reis 2/12/06-19/12/06

Reis 1

Vrijdag, 2 december, rond 6 uur werd ik in de terminal verwacht.Mijn moeder had zich overslapen, ze had niet door dat de tijd tikte .In de auto maakten we snel vaart richting terminal toen ze op ongeveer een cuadra van de terminal draaide en de tegengestelde richting uitging.Antonella ophalen was de verklaring.Ondertussen was ik druk in de weer William te kalmeren dat het allemaal in orde zou komen.5 minuten voor de afvaart kwam ik toegesneld.Andesmar luidde de bus en staat hoog aangeschreven.Zonder noemenswaardige problemen kwamen we de volgende morgen(zaterdag) toe in Buenos Aires-terminal Retiro.Het mekka van het lage allooi.Meteen werden we overdonderd door sluwe verkopers, taxibestuurders, hotel promotors en een enkele dealer.Een goede 10 minuten later zaten we in de taxi richting hostel.De voorbije nacht was geen succes en we hadden een lange dag voor de boeg.Het probleem met het fenomeen’,eerste dag in een vreemde stad’,is dat je meteen er wilt invliegen en zoveel mogelijk wilt doen.De eerste dag hebben we de hele stad doorkruist:te voet, bus of met de metro.William is degene met de oriëntatie dus volgde ik hem zoals een loopse teef.Ons hostel is gelegen in San Telmo, een oude buurt die momenteel bevolkt wordt door artiesten en hippe studenten van bijzonder mooie aard.Op 200 meter van ons hostel hebben we Plaza Dorrego, met zijn zondagse tangovoorstellingen en surrealistische sfeer is het de hotspot van de stad.Vele toeristen strijken hier neer.Goed gevuld waren we die dag zeker en vast.In de middag hadden we ons te goed gedaan aan een smosje met als dessert een perzik en s’avonds lieten onszelf verleiden tot een spaghetti,zeker en vast verdient.Die dag hadden we in ons enthousiasme een groot stuk van de stad afgewerkt.Je hebt de antiekwinkels in San Telmo, de showtheaters in calle Corrientes, Puerto Madero met zijn grote jachten, Plaza Francia met zijn 200 jarige oude populieren die een spanwijde van enkele tientallen meters betrekt en zo veel meer.Die avond was er een asado in de hostel,iedereen kon ervan genieten.Na nog even kennisgemaakt te hebben gingen we naar plaza Dorrego waar je over de koppen liep.Het was een top avond en het koste ons moeite om een tafeltje te veroveren.De helft van ons bedrag dat we die dag hadden uitgegeven ging aan 1 drankje uit.Ik, niet meer de jongen die het graag eens laat rollen kon het niet over m’n hart krijgen om meer uit te geven.Daar aan de praat geraakt met enkele studenten die geschiedenis studeren en die ons de stad zouden laten zien.Maar toen ze onze leeftijd vroegen waren ze opeens van gedachten veranderd.Het maakte ons niet uit.De slaap bracht ons huiswaarts waar we op het gemakje met een goedkoop pintje op het terras een spelletje schaak afwerkten en erna onder de wol kropen.Het was een lange dag en het was al ver over 12.We besloten het de volgende dag rustiger aan te doen.

