25/08/06

Normaal had ik vandaag afgesproken met Lorena om naar een tentoonstelling van Borges te gaan.Maar wegens medische omstandigheden was ze genoodzaakt het uitje af te zeggen.Rond de middag ben ik met Antonella een koffie gaan drinken en schoenen gaan kopen want m’n all stars begonnen te rotten .Het was niet meer schoon om zien.Ik heb me er vlug van af gemaakt en de goedkoopste vehikels gekozen .Ik wil vanavond weg van huis want Antonella haar vrienden komen en ik heb geen zin in gegniffel en dronken tieners daarom heb ik met Paul afgesproken rond 10 uur op Plaza Independencia, ik heb daarjuist m’n broer aan de lijn had, hij komt speciaal om te horen wat ik ga doen.Om 10 uur stond ik dus in Plaza Independencia, niet de ideale ontmoetingsplaats s’avonds, toen ik toekwam stonden er 2 politiewagens met loeiende sirenes voor het park en 3 jongeren werden gefouilleerd .Paul is een lange jongen met een vreemd gezicht,een tijdloos gezicht ,ouderdom heeft geen vat op hem.Hij is 28 maar hij ziet er 18 uit ,leeft nu al 7 maanden in Mendoza ,daarvoor trok hij alleen rond in Zuid-Amerika en later vestigde hij zich in Cochabamba waar hij zijn huidige vriendin leerde kennen, de reden dat hij zich in Mendoza heeft gevestigd is vanwege haar.Na een lange zoektocht op zoek naar de juiste tent met de juiste muziek kwamen we uit in een klein rock café, waar een optreden zou plaatsvinden.8 pesos inkom voor optreden + 1 liter bier .Na een uurtje begon het optreden, California Rock moest het voorstellen, het was trash maar hier houden ze van zulke groepen.Iedereen ging uit zijn dak, headbaggen alom, schreeuwende meisjes.Het optreden was een ware acrobatische oefening, springen van de ene kant van het podium naar de andere met ertussendoor een paar skatesprongetjes.Nadat Paul telefoonnummers met de basgitarist had uitgewisseld die hem ging helpen met het zoeken naar een andere gitarist voor Paul zijn band, apart wereldje de muziek wereld,zijn we afgezakt naar calle Aristedes, waar we ons vestigden in een leuke club met 3 meisjes waar er electro werd gedraaid.Ik ben nu bijna 3weken in Argentinia en ik heb nog geen enkele keer cumbia gehoord, ik weet het mooi te ontwijken.Na afscheid van de meisjes te hebben genomen, nam ik in Plaza Independencia een taxi, de bussen reden al maar dat is altijd een beetje stress, is het de juiste of niet, blabla. Antonella haar feestje was al gedaan, 6 tieners zaten te knorren in een dubbel bed, net een hoopje vlees.

donderdag 24/08/06

De bus zonder problemen genomen, in de klas nummers uitgewisseld met Paul, om na de les iets te doen .De les ging over Toby, een short story van Roald Dalph, we kregen ook onze test terug, ik was gezakt, na eens te hebben gepiept bij een geslaagde kwam ik tot de conclusie dat je alleen maar kan slagen, en dat is hier 70%, als je het boeltje uit het hoofd leert .Wanneer voor de anderen een andere les begon ben ik huiswaarts gekeerd, het was rond 13 uur.
Het was trouwens de eerste dag dat het boven de 20 graden was en in de bus gutste het zweet van m’n lijf, wat zal dat geven in de zomer.Na het eten, had ik atletiek, m’n eerste les.Klaar voor eens lekker het vlees(asado) van m’n lijf te zweten was het niet dat de bus er een stokje voor stak.De bus die ik had genomen was juist, ik heb de gewoonte om m’n Spaans wat bij schaven tijdens de busrit, na 20 minuten opgekeken of ik er al was, negatief, toen ik na 10 minuten nog eens opkeek kwam ik tot de constatatie dat de bus in m’n straat aan het rijden was, ik had een blokje om gedaan.Thuis,na m’n zus “betrapt” te hebben in haar puurtje, kroop ik in m’n bed ,Renzo lag ook te knorren en sliep m’n nederlaag ervan.Het was 5 uur .Na eerst een paar inkopen gedaan te hebben met zus en ma, gingen we eens een kijkje nemen op het werk van Alberto.Tot m’n verbazing verkoopt hij sneukelij’tjes zoals snoep en chocolat, alcoholische dranken en frisdrank.Het is gelegen aan de rand van Las Heras en er werken rond de 100 man .In de fabriek is er een recreatie plaats, waar elke donderdag, vandaag dus, asado en pingpong de hoofdbezigheden zijn.Er waren rond de 12 werknemers, allemaal goed in het vlees .Ze boden me voltijds, 5 cm dikke klompen vlees met stokbrood.Er werd gekaart, gedronken, gepingpongd, over vrouwen gepraat .Kortom typisch mannelijke dingen.Na de asado te hebben genuttigd rond 11-12 uur met Renzo erbij, werd er voort gepingpongd, en naarmate de avond vorderde werden ze steeds slechter.Telkens als ik er naast sloeg liep m’n medespeler (we speelden dubbel)”very gooed”, met een typisch Spaans accent en als ik er op sloeg kreeg ik geen reactie.Rond 1 uur werd de boel afgesloten en keerde iedereen huiswaarts .Het was een toffe avond met magazijniers en camionchauffeurs.

