Uit het polsje..
Hetgeen waar ik mijn buik van vol heb zijn de onophoudelijke zwijgende staren in de bus en universiteit, zelfs honden en babys staren me aan alsof ze rieken dat ik een vreemdeling ben.Ik ben het al gewent maar als ik iets zou moeten noemen dat me stoort hier is het dit, in de universiteit hou ik mijn visie op de horizon waardoor de helft me nu een hautaine Europese klootzak vind, niks erg aan de hand want de andere helft heeft me wel graag.
De kusjes van opa Armando zijn hemels, het zijn om het in een vakje te stoppen:piepertjes.De aanraking van zijn lippen zijn nauwelijks voelbaar en geven een kriebelend gevoel maar de klank die erdoor ontspringt plaatst zijn kussen boven dat van de anderen.Het is een getuit gepiep, kort en nauwelijks hoorbaar als je er niet op let.Elke keer identiek hetzelfde.De kus van opa is impecable,volmaakt..
Bla Bla..
De zomer heeft Mendoza de rug toegekeerd en de koude wind en regen heeft er zijn tenten opgeslagen en is duidelijk niet van plan om te vertrekken.Het leven gaat hier zijn gangetje:vlot ga ik naar de les, geniet van de dagelijkse looppartijtjes en de ontmoetingen met de vrienden en thuisbezoekjes.Ik weet dat ik nu volledig aan het afs programma voldoe, mijn Spaans is goed en heb een uitstekende band met mijn familie.Ik ben gelukkig maar ik weet , ambicieus als ik ben, dat reizen het gelukgevoel zou verdubbelen.
Wat mijn klassen in Barrio San Martin betreft ben ik omgevormd tot de ‘culiado’, wat klootzak betekent. Ik geloof in de goedheid van de mens en de opvoeding, vrienden, cultuur beinvloeden de vorming.Mijn kinderen hebben duidelijk een lak aan gezag en respect is ver te zoeken. In de voorbije weken heb ik 7 kinderen uit mijn klas moeten verwijderen met de boodschap niet meer terug te komen.Van de 16 blijven er nog 9 over.Ik wordt door de buitengesmetenen’culiado’ genoemd maar degenen die me graag hebben en respecteren zijn nog altijd in de meerderheid en voor hen doe ik het.Een onverwachte knuffel of een kleine attentie zorgt er voor dat ik doorga. De pionier der buitengesmetenen heeft vorige week haar excuses aangeboden, na een week de modelleerling geweest te zijn is ze nu officieel terug aanvaard.Er is me trouwens ter ore gekomen dat er onenigheid is tussen 2 families betreffende mijn Engelse les.Wegens vechtpartijtjes tussen de leerlingen waar de politie is moeten tussenkomen.Hetgene waar ik al veel razend ben over geweest is de volgesmeten vloer met pellen van zonnenbloempitten.De verplichte naschoolse kuispartijtjes maken er geen verandering in.
Mijn vader hier noemt ze, ‘negros de mierda’, wat strontnegers betekent, maar ze zijn goed van harte, grappig, enkelen zeer taalkundig anderen hebben dan de ware primaire drift om een vreemde taal te leren om uit Barrio San Martin te vluchten.
Over mijn manier van les geven ben ik zeer tevreden, ze zitten allemaal rond de tafel en met behulp van de herhalingstechniek lukt het me hen tot 20 te leren tellen, zich voor te stellen, de dagen en maanden, lichaamsdelen, familieleden en delen van het huis op te noemen.Af en toe arriveert er een nieuweling waardoor kostbare tijd verloren gaat.
In het algemeen, ondanks de stront waar ik soms in trap, is lesgeven in Barrio San Martin een aangename bezigheid.
Nu ik dit hier schrijf ben ik juist geteld 2 uur verwijdert van de ontmoeting met Anneke,Janneke en Florianeke aka mijn Belgische familie.Ze zijn vanochtend neergestreken in Buenos Aires, wegens vertraging hebben ze het gehuchtje vlug eens verkend en hebben een typische Argentijnse Biftec verorberd.Ik kijk er naar uit hen te zien..
Thursday, March 29, 2007
Monday, March 19, 2007
Engelse les in Barrio San Martin
12 maart 2007
Ervaring in Barrio San Martin en eerste schooldag,
Sinds vorige week maandag ben ik begonnen met Engelse les te geven in de marginale wijk San Martin, dit 4 maal 2 uur.Mijn publiek bestaat hoofdzakelijk uit kinderen van 9 tot 13 jaar met 2 uitzonderingen van 25 en 27 jaar.Mijn lokaal bevindt zich in het huis van de ombudsman van de wijk, hij repareert motos waardoor hij gerespecteerd wordt door de jongeren.Mijn eerste week zit er nu op en ik kijk er met gemengde gevoelens op terug.
Maandag,
Van 19 tot 21 uur reclame gemaakt, een uithangbord geschilderd, mezelf vooral tentoongesteld, de vreemdelingenstatus zorgde natuurlijk voor een grote belangstelling.Veel beloftes werden gemaakt zodat ik met een zeker gevoel naar huis ging.
