Dinsdag 18/09/06
S’morgens heel vroeg opgestaan, want om 9 uur kon ik m’n foto’s ontwikkelen.Die nacht was er een elektriciteit panne die heel Las Heras besloeg volgens mij doordat het regende en donderde, Mendoza is niet bestand tegen vochtigheid.Ik ben in de faculteit tot de conclusie gekomen dat er een ganse week geen les is met de examens in het vooruitzicht, goed voor hen maar klote voor mij, ik zal alternatieve wegen moeten zoeken om m’n dagen te vullen.
Die avond ben ik samen met een aantal vrienden naar 2 festivals geweest.Volkomen gratis, ze vinden het hier blijkbaar een waar genoegen om binnenste sluipen door hekkens, beken, security te overwinnen.Het is een strijd tussen de security die talrijk aanwezig is en de jongeren .Het was een nachtje dat ik niet rap zal vergeten,de festivals bevonden 40 km van Mendoza city maar dat heeft de jeugd er hier wel voor over.Het is trouwens studenten dag woensdag, niemand heeft school, en iedereen heeft van thuis uit de toelating om even de studieboeken te sluiten en eens goed te feesten.Ik weet niet hoe het komt maar ik ben een belangrijke schakel in het gratis binnengaan,bij een van de festivals begon ik in het Engels om de security de imponeren en het werkte ,ze zeiden dat ze weggingen en dat we over het hekken konden kruipen.
Woensdag 19/09/06 –Zondag 24/09/06
Vandaag is het Dia de estudiantes,elke student trekt erop uit, naar de parken, bergen,...Ik ging met een bende vrienden naar de bergen waar we asado zouden houden.Er waren eveneens meisjes van de partij en mijn keurdersoog vertrouwend zeer mooi gevormd, het was demax.Ik woon nu in de stad en het is altijd een feest eens in de open lucht te vertoeven, bergen om je heen ,zwemmen in een bergriviertje met een lekkere limo in de hand.Het walhalla was niet veraf .We waren het rooster vergeten en even heerste er een kleine spanning maar dat werd snel opgelost.Eten is hier een zeer belangrijke gebeurtenis, zowel met vrienden als met de familie.Erna zijn we afgezakt naar een optreden, volledig gratis.Arbol(boom) is de naam van de band en heel populair in Argentinia.Jong en oud ging erin op, zeer mooi om zien.
Later nog iets gaan drinken en dan beddeke in want het was zeer zeker nodig.
Van de volgende dag herinner ik me niet veel.Een verloren dag zeg maar,alhoewel ik er van genoten heb eens niks omhanden te hebben.Alleen Spaanse les ,een groet in m’n vorige faculteit en bos in, zalig gewoon.
Zaterdag ben ik met William naar Porterillos gegaan,ongeveer 100 km van Mendoza.We hebben alles zelf geregeld ,ik ben er best trots op omdat ik het merendeel heb gedaan.Het plan was ,een asado in de bergen te houden.Klinkt evident om te organiseren maar doordat we de bus zouden nemen,omdat we geen auto hadden,moesten we eerst naar de terminal,om daar alles uit te pluizen.Ondertussen bijna omvervallend van het hout en de 2 kilo vlees voor de asado op onze rug.Maar tot mijn verbazing hebben we geen problemen gehad,perfecte timing, geen stakingen of iets in die aard.Niet moe van de vorige nacht want we zijn nog even een stapje in de wereld gaan zetten om ondertussen alles te regelen,puur zakelijk,maar in Argentinia is het vlug ochtend.Het tripje heeft ons beiden veel deugd gedaan,we stranden op een afgelegen plaats in de bergen met een gigantisch meer voor onze voeten.In onze handen een lomo van m’n eerste zelfgemaakte asado.Het smaakte beter dan verwacht.
Rond 19 uur namen we de bus terug, moe maar gelukkig van het hele gebeuren.M’n poep nat van onze zwem.
Thuis aangekomen had ik geen tijd om even op krachten te komen ,meteen werd ik meegesleurd naar een etentje bij de familie aan vaders kant.Renzo was een weekendje met z’n liefje naar de campo dus was het m’n eerste keer zonder een back-up maar desalniettemin heb ik me kostelijk geamuseerd,ook al had ik een allergische reactie en was m’n gezicht niet om aan te zien.
Zondag is familiedag dus Club,vlees en hyperactive neefjes.
Tuesday, September 26, 2006
Bolivia is still alive
Hola! Evita zit hier momenteel te stikken en te puffen van de hitte…en het is nog maar lente (primavera)…dat beloofd. Vandaag weeral eens geen school: dia de amor, de primavera, de estudiante y amistad! Redenen genoeg dus om een dagje vrij te geven en natuurlijk om te feesten…OLE!
Vorig weekend een 3-daags tripje gemaakt naar de jungla, Shaparie samen met de gastvrije, hartelijke familia de felix! Zeker madre Hilda(een lieveke), alles wat ze zegt is bonita en gebruikt bij ALLES verkleinwoorden: watertje, tafeltje, bloempje, ..hilarisch! Het was een onverwachts reisje, donderdagnacht in de ochtendgloren vertrokken met de 4x4 (echt geen overbodige luxe in deze onherbergzame streek) Tia en tio de felix hebben een vakantieHUIS en een STUK grond(zo`n 35 hectare, met bananen-, coca-, peper- en papayaplantage) en zeker niet te vergeten: een idyllische riviertje. Na drie uur gereden en een klein uurtje gewacht te hebben ( voor de doodnormale wegblokkades in bolivia ) arriveerden we in Villa tunari: een dorpje met een uitgelaten sfeertje. Een zalig weekendje: jungletocht gemaakt (indrukwekkend bloemen en insektensoorten), boa`s bewonderd van op een meter afstand, aapje op de schouder, lekkere regen (nostalgie belgica), met een bakje (zoals indiana jones) over een rivier gehesen (volop avontuur!)coca blaaden geprobeerd (na vijf minuten was mijn tong al verdoofd, felix daarentegen moest voor hetzelfde gevoel een klein uurtje kauwen), gezwommen in een postkaart-riviertje waar kleine indiaantjes visten en de meisjes kleren wasten (een momentopname die op mijn netvlies staat gebrand!), uiterst zeldzame vleermuizen en vogels bezichtigd in grotten, prachtige sterrenhemel en natuurlijk het kan niet anders in Bolivia: lekker en veel gesmuld! Kortom een impressionant tripje! Zondagavond huiswaarts gekeerd, een trip van 3 uur terug met de auto NU in klaarlichte dag! In drie uur door drie verschillende landschappen! Eerst door de tropische jungle, dan doorheen het onherbergzame altiplano, de bergen in(de weg werd verhinderd door alle mogelijke dieren van de boerderij, warm ingepakte indios, lemen hutten, kortom de armoede was duidelijk zichtbaar, ik had een peking-expressgevoel.) Het was een ritje om nooit te vergeten niet alleen het uitzicht maar ook de rijstijl van de bolivianen deden mijn hart sneller slaan. In de bergen was het mist en levensgevaarlijk, de meeste rijden zonder lichten. Ondanks het toffe weekend was ik gelukkig toen een rose-rood-oranje avondzon ons in cbba verwelkomde, blij om weer thuis te zijn! Morgen Dansfeest op school, Gringa evita doet er uiteraard aan mee! Incadans, denk aan Kuifje en de inca’s en beeld mij dan in in zo`n pakje! Mi hermanita (zusje)is een beer en ik ben zotjaloers op haar: geen kat zal haar herkennen met dat masker op haar koppie. Ik breng nog verslag... Met de familia gaat alles is stijgende lijn: mijn moedertje blijft een schatje en sinds kort noem ik haar ook mami ook met het zusje heb ik een hechtere band gekregen. Alles gaat hier toppie, toca madera (hout vasthouden!!!) Deze week is mijn español vlot vooruit gegaan, met de klasbuddies lukt het nu ook een volledig gesprek alleen maar in het spoins te voeren(vergeet niet: jongerentaal is geene kak)! Binnen drie weekjes maak ik een tripje met school naar Lapaz en heb er al volledig zin in! Ik verveel me hier second: nog altijd spaanse les,veel uitjes met de vrienden, paardrijden, joga, salsa, ...Liefste mensjes, Adios dit was een kort verslagje uit de zaligste stad van bolivia! En helaas is mijn schrijfstijl niet vergelijken met die van mijn natuurlijke wederhelft, den don jose...Papi, cumpleaños feliz!!!!!! Wees gerust: sommigen die denken dat ik niet zal terugkeren (ik noem geen namen) ik ben Belgica nog niet vergeten het blijft, waar ter wereld ik ook ga, mijn thuis met mijn familie en vrienden! ¡Adios! Hasta la vista!