woensdag 23/08/06

Rond 11 uur vertrok ik naar school om een Spaanse test te maken( ik mocht school skippen van m’n vader) om m’n niveau van Spaans te bepalen want ik ga 4 uur Spaans per week volgen om m’n niveau wat op te krikken .Eenmaal op de bus had ik mezelf weer eens mooi in de problemen gewerkt, ik had namelijk m’n mendobus, de plaatselijke buskaart, verkeerd in het apparaat gestoken, dus het spel blokkeerde volledig, de buschauffeur nijdig, de anderen achter me geïrriteerd, het zweet liep me van de rug .De kaart was voor 1 maand dus ik moest die terug zien te krijgen.De buschauffeur verklaarde me al rijdend dat ik naar een busverzamelplaats moest gaan en het apparaat openbreken als ik m’n kaart terug wou.Hij wou er niks mee te maken hebben.Gelukkig voor mij floepte de kaart 20 minuten later uit het apparaat.En kon ik eindelijk met een schone lei naar school.Eenmaal op school kwam ik Lorena, haar vrienden en Anke tegen.Praatje en dan op weg om m’n test te maken wat boven m’n niveau was.Rond 3 uur had ik afgesproken met William om samen naar de tangoles te gaan nabij escuela Cuc waar hij op school zit, we hadden afgesproken op Plaza Indipendencia.Hij verklaarde me dat de tango om 5 uur was dus verkenden we de stad, wisselden grappige momenten uit, aten een limo simple, socializeden wat met de plaatselijke bevolking waar we nu deel van uitmaken.Hij stelde voor om samen met nog een paar anderen eens te gaan raften .We zien wel..
Veel te laat kwamen we toe op de tango waar een volle apache indiaan de leraar speelde.Het is niet gelogen dat tango een sensuele dans, toen ik samen met een lerares moest dansen en telkens als ze met gestrekte rug en benen en het hoofd opgeheven een van de vele poses deed verwachte ik een knal van een orgasme, ze was klein maar had een charisma waar Maradonna nog iets kan van leren.Er was daar een jongen, heel sociaal, een typische toyboy die probeerde ons te overhalen om hem en zijn zus privé-les te geven in Engels, ik stemde toe maar dat hij ons als wederdienst de toffe plekjes toonde.Toen bleek dat William in zijn buurt woonde, vergat hij mij en stelde privé les voor bij William thuis tot ongenoegen van m’n vriend.Overdonderd door de directheid van de jongen en met vermoeide benen gingen we richting onze casa .Ik naar Plaza Indipendencia waar ik een halfuur moest wachten voor m’n bus.Altijd een eng moment, want de bussen stoppen meestal niet en je moet er bijna voor springen om ze te doen stoppen en William richting Plaza de Chile. Het was ondertussen al donker en om eerlijk te zijn voel ik me dan niet op m’n gemak.

zondag 20/08/06 en maandag 21/08/06 en dinsdag 22/08/06

Nog moe van de nacht ervoor werden we veel te vroeg gewekt, al was het 12 uur, Antonella, Alberto, Graciela hadden in tegenstelling tot ons lekker ontbeten en wij moesten het stellen met een lauwe koffie en crackers.
Vandaag stond er een stadsrondleiding op het programma, normaal ideaal maar nu volledig uit den boze.Men lichaam wou niet mee en later merkte dat m’n geest ook niet tip top was.M’n broer had het hetzelfde maar in tegenstelling tot mezelf toonde hij het en speelde een verwend nest die een bepaald cadeautje niet krijgt en daarvoor zijn ouders laat boeten.
De eerste stop was een oud kerkhof, waar Eva Perron, begraven lagen.Nadien volgden marktjes, het roze huis van de president, kortom in 2 dagen zagen we al de bim bam die een toerist hoort te zien.We flaneerden op de Pietonal, keken naar tango in de Boca, bewonderden het Riverplayed stadion, aten in San Thelmo(bekende tangowijk), liepen over de bekende brug in Puerto Madero, een hypermoderne wijk waar een reeks tophotels zich gevestigd hebben o.a.: het Hilton die m’n vader ook van binnen wou bekijken .Zondag is aan me voorbijgegaan zonder dat ik het besefte doordat we ons ontbijt rond 12 uur hadden verorberd was onze lunch om 17 uur, nog nooit van m’n leven heb ik zo’n honger gehad als toen, ik was de ganse dag gefocust op het feit dat ik wou slapen en eten.De volgende dag (maandag)was wel een interessante en leerrijke dag waar ik veel van genoot.
Dinsdag checkten we uit, de Recchias mooi opgemaakt voor de ambassade en ik klaar voor m’n 4 uur lange tete a tete met de grote stad…………………,5 uur later ,klaar voor de terugweg van 1200 km ,het was 15 uur en rond 2 uur s’nachts waren we Mendoza,geradbraakt.

zaterdag 19/08/06

De communicatie in het huis van de Recchias gebeurd meestal via telefoon, rond 5 uur werden ik en Renzo dus gebeld in zijn kamer door Graciela dat we moesten opstaan.Een uur en half later hadden we ontbeten, alles bij elkaar gepakt en waren we klaar voor het vertrek.Negro, een vriend van Renzo, gaven we een lift want hij had in Buenos Aires afgesproken met een vriend dat hij kende van tijdens zijn verblijf in de States, waar hij skieles gaf. Hoe meer zielen hoe meer vreugd.De afstand Mendoza-Buenos Aires bedraagt 1200 km wat hier 9 uur rijden is vanwege het feit dat het altijd maar rechtdoor is, plankgas geven dus wat vader wijselijk deed.Rond 4.30 kwamen we toe in Buenos Aires waar we even bleven om te bekomen van de Pampa, de flamingo’s in de zoutmeren die werkelijk prachtig waren(foto op 11.11.11-kalender).Ons hotel is vlakbij de obelisk aan de drukste straat van Buenos Aires,Avenida de Julio en de breedste straat ter wereld.Eerst hebben ik een Renzo de stad een beetje verkent,rond de obelisk,Corrientes street en de Pietonal vind je talrijke plaatsen waar venters hun merchandise verkopen,straatartiesten optreden.Toeristen worden hier talrijk gepluimd.De “authentieke” gauchoshops vind hier op elke hoek van de straat, het is hier trouwens zeer trendy om je te kleden als een gaucho.
Na te hebben gegeten in de top der pizzatenten van Buenos Aires, Pizza Rey dat de naam zeer zeker verdient.Ik ben niet echt een pizzafan maar daar ging alles er goed in.Rond 1 uur hadden we afgesproken in Santhelmo met 3 meisjes, een van de vele tangowijken waar Carlos Gardel, een van de bekendste zangers in de Argentijnse tangogeschiedenis, kind aan huis was.Renzo had de meisjes leren kennen in de Panupichu, de bekende Inca ruïnes in Peru.We kochten enkele flessen Gancia,te verkrijgen met Citroen extract om de smaak te neutraliseren,zeer lekker maar oh zo gevaarlijk.Eerst gingen we naar een vriendin haar huis om te aperitieven, nadien zouden we afzakken naar een universiteitsfeestje een beetje verder.De sfeer was goed, de meisjes mochten er zijn.Ik voelde me verdomd goed aan de andere kant van de wereld, de gesprekken gingen over film, muziek en naarmate de avond vorderde werden ze steeds”dieper”.De problemen met de ouders, vriendjes, onbeschreven regels in Buenos Aires.Bijvoorbeeld: zo zou je als meisje de politie niet in de ogen mogen kijken want anders denken ze dat je met hen wilt neuken.Na de 2 de fles en een gezicht meer werd het tijd dat we eens naar het feestje gingen.Geen Cumbia, de populaire dansmuziek, maar rock, electro werd tot mijn grote vreugde gedraaid.M’n executie is dus nog even uitgesteld.De gemiddelde leeftijd was ongeveer 20 jaar.
Contact zoeken is niet moeilijk ,je hoeft gewoon te zeggen dat je fan bent van Boca ,en het gesprek is begonnen.Ik heb telefoonnummers uitgewisseld met Maria ,eerlijk waar een wreed schoon kind, om als ik nog eens in Buenos Aires ben naar de Boca te gaan kijken, volgens haar een groot feest .
Rond 6 uur namen we afscheid en namen een taxi naar ons hotel.We werden afgezet aan de obelisk, 200 meter van ons hotel.Na 2 pancho te hebben verorberd, te vergelijken met een hotdog, zetten we aan.Langs de straat lagen clochards, een groot probleem in Buenos Aires, ingeduffeld in bergen vodden.10 meter van het oudste theater en meest bekende waarvan de naam me nu ontglipt werden we lastiggevallen door 3 achtienjarige junks.Eerst vroegen ze achter 2 peso,toen we ze probeerden af te wimpelen werden ze agressief en beginnen ze te graaien naar je portefeuille door je te duwen, je bij je nek te pakken of te schoppen als het voorgaande niet lukt wat bij Renzo het geval was, ik was al gaan lopen.De kunst is je vooral groot te houden en je niet te laten doen.Daar ging m’n illusie van een perfect avondje uit, het is natuurlijk ook een deel van het leven in de stad.