Zondag

Opgestaan om 7.30 zoals de echte globetrotters.Na een stevig ontbijt in een authentiek café met zwetende bediensters, grijsaards die van hun koffie nippen.Met een volle buik maar met een vermoeid gezicht gingen we naar Palermo, ook een zeer bekende buurt bij de high society van Buenos Aires dat s’avond omgevormd wordt tot een van de hipste uitgaansplaatsen.Door de schuld van een bizarre politieagent zijn we bij aankomst de foute kant uitgegaan.Ondanks dat hebben we andere parten van de stad kunnen bewonderen zoals de Chinese tuin en een verborgen park waar schaakmatchen werden gehouden.Gisteren waren we zoals globetrotters on crack, vandaag kwamen we ondanks onze voornemens het rustiger aan te doen er dicht bij in de buurt.We matten onszelf echt af, een rustpauze gunnen we ons alleen als we echt niet meer op de benen kunnen staan.Rond etenstijd waren we in de pietonal beland met als doel het reservaat, waar we niet geraakt zijn voor etenstijd.We kochten onze boef en nestelden ons aan de rand van het immense reservaat.Dat omringd wordt door een soort dijk met ervoor vele graspleinen waar het stampvol is met bruinende portenos, spelende kinderen en venters.Erna huurden we fietsen en verkenden het reservaat die ons allebei de adem benam.Aan de ene kant heb je de immense stad en aan de andere kant Rio de la Plata.Het reservaat, de long van de stad, stond bekent om zijn grote diversiteit aan eenden.Na een uurtje getourt te hebben in het park verplaatsten we ons naar een rommelmarkt, de hele strook rond het reservaat was stampvol, te vergelijken met een topdag aan de Belgische kust.Er werd gevolleybald, meisjes lieten zich van hun beste kant zien en er waren aerobic lessen met vooraan een gespierde kerel en achter hem een hele rij overrijpe vrouwen die zich tegoed deden aan zijn gespierde kont.Toen we de terugweg inzetten passeerden we het casino dat William koste wat kost wou bezoeken.Toen we voorbij de security kwamen werden we tegengehouden, allebei hadden we een mes bij en in ons enthousiasme waren we dat vergeten.De security belde de verwijderingsbrigade.2 potige kerels en we werden “beleefd” verwijderd uit de omgeving van het casino.Het was rond 19 uur toen we in San Telmo aankwamen.Daar splitsten onze wegen.William ging naar het hotel, een beetje rusten.De stad nog even verkennen was het excuus voor even op adem te komen na een hele dag bij elkaar geweest te zijn.Er was een rommelmarkt in San Telmo, studentes flaneerden over straat gehuld in de nieuwste trend, tangoleraars verkopen hun klassen en oude hippies proberen hun artesanalen aan de man te brengen.Doordat de plek zo gegeerd is zijn de prijzen hier te vergelijken met Europa.William had op de terugweg een paar reusachtige empanadas gekocht dus over het avondeten moesten we ons geen zorgen maken.Het spijtige aan ons korte verblijf is dat je moet kiezen: het nacht-of dagleven.Het eerste kost ons veel geld dit was ook een bijkomend motief om vooral aandacht te besteden aan de laatstgenoemde.S’avonds zijn we eerst iets gaan drinken in Plz Dorrego, deze keer met minder volk.Een aantrekkelijke Chileense bedienster flirte erop los, m’n dag kon niet meer stuk.Met een paar andere rugzakmensen zijn we erna nog naar een gezellig goedkoop café waar met de groep ‘St-germain’ de sfeer mee beschreven kan worden.De sfeer was goed maar William voelde zich niet lekker dus keerden we vlugger dan ik zou willen huiswaarts.We schaakten nog even met de gebruikelijke liquid, probeerden gitaar en vielen erna doodop in slaap.Onze kamer delen we met 4 andere individuen die elke dag veranderen.Amerikanen,Fransen, Hollanders, Ieren, de nationaliteiten vervliegen.De meeste maken een wereldreis en tot mijn verbazing reizen er ook veel alleen.

Maandag

William heeft een lichte ergernis in de keel, we namen geen risico en gingen naar de farmacia die hem antibiotica voorscheef, zonder voorschrift weliswaar.Eva zou om 4 uur komen .We hadden nog even tijd om te stad te verkennen.We namen de subte naar Plz Francia,William wou graag de oudste en bekendste bezichtigen.Ik had die al eerder met m’n familie gedaan.Na Buenos Aires zou Mar del Plata volgen, de meid bij wie we daar zouden intrekken is verandert van gezin dus zoeken we nu naar een alternatief.We zijn optimistisch desnoods slapen we in een camping.Toen we onze lunch genuttigd hadden, was ik moe en waren mijn benen 2 gespannen pezen van het vele wandelen.Ik ging naar boven en viel in slaap ,een diepe slaap die opeens onderbroken werd door een zwaar gewicht dat zich op mij had gesmeten.Ik opende m’n ogen en daar was ze dan: Eva.Alleen van het vliegveld naar de terminal gegaan,daar een taxi genomen tot hier.Het terugzien was ontroerend.We zijn met ons 2 iets gaan drinken in Plaza Dorrego,William was ondertussen naar het casino weliswaar zonder mes.We spraken een punt af om elkaar te ontmoeten om de stad te laten zien.Ondertussen was het 19 uur.We bestelden een café met een alfagor,typisch Argentijns eten,later kochten we empanadas.We wilden die avond iets ondernemen:een tangoshow,showteather in Avenida Corrientes, ..maar de prijzen bracht m’n enthousiasme tot rede en we konden het niet betalen.Eva vond het niet erg, ze was moe en we besloten iets te gaan drinken.William besloot op het laatste niet mee te gaan, volgens mij voor ons even alleen te laten.We hebben elkaar 5 maanden niet gezien.Eerlijk gezegd,dat was juist wat ik/we nodig hadden.Het terugzien van m’n zus gaf me zoveel genoegen, onbeschrijfelijk.Eindelijk had ik haar terug.De drank vloeide in een gezellig cafeetje dicht bij San Telmo, traantjes vloeiden en later keerden we beiden gelukkig terug.


Dinsdag

De volgende dag kwamen we rap tot de constatatie dat eva ziek was.Die nacht had ze haar empanandas en de rest van de dag eruit gekotst in de maagdelijke toiletten van het hostel.Na de vlucht terug naar Bolivia gefikst te hebben en haar de mooiste delen van de stad getoond te hebben was ze heel zwak.Het beste was slaap, ze had last van een jetlag, we hadden haar geen tijd gegeven om te klimatiseren.We gingen rond 15 uur naar het hostel,ik en William waren er niet rouwig om, ook wij waren in zekere zin geradbraakt.Eva sliep met onderbrekingen waar ze haar gal uitspuwde.Arm kind,haar eerste dag in Buenos Aires.Later zijn ik en William voor haar een slaapzak gaan kopen en hebben we van de gelegenheid gebruikgemaakt om de stad verder te verkennen.Onze poging om een hoog hotel binnen te sluipen om van het uitzicht te genieten mislukte.Die avond zijn we allen vroeg in bed gekropen.Morgen zouden we vroeg uit de veren moeten want onze trein vertrekt om 8 uur naar Mar del PLata.