Vorig weekend een 3-daags tripje gemaakt naar de jungla, Shaparie samen met de gastvrije, hartelijke familia de felix! Zeker madre Hilda(een lieveke), alles wat ze zegt is bonita en gebruikt bij ALLES verkleinwoorden: watertje, tafeltje, bloempje, ..hilarisch! Het was een onverwachts reisje, donderdagnacht in de ochtendgloren vertrokken met de 4x4 (echt geen overbodige luxe in deze onherbergzame streek) Tia en tio de felix hebben een vakantieHUIS en een STUK grond(zo`n 35 hectare, met bananen-, coca-, peper- en papayaplantage) en zeker niet te vergeten: een idyllische riviertje. Na drie uur gereden en een klein uurtje gewacht te hebben ( voor de doodnormale wegblokkades in bolivia ) arriveerden we in Villa tunari: een dorpje met een uitgelaten sfeertje. Een zalig weekendje: jungletocht gemaakt (indrukwekkend bloemen en insektensoorten), boa`s bewonderd van op een meter afstand, aapje op de schouder, lekkere regen (nostalgie belgica), met een bakje (zoals indiana jones) over een rivier gehesen (volop avontuur!)coca blaaden geprobeerd (na vijf minuten was mijn tong al verdoofd, felix daarentegen moest voor hetzelfde gevoel een klein uurtje kauwen), gezwommen in een postkaart-riviertje waar kleine indiaantjes visten en de meisjes kleren wasten (een momentopname die op mijn netvlies staat gebrand!), uiterst zeldzame vleermuizen en vogels bezichtigd in grotten, prachtige sterrenhemel en natuurlijk het kan niet anders in Bolivia: lekker en veel gesmuld! Kortom een impressionant tripje! Zondagavond huiswaarts gekeerd, een trip van 3 uur terug met de auto NU in klaarlichte dag! In drie uur door drie verschillende landschappen! Eerst door de tropische jungle, dan doorheen het onherbergzame altiplano, de bergen in(de weg werd verhinderd door alle mogelijke dieren van de boerderij, warm ingepakte indios, lemen hutten, kortom de armoede was duidelijk zichtbaar, ik had een peking-expressgevoel.) Het was een ritje om nooit te vergeten niet alleen het uitzicht maar ook de rijstijl van de bolivianen deden mijn hart sneller slaan. In de bergen was het mist en levensgevaarlijk, de meeste rijden zonder lichten. Ondanks het toffe weekend was ik gelukkig toen een rose-rood-oranje avondzon ons in cbba verwelkomde, blij om weer thuis te zijn! Morgen Dansfeest op school, Gringa evita doet er uiteraard aan mee! Incadans, denk aan Kuifje en de inca’s en beeld mij dan in in zo`n pakje! Mi hermanita (zusje)is een beer en ik ben zotjaloers op haar: geen kat zal haar herkennen met dat masker op haar koppie. Ik breng nog verslag... Met de familia gaat alles is stijgende lijn: mijn moedertje blijft een schatje en sinds kort noem ik haar ook mami ook met het zusje heb ik een hechtere band gekregen. Alles gaat hier toppie, toca madera (hout vasthouden!!!) Deze week is mijn español vlot vooruit gegaan, met de klasbuddies lukt het nu ook een volledig gesprek alleen maar in het spoins te voeren(vergeet niet: jongerentaal is geene kak)! Binnen drie weekjes maak ik een tripje met school naar Lapaz en heb er al volledig zin in! Ik verveel me hier second: nog altijd spaanse les,veel uitjes met de vrienden, paardrijden, joga, salsa, ...Liefste mensjes, Adios dit was een kort verslagje uit de zaligste stad van bolivia! En helaas is mijn schrijfstijl niet vergelijken met die van mijn natuurlijke wederhelft, den don jose...Papi, cumpleaños feliz!!!!!! Wees gerust: sommigen die denken dat ik niet zal terugkeren (ik noem geen namen) ik ben Belgica nog niet vergeten het blijft, waar ter wereld ik ook ga, mijn thuis met mijn familie en vrienden! ¡Adios! Hasta la vista!
Thursday, September 21, 2006
10/09/06-17/09/06
Maandag 10/09/06
Het is nu de volgende dag dat ik dit berichtje schrijf en ik zou niet meer weten wat gedaan te hebben.Ik herinner me dat ik trots bij Fernando, de oude hippie, met m’n rolletje aanklopte.Het probleem is dat ik zowel practica als theoria heb in dezelfde tijdspanne.Dus deze keer koos ik voor practica, ik zal morgen een andere mogelijkheid zoeken want dit is niet mijn ideaal. Die dag had ik ook historia de arte, herinner er niet veel meer van dus het zal geen nut hebben gehad.Na even afgezakt te zijn naar mijn oude faculteit, iedereen nog eens gegroet te hebben en de ombudsman gewaarschuwd te hebben ben ik snel nog een hapje gaan eten met m’n vrienden in een restaurant waar ik 3 weken geleden ,toen ik hier pas aankwam een limo simple had besteld,nog nooit heeft een broodje met vlees me zo gesmaakt en het ook deze keer was het geen ontnuchtering.
Rond 5 uur had ik literatuur met 5 Amerikanen, er is eentje meer bijgekomen, ze spreken: “Spaans” maar met een verschrikkelijk accent, zelfs ik kan het maar enkele momenten aanhoren voor de rest zijn ze wel OK.Rond 21.30 uur, na de les, onderwerp romances en bijhorende film, ging ik met een vermoeide kop naar huis.
Dinsdag 11/09/06
Vandaag m’n eerste les Theoria fotografia, we zijn met ongeveer 100 .Eerst ben ik bij Fernanda m’n foto’s gaan ontwikkelen, nog niet in de camera obscura omdat het filmrolletje eerst moet drogen alvorens je het kan ontwikkelen.Morgen of overmorgen zal ik het ontwikkelen.Eindelijk zal ik zelf m’n eigen foto’s kunnen ontwikkelen, het geeft me een goed gevoel.Ben al een hele week een beetje verkouden , het is best koud in Mendoza en het probleem is dat ik elke morgen vergeet ik me warm te kleden en elke morgen kom ik tot de ontnuchtering dat ik dit klimaat onderschat.Nu verfoei ik de “koude”, maar in zomer zal het waarschijnlijk de warmte zijn.Vorige week donderdag heb ik een close moment met een 27 jarige kunstgeschiedenis studente had toen ik uitging.Het was een sprookje maar doordat het meisje ook in mijn faculteit zit en ik haar waarschijnlijk een dezer dagen tegenkom, zal het de illusie van de nacht verbroken worden, wat ik een zeer spijtig gegeven vind.
Woensdag 12/09/06
Toegekomen op de faculteit rond 10.30 u, daar werd me meegedeeld dat de kunstgeschiedenis klas geen les had, blijkbaar wist iedereen het behalve de onwetende Belg.Ben dan maar richting fotografia practica waar Roberto zit(Fernanda is een vrouw, excuses voor deze naamverwisseling)en heb voor het eerst een deftig gesprek gevoerd ,het is een toffe kerel,al bij al.Hij speelt gitaar en 13 oktober treedt hij op ,spijtig genoeg kan ik er dan niet bij zijn want dan verjaard Alberto en gaan we naar Chili.Je kan niet alles hebben in het leven.Nog even binnengewipt te zijn in m’n oude faculteit, uit nostalgie neem ik aan.Nu, in deze faculteit ben ik figuurlijk voor de leeuwen gegooid, met een goede kennis Spaans geen probleem maar met mijn basis zal het een serieuze opgave worden maar ik ben geduldig, ik heb tenslotte 1 jaar.Rond 4 uur vertrok ik naar tango, als ik er ben wil ik onmiddellijk stoppen met dansen, de leraar een lap geven en naar buiten rennen en op de eerstvolgende micro stappen. Maar als de les gedaan heb, voel ik me een echte vent en als beloning pak ik een pint samen met m’n vriend William.Het begint een traditie te worden.
Donderdag 13/09/06 en vrijdag 14/09/06
Donderdag had ik geen les,niks omhanden, ben dus met m’n moeder inkopen gaan doen, heb heerlijke vreemde vruchten geproefd.Versteld stond ik van haar bedrijvigheid,10 verschillende mensen gaan opzoeken voor rekeningen, buskaarten en allerhande in orde te brengen.Na samen met haar het huis een beetje in orde gebracht te hebben.Ben ik afgezakt naar atletiek,5 a 10 km had ik afgelegd op het einde van de les.Om 7 uur had ik afgesproken met Laura Sosa, een 25 jarige jongedame die ik via via heb leren kennen, die me Spaanse les wou geven voor 20 peso per uur.Geen geld.Een koffie en een alfagor later kwam ik tot de conclusie dat het een toffe meid was.Voor dat zij kwam ben ik naar de boekenbeurs gegaan en heb een strip van Mafalda gekocht, een bekende striptekenares van Mendoza, die faam kent over de hele wereld.Die avond ben ik naar een concert geweest,een reggaeband,tot nu de enige goeie die ik heb kunnen aanschouwen.
De volgende morgen had ik les om 10 uur, een uurtje, en later om 14 uur Literatura.De meeste studenten zijn nu aan het studeren voor hun examen die op het einde van deze maand begint.
In de late middag had ik zin in een filmpje en ben ik met tof gezelschap naar de cinema geweest,’L’enfant‘, de Belgische kaskraker van de gebroeders Dardenne, was de gelukkige die uit onze keuze kwam.Even binnengewipt bij een designershowroom waar 2 schonen me een koffietje in de handen speelden.Ze waren vriendinnen van m’n broer.
Wegens speciale redenen zijn we die avond naar het huis van de ouders van Alberto gegaan, met zijn familie, neven-nichten-de hele rimram.Zelfgemaakte ravioli, aardbeientaart en een snuifje champagne was de ideale opwarming voor een avondje uit.Met Ato,Renzo,Paula,Marcelo en zijn lief die iedereen gordo noemt.
(Iedereen heeft hier bijnamen.Negro en Gordo zijn de meest gebruikte, negro wordt gebruikt voor iemand met zwart haar, gordo voor een zwaarlijvige persoon.Even uitweiden over het Argentijnse Spaans: Ché voor een zin wordt gebruikt om iemands aandacht te trekken eveneens’ mira’ of ‘ escuché me’wordt vaak gebruikt, wat ‘luister naar mij’betekend.Na de zin wordt, vooral in Buenos Aires, het woord boludo of culiado gebruikt.Culiado is letterlijk vertaald’fucked in the ass’, boludo heeft een zachtere betekenis.)
Casa Babylon is een gezellig café, spotgoedkoop en zeer in bij het jonge volk.Het wordt gerund door een jonge kerel met dreadlocks, waarmee ik zondag mee naar de voetbal ga.Dat is m’n plan, maar m’n broer is er niet voor.Godoy Cruz, de voetbalclub heeft een tamelijk harde kern en heel vaak verschijnen hun doeningen op het plaatselijke tv zender.
Het is de gewoonte om eerst iets te gaan drinken in een pub zoals Casa Babylon of bij iemand thuis om dan af te zakken naar een discotheek.Het park is eveneens een populaire uitgaansplaats, maar het nu te koud daarvoor.We gaan naar een dragqueen club(homobar), het spijtige is dat de enige plaats waar goede muziek wordt gedraaid een homobar is. Al hoewel hier ook meisjes zijn, is het mannelijke volk toch in de meerderheid.M’n vorige keer dat ik hier was, heeft iemand m’n vest gestolen, dit laat ik me geen 2de keer overkomen.
Zaterdag 15/09/06
Nog maar een uurtje wakker en ik was al op weg naar Plaza Independencia, waar ik William zou treffen.Het plan was hem mijn huis te tonen.Maar eerst een capuchino met een alfagor en een babbel.In tegenstelling tot William die heel dicht bij zijn school en het centrum woon ik tamelijk ver.Ik heb niet te klagen, de micro doet er 20 min over naar het centrum en een goed halfuur naar de faculteit.We hadden afgesproken in godoy cruz waar een soort festivalletje aan de gang was met Pol, maar halverwege vernamen we dat de plaats een uur rijden van waar we ons bevonden was, dat konden we er niet voor opbrengen, afstappen en in de stad een pint gaan drinken bleek de ideale oplossing te zijn.Alberto en Graciela vertrekken morgen voor een reis naar Bolivia en Chili dat 15 dagen zal duren.Ze passeren langs Cochabamba en er is een kans als ze het huis van m’n zus vinden dat ze haar gaan bezoeken en tevens een paar kleinigheden afleveren zoals boeken die ik uitgelezen heb.Die avond zou ik naar een uitgaansbuurt gaan in Chacras, de rijke buurt van Mendoza.Vol met rijke barrios die veel gemeen hebben met gevangenissen.We waren met 4 jongen en 2 meisjes, de ene van Buenos Aires bezat een lach die door merg en been ging.De andere vind je hier onder elke steen.Ato, een vriend van Renzo woonde in een rijke barrio.Eerst even daar vertoeven, beetje fernet en kennis maken met de dames.Waarna we daarna aanzetten naar El Diablo, een van de weinige discotheken die house draait.Het merendeel draait Cumbia of Rock Nacional.Je moet 22 zijn voor binnen te mogen, dat waren zelf Renzo en z’n vrienden niet .Dus zochten we een alternatieve manier.Kropen over hekkens, muren, prikkeldraad, heel spannend allemaal.Bij de laatste etappe van ons avontuur werden we betrapt door de schuld van Renzo die al binnen was en die ons toeriep dat de laatste etappe heel simpel was, spijtig genoeg had de security het gehoord en werden we naar buiten geleid onder veel machtsvertoon.