vrijdag 18/08/06

Heb vandaag geen school, zoals elke vrijdag .Het is de eerste dag dat ik niks te doen heb .Al naar Clockwork orange gekeken, Spaanse taal een beetje bekeken en het is nog maar de voormiddag.Ik vraag me af wat de dag zal brengen.Morgen vertrekken we voor 4 dagen naar Buenos Aires.Een beetje de toerist uithangen vermoedt ik.

Om 4 uur had ik afgesproken met Lorena op Plaza Independencia, het grootste en meest populaire plein vooral bij het jonger volk.Bij goed weer en dat was vandaag het geval is het overvol: koppeltjes, zatte tieners, acrobaten, zigeuners die van alles proberen aan te smeren en ook drugs verkopen, het park heeft daardoor slechte reputatie.Na de vriendin te hebben afgezet op haar werk, een klein klerenwinkeltje, hebben we een terrasje gedaan ondertussen brabbelend in het Spaans met een Engelse ondertoon.Het handige aan Lorena is dat zij al veel vrienden heeft gehad die juist hetzelfde hebben gedaan als mij, een Amerikaan en een Duits meisje, ze is dus geduldig en helpt me met m’n Spaans.Ze is zeer klein voor een 20 jarige te zijn en ze heeft een onschuldig gezichtje maar haar karakter is net het tegenovergestelde, ze weet zeer goed wat ze wilt.Normaal ging ik met Alberto, m’n vader, een typische Argentijnse broek kopen in een speciaalzaak voor een deftige prijs, niet de prijs die je als toerist betaalt in de Pietonal, de veldstraat van Mendoza.Maar Lorena wist de winkel ook zijn dus zijn we na het drankje afgezakt naar daar.Een 1 uur en 30 min later en een broek rijker stonden we al voor het huis van een vriend ,Fabi,een don juan eerste klas,die het de vorige avond iets te bond had gemaakt en nog altijd een kater had.Terwijl we ons hadden neergevlijd op een terras , werd ik overspoeld door het Spaanse vocabularium aan schunnige woorden die Lorena en Fabi me aanleerden in ruil dat ik hun de Belgische aanleerde.
Rond 9 uur scheiden onze wegen zich.Ik en Lorena gingen op zoek naar een andere bushalte doordat er een grote staking was met veel gedans en getrommel, de leraren wilden een hogere pré. Fabi ging zijn roes verder gaan uitslapen zodat hij vanavond terug kan beginnen.
Er was vanavond een leuk feestje met een fotograaf van Rollingstone, ik vind het spijtig dat ik niet kan.
Na de verkeerde bus te hebben genomen, doodsangsten te hebben uitgestaan, thuis geraakt te zijn, gegeten te hebben en de hond naar de oudjes te hebben gebracht was ik behoorlijk kapot.Men familie zijn gelijk vleermuizen, overdag hoor je ze niet maar s’avond zitten ze propvol energie.Ik zeg iedereen gedag en trek me terug om dit berichtje te schrijven.Het is nu 12 uur en morgen om 5 uur eruit voor Buenos Aires.

Donderdag 17/08/06

Ik had maar 1 uur les en 1 uur test.Het eerste ging me goed af, het tweede iets minder.De testen zijn hier niet moeilijk.Het zijn vooral meningsvragen met een scheutje kennis in .Maar omdat ik de kennis niet had ging het me niet af.Na de les ben ik nog even nagebleven, het gewoonlijke socializen.Je moet vrienden maken,dat hou ik altijd in m’n achterhoofd of op z’n minst zorgen dat ze je kennen.Dat begint al aardig te lukken.
Na eten, zelfgemaakte ravioli’s, had ik afgesproken met William, de jongen van Zweden, we hebben als 2 groentjes de stad verkent, gepoold, een pintje gedronken, ervaringen uitgewisseld.Het is een toffe kerel, woensdag ga ik samen met hem Tango les volgen in het centrum.