Dinsdag,
Om 19 uur kwam om de 10 minuten wel iemand binnenstrompelen.Om 20uur zat ik met 8 individuen opeengepakt in mijn klein klaslokaal, enkelen zaten op de grond wegens gebrek aan stoelen, anderen zaten allemaal rond een tafel, het enige voorwerp in de ruimte.Ik schreef op de muur zo goed als het ging.De oudere 2 met tatoeages versierde paardenstaarten zaten er maar gegeneerd bij.Aan het verkroppen dat ze met kinderen van 9 jaar les volgden.Maar naarmate vorderde dit en schikten ze zich in hun positie.Een halfuur voor 21uur werden we lastiggevallen door de lieven van de 2 paardenstaarten die zonodig de les wouden bijwonen en die me voortdurend dreigend in de ogen keken.De lieven waren gekend want het was doodstil in de klas, Louis moest ze menigmaal vragen zich uit mijn klas te verwijderen.Met tegenzin deden ze het na een derde waarschuwing.Het was een genot om de kleine piepstemmetjes met die volwassen vrouwenstemmen te horen vermengen.Op het einde van de les was er al een zekere band, waardoor ik ondanks het incident een zeer bevredigd gevoel had over mijn eerste les als leraar.
Vol met pep ging in richting casa.
Donderdag,
Een hele groep stond me op te wachten met enkele nieuwen.Het ontvangst in Barrio San Martin was niet zo hartelijk.Ik was nog maar net uit de bus of een buszittende jongere smeet een kauwgom in mijn haar.De kauwgom eruit en met het beetje moed dat ik nog had de wachtende menigte tegemoet.De meesten waren goed op tijd dus konden we meteen met de les beginnen.Zoals gewoonlijk werd die enkele keren onderbroken door laatkomers maar toch gingen we goed vooruit.Doordat de meerderheid geen Engels kan, begon ik van het begin.Vlug leer je de persoonlijkheden kennen en het grappige is dat overal stereotype gevallen zitten.Zo heb je het leraarskindje, zeer gedreven maar toch ook ergerlijk, de bezige bij, de slaper, de goedwerkende rustige, de klootzakjes,…Ze passen zich rap aan en voelen zich meteen thuis.Het mooie is dat ze me respecteren en hun mond houden als ik hen stil aankijk.Ze vertonen nu al die zekere hardheid, de meerderheid is niet op hun mond gevallen, ze houden voor mij de schijn op, maar naarmate de les vorderde en de aandacht verslapte, ontsprong er een discussie over 5 cent, een eurocent.Later was een muntsnoepje het onderwerp van een onenigheid.De 2 uur werd ingekort tot 1.30u, niet alleen voor de leerlingen maar zeker ook voor de profe.Nooit heb ik beter beseft hoe snel een kind zich verveelt en hoe lastig stilzitten voor hen is.
Vrijdag,
Nog maar van de bus of ik werd van ver geroepen en zie een gordde wilde kinderen op me af komen, een warme gloed overspoelde me.De 2 pestkopjes van de klas hadden 2 vriendinnetjes meegebracht, pret verzekert.Doordat ik niet meer opnieuw met de les wou beginnen besliste ik om iedereen die niet op tijd was buiten te houden, Louis zou hiervoor zorgen.Met 7 kinderen zaten we in de les, het ging tamelijk vlot, iedereen werkte goed mee toen rond 20 uur 4 oud leerlingen binnenwouden en die geweigerd werden door Louis.Dit werd blijkbaar niet echt door hun geapprecieerd want de buitenstaanders begonnen de inzittenden te beledigen zodat enkele van mijn leerlingen naar buiten gingen om de beledigingen recht te zetten.Ik sloot de deur want iedereen was meer bezig met de buitenwereld dan met mijn les.Opeens ontklonk schreeuwen en het was duidelijk dat buiten een gevecht aan de gang was.Een kwartier later kwam Louis over zijn toeren binnen met 2 van mijn leerlingen, beval hun spullen bijeen te grabbelen en verdween.Wat ik niet wist is dat er 2 verschillende bendes in mijn klas zitten.Dus er zullen nog veel van zulke incidenten gebeuren.Later gebeurde een 2de incident toen 1 van de nieuwe klootzakjes over de schreef ging en ik ermee dreigde haar buiten te smijten, zwoer ze dat haar broer me zou vermoorden.Beetje overdreven zou je zeggen, de fout van mij was namelijk om mijn dreiging in een overdreven dialect te verwoorden.Meer nieuws hierover later.Erna ging alles weer zijn gewone gang en was de rust teruggekeerd.
Les geven in Barrio San Martin is zoals bunjeejumpen.De adrenaline bruist door je lichamen en erna snak je naar meer,
2de week in Barrio San Martin,
Even verder uitwijden over Barrio San Martin.Het ligt naast hospital Montelagoirre, een kraamkliniek.Zeer slim gezien want San Martin is volgenens mij de koploper van het verwekken van kinderen.Weinig vrouwen ontlopen het lot om op hun 18 jaar kinderen te hebben.De Barrio wordt omringd door 2 zangons of kanalen die het die de meeste tijd van het jaar droogstaat en waar de jongeren voetbal spelen.Aan de andere kant van een van de kanalen heb je Barrio La Gloria, volgens het merendeel van de bevolking, de armste en meest gevaarlijke wijk van Mendoza.Sinds lang liggen deze 2 barrios in conflict met elkaar.Waardoor af en toe een dode valt.Elke wijk heeft zijn bendes en leiders, die als de tijd rijp is gedood wordt door een ambitieuze jongere en die op zijn beurt door een andere.In Mendoza is er zo 1 leider die veel belangstelling gehad heeft in de media, El Morocha wordt hij genoemd, afkomstig van Barrio San Martin.Aan zijn bijnaam (verwijst naar de haarkleur van een persoon en wordt enkel gebruikt bij het vrouwelijk geslacht(La Morocha)) hangt een verhaal aan vast.El Morocha was een 18 jarige bendeleider die verschillende aanslagen,diefstallen,moorden,.. op zijn naam had staan en op een dag hadden de politie de hele wijk afgezet en waren ze elk huis aan het uitkammen.El Morocha had naar het schijnt prachtige benen en een vrouwelijk gezicht, doordat hij zich verkleed had als vrouw is hij aan de politie kunnen ontsnappen, vandaar zijn bijnaam, later is hij door de politie tijdens een inbraak doodgestoken.