Later op de avond zijn we binnengeraakt doordat ze je passport niet meer checkten.De discotheek had 5 verschillende zalen en was stampvol met goedgevormde dames.
Zondag 16/09/06
Deze dag is niet de moeite om te beschrijven.Een echte rustdag waar ik veel genoegen uit geput heb.Lekker uitgeslapen, spijtig genoeg heb ik daardoor geen afscheid kunnen nemen van m’n ouders, tot nu toe het enige is waar ik me voor beklaag.Renzo maakte een lekkere asado omdat er een mooi zonnetje scheen.Later die avond zouden de ouders van Graciela zich installeren, zij zouden de komende 15 dagen een oogje in het zeil houden.
Maandag 17/09/06
Ik weet niet hoe het komt maar die dag was een opeenstapeling van mislukkingen.Eerst was ik te laat opgestaan voor m’n les Literatura.Ik doodde dus m’n tijd in de faculteit met lezen,72 dagen in de Andes, geschreven door de overlevende van de vliegtuigcrash van een Uruguays team die elkaar opeet.Met een vlotte pen geschreven, het verhaal raakte me diep.Deze dag had ik normaal m’n eerste les Spaans in m’n vorige faculteit, maar daar was de boel ook afgesloten want er was een receptie voor het personeel.Ik begon het hier op m’n heupen te krijgen.Ik had m’n pizza moeten binnenproppen om op tijd te zijn en niet eens kunnen genieten van m’n gezelschap en dat allemaal voor niets.
Teleurgesteld ging ik huiswaarts.Die dag ben ik foto’s gaan trekken,de mensen waren niet happig als ik vroeg om hun te fotograferen.Het was een prachtige avond waardoor ik vergat naar de les te gaan.
Het is nu de volgende dag dat ik dit berichtje schrijf en ik zou niet meer weten wat gedaan te hebben.Ik herinner me dat ik trots bij Fernando, de oude hippie, met m’n rolletje aanklopte.Het probleem is dat ik zowel practica als theoria heb in dezelfde tijdspanne.Dus deze keer koos ik voor practica, ik zal morgen een andere mogelijkheid zoeken want dit is niet mijn ideaal. Die dag had ik ook historia de arte, herinner er niet veel meer van dus het zal geen nut hebben gehad.Na even afgezakt te zijn naar mijn oude faculteit, iedereen nog eens gegroet te hebben en de ombudsman gewaarschuwd te hebben ben ik snel nog een hapje gaan eten met m’n vrienden in een restaurant waar ik 3 weken geleden ,toen ik hier pas aankwam een limo simple had besteld,nog nooit heeft een broodje met vlees me zo gesmaakt en het ook deze keer was het geen ontnuchtering.
Rond 5 uur had ik literatuur met 5 Amerikanen, er is eentje meer bijgekomen, ze spreken: “Spaans” maar met een verschrikkelijk accent, zelfs ik kan het maar enkele momenten aanhoren voor de rest zijn ze wel OK.Rond 21.30 uur, na de les, onderwerp romances en bijhorende film, ging ik met een vermoeide kop naar huis.
Dinsdag 11/09/06
Vandaag m’n eerste les Theoria fotografia, we zijn met ongeveer 100 .Eerst ben ik bij Fernanda m’n foto’s gaan ontwikkelen, nog niet in de camera obscura omdat het filmrolletje eerst moet drogen alvorens je het kan ontwikkelen.Morgen of overmorgen zal ik het ontwikkelen.Eindelijk zal ik zelf m’n eigen foto’s kunnen ontwikkelen, het geeft me een goed gevoel.Ben al een hele week een beetje verkouden , het is best koud in Mendoza en het probleem is dat ik elke morgen vergeet ik me warm te kleden en elke morgen kom ik tot de ontnuchtering dat ik dit klimaat onderschat.Nu verfoei ik de “koude”, maar in zomer zal het waarschijnlijk de warmte zijn.Vorige week donderdag heb ik een close moment met een 27 jarige kunstgeschiedenis studente had toen ik uitging.Het was een sprookje maar doordat het meisje ook in mijn faculteit zit en ik haar waarschijnlijk een dezer dagen tegenkom, zal het de illusie van de nacht verbroken worden, wat ik een zeer spijtig gegeven vind.
Woensdag 12/09/06
Toegekomen op de faculteit rond 10.30 u, daar werd me meegedeeld dat de kunstgeschiedenis klas geen les had, blijkbaar wist iedereen het behalve de onwetende Belg.Ben dan maar richting fotografia practica waar Roberto zit(Fernanda is een vrouw, excuses voor deze naamverwisseling)en heb voor het eerst een deftig gesprek gevoerd ,het is een toffe kerel,al bij al.Hij speelt gitaar en 13 oktober treedt hij op ,spijtig genoeg kan ik er dan niet bij zijn want dan verjaard Alberto en gaan we naar Chili.Je kan niet alles hebben in het leven.Nog even binnengewipt te zijn in m’n oude faculteit, uit nostalgie neem ik aan.Nu, in deze faculteit ben ik figuurlijk voor de leeuwen gegooid, met een goede kennis Spaans geen probleem maar met mijn basis zal het een serieuze opgave worden maar ik ben geduldig, ik heb tenslotte 1 jaar.Rond 4 uur vertrok ik naar tango, als ik er ben wil ik onmiddellijk stoppen met dansen, de leraar een lap geven en naar buiten rennen en op de eerstvolgende micro stappen. Maar als de les gedaan heb, voel ik me een echte vent en als beloning pak ik een pint samen met m’n vriend William.Het begint een traditie te worden.
Donderdag 13/09/06 en vrijdag 14/09/06
Donderdag had ik geen les,niks omhanden, ben dus met m’n moeder inkopen gaan doen, heb heerlijke vreemde vruchten geproefd.Versteld stond ik van haar bedrijvigheid,10 verschillende mensen gaan opzoeken voor rekeningen, buskaarten en allerhande in orde te brengen.Na samen met haar het huis een beetje in orde gebracht te hebben.Ben ik afgezakt naar atletiek,5 a 10 km had ik afgelegd op het einde van de les.Om 7 uur had ik afgesproken met Laura Sosa, een 25 jarige jongedame die ik via via heb leren kennen, die me Spaanse les wou geven voor 20 peso per uur.Geen geld.Een koffie en een alfagor later kwam ik tot de conclusie dat het een toffe meid was.Voor dat zij kwam ben ik naar de boekenbeurs gegaan en heb een strip van Mafalda gekocht, een bekende striptekenares van Mendoza, die faam kent over de hele wereld.Die avond ben ik naar een concert geweest,een reggaeband,tot nu de enige goeie die ik heb kunnen aanschouwen.
De volgende morgen had ik les om 10 uur, een uurtje, en later om 14 uur Literatura.De meeste studenten zijn nu aan het studeren voor hun examen die op het einde van deze maand begint.
In de late middag had ik zin in een filmpje en ben ik met tof gezelschap naar de cinema geweest,’L’enfant‘, de Belgische kaskraker van de gebroeders Dardenne, was de gelukkige die uit onze keuze kwam.Even binnengewipt bij een designershowroom waar 2 schonen me een koffietje in de handen speelden.Ze waren vriendinnen van m’n broer.
Wegens speciale redenen zijn we die avond naar het huis van de ouders van Alberto gegaan, met zijn familie, neven-nichten-de hele rimram.Zelfgemaakte ravioli, aardbeientaart en een snuifje champagne was de ideale opwarming voor een avondje uit.Met Ato,Renzo,Paula,Marcelo en zijn lief die iedereen gordo noemt.
(Iedereen heeft hier bijnamen.Negro en Gordo zijn de meest gebruikte, negro wordt gebruikt voor iemand met zwart haar, gordo voor een zwaarlijvige persoon.Even uitweiden over het Argentijnse Spaans: Ché voor een zin wordt gebruikt om iemands aandacht te trekken eveneens’ mira’ of ‘ escuché me’wordt vaak gebruikt, wat ‘luister naar mij’betekend.Na de zin wordt, vooral in Buenos Aires, het woord boludo of culiado gebruikt.Culiado is letterlijk vertaald’fucked in the ass’, boludo heeft een zachtere betekenis.)
Casa Babylon is een gezellig café, spotgoedkoop en zeer in bij het jonge volk.Het wordt gerund door een jonge kerel met dreadlocks, waarmee ik zondag mee naar de voetbal ga.Dat is m’n plan, maar m’n broer is er niet voor.Godoy Cruz, de voetbalclub heeft een tamelijk harde kern en heel vaak verschijnen hun doeningen op het plaatselijke tv zender.
Het is de gewoonte om eerst iets te gaan drinken in een pub zoals Casa Babylon of bij iemand thuis om dan af te zakken naar een discotheek.Het park is eveneens een populaire uitgaansplaats, maar het nu te koud daarvoor.We gaan naar een dragqueen club(homobar), het spijtige is dat de enige plaats waar goede muziek wordt gedraaid een homobar is. Al hoewel hier ook meisjes zijn, is het mannelijke volk toch in de meerderheid.M’n vorige keer dat ik hier was, heeft iemand m’n vest gestolen, dit laat ik me geen 2de keer overkomen.