woensdag 16/08/06

Rond 9 uur s’morgens waren Renzo en ik al op de baan in zijn auto, dat de naam krot verdient, om eerst Pancho, een van zijn beste vrienden en een aardige kerel, op te halen en daarna naar een van de vrienden zijn huis te gaan om daar de auto te laten en met 2 andere auto’s te vertrekken.Want de bodega’s bevinden zich op het platteland, ongeveer een uur en half rijden van het centrum.Met 8 waren we mezelf erbij gerekend, klaar voor een multicultureel uitstapje, met het vlees, groentjes, paté in de achterbak kon het alleen maar een aangenaam tripje worden.De drank zouden we op een van de bodega’s kopen, dat spreekt voor zich.Dezelfde muziekstijl creëert een band, de Beatles stond op en iedereen zong mee.Een mooi moment.Persoonlijk had ik geen groot spel verwacht, een kleine boerderij waar de boer in een schuurtje achter zijn huis een beetje wijn maakte en verkocht aan gierigaards zoals ons.De eerste bodega en wat later bleek allemaal werd bewaakt door security, die de naam van de chauffeur wilde weten en het aantal passagiers.De eerste was een mastodont van een paleis ,de magazijnen verscholen achter een mooi goudkleurig tintje.Met een prachtig uitzicht op de bergen.De bodega heette Norton, een zeer gekend merk die exporteert naar Europa, vooral naar Nederland.Het is vooral bekend voor zijn wijnen.Er is nog een andere Bodega(naam vergeten) die meer bekend is maar die specialiseert zich in Champagne.Het gebruikelijk is, omdat in de andere bodega’s hetzelfde wordt toegepast, dat je eerst een glaasje witte wijn proeft, meestal chardonnay, dan rode met de nodige uitleg .Daarna krijg je een rondleiding door de Bodega, van druif tot fles.
De rondleiding van de eerste bodega was interessant.Het tweede was nog ok, het derde pitten.
Na de tweede bodega gingen we naar een van de vrienden zijn vakantiehuis en ontkurkten daar de wijntjes die we hadden gekocht, roosterden het vlees, maakten toostjes met het brood die we onderweg hadden gekocht en daarna heb je dat heerlijke volle gevoel.Doordat ik niet meer scharrel tussen de 3 hoofdmaaltijden door heb ik dat gevoel veel.Het was rond 3 uur wanneer we aanzetten naar de laatste bodega.Het mooiste voor het laatst zo bleek.De bodega was ontworpen door een Franse architect en had veel weg van een piramide.Na de drink, rondleiding en afscheid terug in de auto beland te zijn reden we richting Mendoza waar ik had afgesproken met m’n zus en wat later bleek ook haar vriendinnen.
Na de film en de vriendinnen een goede nacht te hebben gewenst, die beter meevielen dan verwacht, namen we de trolley naar huis waar ik tot het besluit kwam dat ik een test had tegen de volgende dag.
De nacht is nog lang…

dinsdag 15/08/06

De bus te laat naar school genomen, kwam dus 10 minuten te laat op school, ondertussen heeft Lorena een berichtje gestuurd dat ze in klas 16 zat .Er zijn 5 verschillende groepen van Engels en maandag en donderdag komen die samen in de grote Aula om les te krijgen van Mrs Gandur, de headmaster van Engels.Ik schat dat er ongeveer een stuk of 10 leerkrachten zijn die elk ofwel fonetiek, grammatica, literatuur of de taal Engels(Idioma Ingles)zelf geven Nu kregen we les van een zeer toegewijde, Engelse leerkracht.De beste volgens Lorena en haar vriendin, die heel dominant deed, volgens Lorena is dat de manier van versieren hier.Mij stootte het eerlijk gezegd af.De bitchy types zijn nooit m’n favoriet geweest.Na de 2 uur les had ik normaal 2 uur grammatica waar de test zou plaatsvinden dat ik niet geleerd had.De test over de teksten is donderdag wat iedereen blijkbaar wist buiten mezelf.Terwijl m’n medecompagnons grammatica aan het zwoegen waren voor de test zijn ik en Lorena naar de bibliotheek gegaan om een paar boeken voor me te huren.Clockwork Orange van Anthony Burgess kwam er als beste uit samen met The Old Man and The Sea.De man die ons bediende kende Ernest Hemingway niet, terwijl Lorena hem in het Engels aan het uitschelden was voor “stupid, stupid boy”stelde hij voor dat we zelf gingen zoeken wat we wilden.Wat vrij ongewoon is want normaal moet je je boek opgeven dat je wilt en gaan de bedienden erachter.
Morgen heb ik vrijaf omdat het een of andere feestdag is en gaan Renzo, zijn vrienden en ik wijn gaan proeven in een Bodega, de plaats waar de wijn gemaakt wordt.We maken er een daguitstap van..

maandag 14/08/06

Om 7 uur opgestaan om naar de les te gaan.Vandaag ben ik een volledige week in m’n nieuw gastfamilie.Alberto is naar Buenos Aires voor zaken.Op school een beetje gesocialized met de mensen .Langzaamaan begin in een aantal namen te kennen.Paul een jongen van 28 jaar die in m’n klas zit komt van Luxemburg, hij heeft hier een vriendin, leren kennen in Bolivie en is daarna naar Mendoza afgezakt.Hij heeft zijn haar rood geverfd omdat hij zich verveelde dit weekend.Na school ben ik samen met Lorena m’n papieren in orde gaan maken.En daarna zijn we samen met Anke iets gaan eten in een bistro dat vrij vertaald “ recht in de mond “noemt .Je kunt er spotgoedkoop eten .Ik nam een Limo simple, een giant van een sandwich met 2 biefstukken, sla, gesmolten kaas en tomaten.Heerlijk.M’n medecompagnons stelden zich tevreden met elk de helft van een pizza.Tegen morgen heb ik 2 testen.1 over de passive voice,theory/practice.l.Nutteloos om te leren omdat het vooral theorie is die ze vraagt bestaande uit een boek.En 2 teksten, van Harris en Donald Murray, redelijk interessant.
Nog moe van gisteren kruip ik nu vroeg onder de wol, morgen een nieuwe dag …

