnen niet op een bepaalde dag, anderen komen wanneer ze willen zodus dat ik geregeld enkele moet weigeren.De lessen zelf lopen vlotter, de kinderen maken vorderingen maar het enige probleem is dat geen enkel studeert, elke les wordt er goed gewerkt maar de volgende les zijn ze het voorgaande blijkbaar allemaal vergeten.Toch geef ik de moed niet op.
Maart
De datum geeft 17 maart aan, de universiteit is begonnen en mijn leven is terug drukbezet.Allereerst even een beetje uitweiden over mijn unief, ik doe historia waar later theorie klassen fotografie aan toegevoegd zal worden.Ik blijf naar dezelfde faculteit gaan dus ik moet niet weer van nul beginnen.Ik ben al gekend dus dat maakt sociaal contact makkelijker.Sinds de terugkeer van Simon ben ik nog niet buiten Mendoza geweest buiten een enkeltje naar San Luis.Elke weekdag heb ik een afspraak in Barrio San Martin met 16 pendejos, die ik heel graag heb maar die door hun lak aan respect, discipline en eerbied soms serieus op de zenuwen kunnen werken, elke dag leer ik bij over het behandelen van deze pestkopjes en zonder een rode kop kan ik zeggen dat ik vlug vorderingen maak.Zij kijken uit naar de lessen Ingles y yo tambien.
Op relationeel vlak ben ik een beetje beginnen fladderen van het ene naar het andere bloempje.Ben niet echt tevreden met dit gegeven.Mendocinas zijn zeer open, enthousiast, prachtig maar….. OPPERVLAKKIG.Zodus dat ik die altijd hebbende verliefdheid al een tijdje ben kwijtgeraakt.Zeer treurig.
Mijn vader en moeder zijn voor 2 weken naar Aruba om, naar mijn mening,om hun sexuele relatie terug op niveau te brengen.Zeer actief land,Argentinie.Zo dus dat broer Renzo vandaag de benen heeft genomen naar de finca in Lavalle om eens lekker met vriendin Paula non stop door te gaan.Zo vader zo zoon.In tegenstelling tot de vorige keer zijn de opa en oma deze keer niet van de partij en zijn we op onszelf aangewezen.Daar wordt gepast gebruik van gemaakt.De vrienden stromen binnen, de alcohol vloeit rijkelijk, het goede leven begint als de ouders de deur uit zijn.
Mijn vriendenkring bestaat uit kennissen, om even over de Argentijnen zelf te praten.Met enkele ben ik intiem, praat ik over interessante zaken, lach ik en geniet ik van hun samenzijn maar om iemand een vriend te noemen moet je toch enkele tegenslagen samen overwonnen hebben.De meerderheid van mijn zogenaamde vrienden zijn van het vrouwenlijk geslacht dus er speelt ook een sexueel aspect mee.
Een typische ontmoeting gaat namelijk als volgt, we spreken af in Plaza Independencia om dan iets te gaan drinken, een filmpje mee te pikken of met een bende op cafe te gaan tot in de vroege uurtjes, sporadisch gaan we naar iemand zijn huis.Dit ligt misschien aan het feit dat ik praat over 20 plussers.Het meest hou ik van de daguitstapjes die soms in gang gezet worden, zo ben ik naar cacheuta en porterillos gegaan, in de bergen gelegen kunstmatige meren waar we asados maakten en lekker genoten van de rust die ons in de stad maar niet gegund word.
Doordat ik niet met de fiets mag rijden wegens het gevaarlijke verkeer en de zwembaden weer leeg komen te staan ben ik met gaan focussen op lopen, bijna elke dag ga ik met de bus naar Parque San Martin en loop ik daar mijn rondjes, erna voel ik me als uit een doosje gekomen en ben ik klaar voor een volgende dag in Argentinie.
Na het vertrek van mijn vriend was mijn Spaans terug tot nul herleidt, ongelofelijk wat 2 weken Nederlands met je kan doen, nu staat mijn niveau al veel verder, we zullen zien wat er na Bolivia ervan overblijft.
Zo dit was even een kort verslagje van mijn leven in Argentinie
Op relationeel vlak ben ik een beetje beginnen fladderen van het ene naar het andere bloempje.Ben niet echt tevreden met dit gegeven.Mendocinas zijn zeer open, enthousiast, prachtig maar….. OPPERVLAKKIG.Zodus dat ik die altijd hebbende verliefdheid al een tijdje ben kwijtgeraakt.Zeer treurig.