Hij werd opgevolgd door een nieuwe leider, maar het verhaal van El Morocha is welbekend in Mendoza.Doordat nu 16 leerlingen onder mijn gezag staan ben ik verplicht geweest om de groep in 2 op te delen, zoals verwacht gaat dat met de nodige problemen.Enkelen willen niet met een bepaald individu in de klas zitten, anderen kunnen niet op een bepaalde dag, anderen komen wanneer ze willen zodus dat ik geregeld enkele moet weigeren.De lessen zelf lopen vlotter, de kinderen maken vorderingen maar het enige probleem is dat geen enkel studeert, elke les wordt er goed gewerkt maar de volgende les zijn ze het voorgaande blijkbaar allemaal vergeten.Toch geef ik de moed niet op.
Ervaring in Barrio San Martin en eerste schooldag,
Sinds vorige week maandag ben ik begonnen met Engelse les te geven in de marginale wijk San Martin, dit 4 maal 2 uur.Mijn publiek bestaat hoofdzakelijk uit kinderen van 9 tot 13 jaar met 2 uitzonderingen van 25 en 27 jaar.Mijn lokaal bevindt zich in het huis van de ombudsman van de wijk, hij repareert motos waardoor hij gerespecteerd wordt door de jongeren.Mijn eerste week zit er nu op en ik kijk er met gemengde gevoelens op terug.
Maandag,
Van 19 tot 21 uur reclame gemaakt, een uithangbord geschilderd, mezelf vooral tentoongesteld, de vreemdelingenstatus zorgde natuurlijk voor een grote belangstelling.Veel beloftes werden gemaakt zodat ik met een zeker gevoel naar huis ging.
Dinsdag,
Om 19 uur kwam om de 10 minuten wel iemand binnenstrompelen.Om 20uur zat ik met 8 individuen opeengepakt in mijn klein klaslokaal, enkelen zaten op de grond wegens gebrek aan stoelen, anderen zaten allemaal rond een tafel, het enige voorwerp in de ruimte.Ik schreef op de muur zo goed als het ging.De oudere 2 met tatoeages versierde paardenstaarten zaten er maar gegeneerd bij.Aan het verkroppen dat ze met kinderen van 9 jaar les volgden.Maar naarmate vorderde dit en schikten ze zich in hun positie.Een halfuur voor 21uur werden we lastiggevallen door de lieven van de 2 paardenstaarten die zonodig de les wouden bijwonen en die me voortdurend dreigend in de ogen keken.De lieven waren gekend want het was doodstil in de klas, Louis moest ze menigmaal vragen zich uit mijn klas te verwijderen.Met tegenzin deden ze het na een derde waarschuwing.Het was een genot om de kleine piepstemmetjes met die volwassen vrouwenstemmen te horen vermengen.Op het einde van de les was er al een zekere band, waardoor ik ondanks het incident een zeer bevredigd gevoel had over mijn eerste les als leraar.
Vol met pep ging in richting casa.
Donderdag,
Een hele groep stond me op te wachten met enkele nieuwen.Het ontvangst in Barrio San Martin was niet zo hartelijk.Ik was nog maar net uit de bus of een buszittende jongere smeet een kauwgom in mijn haar.De kauwgom eruit en met het beetje moed dat ik nog had de wachtende menigte tegemoet.De meesten waren goed op tijd dus konden we meteen met de les beginnen.Zoals gewoonlijk werd die enkele keren onderbroken door laatkomers maar toch gingen we goed vooruit.Doordat de meerderheid geen Engels kan, begon ik van het begin.Vlug leer je de persoonlijkheden kennen en het grappige is dat overal stereotype gevallen zitten.Zo heb je het leraarskindje, zeer gedreven maar toch ook ergerlijk, de bezige bij, de slaper, de goedwerkende rustige, de klootzakjes,…Ze passen zich rap aan en voelen zich meteen thuis.Het mooie is dat ze me respecteren en hun mond houden als ik hen stil aankijk.Ze vertonen nu al die zekere hardheid, de meerderheid is niet op hun mond gevallen, ze houden voor mij de schijn op, maar naarmate de les vorderde en de aandacht verslapte, ontsprong er een discussie over 5 cent, een eurocent.Later was een muntsnoepje het onderwerp van een onenigheid.De 2 uur werd ingekort tot 1.30u, niet alleen voor de leerlingen maar zeker ook voor de profe.Nooit heb ik beter beseft hoe snel een kind zich verveelt en hoe lastig stilzitten voor hen is.