zondag 13/08/06

Nog moe van de vorige nacht vertrokken we, de Recchias en ik naar wat zij noemen “de Club”waar de hele familie 2 keer per maand samenkomt.Vandaag is het Dia del Nino ,dag van het kind en in Parc de Cuyo , een 300 ha groot park dat volgestouwd is met planten van de hele wereld en waar overigens mijn unief zich bevind, is er een ganse dag optredens, live mee te volgen via de plaatselijke tv zender.Normaal ging ik met Pablo en zijn vrienden in de bergen gaan stappen maar de familie heeft hier voorhang wat ik eigenlijk niet zo erg vond .Ik was toch niet in staat een berg te beklimmen.De club bevindt zich ongeveer een halfuurtje rijden van ons huis.In een rustige wijk aan de rand van de stad .Het bevat een zwembad, een tennisveld, een voetbalveld kortom het nodige voor de jeugd om zich niet te vervelen.Verder zijn er 5 verschillende plaatsen men Asado kan doen.Want dat is wat er vooral gedaan wordt .Eten en drinken.Elk deel van de familie pakt iets mee zozat je een mooie verscheidenheid aan eten en drinken krijgt.De familie is er eentje die perfect past aan de Middellandse zee.Wijn, olijven, vlees meer hebben ze niet nodig.Er was een verre neef aanwezig uit Lissabon die gevlucht was voor de oorlog samen met zijn vrouw.Hij had als presentje een waterpijp mee dus iedereen van de familie kwam langs en begon te sleuren.Dat best grappige situaties opleverde.Op Dia del Nina krijgen de kinderen cadeaus en ik kreeg deodorant van een van de oma’s .Iedereen was trouwens behoorlijk blij me te zien .Naarmate de dag vorderde werden ze behoorlijk handtastelijk, ze konden het allemaal niet laten om in m’n haar te wrijven wanneer gelegenheid zich voodeed.Er waren 3 nonkels en 4 tantes, alle grootouders en ongeveer 7 neven en nichten aanwezig.1 van de nichtjes werd de “schone” genoemd en toen ik toekwam begreep ik waarom.Ondanks haar leeftijd, wat 14 is, zie je dat dit meisje toekomst heeft in de modellenwereld.Niks tegen de Recchias, maar ik had niet gedacht dat ze een dergelijk schoonheid konden voortbrengen.
Lekker poef en een beetje licht in het hoofd werd het stilaan avond .Nadat opa zijn band was gemaakt ,wat ongeveer een uur duurde doordat in de hele omtrek geen tankstation te bespeuren was en het dan maar lieten doen in een arme wijk door een kerel die de band plakte met plakband,was het tijd om naar huis te gaan.
Na een film, een scheut maté en iedereen een goedenacht te hebben gewenst wou ik onder de wol kruipen maar Renzo nodigde me uit om een pint te gaan drinken in het huis van zijn vriendin.Het was 11 uur .

een berichtje naar mijn huisje weltevree

Hola Belgica! Ik laat mijn adres hier achter voor diegene die willen...
Calle Garcilazo de la Vega 371
Cochabamba Bolivia
en ook mijn telefoonnummer: 00-591-4289027 ( let wel op: in Bolivia is het 6 uur vroeger)
Jullie liggen nu lekker te ronken in jullie bedjes terwijl ik dit berichtje zend!
Adios Belgica... Veel groetjes uit het verre Bolivia... Kus Eva

een berichtje naar mijn huisje weltevree

Hola Belgica! Ik laat mijn adres hier achter voor diegene die willen...
Calle Garcilazo de la Vega 371
Cochabamba Bolivia
en ook mijn telefoonnummer: 00-591-4289027 ( let wel op: in Bolivia is het 6 uur vroeger)
Jullie liggen nu lekker te ronken in jullie bedjes terwijl ik dit berichtje zend!
Adios Belgica... Veel groetjes uit het verre Bolivia... Kus Eva

een berichtje naar mijn huisje weltevree

Hola Belgica! Ik laat mijn adres hier achter voor diegene die willen...
Calle Garcilazo de la Vega 371
Cochabamba Bolivia
en ook mijn telefoonnummer: 00-591-4289027 ( let wel op: in Bolivia is het 6 uur vroeger)
Jullie liggen nu lekker te ronken in jullie bedjes terwijl ik dit berichtje zend!
Adios Belgica... Veel groetjes uit het verre Bolivia... Kus Eva

een berichtje naar mijn huisje weltevree

Hola Belgica! Ik laat mijn adres hier achter voor diegene die willen...
Calle Garcilazo de la Vega 371
Cochabamba Bolivia
en ook mijn telefoonnummer: 00-591-4289027 ( let wel op: in Bolivia is het 6 uur vroeger)
Jullie liggen nu lekker te ronken in jullie bedjes terwijl ik dit berichtje zend!
Adios Belgica... Veel groetjes uit het verre Bolivia... Kus Eva

Mijn achterstand inhalen....