Mijn vader en moeder zijn voor 2 weken naar Aruba om, naar mijn mening,om hun sexuele relatie terug op niveau te brengen.Zeer actief land,Argentinie.Zo dus dat broer Renzo vandaag de benen heeft genomen naar de finca in Lavalle om eens lekker met vriendin Paula non stop door te gaan.Zo vader zo zoon.In tegenstelling tot de vorige keer zijn de opa en oma deze keer niet van de partij en zijn we op onszelf aangewezen.Daar wordt gepast gebruik van gemaakt.De vrienden stromen binnen, de alcohol vloeit rijkelijk, het goede leven begint als de ouders de deur uit zijn.
Mijn vriendenkring bestaat uit kennissen, om even over de Argentijnen zelf te praten.Met enkele ben ik intiem, praat ik over interessante zaken, lach ik en geniet ik van hun samenzijn maar om iemand een vriend te noemen moet je toch enkele tegenslagen samen overwonnen hebben.De meerderheid van mijn zogenaamde vrienden zijn van het vrouwenlijk geslacht dus er speelt ook een sexueel aspect mee.
Een typische ontmoeting gaat namelijk als volgt, we spreken af in Plaza Independencia om dan iets te gaan drinken, een filmpje mee te pikken of met een bende op cafe te gaan tot in de vroege uurtjes, sporadisch gaan we naar iemand zijn huis.Dit ligt misschien aan het feit dat ik praat over 20 plussers.Het meest hou ik van de daguitstapjes die soms in gang gezet worden, zo ben ik naar cacheuta en porterillos gegaan, in de bergen gelegen kunstmatige meren waar we asados maakten en lekker genoten van de rust die ons in de stad maar niet gegund word.
Doordat ik niet met de fiets mag rijden wegens het gevaarlijke verkeer en de zwembaden weer leeg komen te staan ben ik met gaan focussen op lopen, bijna elke dag ga ik met de bus naar Parque San Martin en loop ik daar mijn rondjes, erna voel ik me als uit een doosje gekomen en ben ik klaar voor een volgende dag in Argentinie.
Na het vertrek van mijn vriend was mijn Spaans terug tot nul herleidt, ongelofelijk wat 2 weken Nederlands met je kan doen, nu staat mijn niveau al veel verder, we zullen zien wat er na Bolivia ervan overblijft.
Zo dit was even een kort verslagje van mijn leven in Argentinie
Monday, March 05, 2007
februarie
Februari
10 dagen na teruggekeerd te zijn van het grote avontuur werd het tijd dat ik Mendoza weer eens achter me liet.Tot maart is het vakantie voor het middelbaar en zitten ook de universitairen nu volop in de boeken, bij de laatstgenoemden behoren enkelen tot mijn vrienden.Daarom was ik niet zo droevig toen ik opnieuw de benen nam richting Buenos Aires met Simon Lateur, een vriend van het secundaire, als excuus.Nu ik dit schrijf, lekker vermoeid aan het zwembad van de club na een avondje stappen waar de familie hun zondaagse bijeenkomsten houden, zijn we maar enkele dagen van maart verwijderd en zit het begin van deze maand nog maar vaag in mijn hoofd.Zoals altijd kunnen we daaruit afleiden dat februari voorbijgevlogen is.Altijd als ik terug kom in Mendoza voelt het, als ik het zwarte porton van het hek opensla en die kortharige labrador met zijn krokodillen glimlach kwispelend op me af zie stormen, dat ik thuis kom.Toch ben ik nooit treurig als ik terug mag reizen.Door toeval zat ik samen op de bus met een mede–afs′ster die net als ik op weg was naar Buenos Aires om haar liefje op te halen, in hetzelfde schuitje.Haar vriend zou om 11 uur aankomen.Met de valse belofte dat we in contact zouden blijven namen we na aankomst in Buenos Aires afscheid.Me genesteld in een hostel in San Telmo zoals de vorige keer en erna de stad in, na er een horlogedief in volle actie een Amerikaans koppel bewerkt zien hebben was het hoog tijd om even op adem te komen in Puerto Madero met een ijsje.Het schemerde toen ik de bus naar de vlieghaven nam.Simon zou rond 22 uur aankomen.Het werd snel duidelijk dat het vliegtuig niet zo stipt was.Een uur of 2 later zaten we in de bus op weg naar goede lucht stad(Buenos Aires) en nog een uur later zaten we in een tankstation een broodje te verorberen, de enige winkel die open was, blijkbaar slaapt deze grootstad toch wel degelijk.De volgende dag deden we de klassieke citytour.Elke bezoek aan B.A wordt meer door me geapprecieerd.Op plaza Dorrego, gelegen in het hart van San Telmo en omringt door ouderwetse cafeetjes en waar de tango nooit veraf is, bleven we plakken tot ons geld opwas.