Vrijdag,
Nog maar van de bus of ik werd van ver geroepen en zie een gordde wilde kinderen op me af komen, een warme gloed overspoelde me.De 2 pestkopjes van de klas hadden 2 vriendinnetjes meegebracht, pret verzekert.Doordat ik niet meer opnieuw met de les wou beginnen besliste ik om iedereen die niet op tijd was buiten te houden, Louis zou hiervoor zorgen.Met 7 kinderen zaten we in de les, het ging tamelijk vlot, iedereen werkte goed mee toen rond 20 uur 4 oud leerlingen binnenwouden en die geweigerd werden door Louis.Dit werd blijkbaar niet echt door hun geapprecieerd want de buitenstaanders begonnen de inzittenden te beledigen zodat enkele van mijn leerlingen naar buiten gingen om de beledigingen recht te zetten.Ik sloot de deur want iedereen was meer bezig met de buitenwereld dan met mijn les.Opeens ontklonk schreeuwen en het was duidelijk dat buiten een gevecht aan de gang was.Een kwartier later kwam Louis over zijn toeren binnen met 2 van mijn leerlingen, beval hun spullen bijeen te grabbelen en verdween.Wat ik niet wist is dat er 2 verschillende bendes in mijn klas zitten.Dus er zullen nog veel van zulke incidenten gebeuren.Later gebeurde een 2de incident toen 1 van de nieuwe klootzakjes over de schreef ging en ik ermee dreigde haar buiten te smijten, zwoer ze dat haar broer me zou vermoorden.Beetje overdreven zou je zeggen, de fout van mij was namelijk om mijn dreiging in een overdreven dialect te verwoorden.Meer nieuws hierover later.Erna ging alles weer zijn gewone gang en was de rust teruggekeerd.
Les geven in Barrio San Martin is zoals bunjeejumpen.De adrenaline bruist door je lichamen en erna snak je naar meer,
2de week in Barrio San Martin,
Even verder uitwijden over Barrio San Martin.Het ligt naast hospital Montelagoirre, een kraamkliniek.Zeer slim gezien want San Martin is volgenens mij de koploper van het verwekken van kinderen.Weinig vrouwen ontlopen het lot om op hun 18 jaar kinderen te hebben.De Barrio wordt omringd door 2 zangons of kanalen die het die de meeste tijd van het jaar droogstaat en waar de jongeren voetbal spelen.Aan de andere kant van een van de kanalen heb je Barrio La Gloria, volgens het merendeel van de bevolking, de armste en meest gevaarlijke wijk van Mendoza.Sinds lang liggen deze 2 barrios in conflict met elkaar.Waardoor af en toe een dode valt.Elke wijk heeft zijn bendes en leiders, die als de tijd rijp is gedood wordt door een ambitieuze jongere en die op zijn beurt door een andere.In Mendoza is er zo 1 leider die veel belangstelling gehad heeft in de media, El Morocha wordt hij genoemd, afkomstig van Barrio San Martin.Aan zijn bijnaam (verwijst naar de haarkleur van een persoon en wordt enkel gebruikt bij het vrouwelijk geslacht(La Morocha)) hangt een verhaal aan vast.El Morocha was een 18 jarige bendeleider die verschillende aanslagen,diefstallen,moorden,.. op zijn naam had staan en op een dag hadden de politie de hele wijk afgezet en waren ze elk huis aan het uitkammen.El Morocha had naar het schijnt prachtige benen en een vrouwelijk gezicht, doordat hij zich verkleed had als vrouw is hij aan de politie kunnen ontsnappen, vandaar zijn bijnaam, later is hij door de politie tijdens een inbraak doodgestoken.
Hij werd opgevolgd door een nieuwe leider, maar het verhaal van El Morocha is welbekend in Mendoza.Doordat nu 16 leerlingen onder mijn gezag staan ben ik verplicht geweest om de groep in 2 op te delen, zoals verwacht gaat dat met de nodige problemen.Enkelen willen niet met een bepaald individu in de klas zitten, anderen kunnen niet op een bepaalde dag, anderen komen wanneer ze willen zodus dat ik geregeld enkele moet weigeren.De lessen zelf lopen vlotter, de kinderen maken vorderingen maar het enige probleem is dat geen enkel studeert, elke les wordt er goed gewerkt maar de volgende les zijn ze het voorgaande blijkbaar allemaal vergeten.Toch geef ik de moed niet op.
Maart
De datum geeft 17 maart aan, de universiteit is begonnen en mijn leven is terug drukbezet.Allereerst even een beetje uitweiden over mijn unief, ik doe historia waar later theorie klassen fotografie aan toegevoegd zal worden.Ik blijf naar dezelfde faculteit gaan dus ik moet niet weer van nul beginnen.Ik ben al gekend dus dat maakt sociaal contact makkelijker.Sinds de terugkeer van Simon ben ik nog niet buiten Mendoza geweest buiten een enkeltje naar San Luis.Elke weekdag heb ik een afspraak in Barrio San Martin met 16 pendejos, die ik heel graag heb maar die door hun lak aan respect, discipline en eerbied soms serieus op de zenuwen kunnen werken, elke dag leer ik bij over het behandelen van deze pestkopjes en zonder een rode kop kan ik zeggen dat ik vlug vorderingen maak.Zij kijken uit naar de lessen Ingles y yo tambien.
Op relationeel vlak ben ik een beetje beginnen fladderen van het ene naar het andere bloempje.Ben niet echt tevreden met dit gegeven.Mendocinas zijn zeer open, enthousiast, prachtig maar….. OPPERVLAKKIG.Zodus dat ik die altijd hebbende verliefdheid al een tijdje ben kwijtgeraakt.Zeer treurig.
Mijn vader en moeder zijn voor 2 weken naar Aruba om, naar mijn mening,om hun sexuele relatie terug op niveau te brengen.Zeer actief land,Argentinie.Zo dus dat broer Renzo vandaag de benen heeft genomen naar de finca in Lavalle om eens lekker met vriendin Paula non stop door te gaan.Zo vader zo zoon.In tegenstelling tot de vorige keer zijn de opa en oma deze keer niet van de partij en zijn we op onszelf aangewezen.Daar wordt gepast gebruik van gemaakt.De vrienden stromen binnen, de alcohol vloeit rijkelijk, het goede leven begint als de ouders de deur uit zijn.