Op een vroege zondagavond in augustus ergens in Bolivia namelijk in de bloemenstad. Het kurkdroge landschap in de altiplano heeft net een flinke vlaag regen gekregen. De goden zijn goed gezind. De eerste regen sinds mijn aankomst. Ik ben dolgelukkig, eindelijk gedaan met het vele stof op de wegen... Cochambamba is een bruisend stadje van unos 800.000 inwoners. De bevolking wordt vertegenwoordigd door vele etnische groepen zoals Indios, Spanjaarden,Europeanen en een mengeling van dit alles... Op elke hoek van de straat vind je kraampjes met snoepgoed en andere lekkernijen, vers geperst sinaasappelsap, juwelen of het welgekende artisanaal indianenwerk... Ook de ijskraampjes doen het hier goed! Gelukkig ben ik niet dol op ijsjes anders was mijn doodvonnis getekend (je moet weten dat een ijsje slechts een halve euro kost). Alles is hier abnormaal goedkoop, ik vrees dat ik als gierig kreng terug naar Belgie keer. Maar zorgen voor morgen...Nu is het hier winter en overdag 28 graden,`s nachts daarentegen is het rond de 5 graden. Maar klagen over het weer zul je me niet horen doen... Mijn huis is gelegen in de buitenwijken van Cochabamba, zo´n 15minuutjes met de taxi ( het openbaar vervoer zijn truffi´s , een gemeenschappelijke taxi en micro´s , kleine busjes). Voor de Cochabambanen(?) is mijn home zeer ver gelegen, voor mij is het, vergeleken met Rostraat 6, downtown. Mijn huis wordt door de plaatselijke bewoners the girlmasion genoemd. Dit vanwege de vrouwelijke inwoners en zijn grote oppervlakte. Mijn zus Kenya die nu in the US vertoeft met AFS,had volgens mij een beetje de naam van... Met vijf honden is het wel noodzakelijk een grote tuin te hebben... Mijn Gezin is erg warm, drie vrouwen ondereen dak is dolle pret! Mijn mamaj is een lieve vrouw, ik voel me erg op mijn gemak bij haar. Ze spreekt goed engels dus misverstanden worden vermeden! Mijn kleine zus Beba helpt me vaak met mijn spaans en lacht mij ook uit! Ze is 15 maar heeft de mentaliteit van iemand van 12. Toch blijft ze mijn zus, ook al is mijn geduld soms ver te zoeken.... Wat me opvalt is dat de familiebanden zeer sterk zijn. Bij mijn opa, een goedlachse grijzaard met een hippe zonnebril voel ik me goed op mijn gemak! Mijn oma is momenteel op reis naar Lapaz en komt morgen terug... Naart schijnt een vrolijke tante te zijn. Ik ben benieuwd... 2 van de 3 ooms wonen ver weg( in Mexico en in Lapaz) Mijn andere oom, koko is meer een serieuze man, Paula, zijn vriendin daarentegen is een lolbroek eerste klas!Nu genoeg familietalk... Eerste twee dagen school gelopen in een jongenscollege, veelbekijks...ik ben dan ook de gringa...twas echt ´kapotlachen´ ( zoals vanhove zou zeggen..) Wat mijn aandacht trok was hoeveel gezag de leerkrachten uitoefenen.Bij ons op school(Belgica)was dat soms ver te zoeken. Vrijdag naar mijn ´definitieve school´ gegaan. Tiquipaya College , een rijkelui school :mooi gelegen tussen acalyptusbomen, groenen sportvelden , uniform valt nog goed mee ( ik heb al erger gezien). Het schoolgebouw lijkt op het witte huis, het is niet voor niets een Amerikaanse school. Mijn Spaans gaat goed! Ik versta al verdacht veel en ook het spreken lukt stilletjes aan... Vandaag ben ik naar de kerk geweest. Mijn familie gelooft enkel in god niet in heiligen, maagden of andere personen waarin je kunt geloven. Euhm ik weet niet goed wat ik erover moet denken... Een priester vertelde honderuit over vanalles en nog wat, af en toe weerklonk gelach in de zaal. Van een bijbel was geen sprake... Misschien ga ik volgende week opnieuw (goed om mijn spaans te oefenen). Zaterdag naar de markt geweest: drie welgeteld! Cochabamba is dan ook gekend om zijn vele marktjes! Vrienden maakt lukt vlotjes (zoals mijn broertje ook zegt,toch ben ik op mijn hoede dat ze niet uit zijn op mijn centjes of andere zaken....) Elke dag spaanse les met mijn amigo de Belgica. Een schat van een profesora met het hart op de juiste plaats. In Cochabamba zijn momenteel 4 AFS´ers, felix y yo, australier en een duitser die ik nog niet heb ontmoet... Ik ben dolblij dat ik met een Gentenaar in Cochabamba zit, het doet deugd omaf en toe eens Gents( ahmahm) te klappen!Belgieland, ik laat vlug weer iets horen... DIT WAS EVA uit BOLIVIA! En voor mijn klein blond guapo broertje Floriane, een gelukkige verjaardag!!! 16 ole!

zaterdag 11/08/06

Er waren ongeveer 8 vrienden, hoofdzakelijk mannelijk en 1 liefje, op de asado.Het Belgische bier vloeide rijk zoals ook de Fernet Blanco, een typisch Argentijnse sterke drank die aangevuld wordt met cola om de bitterheid te neutraliseren.Gevaarlijk goedje om te drinken want je proeft het percentage alcohol niet dat lieten veel van Renzo zijn vrienden zien,die behoorlijk tipsy werden naarmate de avond vorderde.Het waren hoofdzakelijk jongens van de gegoede middenklas.Elkaar leren kennen op de middelbare school en allemaal behoorlijk close met elkaar.Ongeveer hetzelfde wat ik thuis heb gelaten.Het avondmaal werd bijzonder laat verorbert, ongeveer rond 1 uur .Wat hier niet abnormaal is, vooral voor jongeren die daarna rond 4 uur aanzetten om te gaan feesten.Velen vertrokken kort na de asado maar 3 bleven over, je raad het nooit, de jongens die het meest tipsy waren.Mezelf niet meegerekend .Rond 4 uur zetten Renzo,Gabriel ,Marco en ik aan om te gaan feesten in een club “Geo”, te vergelijken met La Cuenta in Gent maar je moet inkom betalen, 20 pesos dat gelijk staat met 5 euros.De jongens weigerden te betalen zoals ze altijd doen.Deze keer hadden ze geen geluk, hun alternatieve ingang werd deze keer bewaakt .Een uur later waren ze nog altijd op zoek naar een andere manier.Betalen weigerden ze, het geld hadden ze maar je bent jong en rebels.Ondertussen verorberden ze een aantal drankjes.Het liefje van Renzo was ook van de partij, in Argentinie een catch vanwege haar Europese look maar in Belgie niks speciaal.Ze was trouwens behoorlijk handtastelijk wat me nu voor 1 keer ongelofelijk stoorde.Jaloezie is even gevaarlijk als alcohol maar nog gevaarlijker als ze samen van de partij zijn.1 vriend was al naar huis.Ik,Renzo en zijn vriend bleven over .De laatste behoorlijk pissed off omdat z’n vriendin boos was omdat hij een meisje had nagekeken.Behoorlijk gek allemaal.Rond 6 uur namen ik en Renzo de Trolley richting onze casa.Ik vind het een prestatie: een ganse nacht op zoek gaan een goedkope manier om te feesten om uiteindelijk niks te hebben tedaan, ik vond het allemaal best grappig. De volgende keer kan het alleen maar beter worden.Rond 6 uur was er een etentje met de andere AFS ‘ers .Best gezellig .Het is tof eens iedereen zijn misère te aanhoren.Sommigen slapen met een 12 jarige op de kamer, moeten hun ondergoed zelf wassen of wat ze doen op school vinden ze nu al verschrikkelijk en er is nog maar een goede week gepasseerd.Degenen die gekozen hebben voor het middelbaar onderwijs zitten met kleine pagadders opgescheept die amper tot hun schouders komen.Ik heb de Thaise en de Duitser ontmoet die hier nu al 6 maanden zitten, ze praten overigens beiden perfect Spaans, hopelijk zal het voor mij hetzelfde zijn.
Nu is het ongeveer 4 .30 s’nacht, Paola, Renzo zijn liefje is hier .Er wordt hier vooral s’nachts geleefd. We hebben allemaal gezellig naar Matchpoint gekeken.Er is een videotheek naast ons huis, dus aan films geen gebrek.Ze doet afstandelijk, ik geloof dat ze zich niet echt op haar gemak voelt .Het is maar goed ook.