Overdag, deden we de gebruikelijke verkenningstochten, toch was dit soms moeilijk, de temperatuur schommelde rond de 25 en de 33 graden, dus trokken we ons rond de middag terug en deden een siësta of lazen een boek.Het eten lieten we ons goed smaken en er werd niet op een centje meer gekeken zoals mijn vorige reis, dit gaf Simon de kans om de verschillende gerechten die Argentinië rijk is zorgvuldig te leren kennen en dat zijn er wel wat.S′avonds gingen we het bruisende nachtleven in, Mendoza is er niet mee te vergelijken, het is een metropool en heeft meer gemeen met Europa dan met Zuid–Amerika.We drongen binnen in de culture club van Buenos Aires, waar we meteen lastiggevallen werden door een Colombiaanse en een Braziliaans.Misselijk aan het worden van de decadentie zochten we erna bahrein op waar er een Drum n Bass feestje aan de gang was en op de flarden van Roni Size doken we officieel het nachtleven in.Het plan was om 4 dagen in B.A, 2 in Bariloche, 2 in El Bolson en de rest van de 12in Mendoza door te brengen wat op een stuk of 3 dagen gebracht kan worden.Na San Telmo verplaatsten we ons naar Palermo.De enige Barrio die ik nog niet bezocht had.We zouden er 1 nacht in een hostel doorbrengen om de volgende morgen de bus te nemen.Palermo ligt aan een groot park dat opgedeeld kan worden in verschillende departementen waarvan een zoo, een Japanse tuin er enkele zijn.Palermo, een hippe designerbuurt, is duidelijk meer gericht op een rijker publiek en niet op 2 snotneuzen van 18 jaar.De regel zien en gezien worden is hier volop van toepassing, zo dus dat mijn klein pubershartje nog niet veel zo heeft staan bonken bij het aanschouwen van al dat moois dat ons passeerde en ik vermoed dat mijn vriend zich in dezelfde extase als ik bevond.Een mooier afscheid van Buenos Aires is moeilijk in te denken.Klaar voor Bariloche.
Het doel van mijn reis met Simon was eerst en vooral mijn vriend terugzien en zo terug aan het leven in België herinnerd te worden.Deze reis had een groot vakantiegehalte want gezien zijn korte verblijf waren we genoodzaakt om niet te ver naar het noorden of zuiden uit te wijken.Spijtig genoeg liggen de idylliste plekjes in het verre zuiden of verre noorden.Toch zijn we in patagonia geraakt, al is het meest noordelijke deel.Bariloche en El Bolson, beiden al eens bezocht, de laatste wat langer dan de eerstgenoemde.Bariloche, een toeristische trekpleister voor de Argentijnen, meerbepaald voor het iets jonger volk want daar bevinden zich de grootste discotheken van het land, die we niet bezocht hebben, niet uit gierigheid want deze decadente huizen kosten pakken geld maar wegens het gebrek aan interesse.De stad omgeven door rivieren en bergen, trok meer onze aandacht.In El Bolson, bekent voor zijn grote hippiegemeenschap, nestelden we ons op een familiecamping en later namen we de bus naar een natuurreservaat waar we de nacht doorbrachten.Grappig gegeven is dat ik op de exact dezelfde campings heb geslapen als mijn vorige reis met de Zweed dus was er voor mij niet veel avontuur aan maar die ik totaal ook niet nodig had.Dit deel is perfect overeen komstig met de vorige reis.Tent,potje zelf koken, lezen, .. Ik wou hem ermee laten kennismaken.