Mijn vriendenkring bestaat uit kennissen, om even over de Argentijnen zelf te praten.Met enkele ben ik intiem, praat ik over interessante zaken, lach ik en geniet ik van hun samenzijn maar om iemand een vriend te noemen moet je toch enkele tegenslagen samen overwonnen hebben.De meerderheid van mijn zogenaamde vrienden zijn van het vrouwenlijk geslacht dus er speelt ook een sexueel aspect mee.
Een typische ontmoeting gaat namelijk als volgt, we spreken af in Plaza Independencia om dan iets te gaan drinken, een filmpje mee te pikken of met een bende op cafe te gaan tot in de vroege uurtjes, sporadisch gaan we naar iemand zijn huis.Dit ligt misschien aan het feit dat ik praat over 20 plussers.Het meest hou ik van de daguitstapjes die soms in gang gezet worden, zo ben ik naar cacheuta en porterillos gegaan, in de bergen gelegen kunstmatige meren waar we asados maakten en lekker genoten van de rust die ons in de stad maar niet gegund word.
Doordat ik niet met de fiets mag rijden wegens het gevaarlijke verkeer en de zwembaden weer leeg komen te staan ben ik met gaan focussen op lopen, bijna elke dag ga ik met de bus naar Parque San Martin en loop ik daar mijn rondjes, erna voel ik me als uit een doosje gekomen en ben ik klaar voor een volgende dag in Argentinie.
Na het vertrek van mijn vriend was mijn Spaans terug tot nul herleidt, ongelofelijk wat 2 weken Nederlands met je kan doen, nu staat mijn niveau al veel verder, we zullen zien wat er na Bolivia ervan overblijft.
Zo dit was even een kort verslagje van mijn leven in Argentinie
Op relationeel vlak ben ik een beetje beginnen fladderen van het ene naar het andere bloempje.Ben niet echt tevreden met dit gegeven.Mendocinas zijn zeer open, enthousiast, prachtig maar….. OPPERVLAKKIG.Zodus dat ik die altijd hebbende verliefdheid al een tijdje ben kwijtgeraakt.Zeer treurig.
Mijn vader en moeder zijn voor 2 weken naar Aruba om, naar mijn mening,om hun sexuele relatie terug op niveau te brengen.Zeer actief land,Argentinie.Zo dus dat broer Renzo vandaag de benen heeft genomen naar de finca in Lavalle om eens lekker met vriendin Paula non stop door te gaan.Zo vader zo zoon.In tegenstelling tot de vorige keer zijn de opa en oma deze keer niet van de partij en zijn we op onszelf aangewezen.Daar wordt gepast gebruik van gemaakt.De vrienden stromen binnen, de alcohol vloeit rijkelijk, het goede leven begint als de ouders de deur uit zijn.
Mijn vriendenkring bestaat uit kennissen, om even over de Argentijnen zelf te praten.Met enkele ben ik intiem, praat ik over interessante zaken, lach ik en geniet ik van hun samenzijn maar om iemand een vriend te noemen moet je toch enkele tegenslagen samen overwonnen hebben.De meerderheid van mijn zogenaamde vrienden zijn van het vrouwenlijk geslacht dus er speelt ook een sexueel aspect mee.
Een typische ontmoeting gaat namelijk als volgt, we spreken af in Plaza Independencia om dan iets te gaan drinken, een filmpje mee te pikken of met een bende op cafe te gaan tot in de vroege uurtjes, sporadisch gaan we naar iemand zijn huis.Dit ligt misschien aan het feit dat ik praat over 20 plussers.Het meest hou ik van de daguitstapjes die soms in gang gezet worden, zo ben ik naar cacheuta en porterillos gegaan, in de bergen gelegen kunstmatige meren waar we asados maakten en lekker genoten van de rust die ons in de stad maar niet gegund word.
Doordat ik niet met de fiets mag rijden wegens het gevaarlijke verkeer en de zwembaden weer leeg komen te staan ben ik met gaan focussen op lopen, bijna elke dag ga ik met de bus naar Parque San Martin en loop ik daar mijn rondjes, erna voel ik me als uit een doosje gekomen en ben ik klaar voor een volgende dag in Argentinie.
Na het vertrek van mijn vriend was mijn Spaans terug tot nul herleidt, ongelofelijk wat 2 weken Nederlands met je kan doen, nu staat mijn niveau al veel verder, we zullen zien wat er na Bolivia ervan overblijft.