vrijdag 10/08/06

Vandaag, een schoolvrije dag had ik afgesproken met Pablo om de stad te gaan verkennen en ook met Lorena om alles in orde te maken voor m’n cursussen.Om 2 uur met Lorena en om 4 uur met Pablo.Doordat ik samen met Renzo naar de stad ben gegaan om een koffietje te drinken op de boulevard,wat een beetje uitliep, kon ik onmogelijk op tijd zijn voor m’n afspraak met Lorena.Ik probeerde haar te verwittigen maar haar padre nam op en Renzo verklaarde dat ik het niet kon halen .Toen ik juist wou starten met men napje, een uurtje later, belde een boze Lorena me op en vroeg waar ik bleef.Je ziet, overal komt het fenomeen communicatieruis voor.Pablo en zijn 2 andere vrienden, Steve en Diego hebben me de spots getoond waar de jongelui hun tijd verdoen, Je hebt zelfs een magic-kaart clubje in Mendoza.
Pool en naar de stad gaan, rond hangen meer bepaald, zijn volgens mij het populairst.Vanavond geeft Renzo een asado voor zijn vrienden en daarna gaan ze uit en ik mag mee.Toen ik rond 8 uur van de stad naar huis ging heb ik de verkeerde Trolley genomen.Het leven begint hier s’avonds en er was geen plaats vrij voor de bus die voor mij bestemd was.Wist m’n huis ook niet goed zijn, even een spannend moment maar ik ben er geraakt.

Donderdag 08/08/06

Het Internet ten huize Recchia werkt nog altijd niet .Ik zal straks naar een Internetcafé gaan en dit verslagje doorsturen.Ik ben vandaag samen met Lorena, een meisje van Engelse les en Pablo naar het sportcentrum van de universiteit gegaan om me in te schrijven voor allerhande sporten.Als ik 8 peso betaal per maand, ongeveer 2 euro’s, kan ik muurklimmen, schermen, atletiek, karate, judo en nog een paar beoefenen.Wat nodig zal zijn want het eten smaakt me hier te goed.Graciela, men mama is een goede kokkin.Maar op elk hapje doet ze een ton olijfolie.Heb al een heleboel Argentijnse specialiteiten voor m’n neus gehad en ze bevallen me allemaal.Ben vandaag voor het eerst heen en weer gekeerd met de bus.Lorena woont ook in Las Heras dus heb ik er nu een buscompagnon bij.M’n ouders zijn wel, wat typisch is voor Zuid-Amerika, bezorgt .Vandaag ben ik 2 keer gebeld .1 keer tijdens het heengaan en 1 keer tijdens de terugweg.Ik heb me voorgenomen dat het cultuurbepalend is en me er niet aan te ergeren.Het is nu 3 uur, juist klaar met het middageten en iedereen maakt zich klaar voor de siësta .Ik ook…
Vanavond komen er vrienden eten, speciaal om me te zien .Ik zal me waarschijnlijk net hetzelfde voelen als de obelisk van Buenos Aires.

gastfamilie

Men nieuwe gastfamilie woont in Las Heras, aan de rand van de stad aan Calle San Martin ,de hoofdstraat die heel erg lang is.Een halfuurtje met de bus van de universiteit.Renzo, men 3 jaar oudere broer is m’n kamergenoot.Zonder overdrijven kan ik zeggen dat m’n gezin welstellend is .Een zwembad, bar met de nodige liquide, meer bepaald alcoholische.M’n papa Alberto heeft een bedrijf dat bieren verkoopt, hij drinkt het zelf niet, wijn is meer zijn ding . Per dag verorbert hij en z’n vrouw,Graciela een fles. Ik heb het gevoel dat Alberto vooral Heineken verkoopt want Renzo zijn kamer hangt vol met posters, klokken, ansichtkaarten van het bier.Ook in de bar is Heineken talrijk aanwezig hetzelfde met Stella Artois .Graciela is huisvrouw.De kook, was en plas is haar territorium.Zij en Alberto kunnen geen Engels en met hen is de communicatie een beetje troebeler dan met de jongeren van de familie.Maar ik doe m’n best.
Antonella m’n zus is een jaar jonger dan mij, zit in het laatste jaar van haar middelbaar en is volop aan het puberen .Persoonlijk ik vind dat ze een nogal kinderlijke ingesteldheid heeft.Ze is bijvoorbeeld verzot op spongebob en Winnie de Pooh.Swoat, ieder zijn ding natuurlijk.
De mascotte van de familie is Pierra ,een witte labrador die door iedereen is geliefd en die rijkelijk gevoed wordt .Hij is perfect afgericht, zo kan hij de krant gaan halen.Net zoals in de films.

Het begint langzaamaan tot me door te dringen wat ik aan het doen ben .Ik krijg zoveel indrukken voorgeschoteld dat ik er geen weg mee weet .Ik laat alles op me afkomen en probeer vooral niet te veel na te denken .Tot nu toe is dat volgens mij de beste methode.

woensdag 09/08/06

Ik heb vandaag voor het eerst de bus genomen.Het Spaans gaat traag vooruit maar ik kom er wel, Engels is momenteel meer de voertaal.Ik heb 12 uur les per week.Ongeveer 3 per dag en vrijdag heb ik vrij, ben dus bezig met het zoeken naar een tof tijdverblijf.Je kunt hier zelf Thai Chi doen, maar dan moet je een uur met de bus.Het probleem is dat in Las Heras er niet zoveel cursussen en sporten te doen zijn.Het wordt dus nog even zoeken.Ik sta open voor alles.Men klasgenoten zijn vriendelijk en behulpzaam.Ze helpen me met het zoeken naar de juiste nota’s.De lessen zijn nog cava.Ik heb grammar van een variant van Mr Deknock.Een echte karikatuur met opgetrokken wenkbrauwen en zoals Deknock feilloos uitgedost.Hij vergroot altijd zijn bewegingen, het is een genoegen hem aan het werk te zien .Ik vermoed dat hij in een vroeger stadium opera’s deed deels omdat hij niet kan zwijgen over soap opera’s.Hij is al van gezegende leeftijd, zijn moeder was Belgisch en had de naam Martens of Mertens.
Heb m’n eerste telefoonnummer in de wacht gesleept voor m’n téléfono mobil die ik gekregen heb van m’n familie .Vrienden maken is hier net hetzelfde als een meisje versieren.Eerst moet je er aandacht aan besteden en op een gegeven moment knakken ze en willen ze afspreken als ik het heel cru uitdruk.Berg beklimmen, maté drinken met de vrienden, naar calle aristides villanueva gaan om te feesten zijn een van de vele bezigheden waarmee de jongeren van Mendoza zich bezighouden.