Zaterdag 15/09/06
Nog maar een uurtje wakker en ik was al op weg naar Plaza Independencia, waar ik William zou treffen.Het plan was hem mijn huis te tonen.Maar eerst een capuchino met een alfagor en een babbel.In tegenstelling tot William die heel dicht bij zijn school en het centrum woon ik tamelijk ver.Ik heb niet te klagen, de micro doet er 20 min over naar het centrum en een goed halfuur naar de faculteit.We hadden afgesproken in godoy cruz waar een soort festivalletje aan de gang was met Pol, maar halverwege vernamen we dat de plaats een uur rijden van waar we ons bevonden was, dat konden we er niet voor opbrengen, afstappen en in de stad een pint gaan drinken bleek de ideale oplossing te zijn.Alberto en Graciela vertrekken morgen voor een reis naar Bolivia en Chili dat 15 dagen zal duren.Ze passeren langs Cochabamba en er is een kans als ze het huis van m’n zus vinden dat ze haar gaan bezoeken en tevens een paar kleinigheden afleveren zoals boeken die ik uitgelezen heb.Die avond zou ik naar een uitgaansbuurt gaan in Chacras, de rijke buurt van Mendoza.Vol met rijke barrios die veel gemeen hebben met gevangenissen.We waren met 4 jongen en 2 meisjes, de ene van Buenos Aires bezat een lach die door merg en been ging.De andere vind je hier onder elke steen.Ato, een vriend van Renzo woonde in een rijke barrio.Eerst even daar vertoeven, beetje fernet en kennis maken met de dames.Waarna we daarna aanzetten naar El Diablo, een van de weinige discotheken die house draait.Het merendeel draait Cumbia of Rock Nacional.Je moet 22 zijn voor binnen te mogen, dat waren zelf Renzo en z’n vrienden niet .Dus zochten we een alternatieve manier.Kropen over hekkens, muren, prikkeldraad, heel spannend allemaal.Bij de laatste etappe van ons avontuur werden we betrapt door de schuld van Renzo die al binnen was en die ons toeriep dat de laatste etappe heel simpel was, spijtig genoeg had de security het gehoord en werden we naar buiten geleid onder veel machtsvertoon.
Later op de avond zijn we binnengeraakt doordat ze je passport niet meer checkten.De discotheek had 5 verschillende zalen en was stampvol met goedgevormde dames.
Zondag 16/09/06
Deze dag is niet de moeite om te beschrijven.Een echte rustdag waar ik veel genoegen uit geput heb.Lekker uitgeslapen, spijtig genoeg heb ik daardoor geen afscheid kunnen nemen van m’n ouders, tot nu toe het enige is waar ik me voor beklaag.Renzo maakte een lekkere asado omdat er een mooi zonnetje scheen.Later die avond zouden de ouders van Graciela zich installeren, zij zouden de komende 15 dagen een oogje in het zeil houden.
Maandag 17/09/06
Ik weet niet hoe het komt maar die dag was een opeenstapeling van mislukkingen.Eerst was ik te laat opgestaan voor m’n les Literatura.Ik doodde dus m’n tijd in de faculteit met lezen,72 dagen in de Andes, geschreven door de overlevende van de vliegtuigcrash van een Uruguays team die elkaar opeet.Met een vlotte pen geschreven, het verhaal raakte me diep.Deze dag had ik normaal m’n eerste les Spaans in m’n vorige faculteit, maar daar was de boel ook afgesloten want er was een receptie voor het personeel.Ik begon het hier op m’n heupen te krijgen.Ik had m’n pizza moeten binnenproppen om op tijd te zijn en niet eens kunnen genieten van m’n gezelschap en dat allemaal voor niets.
Teleurgesteld ging ik huiswaarts.Die dag ben ik foto’s gaan trekken,de mensen waren niet happig als ik vroeg om hun te fotograferen.Het was een prachtige avond waardoor ik vergat naar de les te gaan.
Tuesday, September 12, 2006
Vrijdag 07/09/06, zaterdag 08/09/06 en zondag 09/09/06
Dit weekend stond er vissen op het programma. M’n broer, vader en enkele werkmannen houden 3 keer per jaar een weekendje vrij om zich eens volledig te ontspannen en niks anders te doen dan het varken uit te hangen.Vissen tot 7 uur s’morgens met een stuk vlees en een goede scheut wijn is hun Walhalla.Het meer bestaat uit bergwater en is behoorlijk koud, vooral s’nachts is het aangeraden om goed ingeduffeld te zijn.Het bevind zich ongeveer 180 km van Mendoza, maar doordat de laatste 60 kilometer samen gestampte aarde is met putten hebben we er het heengaan 6 uur over gedaan.Meegerekend dat onderweg de achterspan was afgebroken, wat een spektakel van vuurslierten langs alle kanten opleverde .Dat koste ons ongeveer een uur vanwege het zoeken naar een lasser die het zaakje aaneen kon lassen.Het vehikel waarmee we reden was een oude jeep, een old timer, met 2 houten zitbanken tegenover elkaar.We waren met achten ,vanachter met z’n zessen dicht opeengepakt, pure folklore:Renzo,Lowie,Ariel (12 jarige),
Miquel( kettingroker) en een 12- jarig malcontent zoontje waarvan de naam me momenteel ontglipt.
We sliepen op het meer in een klein huis van 1 kamer op een vlot, primitief allemaal maar heel gezellig.De charme van het meer is dat het ongelofelijk groot is en godverlaten, omgeven door naakte heuvels met in de verte de besneeuwde toppen van de Andes .Je bevind je weliswaar in het land van Pluto.Er is een asado aangebouwd, de kakstoel is buiten, een klein boxje waar het aangeraden is goed te mikken.S’avonds wordt de kamer omgevormd tot een slaapzaal, met achten dicht bij elkaar voor de koude.De eerste nacht hebben we 1 vis gevangen, door de volle maan die aanwezig was gaan de vissen naar de bodem van het meer en laten zich niet verleiden door een wormpje.De 2 de nacht hebben we er 40 gevangen, veel beter.Overdag vissen levert niet veel op en dan doden we de tijd door te kaarten, lezen, siësta, zonnen, het is zalig eens niks omhanden te hebben.Walter, een mecanicien, was de grapjas van de bende.Over het algemeen werd een schunnige grap niet geschuwd maar Walter ging er vaak over.Er werd geboerd en scheten gelaten à volonté, het leek me dat ze hier eindelijk de toelating kregen om het varken uit te hangen.Ik heb m’n eerste boek in het Spaans gelezen,”Charly y la fabrica de chocolate”, vanzelfsprekend met de hulp van een woordenboek.
Op het einde van de trip gingen we als een hechte groep uiteen.
Miquel( kettingroker) en een 12- jarig malcontent zoontje waarvan de naam me momenteel ontglipt.
We sliepen op het meer in een klein huis van 1 kamer op een vlot, primitief allemaal maar heel gezellig.De charme van het meer is dat het ongelofelijk groot is en godverlaten, omgeven door naakte heuvels met in de verte de besneeuwde toppen van de Andes .Je bevind je weliswaar in het land van Pluto.Er is een asado aangebouwd, de kakstoel is buiten, een klein boxje waar het aangeraden is goed te mikken.S’avonds wordt de kamer omgevormd tot een slaapzaal, met achten dicht bij elkaar voor de koude.De eerste nacht hebben we 1 vis gevangen, door de volle maan die aanwezig was gaan de vissen naar de bodem van het meer en laten zich niet verleiden door een wormpje.De 2 de nacht hebben we er 40 gevangen, veel beter.Overdag vissen levert niet veel op en dan doden we de tijd door te kaarten, lezen, siësta, zonnen, het is zalig eens niks omhanden te hebben.Walter, een mecanicien, was de grapjas van de bende.Over het algemeen werd een schunnige grap niet geschuwd maar Walter ging er vaak over.Er werd geboerd en scheten gelaten à volonté, het leek me dat ze hier eindelijk de toelating kregen om het varken uit te hangen.Ik heb m’n eerste boek in het Spaans gelezen,”Charly y la fabrica de chocolate”, vanzelfsprekend met de hulp van een woordenboek.
Op het einde van de trip gingen we als een hechte groep uiteen.
donderdag 07/09/06
Donderdag 7/09/06
Een ganse nacht wakker gelegen te hebben ,door een lopende neus ,een uiterst irriteert verschijnsel die veel slaap kost.Moe en met slijm tot aan m’n nek op de bus gestapt,klaar voor de eerste “echte” schooldag.M’n fotografie klas is recht tegenover de balletklas,de klassen hebben langs beide kanten glas
, een surrealistisch beeld.De practica is van 9-12 en word gegeven door Fernanda, een langharige oude hippie met een berookte snor,die geen noot Engels kan.Ideaal dus, er is een camera obscura Na even meegekeken te hebben hoe m’n medestudenten het ervan afbrengen kon ik er verder niet veel meer uitrichten.Ik ben dan maar het materiaal gaan kopen zoals glanspapier en een zwart-wit rolletje voor morgen Ik kan een fototoestel lenen van Roberto.
Rond 14 u voelde ik me ongelofelijk beroerd, rechtop staan in de bus was dan ook een uitputtingsslag .Het enige wat me weerhield om niet te vallen was de beloning die me te wachten stond thuis, een serieuze siësta van 3 uur.Veel te vroeg gewekt door Pol met een voorstel om vanavond naar een concert te gaan.Ik voelde me al stukken beter en ging akkoord.Met de belofte het niet te laat te maken.( ik zal niet uitweiden over de avond )
Een ganse nacht wakker gelegen te hebben ,door een lopende neus ,een uiterst irriteert verschijnsel die veel slaap kost.Moe en met slijm tot aan m’n nek op de bus gestapt,klaar voor de eerste “echte” schooldag.M’n fotografie klas is recht tegenover de balletklas,de klassen hebben langs beide kanten glas
, een surrealistisch beeld.De practica is van 9-12 en word gegeven door Fernanda, een langharige oude hippie met een berookte snor,die geen noot Engels kan.Ideaal dus, er is een camera obscura Na even meegekeken te hebben hoe m’n medestudenten het ervan afbrengen kon ik er verder niet veel meer uitrichten.Ik ben dan maar het materiaal gaan kopen zoals glanspapier en een zwart-wit rolletje voor morgen Ik kan een fototoestel lenen van Roberto.
Rond 14 u voelde ik me ongelofelijk beroerd, rechtop staan in de bus was dan ook een uitputtingsslag .Het enige wat me weerhield om niet te vallen was de beloning die me te wachten stond thuis, een serieuze siësta van 3 uur.Veel te vroeg gewekt door Pol met een voorstel om vanavond naar een concert te gaan.Ik voelde me al stukken beter en ging akkoord.Met de belofte het niet te laat te maken.( ik zal niet uitweiden over de avond )
Friday, September 08, 2006
woensdag 06/09/06
Na voor de zoveelste keer naar de leerlingbegeleider te zijn geweest en weeral het “ik ben ermee bezig, kom maandag maar terug”, gehoord te hebben, ben ik ‘tout seul’naar de kunst faculteit afgezakt, heb het boeltje uitgelegd aan een zeer vriendelijke vrouw die ik nog kende van de vorige keer .En zo komt het dat ik nu fotografie( zowel praktijk als theorie), literatuur en kunstgeschiedenis doe.