Zo dit was even een kort verslagje van mijn leven in Argentinie
Monday, March 05, 2007
februarie
Februari
10 dagen na teruggekeerd te zijn van het grote avontuur werd het tijd dat ik Mendoza weer eens achter me liet.Tot maart is het vakantie voor het middelbaar en zitten ook de universitairen nu volop in de boeken, bij de laatstgenoemden behoren enkelen tot mijn vrienden.Daarom was ik niet zo droevig toen ik opnieuw de benen nam richting Buenos Aires met Simon Lateur, een vriend van het secundaire, als excuus.Nu ik dit schrijf, lekker vermoeid aan het zwembad van de club na een avondje stappen waar de familie hun zondaagse bijeenkomsten houden, zijn we maar enkele dagen van maart verwijderd en zit het begin van deze maand nog maar vaag in mijn hoofd.Zoals altijd kunnen we daaruit afleiden dat februari voorbijgevlogen is.Altijd als ik terug kom in Mendoza voelt het, als ik het zwarte porton van het hek opensla en die kortharige labrador met zijn krokodillen glimlach kwispelend op me af zie stormen, dat ik thuis kom.Toch ben ik nooit treurig als ik terug mag reizen.Door toeval zat ik samen op de bus met een mede–afs′ster die net als ik op weg was naar Buenos Aires om haar liefje op te halen, in hetzelfde schuitje.Haar vriend zou om 11 uur aankomen.Met de valse belofte dat we in contact zouden blijven namen we na aankomst in Buenos Aires afscheid.Me genesteld in een hostel in San Telmo zoals de vorige keer en erna de stad in, na er een horlogedief in volle actie een Amerikaans koppel bewerkt zien hebben was het hoog tijd om even op adem te komen in Puerto Madero met een ijsje.Het schemerde toen ik de bus naar de vlieghaven nam.Simon zou rond 22 uur aankomen.Het werd snel duidelijk dat het vliegtuig niet zo stipt was.Een uur of 2 later zaten we in de bus op weg naar goede lucht stad(Buenos Aires) en nog een uur later zaten we in een tankstation een broodje te verorberen, de enige winkel die open was, blijkbaar slaapt deze grootstad toch wel degelijk.De volgende dag deden we de klassieke citytour.Elke bezoek aan B.A wordt meer door me geapprecieerd.Op plaza Dorrego, gelegen in het hart van San Telmo en omringt door ouderwetse cafeetjes en waar de tango nooit veraf is, bleven we plakken tot ons geld opwas.
Overdag, deden we de gebruikelijke verkenningstochten, toch was dit soms moeilijk, de temperatuur schommelde rond de 25 en de 33 graden, dus trokken we ons rond de middag terug en deden een siësta of lazen een boek.Het eten lieten we ons goed smaken en er werd niet op een centje meer gekeken zoals mijn vorige reis, dit gaf Simon de kans om de verschillende gerechten die Argentinië rijk is zorgvuldig te leren kennen en dat zijn er wel wat.S′avonds gingen we het bruisende nachtleven in, Mendoza is er niet mee te vergelijken, het is een metropool en heeft meer gemeen met Europa dan met Zuid–Amerika.We drongen binnen in de culture club van Buenos Aires, waar we meteen lastiggevallen werden door een Colombiaanse en een Braziliaans.Misselijk aan het worden van de decadentie zochten we erna bahrein op waar er een Drum n Bass feestje aan de gang was en op de flarden van Roni Size doken we officieel het nachtleven in.Het plan was om 4 dagen in B.A, 2 in Bariloche, 2 in El Bolson en de rest van de 12in Mendoza door te brengen wat op een stuk of 3 dagen gebracht kan worden.Na San Telmo verplaatsten we ons naar Palermo.De enige Barrio die ik nog niet bezocht had.We zouden er 1 nacht in een hostel doorbrengen om de volgende morgen de bus te nemen.Palermo ligt aan een groot park dat opgedeeld kan worden in verschillende departementen waarvan een zoo, een Japanse tuin er enkele zijn.Palermo, een hippe designerbuurt, is duidelijk meer gericht op een rijker publiek en niet op 2 snotneuzen van 18 jaar.De regel zien en gezien worden is hier volop van toepassing, zo dus dat mijn klein pubershartje nog niet veel zo heeft staan bonken bij het aanschouwen van al dat moois dat ons passeerde en ik vermoed dat mijn vriend zich in dezelfde extase als ik bevond.Een mooier afscheid van Buenos Aires is moeilijk in te denken.Klaar voor Bariloche.
Het doel van mijn reis met Simon was eerst en vooral mijn vriend terugzien en zo terug aan het leven in België herinnerd te worden.Deze reis had een groot vakantiegehalte want gezien zijn korte verblijf waren we genoodzaakt om niet te ver naar het noorden of zuiden uit te wijken.Spijtig genoeg liggen de idylliste plekjes in het verre zuiden of verre noorden.Toch zijn we in patagonia geraakt, al is het meest noordelijke deel.Bariloche en El Bolson, beiden al eens bezocht, de laatste wat langer dan de eerstgenoemde.Bariloche, een toeristische trekpleister voor de Argentijnen, meerbepaald voor het iets jonger volk want daar bevinden zich de grootste discotheken van het land, die we niet bezocht hebben, niet uit gierigheid want deze decadente huizen kosten pakken geld maar wegens het gebrek aan interesse.De stad omgeven door rivieren en bergen, trok meer onze aandacht.In El Bolson, bekent voor zijn grote hippiegemeenschap, nestelden we ons op een familiecamping en later namen we de bus naar een natuurreservaat waar we de nacht doorbrachten.Grappig gegeven is dat ik op de exact dezelfde campings heb geslapen als mijn vorige reis met de Zweed dus was er voor mij niet veel avontuur aan maar die ik totaal ook niet nodig had.Dit deel is perfect overeen komstig met de vorige reis.Tent,potje zelf koken, lezen, .. Ik wou hem ermee laten kennismaken.
In Mendoza aangekomen na een 15 uur durende busrit.Mijn ouders waren naar de campo en die zouden pas op zijn vertrekdag toekomen, Simon leek er niet zo treurig om te zijn.We gingen gaan raften, de rit was korter dan verwacht maar werd toch geapprecieerd.Door toeval was onze begeleidster een oude bekende die ik eerder in de Pyreneeën was tegengekomen het jaar voordien.Die avond gingen we iets gaan drinken met Pol en een vriend van hem van wie we vlug afscheid namen met de belofte dat we elkaar de volgende morgen zouden treffen om naar een voetbalmatch te gaan.Mijn broer nodigde ons thuis aangekomen uit om naar een optreden te gaan, we lieten ons verleiden en later kropen we rond 6 uur voldaan in ons bed.Van de voetbalmatch zou geen sprake zijn.Ik toonde hem later de stad, liet hem kennismaken met de grootouders, bracht hem naar de beste lomo bar van Mendoza en zo veel meer.De volgende dag kwamen de ouders terug thuis en brachten we onze zondag zoals gewoonlijk in de club door.Simon werd zoals gedaan word met groentjes lichtjes zat gevoerd en zo eindigde hier de 12 dagen durende reis hierbij een verlies van 2 dagen busrit inbegrepen.Deze reis heeft ons beiden deugdgedaan.