Woensdag

De trein was een 50 jaar oude knakker, een echt juweel met oude eersteklas stoelen die je kon draaien zoals je wilde.Antieke ventilatoren die aan vervlogen glorie deed denken en als toppunt hadden we zelf een gek op de trein: een gestoorde man die de reizigers lastigviel met zijn bizarre uitlatingen, gedans en lelijke gezicht.De trein securtity heeft hem gelukkig tot bedaren kunnen brengen.De treinreis duurde 5 uur en ging recht door dat immense eentonige landschap dat pampa wordt genoemd.Duizenden koeien, struisvogels, zilverreizigers en allerhande roofvogels kruisten onze weg.In Mar del Plata aangekomen en een busticket rijker, gekregen van een behulpzame vrouw die maar niet begreep wat wij aan het doen waren.Ze gaf ons het adres van een camping van een vriend dicht bij de zee,Farro genaamd.Ongeveer 40 minuten met de bus.Daar aangekomen fiksten we onze tijdelijke woonplaats.Een tent hadden we meegenomen voor de veiligheid en die kwam nu goed van pas en later ook.In onze zwembroek snelden we naar zee die Eva en William voor 4 maanden hadden moeten missen.Later trokken we naar de supermarkt, fruitwinkels voor het nodige in te slaan om die avond een lekkere asado te houden.
We schreven wat, babbelden met onze buur tot het donker werd en erna fiksten we onze fret.Verzadigd van een warm maal haalden we de fernet boven en sloten die avond af met een drankje en een zoetigheidje.

Donderdag

Vroeg uit de veren, kleren wassen.Genieten van de zee die we weeral zullen moeten missen.Onze laatste dag in Mar Del Plata.Hoog tijd om de stad eens te verkennen.Eva bleef in de camping, ze kon haar boek niet loslaten en had geen zin in de warmte van de stad maar verkoos het strand.Mar Del Plata,zeer toeristisch,vergelijkbaar met onze kust kon me niet bekoren.We liepen wat rond,flirten een beetje met de kelneresjes(leuk woord,niet),kochten de visjes die we die avond zouden braden op de parrilla met een uitje en citroen.Erna zochten we naar kleren in de vele kraampjes die de stad rijk is.Warme kleren want de reis liep richting zuiden.Onze lunch bestond uit een yoghurtje.Heel sober allemaal.Ons geld vliegt erdoor:de bussen, de camping, het eten.Rond 14 uur zetten we koers richting camping ervoor nog even binnengewipt in de groentewinkel.Thuis aangekomen gingen we allen naar het strand,ik om te zwemmen, Eva om haar boek te lezen en William om te gaan wandelen.Eva had bloem gekregen van een vriendelijk Hollands koppel, we konden pannenkoeken bakken.Eva ging achter het nodige in de supermarkt.Onze buren leenden hun pitje en hun speciale pannenkoekenpan.Ikzelf bereidde de visjes:wikkelen in aluminiumfolie,uitjes snijden terwijl Eva de pannenkoeken bakte.Later nam de Hollander het over en vormde de papieren pannenkoeken om tot mooie ronde, volle.William ontfermde zich over de aardappelen die hij wikkelde in nat krantenpapier wegens gebrek aan aluminiumfolie.De volgende morgen zou om 6 uur s’morgens onze bus naar Bahia Blanca abfahren.We beslisten die avond te vertrekken naar de stad, alles gepakt en er de nacht door te brengen.Het Hollands koppel vertrok die nacht ook.Onze Buenos Airse buur zakte ook af naar de stad dus gingen we allemaal samen richting centrum.Fiksten onze zakken in de terminal en gingen erna met het Hollands koppel iets drinken.Om 1 uur namen we afscheid en gingen we naar de overpoort van Mar Del Plata..Het liep niet over van het volk, wat mooi was.We gingen eerst iets drinken in een hippe tent met onze sandalen en stinkende T-shirts en erna gingen we naar een boliche waar we onze danspasjes oefenden.Aan de praat geraakt met enkele portenos die er hun vakantie doorbrachten, liever zij dan ik.Om 4 uur waren we moe, het was een lange dag en we besloten naar het strand te gaan en er proberen te slapen.De koude wind verjoeg ons na een uurtje.Door het actieve leven hadden we honger en gingen op zoek naar een tent waar we iets konden bikkelen en waar het warm was.We kochten chorizos die we heel traag opaten om zo lang mogelijk te genieten van de lekkere knusse warmte.Op dit moment had William moeite met zijn ogen open te houden, de eerste lichte zonnestralen kwamen te voorschijn en we haasten ons naar de terminal.(vrijdag )De hele 7 uur naar Bahia Blanca sliepen we.Nog nooit heb ik zo diep geslapen.We wouden graag die dag Las Grutas bereiken.Dat bleek helaas onmogelijk.Om 19 uur namen we de bus naar Viedma waar we de volgende morgen naar Las Grutas zouden afzakken.De hele dag bestond uit wachten in de terminal.Het is een lelijke stad en was niet eens een kijkje waart.We probeerden te slapen,zaten op Internet, ...Kennis gemaakt met de “saaie” kant van het reizen.Om 23 uur kwamen we toe in de camping, we hadden de buschauffeur kunnen overtuigen om ons erheen te brengen.Het was donker, tamelijk laat en de meeste officiële instellingen waren gesloten voor om raad te vragen.Het was de enige van Viedma en toen we er aankwamen bleek er een Motaars-meeting te zijn.Er speelde een een metal band van Buenos Aires, vuurspuwers die het beste van zichzelf toonden en de kraampjes met doodskop ringen en gadgets voor motors bepaalden de sfeer.De motaars genoten van hun samenzijn, met kinderen en familie.We genoten van het feest, kregen chorizos en bier aangeboden, wat we niet afsloegen.Er waren nog andere trekkers, enkele Australiërs.Na even onze ervaringen uitgewisseld te hebben kropen we in ons nest.Morgen was Las Grutas aan de buurt.Het was een lange dag geweest.