Trots afgezakt naar m’n vorige faculteit, met m’n klasgenoten heb ik nu over het algemeen een oppervlakkige band en met 15 van hen gaat het iets dieper.Na een beetje m’n Spaans geleerd te hebben met hen,ze willen me allen Spaans leren, en een paar Spaanse grammarboeken van Eugenia rijker ben ik vlug naar de bib geweest om’ Charlie en de Chocoladefabriek ‘van Roald Dalh gehuurd in het Spaans gehuurd te hebben liep het al tegen enen en werd het tijd om huiswaarts keren om dan tegen 4 uur terug te vertrekken naar de Tango.William had een paar kleine vrouwelijk pagadders van z’n school mee, die onze partners moesten voorstellen.Neen dank u, ik neem alleen genoegen met de lerares, en dat deed ik.Ondanks de vele rode hoofden die ik al had heb als de apache indiaan me brusk in een onbegrijpelijk Spaans probeert uit te leggen welk passen bij de basis hoort, begint het al te lukken.Na de Tango nog even nagepraat om dan naar huis te trekken,daar meteen door Renzo meegesleurd om een pizza te gaan eten met vrienden.Morgen heb ik m’n eerste les fotografie en ik wou graag een goede indruk maken.Het mocht niet baten.
Trots afgezakt naar m’n vorige faculteit, met m’n klasgenoten heb ik nu over het algemeen een oppervlakkige band en met 15 van hen gaat het iets dieper.Na een beetje m’n Spaans geleerd te hebben met hen,ze willen me allen Spaans leren, en een paar Spaanse grammarboeken van Eugenia rijker ben ik vlug naar de bib geweest om’ Charlie en de Chocoladefabriek ‘van Roald Dalh gehuurd in het Spaans gehuurd te hebben liep het al tegen enen en werd het tijd om huiswaarts keren om dan tegen 4 uur terug te vertrekken naar de Tango.William had een paar kleine vrouwelijk pagadders van z’n school mee, die onze partners moesten voorstellen.Neen dank u, ik neem alleen genoegen met de lerares, en dat deed ik.Ondanks de vele rode hoofden die ik al had heb als de apache indiaan me brusk in een onbegrijpelijk Spaans probeert uit te leggen welk passen bij de basis hoort, begint het al te lukken.Na de Tango nog even nagepraat om dan naar huis te trekken,daar meteen door Renzo meegesleurd om een pizza te gaan eten met vrienden.Morgen heb ik m’n eerste les fotografie en ik wou graag een goede indruk maken.Het mocht niet baten.
dinsdag 05/09/08
Ik heb gebeld naar het instituut’Intercultural’ voor vrijdag 2 uur individuele Spaanse les te krijgen, eindelijk begin ik er aan.Na eens lekker uitgeslapen te hebben, enkele Spaanse woordjes geleerd te hebben en een aantal berichtjes verstuurd te hebben ging ik op weg naar de atletiekles,2 uur alles uit je lijf zweten.
Rond 18.30 ging ik naar huis om rond 20 uur te vertrekken naar het verjaardagfeest van m’n nicht, Julie de Schone.Wanneer een vrouw haar vijftiende verjaardag viert overschrijdt ze de grens meisje-vrouw, bij de man is dat 18 jaar.Het is het gebruik dat er dan een groot feest wordt gehouden, met kostuum en alle tierlantijntjes er rond, dat in oktober zal plaatsvinden.
Deze avond zou je kunnen beschrijven als een prefeestje ter voorbereiding voor het grote.
Nu grotendeels met de familie van de kant van Fernando, de dronkaard en de familie van Graciela.De familie van Alberto is als je het mij vraagt niet zo familiair ingesteld.
Choripan stond op het menu, te vergelijken met een worstenbroodje maar geciviliseerder.Ondanks de vele boefpartijen die elke zondag en op gelegenheden als dit plaats vinden is de familie over het algemeen niet gezet buiten een paar kleine uitzonderingen.Rond 12 uur vertrokken we richting huis want Alberto moest de volgende morgen vroeg opstaan voor zijn vliegtuig te halen richting Buenos aires
Rond 18.30 ging ik naar huis om rond 20 uur te vertrekken naar het verjaardagfeest van m’n nicht, Julie de Schone.Wanneer een vrouw haar vijftiende verjaardag viert overschrijdt ze de grens meisje-vrouw, bij de man is dat 18 jaar.Het is het gebruik dat er dan een groot feest wordt gehouden, met kostuum en alle tierlantijntjes er rond, dat in oktober zal plaatsvinden.
Deze avond zou je kunnen beschrijven als een prefeestje ter voorbereiding voor het grote.
Nu grotendeels met de familie van de kant van Fernando, de dronkaard en de familie van Graciela.De familie van Alberto is als je het mij vraagt niet zo familiair ingesteld.
Choripan stond op het menu, te vergelijken met een worstenbroodje maar geciviliseerder.Ondanks de vele boefpartijen die elke zondag en op gelegenheden als dit plaats vinden is de familie over het algemeen niet gezet buiten een paar kleine uitzonderingen.Rond 12 uur vertrokken we richting huis want Alberto moest de volgende morgen vroeg opstaan voor zijn vliegtuig te halen richting Buenos aires
maandag 04/09/06
Ik ben vandaag voor de 2 de keer gaan praten met de leerlingbegeleider om te veranderen van richting, misschien zelf van faculteit, met voorkeur kunst omdat daar de theorie tamelijk beperkt is.Hij verklaarde dat ik binnen een paar dagen terug moest komen.Ik nam daarom het heft ik eigen handen en ging samen met Lorena naar de kunst faculteit en na daar informatie te hebben ingewonnen verklaarde een medewerker dat er vanavond een curso de lettras is om 17 uur met 5 Amerikanen, ideaal dus.Nog even binnengewipt in een andere faculteit waar fotografiecursussen werden gegeven, spijtig genoeg was er niemand.Maar later de dag beloofde 1 van de Amerikaanse meisjes dat ze met me mee zou gaan om het te regelen.Ik had Lorena beloofd om rond 13 uur een auditie voor het koor te doen, waar Lorena in zingt .Niet echt happig maar belofte maakt schuld.De man verklaarde dat ik een tenor was en dat hadden ze hier genoeg.Niet echt rouwig met deze uitleg nam ik afscheid en ging richting huis voor een stevige lunch.
4 uur later zat ik al in de klas met de 5 Amerikanen en 4 Argentijnen Literatuur aan het volgen.De Amerikanen waren in Argentinië voor 1 semester, ze bleken met 30 te zijn en naar hun ondervindingen te hebben geluisterd kon ik opmaken dat ze niemand anders dan hun eigen landgenoten hadden.Ze leken niet echt zinvol als hulp en ik wou zo rap mogelijk uit hun buurt. Overal waar ik kom wordt er Engels gesproken en ik wil net een plaats waar niemand Engels kan.
4 uur later zat ik al in de klas met de 5 Amerikanen en 4 Argentijnen Literatuur aan het volgen.De Amerikanen waren in Argentinië voor 1 semester, ze bleken met 30 te zijn en naar hun ondervindingen te hebben geluisterd kon ik opmaken dat ze niemand anders dan hun eigen landgenoten hadden.Ze leken niet echt zinvol als hulp en ik wou zo rap mogelijk uit hun buurt. Overal waar ik kom wordt er Engels gesproken en ik wil net een plaats waar niemand Engels kan.
zaterdag 02/09/06 en 03/09/06
Voor Vrijdagavond had ik een rustig avondje tv voor ogen en vroeg het bedje in.Zoals ik al reeks vermelde mocht het weer eens niet zijn.Antonella zeurde de pannen van het dak of ik niet mee wou naar het verjaardagfeestje van een nicht van een vriendin van haar.Na veel alternatieven gebeld te hebben en me allen afgewimpeld te hebben buiten Pol , maar die was moe en m’n voorgevoel zei me dat ik dan maar beter voor Antonella koos, het is tevens m’n zus en ik moet nog een jaar met haar doorbrengen, een zakelijke opdracht nam ik mezelf voor.
Rond 10 uur bracht Renzo, die van de gelegenheid dat z’n ouders niet thuis waren gebruik maakte om te blijven slapen bij z’n liefje, me naar het huis van een vriendin van Antonella , die ons tevens ging vergezellen op de farm.Het feestje speelde zich af in een clubhuis van een naar mijn mening,“versterkt fort met om het halfuur security-patrouilles, voor de rijken.Het volk bestond uit rijke snobs, allemaal van de upperclass.Er waren vooral vrienden van het meisje,de paar oudere mensen deden alles om er ook jong uit te zien.Tussen de oudere en jongere vrouwen deed zich, als je het mij vraagt, een onbesproken strijd voor om het mannelijke volk te behagen door zoveel mogelijk bloot vlees te tonen.Eerst werd er goed gegeten,daarna begon het dansen:cumbia, reggaeton en af een toe een flard techno.Tijdens het dansen kwam ik tot de ontdekking dat m’n zus een geschifte danser is, niet m’n stijl van dans, alles vanuit de heupen, de poep heen en weer, op en neer, het had een hypnotiserend effect, neem dat maar van me aan.Ik was zeer tevreden dat ik hier voor het eerst m’n eerste danspasjes cumpia-reggaeton oefende, de meeste jongeren, vooral de jongens, waren nogal stijfjes, tot m’n vreugde.M’n danswijze op Cumbia was licht uitgedrukt excentriek, tot groot vertier van de omringenden.Nadat Antonella verklaard had dat ze moe en dronken was, deed ik zoals elke broer zou gedaan hebben, ik zorgde voor m’n kleine zus.Toen Antonella al lang in slaap gevallen was en ik me opnieuw begeven had op de dansvloer met Juliete ,de vriendin van Antonella ,kwam Renzo ons ophalen.
De volgende morgen
De volgende morgen rond 12 uur vertrokken we naar la Campo ongeveer een halfuurtje rijden van Mendoza stad.De moeder van Graciela heeft er haar kinderjaren nog in doorgebracht.De keuken is de meestbezochte plaats, er is een hoek haardje, ideaal voor je aan te warmen, het is er best koud.Heel de het weekend hebben we daar het meeste tijd doorgebracht, allen gezellig er rond.Er zijn 3 slaapkamers elk met 4 bedden.Het is er best primitief maar het heeft veel charme.Het hof bestaat uit een zwembad,een huis waar de boer woont met z’n gezin ,het moedertje was juist in verwachting,die zorgt voor de olijfbomen en de wijngaard aan de overkant van de straat.Tevens zijn er varkens, kippen en geiten;het eerste wordt door de boer bewerkt tot worst die in de voorraadkamer van het huis te drogen ligt. Er zijn 3 quads ter beschikking, voor allerhande zaken te vervoeren en het uitgestrekte landschap te doorkruisen.De Campo is hiervoor ideaal, het is een ruig landschap met lage begroeiing zodat je een mooi overzicht hebt voor oriëntatie.Het is niet verwonderlijk dat dit 1 van onze hoofdbezigheden waren tijdens het verblijf.