Simon vertrok de 19de terug naar huis, en voor het eerst sinds een lange tijd moest ik me terug engageren in het dagelijks leven van Mendoza, dit ging met vallen en opstaan.De routine erin krijgen was het moeilijkste.Elke dag ben ik in de namiddag gaan lopen en dit behoorde de eerste week tot het hoogtepunt van de dag , in de voormiddag leerde ik een beetje Spaans dat door het vele reizen terug op nul gebracht is.De faculteitsstudenten zitten nog volop in de examens dus was het een tamelijk eenzame periode, maar daarom niet minder leerzaam.Mijn universiteit gaat van start om 12 maart.Dus ben ik nog even van mijn zogenaamde vakantie aan het genieten.Met een beetje geluk begin ik volgende maandag, de datum zal dan 4 maart aangeven, Engelse les te geven in een arme wijk aan adolescenten van 13 tot 18 jaar, hierover later.In de tijd dat ik dit nu schrijf is de club ingeruild voor San luis en is maart officieel van start gegaan.Dit is de maand van de feesten in Mendoza, de wijnoogst met zijn koningin houdt de stad nu al een ruime 10 dagen in de ban.Overal duiken festivalletjes en allerhande op.Het grote officiële feest zal 3 maart plaatsvinden, dan zal na een grote show met veel poespas, waar de Argentijnen dol op zijn, de koningin der koninginnen uit de verschillende overwinnaars van de departementen gekozen worden.De voorbije dagen doken daarom allerhande reclameblaadjes, spots vergelijkbaar met onze politieke verkiezingen op waar de verschillende kandidaten werden aangeprezen.Een belachelijk maar grappig spektakel.
10 dagen na teruggekeerd te zijn van het grote avontuur werd het tijd dat ik Mendoza weer eens achter me liet.Tot maart is het vakantie voor het middelbaar en zitten ook de universitairen nu volop in de boeken, bij de laatstgenoemden behoren enkelen tot mijn vrienden.Daarom was ik niet zo droevig toen ik opnieuw de benen nam richting Buenos Aires met Simon Lateur, een vriend van het secundaire, als excuus.Nu ik dit schrijf, lekker vermoeid aan het zwembad van de club na een avondje stappen waar de familie hun zondaagse bijeenkomsten houden, zijn we maar enkele dagen van maart verwijderd en zit het begin van deze maand nog maar vaag in mijn hoofd.Zoals altijd kunnen we daaruit afleiden dat februari voorbijgevlogen is.Altijd als ik terug kom in Mendoza voelt het, als ik het zwarte porton van het hek opensla en die kortharige labrador met zijn krokodillen glimlach kwispelend op me af zie stormen, dat ik thuis kom.Toch ben ik nooit treurig als ik terug mag reizen.Door toeval zat ik samen op de bus met een mede–afs′ster die net als ik op weg was naar Buenos Aires om haar liefje op te halen, in hetzelfde schuitje.Haar vriend zou om 11 uur aankomen.Met de valse belofte dat we in contact zouden blijven namen we na aankomst in Buenos Aires afscheid.Me genesteld in een hostel in San Telmo zoals de vorige keer en erna de stad in, na er een horlogedief in volle actie een Amerikaans koppel bewerkt zien hebben was het hoog tijd om even op adem te komen in Puerto Madero met een ijsje.Het schemerde toen ik de bus naar de vlieghaven nam.Simon zou rond 22 uur aankomen.Het werd snel duidelijk dat het vliegtuig niet zo stipt was.Een uur of 2 later zaten we in de bus op weg naar goede lucht stad(Buenos Aires) en nog een uur later zaten we in een tankstation een broodje te verorberen, de enige winkel die open was, blijkbaar slaapt deze grootstad toch wel degelijk.De volgende dag deden we de klassieke citytour.Elke bezoek aan B.A wordt meer door me geapprecieerd.Op plaza Dorrego, gelegen in het hart van San Telmo en omringt door ouderwetse cafeetjes en waar de tango nooit veraf is, bleven we plakken tot ons geld opwas.