Zaterdag

Opgestaan,alles samengeraapt.Eva was ondertussen het ontbijt gaan zoeken.Viedma ligt aan Rio Negro.Deze rivier scheidt de provincie Buenos Aires van de provincie Rio Negro.Later zochten we een idyllisch desolaat stuk strand waar we zwommen, een teint kweekten en lazen.Dan gingen we terug ,krabbelden alles samen en gingen langs de achterkant naar buiten op weg naar de terminal die 5 km verder lag.Het was nu het warmste moment van de dag.Las Grutas wouden we die dag zeker bereiken,het ligt aan de zee en is bekent om zijn grotten, de vertaling van het stadje zegt het ook.Onze camping lag 500 meter van het strand, dat te vergelijken is met de brede stranden van Normandie met zijn krijtrotsen.In deze rotsen broeden hier papegaaien en zwaluwen.We genoten ervan,met een beetje lekkere spijs die we onszelf alleen op momenten dat het waard zijn gunnen en een gancia.Omdat we niet wisten dat we zoveel zouden camperen hadden we niks van campeergerief, alles ging af van de buren.Ondanks dat hebben we nooit problemen gehad.We kregen van alles:hout,kolen,potten,bestek,borden,…De Argentijnen toonden zich van hun beste kant op onze reis en ik had een zekere trots tegenover mijn zus.Die avond besloten we een goedkope taart met kaas en ham te kopen die kant-en-klaar was, de kracht en de goesting om te koken was bij ieder ver te zoeken.We maakte een vuurtje,eva ging vlug naar bed ,wij volgden een beetje later.De grond was steenhard dus het beloofde een zware nacht te worden.
Zondag

De warmte van de zon wekt je om 6-7 uur waardoor je je de hele dag een zombie voelt.Het was de zwaarste nacht tot nog toe, het was te verwachten.Eva had een lichte ergernis in de maag en besliste die dag rustig aan te doen.Dat meisje is op vakantie, niet normaal.Ze heeft van alles wel een beetje last maar ze heeft nog geen moment een treurig gezicht getrokken of maar even gemekkerd.Voor ons heeft het een andere betekenis.Wij 2 willen ONS land exploren.We hadden als doel de uitgestrekte stranden te verkennen met zijn prachtige natuur.In de voormiddag deden we de ene kant en in de namiddag de andere.Wandelingen van 2-4 uur zodat je op het einde van de dag een voldaan gevoel hebt.Op het einde van dag kochten we onze ticketten voor Puerto Madryn, DE plaats om walvissen te observeren.William liet tijdens een van onze tochten zijn fototoestel vallen in 1 van de grotten, maar hij relativeerde die pech.We zochten naar krabben die we wilden koken, we vonden er maar ze waren te klein om er mee voldaan te zijn.Die avond maakten we visjes klaar die een vriendelijke visser ons gegeven had.