In Mendoza aangekomen na een 15 uur durende busrit.Mijn ouders waren naar de campo en die zouden pas op zijn vertrekdag toekomen, Simon leek er niet zo treurig om te zijn.We gingen gaan raften, de rit was korter dan verwacht maar werd toch geapprecieerd.Door toeval was onze begeleidster een oude bekende die ik eerder in de Pyreneeën was tegengekomen het jaar voordien.Die avond gingen we iets gaan drinken met Pol en een vriend van hem van wie we vlug afscheid namen met de belofte dat we elkaar de volgende morgen zouden treffen om naar een voetbalmatch te gaan.Mijn broer nodigde ons thuis aangekomen uit om naar een optreden te gaan, we lieten ons verleiden en later kropen we rond 6 uur voldaan in ons bed.Van de voetbalmatch zou geen sprake zijn.Ik toonde hem later de stad, liet hem kennismaken met de grootouders, bracht hem naar de beste lomo bar van Mendoza en zo veel meer.De volgende dag kwamen de ouders terug thuis en brachten we onze zondag zoals gewoonlijk in de club door.Simon werd zoals gedaan word met groentjes lichtjes zat gevoerd en zo eindigde hier de 12 dagen durende reis hierbij een verlies van 2 dagen busrit inbegrepen.Deze reis heeft ons beiden deugdgedaan.
Simon vertrok de 19de terug naar huis, en voor het eerst sinds een lange tijd moest ik me terug engageren in het dagelijks leven van Mendoza, dit ging met vallen en opstaan.De routine erin krijgen was het moeilijkste.Elke dag ben ik in de namiddag gaan lopen en dit behoorde de eerste week tot het hoogtepunt van de dag , in de voormiddag leerde ik een beetje Spaans dat door het vele reizen terug op nul gebracht is.De faculteitsstudenten zitten nog volop in de examens dus was het een tamelijk eenzame periode, maar daarom niet minder leerzaam.Mijn universiteit gaat van start om 12 maart.Dus ben ik nog even van mijn zogenaamde vakantie aan het genieten.Met een beetje geluk begin ik volgende maandag, de datum zal dan 4 maart aangeven, Engelse les te geven in een arme wijk aan adolescenten van 13 tot 18 jaar, hierover later.In de tijd dat ik dit nu schrijf is de club ingeruild voor San luis en is maart officieel van start gegaan.Dit is de maand van de feesten in Mendoza, de wijnoogst met zijn koningin houdt de stad nu al een ruime 10 dagen in de ban.Overal duiken festivalletjes en allerhande op.Het grote officiële feest zal 3 maart plaatsvinden, dan zal na een grote show met veel poespas, waar de Argentijnen dol op zijn, de koningin der koninginnen uit de verschillende overwinnaars van de departementen gekozen worden.De voorbije dagen doken daarom allerhande reclameblaadjes, spots vergelijkbaar met onze politieke verkiezingen op waar de verschillende kandidaten werden aangeprezen.Een belachelijk maar grappig spektakel.
10 dagen na teruggekeerd te zijn van het grote avontuur werd het tijd dat ik Mendoza weer eens achter me liet.Tot maart is het vakantie voor het middelbaar en zitten ook de universitairen nu volop in de boeken, bij de laatstgenoemden behoren enkelen tot mijn vrienden.Daarom was ik niet zo droevig toen ik opnieuw de benen nam richting Buenos Aires met Simon Lateur, een vriend van het secundaire, als excuus.Nu ik dit schrijf, lekker vermoeid aan het zwembad van de club na een avondje stappen waar de familie hun zondaagse bijeenkomsten houden, zijn we maar enkele dagen van maart verwijderd en zit het begin van deze maand nog maar vaag in mijn hoofd.Zoals altijd kunnen we daaruit afleiden dat februari voorbijgevlogen is.Altijd als ik terug kom in Mendoza voelt het, als ik het zwarte porton van het hek opensla en die kortharige labrador met zijn krokodillen glimlach kwispelend op me af zie stormen, dat ik thuis kom.Toch ben ik nooit treurig als ik terug mag reizen.Door toeval zat ik samen op de bus met een mede–afs′ster die net als ik op weg was naar Buenos Aires om haar liefje op te halen, in hetzelfde schuitje.Haar vriend zou om 11 uur aankomen.Met de valse belofte dat we in contact zouden blijven namen we na aankomst in Buenos Aires afscheid.Me genesteld in een hostel in San Telmo zoals de vorige keer en erna de stad in, na er een horlogedief in volle actie een Amerikaans koppel bewerkt zien hebben was het hoog tijd om even op adem te komen in Puerto Madero met een ijsje.Het schemerde toen ik de bus naar de vlieghaven nam.Simon zou rond 22 uur aankomen.Het werd snel duidelijk dat het vliegtuig niet zo stipt was.Een uur of 2 later zaten we in de bus op weg naar goede lucht stad(Buenos Aires) en nog een uur later zaten we in een tankstation een broodje te verorberen, de enige winkel die open was, blijkbaar slaapt deze grootstad toch wel degelijk.De volgende dag deden we de klassieke citytour.Elke bezoek aan B.A wordt meer door me geapprecieerd.Op plaza Dorrego, gelegen in het hart van San Telmo en omringt door ouderwetse cafeetjes en waar de tango nooit veraf is, bleven we plakken tot ons geld opwas.