Even de sfeer schetsen:
Renzo had 2 maanden ervoor een geheim avontuurtje had met het Juliete, de vriendin van Antonella, en had er zich op vastgepind dit nog eens te beleven.We zagen dus een uiterst grappige, op het randje ordinaire Renzo.De juliete was van Duitse afkomst, ietwat boers in haar omgang en niet op haar mondje gevallen.
De beatles was het gehele verblijf op de achtergrond aanwezig, op het einde tot grote ergernis van Juliete.De sfeer was goed, later die avond kreeg Renzo wat hij wou, nadat we gezamenlijk een spelletje poker en een scheut fernet hadden gedronken liet ik het ongeduldige koppeltje alleen.
Tijdens het weekend was er 1 kritisch momentje, dat liet me beseffen dat er hier toch wel duidelijk andere waarden en normen zijn dan de oppervlakte laat uitschijnen.Er is hier vooral een duidelijke scheiding in geslachten.De mannen roken na het eten een pijpje of drinken een bourbon en de vrouwen ruimen af.Zoals altijd na het eten wast Antonella af, deze keer liet ze een oude koperen ketel vallen en tot m’n grote verbazing stak Graciela af in een tier-tirade van jewelste, totaal ten onrechte van Antonella die elk ogenblik in tranen kon uitbarsten.Ik ben al vaak getuige geweest van de eindeloze discussies tussen Renzo en z’n vader,maar nu was ik toch wel een beetje geshockt,deels omdat het Graciela is. Juliete was tevens ook de kluts kwijt en wist me te vertellen dat het gebruikelijk is in Argentinia.Ze zei dat Graciela Antonella als een meid behandelde, wat een beetje over de streep is ,wat overdreven is.Het incident was de volgende morgen vergeten maar ik hou het toch wel even in m’n achterhoofd.
Al bij al heb ik me er hoofdzakelijk kostelijk geamuseerd.
Rond 10 uur bracht Renzo, die van de gelegenheid dat z’n ouders niet thuis waren gebruik maakte om te blijven slapen bij z’n liefje, me naar het huis van een vriendin van Antonella , die ons tevens ging vergezellen op de farm.Het feestje speelde zich af in een clubhuis van een naar mijn mening,“versterkt fort met om het halfuur security-patrouilles, voor de rijken.Het volk bestond uit rijke snobs, allemaal van de upperclass.Er waren vooral vrienden van het meisje,de paar oudere mensen deden alles om er ook jong uit te zien.Tussen de oudere en jongere vrouwen deed zich, als je het mij vraagt, een onbesproken strijd voor om het mannelijke volk te behagen door zoveel mogelijk bloot vlees te tonen.Eerst werd er goed gegeten,daarna begon het dansen:cumbia, reggaeton en af een toe een flard techno.Tijdens het dansen kwam ik tot de ontdekking dat m’n zus een geschifte danser is, niet m’n stijl van dans, alles vanuit de heupen, de poep heen en weer, op en neer, het had een hypnotiserend effect, neem dat maar van me aan.Ik was zeer tevreden dat ik hier voor het eerst m’n eerste danspasjes cumpia-reggaeton oefende, de meeste jongeren, vooral de jongens, waren nogal stijfjes, tot m’n vreugde.M’n danswijze op Cumbia was licht uitgedrukt excentriek, tot groot vertier van de omringenden.Nadat Antonella verklaard had dat ze moe en dronken was, deed ik zoals elke broer zou gedaan hebben, ik zorgde voor m’n kleine zus.Toen Antonella al lang in slaap gevallen was en ik me opnieuw begeven had op de dansvloer met Juliete ,de vriendin van Antonella ,kwam Renzo ons ophalen.
De volgende morgen
De volgende morgen rond 12 uur vertrokken we naar la Campo ongeveer een halfuurtje rijden van Mendoza stad.De moeder van Graciela heeft er haar kinderjaren nog in doorgebracht.De keuken is de meestbezochte plaats, er is een hoek haardje, ideaal voor je aan te warmen, het is er best koud.Heel de het weekend hebben we daar het meeste tijd doorgebracht, allen gezellig er rond.Er zijn 3 slaapkamers elk met 4 bedden.Het is er best primitief maar het heeft veel charme.Het hof bestaat uit een zwembad,een huis waar de boer woont met z’n gezin ,het moedertje was juist in verwachting,die zorgt voor de olijfbomen en de wijngaard aan de overkant van de straat.Tevens zijn er varkens, kippen en geiten;het eerste wordt door de boer bewerkt tot worst die in de voorraadkamer van het huis te drogen ligt. Er zijn 3 quads ter beschikking, voor allerhande zaken te vervoeren en het uitgestrekte landschap te doorkruisen.De Campo is hiervoor ideaal, het is een ruig landschap met lage begroeiing zodat je een mooi overzicht hebt voor oriëntatie.Het is niet verwonderlijk dat dit 1 van onze hoofdbezigheden waren tijdens het verblijf.
Even de sfeer schetsen:
Renzo had 2 maanden ervoor een geheim avontuurtje had met het Juliete, de vriendin van Antonella, en had er zich op vastgepind dit nog eens te beleven.We zagen dus een uiterst grappige, op het randje ordinaire Renzo.De juliete was van Duitse afkomst, ietwat boers in haar omgang en niet op haar mondje gevallen.
De beatles was het gehele verblijf op de achtergrond aanwezig, op het einde tot grote ergernis van Juliete.De sfeer was goed, later die avond kreeg Renzo wat hij wou, nadat we gezamenlijk een spelletje poker en een scheut fernet hadden gedronken liet ik het ongeduldige koppeltje alleen.
Tijdens het weekend was er 1 kritisch momentje, dat liet me beseffen dat er hier toch wel duidelijk andere waarden en normen zijn dan de oppervlakte laat uitschijnen.Er is hier vooral een duidelijke scheiding in geslachten.De mannen roken na het eten een pijpje of drinken een bourbon en de vrouwen ruimen af.Zoals altijd na het eten wast Antonella af, deze keer liet ze een oude koperen ketel vallen en tot m’n grote verbazing stak Graciela af in een tier-tirade van jewelste, totaal ten onrechte van Antonella die elk ogenblik in tranen kon uitbarsten.Ik ben al vaak getuige geweest van de eindeloze discussies tussen Renzo en z’n vader,maar nu was ik toch wel een beetje geshockt,deels omdat het Graciela is. Juliete was tevens ook de kluts kwijt en wist me te vertellen dat het gebruikelijk is in Argentinia.Ze zei dat Graciela Antonella als een meid behandelde, wat een beetje over de streep is ,wat overdreven is.Het incident was de volgende morgen vergeten maar ik hou het toch wel even in m’n achterhoofd.
Al bij al heb ik me er hoofdzakelijk kostelijk geamuseerd.
vrijdag 01/09/06
M’n vader en moeder zouden vandaag afzakken naar de Farm, morgen zouden wij gaan.Om 12 uur ben ik naar de faculteit gegaan voor een boek af te geven aan Lorena.Na haar even gesteund te hebben en samen naar een film gekeken te hebben ging ik huiswaarts.M’n zus zou een maal bereiden.In tegenstelling tot 1 puberaal wezen die me opwachtte waren het er 5, allen van het vrouwelijke geslacht.Druk in de weer papas fritas,biftec en appelpuree aan het maken.De reden voor zo’n feestmaal is geheel aan mijn kant.Eenmaal binnengekomen scanden 5 gezichten me, een pijnlijke stilte dat ik oploste door naar hen toe te snellen en me in het Spaans voorstelde, wat hier altijd een lach oplevert.
Na lekker gevuld te zijn nam ik afscheid, samen met Renzo en kropen in ons nestje voor een tukje.
Na lekker gevuld te zijn nam ik afscheid, samen met Renzo en kropen in ons nestje voor een tukje.