Maandag

Onze micro naar Puerto Madryn vertrok om 8 uur,opgestaan op 7 uur, douchen, tent afbreken, camping betalen en op weg.Dit tripje zou 4 uur duren.Ik en Eva vielen meteen in slaap.Voor ons hebben rijdende voertuigen een slaapwekkend effect.In Puerto Madryn werden we opgewacht door de zus van een kennis van William die er Bio-Marine studeert en er een appartement heeft die ze voor 4 dagen aan ons vrijstelt.Na het appartementje gekeurd te hebben maakten we ons klaar voor een 12 km lange tocht langs de prachtige kust om de zeeleeuwen te observeren die op de rotsen zonnen.De tocht bleek langer dan verwacht,het meisje ging tegen onze verwachtingen mee.4 uur deden we erover.Het was zeker en vast afzien maar we genoten ervan.Ik en Willam kwamen als eerste toe bij de zeeleeuwen .Er waren er ongeveer 10 met in het midden het dominante mannetje die zijn teven beschermt .Er was ook een Noordse Sternen kolonie die broeden op de rotsige vlakte bovenaan de klip.Dit gebied is een natuurreservaat en met hekkens opringt.Bezeten door ons doel waren de hekkens en een enkel waarschuwingsbord maar een kleine hindernis.Eva en Ariatna hadden een andere weg genomen en werden gesnapt door de opzichter die ons eens goed ons vet gaf.Zoals altijd zat er een prijsje aan vast.Het bezichtigen van deze dieren koste 10 peso ,ik bleef in het huis van de opzichter omwille van het feit dat ik dacht dat ze naar dezelfde kolonie zouden gaan kijken.Dit bleek niet waar te zijn.Ze waren naar een kolonie van 300 zeeleeuwen geweest juist achter de klif waar we de 10 zeeleeuwen hadden gezien en waar een strand was .De vrouw van de opzichter verklaarde dat als we terug wouden keren naar Puerto Madryn zouden moeten wachten voor een bezoeker of de terugweg langs de weg inzetten maar die was 17 km.Het liep al tegen 19 uur, we waren uitgeput maar hadden geen andere keus dan de terugweg in te zetten.De bezoekers die er kwamen waren allen met fiets.Na 5 km kwamen we een pick-up tegen die ons meenam.Het geluk was aan onze kant.We kochten ons avondeten, spaghetti bolognaise, ervoor nog even gezwommen en dan naar huis.Het was weeral eens een voldane dag en tot nu toe een van de topdagen van onze reis.We zochten erna een beetje vertier op en gingen daarna naar ons bed, een echt zacht warm bed.


Dinsdag
Vandaag zouden we naar Peninsula Valdes gaan, een zeer groot natuurreservaat die bekent is om zijn rijke zee-en landfauna en flora.Een busje kwam ons ophalen om 8 uur aan ons appartement met erin een stuk of acht toeristen:een lesbisch koppel,Ieren,Argentijnen en als top of the bill een doof Frans koppel,zeer bizar.Dit zou de duurste dag worden van onze reis.Om binnen te komen in het reservaat moet je 30 peso betalen,in totaal waren we die dag 200 pesos kwijt maar het was het zeker en vast waard.Onze eerste stop met de bus bracht ons naar de het enige dorp in Peninsula Valdes waar we een boot ingesjouwd werden met een vervlogen reddingsvest om ons heen, al dit om de walvissen te gaan bezichtigen. Het einde van het walvissenseizoen is in zicht, dat verklaard de lange tijd op zoek. Na een tocht van een halfuur kwam de eerste walvis in zicht, enkel vrouwtjes zijn er te vinden, de mannen zijn al lang gaan vliegen.Die loaden hun goedje in de vrouw en zijn er dan mee weg.Maar toen de eerste walvis in zicht kwam was de magie begonnen, eerst volgden we een moeder met kind, onze medecompagnons renden als gekken van de ene naar de andere kant met hun fototoestel in de aanslag.Het was een heksenwerk voor de begeleiders en kapitein om ze rustig te houden.Een uur lang zaten we op 1 meter afstand van deze prachtige species.Soms gingen hij onder onze boot door.Bij de terugkeer was er een tevreden stilt, een gevoel van waar voor het geld.Direct in de bus bij aankomst, niet getreuzeld om 50 km verder een pinguïnkolonie te observeren.Niet de grootste kolonie van Argentinia en niet zo overdonderd.In de verte waren zeeolifanten te zien.Rond 15 uur kwamen we toe op de lunchplaats waar zeeleeuwen te vinden waren.We zagen een enkele vos en een schubachtig diertje dat speelde met de toeristen.Doordat het einde van het seizoen was ,hebben we geen mannetje zeeolifant gezien,die zeer indrukwekkend blijken te zijn.Ze wegen 5 keer meer dan de vrouw en zijn zeer dominant en te herkennen aan zijn korte slurf. De afstanden naar de verschillende sites zijn tamelijk groot.Het landschap tekent een lage dorre vegetatie met kleine boompjes maar met een rijk dierenleven.We zagen duizenden koeien,struisvogels ,lama-achtigen, . Dit landschap is perfect voor schapen, duizenden grazen hier.Met een beetje geluk kom je ook wilde paarden tegen die altijd in groep zijn en zelf de heerser van de pampa is hier te vinden: de poema.Spijtig genoeg heeft die zich niet vertoond.Terwijl we nog enkele sites afwerkten waar we albatrossen en andere zeevogels zagen met beneden op het strand de zeeleeuwen die in paren verspreid op het strand lagen.Een ander spijtig gegeven is dat we ook geen orkas gezien hebben die jagen op de zeeleeuwen en die altijd voor een spektakel zorgen.Later zetten we terugweg in,2 uur naar Puerto Madryn.Rond 19 uur waren we actief inkopen aan het doen om die avond spaghetti a la knorr op ons bord te krijgen, een specialiteit van William’s familie.