Overdag, deden we de gebruikelijke verkenningstochten, toch was dit soms moeilijk, de temperatuur schommelde rond de 25 en de 33 graden, dus trokken we ons rond de middag terug en deden een siësta of lazen een boek.Het eten lieten we ons goed smaken en er werd niet op een centje meer gekeken zoals mijn vorige reis, dit gaf Simon de kans om de verschillende gerechten die Argentinië rijk is zorgvuldig te leren kennen en dat zijn er wel wat.S′avonds gingen we het bruisende nachtleven in, Mendoza is er niet mee te vergelijken, het is een metropool en heeft meer gemeen met Europa dan met Zuid–Amerika.We drongen binnen in de culture club van Buenos Aires, waar we meteen lastiggevallen werden door een Colombiaanse en een Braziliaans.Misselijk aan het worden van de decadentie zochten we erna bahrein op waar er een Drum n Bass feestje aan de gang was en op de flarden van Roni Size doken we officieel het nachtleven in.Het plan was om 4 dagen in B.A, 2 in Bariloche, 2 in El Bolson en de rest van de 12in Mendoza door te brengen wat op een stuk of 3 dagen gebracht kan worden.Na San Telmo verplaatsten we ons naar Palermo.De enige Barrio die ik nog niet bezocht had.We zouden er 1 nacht in een hostel doorbrengen om de volgende morgen de bus te nemen.Palermo ligt aan een groot park dat opgedeeld kan worden in verschillende departementen waarvan een zoo, een Japanse tuin er enkele zijn.Palermo, een hippe designerbuurt, is duidelijk meer gericht op een rijker publiek en niet op 2 snotneuzen van 18 jaar.De regel zien en gezien worden is hier volop van toepassing, zo dus dat mijn klein pubershartje nog niet veel zo heeft staan bonken bij het aanschouwen van al dat moois dat ons passeerde en ik vermoed dat mijn vriend zich in dezelfde extase als ik bevond.Een mooier afscheid van Buenos Aires is moeilijk in te denken.Klaar voor Bariloche.
Het doel van mijn reis met Simon was eerst en vooral mijn vriend terugzien en zo terug aan het leven in België herinnerd te worden.Deze reis had een groot vakantiegehalte want gezien zijn korte verblijf waren we genoodzaakt om niet te ver naar het noorden of zuiden uit te wijken.Spijtig genoeg liggen de idylliste plekjes in het verre zuiden of verre noorden.Toch zijn we in patagonia geraakt, al is het meest noordelijke deel.Bariloche en El Bolson, beiden al eens bezocht, de laatste wat langer dan de eerstgenoemde.Bariloche, een toeristische trekpleister voor de Argentijnen, meerbepaald voor het iets jonger volk want daar bevinden zich de grootste discotheken van het land, die we niet bezocht hebben, niet uit gierigheid want deze decadente huizen kosten pakken geld maar wegens het gebrek aan interesse.De stad omgeven door rivieren en bergen, trok meer onze aandacht.In El Bolson, bekent voor zijn grote hippiegemeenschap, nestelden we ons op een familiecamping en later namen we de bus naar een natuurreservaat waar we de nacht doorbrachten.Grappig gegeven is dat ik op de exact dezelfde campings heb geslapen als mijn vorige reis met de Zweed dus was er voor mij niet veel avontuur aan maar die ik totaal ook niet nodig had.Dit deel is perfect overeen komstig met de vorige reis.Tent,potje zelf koken, lezen, .. Ik wou hem ermee laten kennismaken.