Friday, September 01, 2006
Bolivia is still alive
Hola! Gegroet lieve mensen! Vandaag heb ik geen school (dinsdag 29 augustus) en morgen waarschijnlijk ook niet... Zalig, ik geniet van 2 daagjes uitslapen en doen waar ik zin in heb. Er zijn relletjes (niets ergs hoor, de straten zijn afgesloten voor de autos, ik kan mijn huis dus niet uit...toch wel...met de fiets...dolle pret met de fiets door de stad)in Cochabamba en in Lapaz. De chauffeurs willen meer geld van de overheid en Evo Morales negeert dit alles... Er rijden dus geen taxies,bussen of trufis(soort openbare taxi). Er zijn vele blokkades op de wegen. Deze president is niet echt geliefd bij het volk of liever gezegd, niet bij de rijkeren. Zij verafschuwen hem tot aan het bot... Dus ook mijn familie. Er heerst hier toch wel veel racisme en dat vooral tegen de campesinado (de boerenbevolking, de indianen) Even mijn situatie schetsen van een uurtje geleden: Daarjuist sloot ik de poort, ik was op weg naar dit internetcafe, blijkbaar had ik die niet goed dichtgedaan en... allevijf mijn honden renden roekeloos de straat op, godfriedvanbouillon...ik heb dan eens een dag vrij...samen met mijn zus al vloekend de straat op, de honden achterna... een geluk bij een ongeluk was dat er vandaag geen auto´s rijden op de wegen anders amaai....er zouden honden zijn gesneuveld.. na een dik uur is het ons dan eindelijk gelukt om elk dier ongedeerd naar huis te brengen! Lo siento! (het spijt me) Het is zolang geleden dat ik nog iets van me heb laten horen maar het is niet zo evident om een cybercafe te vinden met internet(dus zonder kortsluiting of een of andere virus) en in dat cafe moet ook nog eens plaats zijn...De plaatselijke jeugd is hier namelijk verzot op spelletjes... Velen zitten van s'ochtends vroeg tot 's avonds laat achter de computer. VERSLAAFDEN!!! Maar goed, ik stel het hier dus opperbest! Bolivia is een adembenemend land! Prachtige natuur, lieve en behulpzame mensen, wel vele straathondjes en de armoede is erg zichtbaar! Op elke hoek van de straat zijn er stalletjes met vanalles en nog wat, in deze bloemenstad is de grootste markt van het land gevestigd, echt de moeite waard! Je kan er behoorlijk goed in verdwalen... Cochabamba is in een dal gelegen. Elke ochtend doe ik mijn gordijnen open, de zon gluurt dan in mijn kamer en ik kijk uit op de bergen...mijn dag kan dan al niet meer stuk... Ook op school valt alles zeer goed mee. Ik geef acht uur per week les aan kinderen van het lageronderwijs (6-7-8 jaar) en dat is best amusant. Engelse woordjes leren, liedjes zingen, tekenen, soms rekenen....ik krijg volop kadotjes en het zijn schatjes van kinderen. De rest van de week volg ik les zoals mijn andere klasgenoten, van 8.30u voorlopig nog tot 13.00u omdat ik nu nog spaanse les volg om twee uur. Maar vanaf twee weken is het les tot 14.00u. De lessen vallen goed mee, zijn echt interessant en best leuk, zoals de geschiedenislessen (over Bolivia) , muziek, sociales en filosofie. Ik heb de lessen wiskunde en chemie geweigerd waar ik zeer feliz mee ben!!! Mijn klasbuddies zijn toffe mensen soms een beetje opdringerig (ik blijf de gringa...) Ik ben al naar klasfeestjes geweest en het was demax (natuurlijk niet te vergelijken met de voskenslaanfeestjes....)Ik ga samen met een klasgenoot beginnen paardrijden, ik kijk er al naar uit! Met de paarden de bergen in...jiha!! Ook Joga staat op mijn lijstje, samen met salsa (ga ik leren met een australier), naar de gym gaan (calorien gaan verbranden, het eten is superlekker maar jammer genoeg zo vettig) en last but not least..de akoestische gitaar leren bespelen...een druk programma maar zo blijf ik in de weer... Twee weken geleden ben ik naar het plaatselijke carnaval geweest... Volgens de plaatselijke bevolking, echt de moeite waard en gelijk hadden ze…ik had ogen tekort! Zeg dat wel.. Schaarsgeklede jongedamens met indrukwekkende tenuetjes, felgekleurde disneyballonen, verliefde koppeltjes, liters Tiquina (het plaatselijke bier), straatverkopers met lekkerheden, prachtige panfluitmuziek (waar ik ondertussen dol op aan het worden ben...), vele kleuren en geuren ... Alle etnische groepen van het land kwamen samen om hun dans en klederdracht te showen. Het was een indrukzekkende belevenis!Twee dagen later was er in datzelfde dorp, Quillacollo, viering van de maagd van Cochabamba (Turq upiña). Het was een soort bedevaartsoord. Dit dorp is 15 kilometer gelegen van Cochabamba en we zijn ’s ochtends om 2 uur begonnen met onze toch... te voet! Duizenden mensen verplaatsen zich om deze viering mee te maken...mijn eerste cultuurshock... Het is moelijk te beschrijven. .een soort avondmarkt maar dan wel overdag en op het einde was er een soort mis. Waar een priester zijn werk stond te doen: zijn leer verspreiden. (met alle respect natuurlijk) Quillacollo is gelegen aan de bergen, daar werd dan een soort ceremonie gehouden: oude indianenvrouwtjes (worden heksjes genoemd) doopten de mensen met confetti, bier, soort wijwater en bommetjes: een echt vreemd spectakel. Ik had weeral eens ogen tekort. Op die markt waren vele kraampjes aanwezig waar alles in miniatuur te verkrijgen was; huisjes, diploma’s, geld, koffers, .. het is de bedoeling dat je koopt wat je in het komende jaar wilt verkrijgen, de rest van het werk laten de mensen over aan de heksjes, die het dan ‘betoverden’. Je begrijpen waarschijnlijk geen snars van maar het was een vreemde gebeurtenis die moeilijk te verwoorden is. En dan top of the bill, ik heb de enige echte Evo Morales(de president) gezien (van op zoon 15 meter) Niet mis vind ik zelf.. Het moest wel aanwezig zijn hij is dan ook een echte Indios. Adios lieve mensjes veel groetjes uit het toch wel zonnige bruisende Cochabamba. EVA
Foutje mijn telefoonnummer is: 0059144289027 voor als je mijn stem eens wilt horen (mijn sexy hese zware stem, voor diegene dat al vergetn waren) vedhxgCIAO …
Foutje mijn telefoonnummer is: 0059144289027 voor als je mijn stem eens wilt horen (mijn sexy hese zware stem, voor diegene dat al vergetn waren) vedhxgCIAO …
donderdag 31/8/06
Met een knalrode kop opgestaan,m’n huid gloeiend,nog nooit zo verbrand geweest.Na m’n gezicht ingewreven met nivea te hebben en mezelf voor 10 minuten verwonderd bewonderd te hebben, ging ik naar het ontbijt.Alberto en Antonella onderdrukten hun lach.School beloofde een ware nederlaag te worden, een goede test voor m’n zelfvertrouwen nam ik mezelf voor.Die dag was een mijlpaal in m’n leven, nog nooit heb ik zoveel bekijks had.2 uur les, test maken, hallo en bos in, dat was m’n plan.Natuurlijk gaan dingen nooit zoals gepland .Na m’n test gemaakt te hebben ,een outline schrijven over The Visitor,een short Story van Roald Dalh, ging ik normaal naar een instituut waar cursussen Spaans werd gegeven met Neli,een meisje van m’n klas, maar ze had een oraal examen.Swoat, ik wachten tot 13 uur ,de hele faculteit had nu m’n rode kop kunnen bewonderen.Ik was al lang over de “shit, wat een rode kop heb ik “, Sommigen deden als ze me passeerde, een skiër na, anderen speelde de behulpzame vriend. M’n lerares zei voor 100 mensen,’ Joost ,you look different,what happenend to your face’, - I went to ski, miss – was mijn respons.Het beste wat je kunt doen tijdens crisissituaties als dit, is er eens goed mee lachen.Rond 14 uur kwam ik thuis, door het orale examen van Neli hadden we geen tijd voor naar de instituten te gaan, we spraken af rond 18.30 in Plaza Independencia.Tijd genoeg voor een schoonheidslaapje met een dikke laag nivea.
Een uur individuele Spaanse les kost 35 peso, de andere koste 40 peso.Wat gelijk staat aan 10 euro, schandalig veel hier.Thuisgekomen belde Pol met de vraag of ik iets wou doen.Om 10 uur spraken we af in Plaza Independencia.Ik begin de jongen meer en meer te respecteren, hij is ongelofelijk eerlijk, wat hem veel problemen oplevert: mensen houden of haten hem. Hij is direct en daardoor soms grof, veel Argentijnen zien hem daardoor liever gaan dan komen.Mij stoort het niet.We zijn naar een concert geweest, m’n 2de sinds ik hier ben, national rock( zo wordt het hier genoemd)werd er gespeeld.Echte trash maar de jongeren willen niks anders, spijtig.Pol zijn kennis van muziek is indrukwekkend, hij kent ook Herbie Hancock en Nicola Conte en dat geeft hem een streepje meer,hij speelt bass en als je het mij vraagt heeft deze Luxemburger al een zwaar leven achter de rug ook al ziet hij er zo fragiel en jong uit.Nadien zijn we afgezakt naar Por Aca, een club die geen cumbia speelt, het einde van een mooie avond.
Een uur individuele Spaanse les kost 35 peso, de andere koste 40 peso.Wat gelijk staat aan 10 euro, schandalig veel hier.Thuisgekomen belde Pol met de vraag of ik iets wou doen.Om 10 uur spraken we af in Plaza Independencia.Ik begin de jongen meer en meer te respecteren, hij is ongelofelijk eerlijk, wat hem veel problemen oplevert: mensen houden of haten hem. Hij is direct en daardoor soms grof, veel Argentijnen zien hem daardoor liever gaan dan komen.Mij stoort het niet.We zijn naar een concert geweest, m’n 2de sinds ik hier ben, national rock( zo wordt het hier genoemd)werd er gespeeld.Echte trash maar de jongeren willen niks anders, spijtig.Pol zijn kennis van muziek is indrukwekkend, hij kent ook Herbie Hancock en Nicola Conte en dat geeft hem een streepje meer,hij speelt bass en als je het mij vraagt heeft deze Luxemburger al een zwaar leven achter de rug ook al ziet hij er zo fragiel en jong uit.Nadien zijn we afgezakt naar Por Aca, een club die geen cumbia speelt, het einde van een mooie avond.
woendag 30/08/06
Om 8 uur, na Antonella afgezet te hebben op school zaten we in een air te wachten op Pablo,Renzo ondertussen druk in discussie met z’n vader over geld, Graciela aan een koekje te peuzelen en ik deze gekke toestand stilletjes aan het observeren.Na alles overgeladen en afscheid genomen te hebben vertrokken we .Onderweg zagen we Condors, de Andes is prachtig, niet zoals de Alpen in Europa waar er bomen groeien, hier bedekken dorre kleine struiken de naakte grond. Door de Andes is er maar 1 weg, die naar Chile en daarom zijn de Camions rijkelijk aanwezig, in lange collones trekken ze door de Andes, het heeft veel weg van nomaden op doorreis.Toen we toekwamen was het 10.30, rond 11 uur zaten we op de skilift.Er was praktisch geen volk, en eerst wouden ze de grote piste sluiten dat betekent dat we de ganse dag op een nietig blauwe piste zouden moeten doorbrengen. Renzo was een beginner, Pablo halfgevorderde en Joost gevorderd.De hemel was blauw, de zon verblindend, kortom perfect skiweer.Maar in de late namiddag begon de wind op te zetten, dus wij naar beneden om in de tussentijd een hapje te eten.Iedereen was blij dat hij iets te bikkelen had, het was een stil kwartier, met af en toe een gedempte boer ertussen .De wind had plaats gemaakt voor een sterke wind, maar de zon was nog altijd alles aan het geven.Waardoor de grote piste werd gesloten, dus het laatste halfuur voordat de pistes sloten mochten we slijten op het nietig pistje.Met vermoeide benen maar met een voldaan gevoel keerden we naar huis, allen rood als een kreeft .Morgen heb ik een test en ik weet niet of ik in staat ben nog iets te verzetten vandaag.
dinsdag 29/08/06
Je eerste stalker is altijd speciaal, ze miste een paar tanden en had een beugel, als je het mij vraagt nutteloos want dat gebit van haar is niet meer te fiksen.Ze vroeg vorige week woensdag of ze een foto van mij mocht nemen en vandaag kwam er een jongen naar mij en vroeg of ik niet een empanada wou proberen, wat ik uit beleefdheid deed, samen met Lorena.Het meisje zat ook aan de tafel, ze begon aan m’n nek te frutselen met als excuus dat m’n colbert niet goed zat, maar ik wist wel beter.Na 10 minuten genegeerd te hebben waren we het zaakje kotsbeu, verontschuldigen ons en gingen een beetje verder bij de vrienden van Lorena zitten.