Woensdag

Woensdag zou een rustige dag worden.In de voormiddag stapten we naar een vuurtoren die gelegen is in de duinen en voor een spectaculair uitzicht zorgde.Waar we ook onze lunch verorberden.Dat zoals gewoonlijk bestond uit brood, kaas en een tomaatje.Povertjes allemaal.In de namiddag gingen we naar het strand en genoten van de brandende zon.Puerto Madryn is ook een trekpleister voor de gegoede Argentijnen.Het is een van de duurste plaatsen voor te leven in Argentinia.Verder dan zonnen en wandelen deden we niet veel.Allen hadden we deze dag nodig.Morgen zouden we er terug in vliegen.Dit was de voorlaatste stop .De laatste stop zou Neuquen zijn,niet zo speciaal maar we zouden leven bij een gastfamilie.Een Ijslander die zich Krissi laat noemen.We zien wel wat dat teweeg zal brengen.

Donderdag

Vandaag zouden we er terug invliegen, we hadden afgesproken dat we een dagtocht zouden maken van 17 km langs de andere kuststrook.Eva hield het voor bekeken en verklaarde dat ze een beetje de stad wou verkennen.Het was onze laatste dag in Puerto Madryn.Na ongeveer 3 km van rotsen, viezige haventroep en schooiende kinderen hadden we er niet veel zin meer in.We gingen terug naar het huis, haalden wat geld.Onze lunch hadden we al gekocht.Erna gingen we naar het strand en huurden een kajak.We gingen tot het uiterste punt van de baai en aten er onze lunch op.De vloed kwam op en we haasten ons terug in onze kajak waarmee we richting zetten naar de open zee.We vochten tegen de grote golven, er was veel wind.De man van de kajaks had ons uit het oog verloren en ging met zijn boot op zoeken, zo bleek later uit zijn verhaal.Wij onbewust van het verbod om niet richting open zee te gaan zakten meer en meer af naar open zee.2 uur later gingen we terug en vonden we de ongeruste kajaks verhuurder met zijn verrekijker.We hielden ons van den domme en gingen naar huis.In de avond vertrok onze bus naar Neuqeun.Het meisje kwam nog even langs, we speelden kaart.2 uur voor de afvaart van de bus moesten we vertrekken.We hadden 6 km naar de terminal voor de boeg en wilden geen risico’s nemen.De baas van het appartement was zo vriendelijk ons mee te voeren en zette zelf stoelen in zijn camionet om de korte afstand nog aangenamer te maken.
De bus vertrok om 22 uur en zou de volgende morgen rond 7.00 in Neuquen.Bekent om zijn visvijvers en fruitteelt.Voor ons was het gewoon een onderbreking die we nodig hadden, we verwachtten er niet veel van.

Vrijdag

Moe en stijf kwamen we uit de bus.We namen een ontbijt in een café en erna zetten we koers richting het huis van Krissi.Waar we in totaal 1 nacht zouden blijven.Normaal is het niet zo beleeft om als vreemden om 8.30 ergens binnen te vallen en het hele huishouden op stelden te zetten.We voelden ons allen gegeneerd.Maar de deur werd opengedaan, er kwam een slanke vrouw met een lief gezicht naar buiten gestormd gevolgd door een grote herdershond en als compensatie een chihuahua met grote visogen.We werden naar binnen geleid ,maakten kennis met Kris die een aardige kerel leek en erna werden we gevuld met beschuit, cereales, chocomelk, dulce de leche, ..De vrouw stond erop onze kleren te wassen en verplichte ons een douche te nemen.We zetten de tent op in de tuin.De vrouw,wiens naam me momenteel ontglipt stopte niet met praten,over haar dochter die in Thailand zit,over de zoon die misschien naar Australië vertrekt als hij niet zakt voor zijn examens,..
Etend en luisterend en pratend werden drie uur gevuld.Later liet Krissi ons de stad zien, niet bijster indrukwekkend.Mijn mening werd gedeeld door m’n 2 kompanen die ook niet zoveel enthousiasme toonden.We gingen een ijsje eten waar Krissi een kom bestelde.Wij drietjes zijn gewend te wikken en wegen hoe ons geld het best besteed word.Krissi kocht omdat hij goesting achter ijs had een kom van 24 peso.Ons dagbudget deed hij op aan ijs.Swoat, we relativeerden het met ons ijsbolletje van 4 peso en genoten verder van de gastvrijheid.We speelden die dag voetbal en pingpong .Later zetten we samen met de broer van Krissi,Mati koers naar een club waar we konden zwemmen in Rio Neuquen.Die avond was er een asado gepland en de broer wou ons het nachtleven laten zien.Na kennis gemaakt te hebben met de vader kwamen we tot de conclusie dat met dat ventje toch een schroefje los zit.William wou vroeger naar Mendoza vertrekken vanwege de verjaardag van zijn klein zusje.Ik en Eva zouden nog 2 nachten er blijven, om op het gemak afscheid van elkaar te nemen.Ik vroeg advies waar een mooie,rustige camping was die aan de rivier lag waarop hij antwoordde dat hier niks te zien was en dat we beter naar San Martin de Los Andes afzakten, een goede 500km hier vandaan.Later heb ik hem toch kunnen overtuigen om ons de volgende dag naar een camping te brengen.Er was die avond een asado die heel lekker was en waarbij de vader uitleg gaf bij de verschillende stukken vlees die op ons bord verschenen.Vooral aan Eva werd er veel aandacht besteed.Ze zouden die Boliviaanse eens tonen wat Argentinië te bieden heeft, zag ik ze denken.Rond 1 uur s’nachts waren we klaar met eten.De broer had kaarten geregeld voor een bal maar de tiep die ons zou brengen kwam maar niet opdagen en rond 4 uur kropen we in ons bed.Het was eigenlijk wel nog een gezellige avond geweest.