In Mendoza aangekomen na een 15 uur durende busrit.Mijn ouders waren naar de campo en die zouden pas op zijn vertrekdag toekomen, Simon leek er niet zo treurig om te zijn.We gingen gaan raften, de rit was korter dan verwacht maar werd toch geapprecieerd.Door toeval was onze begeleidster een oude bekende die ik eerder in de Pyreneeën was tegengekomen het jaar voordien.Die avond gingen we iets gaan drinken met Pol en een vriend van hem van wie we vlug afscheid namen met de belofte dat we elkaar de volgende morgen zouden treffen om naar een voetbalmatch te gaan.Mijn broer nodigde ons thuis aangekomen uit om naar een optreden te gaan, we lieten ons verleiden en later kropen we rond 6 uur voldaan in ons bed.Van de voetbalmatch zou geen sprake zijn.Ik toonde hem later de stad, liet hem kennismaken met de grootouders, bracht hem naar de beste lomo bar van Mendoza en zo veel meer.De volgende dag kwamen de ouders terug thuis en brachten we onze zondag zoals gewoonlijk in de club door.Simon werd zoals gedaan word met groentjes lichtjes zat gevoerd en zo eindigde hier de 12 dagen durende reis hierbij een verlies van 2 dagen busrit inbegrepen.Deze reis heeft ons beiden deugdgedaan.
Simon vertrok de 19de terug naar huis, en voor het eerst sinds een lange tijd moest ik me terug engageren in het dagelijks leven van Mendoza, dit ging met vallen en opstaan.De routine erin krijgen was het moeilijkste.Elke dag ben ik in de namiddag gaan lopen en dit behoorde de eerste week tot het hoogtepunt van de dag , in de voormiddag leerde ik een beetje Spaans dat door het vele reizen terug op nul gebracht is.De faculteitsstudenten zitten nog volop in de examens dus was het een tamelijk eenzame periode, maar daarom niet minder leerzaam.Mijn universiteit gaat van start om 12 maart.Dus ben ik nog even van mijn zogenaamde vakantie aan het genieten.Met een beetje geluk begin ik volgende maandag, de datum zal dan 4 maart aangeven, Engelse les te geven in een arme wijk aan adolescenten van 13 tot 18 jaar, hierover later.In de tijd dat ik dit nu schrijf is de club ingeruild voor San luis en is maart officieel van start gegaan.Dit is de maand van de feesten in Mendoza, de wijnoogst met zijn koningin houdt de stad nu al een ruime 10 dagen in de ban.Overal duiken festivalletjes en allerhande op.Het grote officiële feest zal 3 maart plaatsvinden, dan zal na een grote show met veel poespas, waar de Argentijnen dol op zijn, de koningin der koninginnen uit de verschillende overwinnaars van de departementen gekozen worden.De voorbije dagen doken daarom allerhande reclameblaadjes, spots vergelijkbaar met onze politieke verkiezingen op waar de verschillende kandidaten werden aangeprezen.Een belachelijk maar grappig spektakel.
Tuesday, January 30, 2007
de tijd tussen het reizen
Na de 2 de reis kwam ik terug thuis, gewend geraakt om mijn eigen zinnetje te doen daardoor gaf het weerzien me een gemend gevoel.Toch overtrof de blijdschap het van de zin om te reizen.Ik had een de reisbacterie te pakken en ik zou zeker niet rouwig zijn moest iemand voorstellen om Zuid-Amerika tot juli te gaan exploreren.De pauze tussen de eerste en de 2 de reis was Kerstmis enige belangrijke gebeurtenis dat ik me nog kan herinneren.Je hebt Goede nacht, de nacht voor kerstdag.De familie komt samen, eet en steekt om 12 uur petards af,dit is een stereotype Goede nacht wat bij mijn familie niet veel anders was.Elk gezin van de familie maakt gerechten klaar en we kwamen allemaal samen in het huis van Fernando, de oom met de 2 mooie dochters.Er waren rond de 40 mensen, familie van de kant van de vrouw van Fernando, mijn moeders zus en van de kant van Fernando.Zoals elke familiebijeenkomst werd er goed gedronken, toch verbaasde het me dat ze niet decadent gingen.Het had veel weg van een typische zondagmeeting.We aten rijkelijk en met de gebruikelijke familiechampagne staken we om 12 uur stipt petards op en genoten van het meer gesofisticeerde vuurwerk die overal werd ontstoken in de omringende huizen.Rond 2 uur