Dit gebeurde rond de middag, daarvoor had ik een test, het voorspelde gebeurde, het werd een fiasco, m’n Engels is in orde en ik ben niet van plan alle grammar uit m’n hoofd te leren.
De test zou normaal 2 uur duren maar de meerderheid van de jongeren, mezelf bijgerekend, gaf na een halfuurtje af .12.30 was het en om 15.30 had ik atletiek,eerst iets gegeten te hebben in de cafetaria,een pancho en papas fritas, allemaal bijzonder goedkoop.Daarna ben ik gaan praten met de Spaanse lerares, met de vraag wanneer m’n Spaanse les zou beginnen,die verklaarde dat ik moest wachten tot een andere “stranger” kwam die ook Spaans wou leren omdat ik alleen ben en ze niet van plan zijn om privé-les te geven,na veel aandringen gaf ze me een adres van 2 andere interlangua instituten,Brasil institute Intercultural .Morgen ga ik er naar toe, ik wil zo snel mogelijk les krijgen zodat ik de werkwoorden, tijden, kortom alle basis heb en daarop verder kan bouwen.
Het is verdomd spijtig, ik wil zo graag sport doen maar het is alsof de goden er zich mee bezighouden. Vanwege werken was het gymnasium gesloten.Thuis toegekomen rond 5 uur belde Renzo me met de vraag of ik zin had om morgen te gaan skiën.Natuurlijk had ik zin, maar dan zou Tango en m’n infotocht naar de perfecte Spaanse les wegvallen.Het leven bestaat uit keuzes maken. Later zijn we al het nodige materiaal gaan halen in een van de vele ski verhuurcentra, redelijk goedkoop voor degelijk materiaal in vergelijking met Europa.Een broek, wanten, ski en sticks voor 50 pesos, nog geen 10 euro.
Om 7 uur zouden we opstaan en samen met Pablo, La secundo, zoals Alberto hem altijd noemt( hijzelf is La primera), vertrekken naar een klein skioord 2 uur rijden van Mendoza.
Dit gebeurde rond de middag, daarvoor had ik een test, het voorspelde gebeurde, het werd een fiasco, m’n Engels is in orde en ik ben niet van plan alle grammar uit m’n hoofd te leren.
De test zou normaal 2 uur duren maar de meerderheid van de jongeren, mezelf bijgerekend, gaf na een halfuurtje af .12.30 was het en om 15.30 had ik atletiek,eerst iets gegeten te hebben in de cafetaria,een pancho en papas fritas, allemaal bijzonder goedkoop.Daarna ben ik gaan praten met de Spaanse lerares, met de vraag wanneer m’n Spaanse les zou beginnen,die verklaarde dat ik moest wachten tot een andere “stranger” kwam die ook Spaans wou leren omdat ik alleen ben en ze niet van plan zijn om privé-les te geven,na veel aandringen gaf ze me een adres van 2 andere interlangua instituten,Brasil institute Intercultural .Morgen ga ik er naar toe, ik wil zo snel mogelijk les krijgen zodat ik de werkwoorden, tijden, kortom alle basis heb en daarop verder kan bouwen.
Het is verdomd spijtig, ik wil zo graag sport doen maar het is alsof de goden er zich mee bezighouden. Vanwege werken was het gymnasium gesloten.Thuis toegekomen rond 5 uur belde Renzo me met de vraag of ik zin had om morgen te gaan skiën.Natuurlijk had ik zin, maar dan zou Tango en m’n infotocht naar de perfecte Spaanse les wegvallen.Het leven bestaat uit keuzes maken. Later zijn we al het nodige materiaal gaan halen in een van de vele ski verhuurcentra, redelijk goedkoop voor degelijk materiaal in vergelijking met Europa.Een broek, wanten, ski en sticks voor 50 pesos, nog geen 10 euro.
Om 7 uur zouden we opstaan en samen met Pablo, La secundo, zoals Alberto hem altijd noemt( hijzelf is La primera), vertrekken naar een klein skioord 2 uur rijden van Mendoza.
maandag 28/08/06
Dit zou de dag zijn dat ik normaal vertrok naar Argentinië als ik niet met een toeristenvisum naar hier zou gekomen zijn, gelukkig maar.Lorena heeft vandaag rond 21 uur een optreden met haar koor, ze wou dat ik er deel van uitmaakte, ik zou er over nadenken beloofde ik haar.Het optreden vindt plaats in een multicultureel centrum in een reusachtige kelder die dienst doet als museum in Plaza Independencia.Samen met Renzo en Paula waren we rond 9 uur ter plaatse, door het grote aantal toeschouwers konden we niet naar binnen, er was plaats voor 125 en 3 mafkezen zoals ons zou een beetje teveel van het goede geweest zijn.Spijtig.Ik was er graag bijgeweest.Teleurgesteld zijn we dan maar afgezakt naar een baar waar ik een Spaghetti naar binnen speelde en Paula langzaam zatter en zatter werd.Sommige mensen zijn alleen maar te harden als ze iets ophebben, zij hoort zeker ook in die categorie.Rond 1 uur nam ik de Micro naar huis ,Renzo ging z’n liefje afzetten vanwege het feit dat ze niet meer op haar benen kon staan .Het was al bij al nog een toffe avond geworden .
Morgen heb ik een grammar test,’parts of the sentence’, het probleem is dat de zin er wel is maar de tijd niet.Dus morgen wordt een fiasco.
Morgen heb ik een grammar test,’parts of the sentence’, het probleem is dat de zin er wel is maar de tijd niet.Dus morgen wordt een fiasco.
zondag 28/08/06
Zoals vorige zondag waren we de gast op de club, alleen de familie van Graciela was er .Met z’n 17 waren we .Het vlees vloeide rijkelijk zoals ook de drank.De sfeer was niet zo uitbundig zoals vorige keer.Ter ere van het 39 bestaan van de club was er een groot feest, de stichters waar de vader van Graciela deel van uitmaakte zongen het volkslied en werden naar voren geroepen voor de Argentijnse vlag te hijsen.Er werd een film getoond uit de tijd dat de jongeren zich amuseerden met hoepelen en de mannen zich bezighielden met petanque terwijl de vrouwen samentroepten om de nieuwtjes uit te wisselen.De neven en nichten zijn als je het mij vraagt een hoopje hyperkineten tesamen, dol op competitieve spelletjes,zo speelde ik met hen ,’ om het langst een bezem met 1 vinger in de lucht houden’ ,hockey,het Spaanse ‘blad,steen,schaar en een pijnlijk spelletje waar de ander moet proberen om op de knokkels van de ander te slaan,waar ze dol op waren .Toen de vaders de rode handen van hun kinderen zagen was het gedaan met de pret, eentje, het kleinste was beginnen te wenen en ik vermoed dat dat er deels ook mee te maken had.
zaterdag 26/08/06
Renzo was al gaan werken toen ik opstond, rond 11 uur.Na m’n ontbijt te hebben genuttigd belde William om iets te doen, we spraken af om 4 uur aan Plaza Independencia.Na m’n ontbijt en een korte siësta, vertrok ik naar de stad.Op de Plaza waren er optredens, acrobaten toonden hun kunstjes kortom er was leven in de brouwerij.Na een koffietje, kochten we een paar allegaartjes zoals sokken voor 2 peso, gelijk aan 10 eurocent, broeken (typische trainingsbroek, trui, cd in een van de goedkoopste straten en blijkbaar ook een van de gevaarlijkste straten van Mendoza.William was nerveus want vanavond was z’n eerste keer uitgaan.Hij wou doodgraag naar Bariloche, een club, maar had ook al beloofd dat hij naar het 15 jarig verjaardagfeestje van een vriendin van zijn zus zou gaan, hij gaat het waarschijnlijk allebei doen.Hij vroeg me om mee te gaan maar ik zie wel .Ik heb 3 opties voor vanavond, ofwel ga ik met William of met Lorena en haar vrienden of blijf ik eens gewoon lekker thuis.
Het laatste klinkt heel aanlokkelijk maar ik laat alles open .Nadat we rond 7 uur afscheid hadden genomen want om 8 uur moest ik naar een verjaardagfeestje van m’n oma(grappig).
Rond 9 uur pikte Alberto me op na vlug even een douche genomen te hebben.We gingen naar het huis van Nonkel Fernando, het huis was gloednieuw.Het was een die de warmte moest trotseren, alles wit en opgebouwd in reusachtige blokken. Alleen de familie van de moeder haar kant was er .Het is wel een feit dat ik in een zeer uitbundige en losse familie heb, die niet bang is van een schunnig woordje, een glaasje meer.Terwijl de vrouwen de vaat doen en afruimen, drinken de mannen bourbon en roken een sigaar.Voor alle duidelijkheid, er wordt hier ruim gegeten en gedronken maar altijd met mate.Rond 2 uur vertrokken we richting ons huis.Antonella moe en kribbig, vanwege het feit dat Renzo coctailsaus in haar haar had gesmeten.Dit gebeurd wel meer bij de Recchias, ze leven hun leven en ik vermoed dat er niet iets is gewijzigd sinds ik er ben bij gekomen .Ze hebben even geprobeerd om tijdens het avondeten de tv uit te doen, maar dat is snel terug veranderd.Het stoort me niet.
Het laatste klinkt heel aanlokkelijk maar ik laat alles open .Nadat we rond 7 uur afscheid hadden genomen want om 8 uur moest ik naar een verjaardagfeestje van m’n oma(grappig).
Rond 9 uur pikte Alberto me op na vlug even een douche genomen te hebben.We gingen naar het huis van Nonkel Fernando, het huis was gloednieuw.Het was een die de warmte moest trotseren, alles wit en opgebouwd in reusachtige blokken. Alleen de familie van de moeder haar kant was er .Het is wel een feit dat ik in een zeer uitbundige en losse familie heb, die niet bang is van een schunnig woordje, een glaasje meer.Terwijl de vrouwen de vaat doen en afruimen, drinken de mannen bourbon en roken een sigaar.Voor alle duidelijkheid, er wordt hier ruim gegeten en gedronken maar altijd met mate.Rond 2 uur vertrokken we richting ons huis.Antonella moe en kribbig, vanwege het feit dat Renzo coctailsaus in haar haar had gesmeten.Dit gebeurd wel meer bij de Recchias, ze leven hun leven en ik vermoed dat er niet iets is gewijzigd sinds ik er ben bij gekomen .Ze hebben even geprobeerd om tijdens het avondeten de tv uit te doen, maar dat is snel terug veranderd.Het stoort me niet.
Subscribe to:
Posts (Atom)