Zaterdag

De jongens,wij, zouden gaan kajakken in de rivier waar Krissi lid was van een Club.De boot die deed denken aan de indianenboten uit de vervlogen tijden en waar we met 3 inzaten ging traag vooruit.De meerderheid van de tijd zaten we in de planten begroeiing verwikkeld of in de modder vast.We waren meer tijd bezig de boot te dragen dan te roeien.Hoewel naarmate de tijd vorderde dit minderde.De stroming maakte er een goede spieroefening van.De tijd vloog vooruit en we amuseerden ons goed.Later zijn we gaan zwemmen.De stroming is zo hard dat hij je meevoert te vergelijken met een routchbaan.We sprongen 500 meter verder in het water en lieten ons meedrijven naar de Club waar onze kleren lagen.Onderweg kajakken ontwijkend.Eva was ondertussen naar de stad.Ze wou een paar cadeautjes kopen voor haar gezin.De moeder was met haar mee en maakte van de gelegenheid gebruik om de kerst inkopen te doen ter ergernis van Eva die het hele goedje mocht dragen.Al ver over middaguur ontmoeten we elkaar terug in het huis.We aten en erna zetten ik en Eva koers naar de terminal om de ticketten te kopen voor de terugweg.Thuis aangekomen zetten we richting naar de camping.Neuquen bevind zich in een droge vlakte omgeven door zand.Met enkele groene valleien.Er was die dag een zware wind en het koste me veel moeite om de vader te overtuigen om door te gaan.De camping dat zich in een van die groene valleien bevond werd beheerd door 2 Italiaanse oudjes die zichzelf Opa en Oma noemen.We namen afscheid van William en de familie.
We waren o zo gelukkig toen we met ons 2 waren.Het beloofde 2 zeer rustige dagen te worden.We maakten een feestmaal klaar, gekocht in de kiosco waar de baas een transseksueel was die ons pannen en bestek leende.Die avond gingen we zeer vroeg in ons nest.Om fris te zijn voor de volgende dag.

Zondag

De rivier was 100 meter van de camping verwijderd,omringt door treurwilgen en in de vroege dageraad zaten we er al te genieten..Dit zouden we de hele dag doen.Lezen, zwemmen en chillen.Allebei wouden we niks liever doen dan dit.Dit was zeker en vast de meest rustige dag van de hele reis.De volgende dag zouden we iets actiever zijn namen we voor het slapen gaan als belofte.

Maandag

Weeral eens vroeg uit de veren om de rivierbekken te verkennen die een zeer rijk dierenleven herbergen volgens de uitbaters.Onderweg vond ik een viskoord dus met behulp van de oorring van Eva konden we vissen.We gingen over een heide-achtig landschap dat overging in een moeilijk doordringbaar bos.Waar we zwijnen zagen en een spoor van de koning van Argentinië: de poema.Verder zagen we rallen, zilverreigers, allerhande roofvogels en verschillende eendensoorten die ik niet kon thuisbrengen.M’n oude passie wakkerde aan naarmate we verder gingen in dat mystiek bos.De uren vlogen voorbij en het was rond 15 uur toen we terugkeerden.Om 18 uur zou de familie van Krissie ons ophalen, die al bij al zeer vriendelijke en gastvrije mensen zijn.Ik maakte nog vlug even een dam, m’n kinderactiveiten kan ik hier naar harte lust bolwerken.Na de tent afgebroken te hebben en nog even binnengewipt te zijn in de zoo van de camping die een poema ,een spuwende lama en veel andere plaatselijke diersoorten herbergt was de familie al gearriveerd en moesten we ons haasten om de bus niet te missen.Dit was het einde van de reis.Nog 2 dagen zou Eva bij m’n familie doorbrengen, nog 1 dag in Buenos Aires en daarna zou ze richting Bolivia gaan.
De volgende morgen zouden we om 8 uur in Mendoza, de nostalgie naar die stad maakte me een gelukkig mens omdat ik hem bijna terugzag.

Dinsdag

Met de bus terug naar men familie, te gierig om te taxi te betalen.Moe en stijf van de busrit troffen we m’n broer in zijn onderbroek studerend aan.De Recchias toonden zich van hun beste kant,wat ik wel verwacht had.Na ons verhaal verteld te hebben gingen we naar boven voor een kleine slaap.Renzo had zijn bed afgestaan zodat Eva bij kon slapen.Die dag had ik Eva de stad een beetje laten zien, we dronken een koffie met de plaatselijke zoetigheidjes, flaneerden langs de pietonal, Eva kocht enkele spulletjes.Maar de hitte dreef ons veel te vroeg naar huis.
Zoals gewoonlijk werd er die avond een asado gehouden ter ere van Eva.Ze is er niet verkikkerd op.De vader verteld zijn reeks grapjes maar Eva ging er geen enkele keer op in tot mijn groot genoegen.Het terugzien was hartelijk.Maar ik zal blij zijn als ik terug weg mag, de warmte is niet te houden.