toen de kleintjes moe werden sijpelden enkelen weg maar de meerderheid bleef.Enkele neven en nichten gingen op weg naar de vele feestjes.Mijn broer had me uitgenodigd om samen met zijn vrienden naar een groot buitenlucht feest, speciaal voor kerstmisopgezet; te gaan, die 25 peso roofde uit mijn portefeuille.Leuke sfeer, iedereen was op zijn paasbest.Maar daar kwam naarmate de uren verstreken verandering in.Het is blijkbaar de gewoonte om op kerstmis je naar het ziekenhuis te drinken.Waardoor naarmate de tijd vorderde velen in onderbroek liepen met de das vast geknoopt rond hun hoofd.De security had de handen vol.Het was een goede tijd, iedereen was opperbest gezind.De zon maakte er brusk een einde, blijkbaar ziet iedereen er beter uit in het donker en voelden de meesten zich onaantrekkelijk en sijpelde het volk langzaam weg.Ook waren de dronkaards er meteen uit te halen, onder andere mijn broer.Die zeer kinderlijk was maar toen we 2 uur later naar huis werden gebracht zat te kotsen zodat ik hem het huis in moest slepen, de trap op om hem in zijn bed te stoppen.De volgende morgen, was het kerstdag.Toen we opstonden was de hele familie al goed in de weer.Ik en Renzo zaten er maar belabberd bij.Na de resten van de vorige avond opgepeuzeld te hebben verdeed de familie de tijd met zwemmen, zonnen en lekker keuvelen.
Na de tweede reis ben ik 4 dagen met mijn familie naar San Luis gegaan, naar de campo.40 km afstand van het dichtbijzijnde dorp en 123 km van een stad.Mijn vader is eigenaar van een groot stuk grond waar een boer met zijn familie woont, die nog via de ouderwetse manier leeft.Geen tractors.Het vee wordt samengedreven met paarden.Ze hebben veel gemeen van de gaucho.De oudste van de 4 kinderen van de boer die 10 jaar is gaat elke dag erop uit om zijn kudde geiten te laten grazen.Ze gaan naar school met paarden.De familie heeft nog nooit de zee gezien en de vader heeft nog maar 1 keer in Mendoza geweest, 290 km ervandaan wat hier een peulschil is.We zijn gaan paardrijden volgens de goede oude manier.Ik eerst met een paard en later met een ezel waar we wedstrijdjes mee deden.De 4 dagen besteden we voornamelijk aan klussen.Aan het huis moest veel geklust worden, met de boer repareerden we de hekkens, verzamelden hout , met ezel en kar of dreven we de koeien samen.Er was een puma in de buurt gesignaleerd dus werd er extra veel aandacht aan de geiten besteed.Het was een chille tijd.De pure buitenlucht gecombineerd met een beetje klussen en lekker eten.Ideaal om de batterijen even op te laden.
De pauzes tussen het reizen waren ook nodig om de contacten terug een beetje aan te scherpen en om even op adem te komen.
Na de tweede reis ben ik 4 dagen met mijn familie naar San Luis gegaan, naar de campo.40 km afstand van het dichtbijzijnde dorp en 123 km van een stad.Mijn vader is eigenaar van een groot stuk grond waar een boer met zijn familie woont, die nog via de ouderwetse manier leeft.Geen tractors.Het vee wordt samengedreven met paarden.Ze hebben veel gemeen van de gaucho.De oudste van de 4 kinderen van de boer die 10 jaar is gaat elke dag erop uit om zijn kudde geiten te laten grazen.Ze gaan naar school met paarden.De familie heeft nog nooit de zee gezien en de vader heeft nog maar 1 keer in Mendoza geweest, 290 km ervandaan wat hier een peulschil is.We zijn gaan paardrijden volgens de goede oude manier.Ik eerst met een paard en later met een ezel waar we wedstrijdjes mee deden.De 4 dagen besteden we voornamelijk aan klussen.Aan het huis moest veel geklust worden, met de boer repareerden we de hekkens, verzamelden hout , met ezel en kar of dreven we de koeien samen.Er was een puma in de buurt gesignaleerd dus werd er extra veel aandacht aan de geiten besteed.Het was een chille tijd.De pure buitenlucht gecombineerd met een beetje klussen en lekker eten.Ideaal om de batterijen even op te laden.
De pauzes tussen het reizen waren ook nodig om de contacten terug een beetje aan te scherpen en om even op adem te komen.
Subscribe to:
Posts (Atom)