Overdag, deden we de gebruikelijke verkenningstochten, toch was dit soms moeilijk, de temperatuur schommelde rond de 25 en de 33 graden, dus trokken we ons rond de middag terug en deden een siësta of lazen een boek.Het eten lieten we ons goed smaken en er werd niet op een centje meer gekeken zoals mijn vorige reis, dit gaf Simon de kans om de verschillende gerechten die Argentinië rijk is zorgvuldig te leren kennen en dat zijn er wel wat.S′avonds gingen we het bruisende nachtleven in, Mendoza is er niet mee te vergelijken, het is een metropool en heeft meer gemeen met Europa dan met Zuid–Amerika.We drongen binnen in de culture club van Buenos Aires, waar we meteen lastiggevallen werden door een Colombiaanse en een Braziliaans.Misselijk aan het worden van de decadentie zochten we erna bahrein op waar er een Drum n Bass feestje aan de gang was en op de flarden van Roni Size doken we officieel het nachtleven in.Het plan was om 4 dagen in B.A, 2 in Bariloche, 2 in El Bolson en de rest van de 12in Mendoza door te brengen wat op een stuk of 3 dagen gebracht kan worden.Na San Telmo verplaatsten we ons naar Palermo.De enige Barrio die ik nog niet bezocht had.We zouden er 1 nacht in een hostel doorbrengen om de volgende morgen de bus te nemen.Palermo ligt aan een groot park dat opgedeeld kan worden in verschillende departementen waarvan een zoo, een Japanse tuin er enkele zijn.Palermo, een hippe designerbuurt, is duidelijk meer gericht op een rijker publiek en niet op 2 snotneuzen van 18 jaar.De regel zien en gezien worden is hier volop van toepassing, zo dus dat mijn klein pubershartje nog niet veel zo heeft staan bonken bij het aanschouwen van al dat moois dat ons passeerde en ik vermoed dat mijn vriend zich in dezelfde extase als ik bevond.Een mooier afscheid van Buenos Aires is moeilijk in te denken.Klaar voor Bariloche.
Het doel van mijn reis met Simon was eerst en vooral mijn vriend terugzien en zo terug aan het leven in België herinnerd te worden.Deze reis had een groot vakantiegehalte want gezien zijn korte verblijf waren we genoodzaakt om niet te ver naar het noorden of zuiden uit te wijken.Spijtig genoeg liggen de idylliste plekjes in het verre zuiden of verre noorden.Toch zijn we in patagonia geraakt, al is het meest noordelijke deel.Bariloche en El Bolson, beiden al eens bezocht, de laatste wat langer dan de eerstgenoemde.Bariloche, een toeristische trekpleister voor de Argentijnen, meerbepaald voor het iets jonger volk want daar bevinden zich de grootste discotheken van het land, die we niet bezocht hebben, niet uit gierigheid want deze decadente huizen kosten pakken geld maar wegens het gebrek aan interesse.De stad omgeven door rivieren en bergen, trok meer onze aandacht.In El Bolson, bekent voor zijn grote hippiegemeenschap, nestelden we ons op een familiecamping en later namen we de bus naar een natuurreservaat waar we de nacht doorbrachten.Grappig gegeven is dat ik op de exact dezelfde campings heb geslapen als mijn vorige reis met de Zweed dus was er voor mij niet veel avontuur aan maar die ik totaal ook niet nodig had.Dit deel is perfect overeen komstig met de vorige reis.Tent,potje zelf koken, lezen, .. Ik wou hem ermee laten kennismaken.
In Mendoza aangekomen na een 15 uur durende busrit.Mijn ouders waren naar de campo en die zouden pas op zijn vertrekdag toekomen, Simon leek er niet zo treurig om te zijn.We gingen gaan raften, de rit was korter dan verwacht maar werd toch geapprecieerd.Door toeval was onze begeleidster een oude bekende die ik eerder in de Pyreneeën was tegengekomen het jaar voordien.Die avond gingen we iets gaan drinken met Pol en een vriend van hem van wie we vlug afscheid namen met de belofte dat we elkaar de volgende morgen zouden treffen om naar een voetbalmatch te gaan.Mijn broer nodigde ons thuis aangekomen uit om naar een optreden te gaan, we lieten ons verleiden en later kropen we rond 6 uur voldaan in ons bed.Van de voetbalmatch zou geen sprake zijn.Ik toonde hem later de stad, liet hem kennismaken met de grootouders, bracht hem naar de beste lomo bar van Mendoza en zo veel meer.De volgende dag kwamen de ouders terug thuis en brachten we onze zondag zoals gewoonlijk in de club door.Simon werd zoals gedaan word met groentjes lichtjes zat gevoerd en zo eindigde hier de 12 dagen durende reis hierbij een verlies van 2 dagen busrit inbegrepen.Deze reis heeft ons beiden deugdgedaan.
Simon vertrok de 19de terug naar huis, en voor het eerst sinds een lange tijd moest ik me terug engageren in het dagelijks leven van Mendoza, dit ging met vallen en opstaan.De routine erin krijgen was het moeilijkste.Elke dag ben ik in de namiddag gaan lopen en dit behoorde de eerste week tot het hoogtepunt van de dag , in de voormiddag leerde ik een beetje Spaans dat door het vele reizen terug op nul gebracht is.De faculteitsstudenten zitten nog volop in de examens dus was het een tamelijk eenzame periode, maar daarom niet minder leerzaam.Mijn universiteit gaat van start om 12 maart.Dus ben ik nog even van mijn zogenaamde vakantie aan het genieten.Met een beetje geluk begin ik volgende maandag, de datum zal dan 4 maart aangeven, Engelse les te geven in een arme wijk aan adolescenten van 13 tot 18 jaar, hierover later.In de tijd dat ik dit nu schrijf is de club ingeruild voor San luis en is maart officieel van start gegaan.Dit is de maand van de feesten in Mendoza, de wijnoogst met zijn koningin houdt de stad nu al een ruime 10 dagen in de ban.Overal duiken festivalletjes en allerhande op.Het grote officiële feest zal 3 maart plaatsvinden, dan zal na een grote show met veel poespas, waar de Argentijnen dol op zijn, de koningin der koninginnen uit de verschillende overwinnaars van de departementen gekozen worden.De voorbije dagen doken daarom allerhande reclameblaadjes, spots vergelijkbaar met onze politieke verkiezingen op waar de verschillende kandidaten werden aangeprezen.Een belachelijk maar grappig spektakel.
Subscribe to:
Posts (Atom)