Woensdag

De bus bracht ons om 11uur naar een ver afgelegen plaats waar warmwaterbronnen te vinden zijn.We hadden fruit en een paar zoetigheden gekocht als lunch.We waren samen tot het besluit gekomen om de stad te ontvluchten zoals de meeste Mendocinos en ergens een mooi schaduwrijk plekje in de bergen op te zoeken.Dit was de voorlaatste dag en nog altijd zijn we niet uit gebabbeld.Ik liet me meedrijven met de stroming van de rivier en deed 1 van m’n hazenslaapjes die ik in deze reis tot de perfectie heb weten te ontwikkelen.De kunst van het niksdoen is deze dag tot z’n volle recht gekomen.Eva heeft me overtuigd om cadeautjes te kopen voor kerstmis.Men vader heeft 250 koeien gekocht in San Luis in de middle of nowhere met enkele paarden waar ik mooi op in speelde en hem een paardenzweep kocht.Later die dag verklaarde dat hij niet kan paardrijden.
Na het avondeten,we waren thuisgekomen toen het donker was, gingen we naar de film .Er speelde een film van Jeunet & Caro de regisseur van Delicatessen die we in Orson zouden gaan bekijken.Eva bestelde een halve pizza, ze zal een gezonde eetlust van haar verblijf in Bolivia overhouden.Ik stelde me tevreden met een fernet.Renzo belde me op of we geen zit hadden om naar Calle Iristides af te zakken,de overpoort van Mendoza.Beiden waren kreefachtig rood in ons hoofd en hadden allebei de zonneslagverschijnselen.Ik sloeg vriendelijk het aanbod af en we gingen naar huis.

Donderdag

Laatste dag samen.Eva en ik gingen cadeautje kopen voor m’n familie.Ik was zeer content dat ik een vrouwelijke helpster bij me had.Voor Renzo kochten we teenslippers, Antonella kreeg een armband en een ketting van de vorige Belgische mode maar dat hier nu hipper dan hip is.Alberto had al zijn zweep, nu nog Graciela.Zeer moeilijk geval.Draagt over het algemeen zeer gewone kleding maar kan zich als een verlepte bikergirl uitdossen als ze uitgaat.Ik wou haar iets vrouwelijks geven en geen keuken gadget of de nieuwste stofzuiger.Dit vrouwtje verdient iets persoonlijks.Ik was van plan niet op een centje meer of minder te kijken.Na een paar winkels afgelopen te hebben waar rijpe-vrouwenkleding aan de man word gebracht, liet ik m’n oog vallen op een klein leren bruin tasje dat juist onder de oksel gedragen wordt.Eva was dolenthousiast.Het was natuurlijk het duurste van het etablissement.Dit zou men garantie voor een jaar bij de recchias zijn, dacht ik en kocht het.Eva kocht op de terugweg een bos bloemen en terwijl ze dit afgaf aan de familie, smokkelde ik de cadeautjes in men kamer.Het zal een grote verrassing worden want ze vinden me een ongelofelijke gierigaard.
Na het eten deden we een dut en dan in de auto om nog vlug even het park te bezichtigen waar mijn universiteit zich bevind en dan naar de terminal.Weeral waren we bijna te laat.Het afscheid was perfect.Nu dat we elkaar gezien hadden konden er wel weer 6 maanden bij.Mijn zus vertrok en ik wist dat ze gelukkig was om terug naar haar familie te gaan, die zich nu weer veel opener en vriendelijker opgesteld hebben dan ervoor.

Nawoord

Deze reis had niet als doel om ons omver te blazen van de prachtige natuur en de mystiek die rond het land hangt.Dat is gereserveerd voor de 2 de trip die zal plaatsvinden op 27 december.In die reis gaan we naar Rio Gallegos,Ushuaia(Einde van de wereld)het meest zuidelijke punt van de wereld buiten Antarctica,El Calafate(gletjers),Bariloche,Esquel en de plaatsen die ons zullen kruisen.Deze reis had voor mij 2 doelen: M’n zus terug zien die ik 5 maanden had moeten missen en genieten van wat ging komen.Deze reis was een succes, we hebben alles gedaan wat we wilden doen binnen het budget dat we eraan wouden uitgeven.De tijd dat we in de bus zaten hebben we kunnen gebruiken voor onze slaap in te halen dus dat zie ik zeker niet als tijdverspilling.Met William had ik de eerste dagen wel eens conflicten, maar we zijn naarmate de reis vorderde meer en meer op elkaar afgestemd geraakt dat we naar het einde toe een perfecte verhouding hadden.Deze reis ben ik begonnen zonder enige verwachting en de volgende reis zal ik me daaraan proberen te houden..