Rond 4 uur ging ik met m’n zus geld gaan afhalen en waarna we even slenterden door de stad.Rond 6 uur keerden we terug maar we hadden onze stopplaats gemist doordat de trolley, een variant van een tram, boordevol zat en we niet konden passeren.Eindelijk uit de trolley realiseerden we ons dat we midden in de plaatselijke getto zitten .Mas problemas, zusje is bang, begint te wanhopen in het Spaans.Na een goed uur te hebben gewacht op de trolley die maar niet komt en al meerdere malen benadert geweest te zijn door onzuivere types die vragen achter een stuiver worden we eindelijk gebeld door Renzo, het is ondertussen al donker, die al een uur aan het zoeken is naar ons.Het is goed dat ik dit voorvalletje nu meemaak want ik was me niet echt bewust van de gevaren in een grootstad, ik voelde me teveel toerist, nu besef ik dat ik er leef. Het is tevens ook de 2 de onveiligste stad is na Buenos Aires wat je niet zou zeggen als je er rondloopt .Ze raden me ook af om m’n fototoestel mee te nemen in m’n rugzak voor het gevaar van zakkenrollers die er blijkbaar talrijk aanwezig zijn

Dinsdag 08/08/06

Nu kom ik juist van m’n eerste dag Engelse les op de Universiteit. 2 uur Idioma Ingles II en Grammar II. De eerste schooldag viel nu ik terugkijk goed mee.Het geploeter gebeurde vooral tijdens de weg naar de klas, lokalen zijn onvindbaar, m’n Spaans nog niet onder de knie, etc.Vandaag waren het vooral de gebaren die het werk deden.Maar ik ben er geraakt weliswaar telkens 20 minuten te laat .
Ik zit telkens met nieuwe klasgenoten, dus vrienden maken zal niet simpel zijn.Vandaag zat ik naast Pablo, een jongen die aanbood om me privé-les Spaans te geven en me wil helpen de juiste boeken te vinden, een potentiële vriend.Globaal gezien zijn er veel meer meisjes dan jongens op het unief, vrouwen beseffen blijkbaar beter dan jongens dat taal alles is.Het gros van de jongeren zijn zwartharig en hebben typische mediterrane trekken, daarna volgen de indianen en dan de rest, mensen zoals ik.Toch val ik op, door m’n blonde haar neem ik aan.Ik hoor als ik door de gang loop veel gegniffel achter me .
Het is 4 uur en Renzo is naast me aan het slapen, de siësta is een traditioneel gebeuren bij de familie Recchia en ik kan ze geen ongelijk geven…

trippen in Argentinia

Aangekomen in Buenos Aires om 20.00u plaatselijke tijd .5 uur verschil met ons moederland.Geradbraakt en met vermoeide benen laten we ons leiden door de begeleidster naar de bus.
Die nacht slapen we in een klooster voor nonnen zonder verwarming.Er zijn Hollanders,Zweden,Ijslanders, Duitsers en vooral veel Amerikanen .Met z’n 200 zijn we .
Geen tijdsdruk, alles gebeurt op het gemak.Het heeft veel weg van een commune.Mensen hebben eerbied voor elkaar, ongeacht afkomst.Eindelijk een vreedzame maatschappij.
De communicatie gebeurt in het Engels.De meeste praten een handvol Spaans : hola, como estas en daar stopt het.De volgende morgen worden we verdeeld in groepen per provincie .4 gaan er naar Mendosa: William(Zweed),Ali (USA)en Anke(Belg)en ik.Vrienden maken is hier makkelijker dan een scheet laten.Na een citytrip door Buenos Aires zijn we al verder gekomen dan de formaliteiten en zijn er al groepjes gevormd.
Het enige wat een beetje tegenvalt, is de stad zelf .Het is 13°C dus in vergelijking met ons Belgische zomertemperatuur is dit de hel, ook deels omdat ik geen warme trui bij me heb en gekleed ben om 30°C te trotseren . Door de koude zijn er weinig mensen en de bomen zijn kaal,waardoor de stad een luguber uitzicht krijgt.De Bocca, de “must see” van Buenos Aires viel dik tegen .1 straat met een verlepte tangodanseres op de achtergrond en een paar straatventers en thats it.Er is al teveel aan geschaafd voor de toeristen. Het pink house, de woon-en werkplaats van de president, aan Plaza de San Martin was mooi maar niks meer en minder.Te hoge verwachtingen en het slechte weer geef ik de schuld voor de teleurstelling.De volgende keer in Buenos Aires zal zeker beter meevallen…

Die nacht splitsten we en gingen elk onze eigen weg.Diegenen die dicht bij Buenos Aires huisvesten bleven die nacht terplekke .De rest vertrok met een luxebus naar hun bestemming, meestal meer dan duizend kilometer verder.
De bus was een verademing om in te reizen, de zetel kon je transformeren tot een bed en je kreeg champagne .Waar ik en William aardig van profiteerden.

Mendoza

Rond 9 uur kwamen we toe op onze bestemming.Eenmaal uit de bus werden we vastgegrepen, bepotelt door enthousiaste ouders die wartaal uitten waar ik telkens met si op antwoordde.Voor mij stond Heidi me op te wachtten, een AFS-begeleidster .Ik zou 2 dagen bij haar en haar moeder blijven om dan af te zakken naar m’n vaste familie.De andere AFS’ers hebben al hun vaste familie.Ik prijs mezelf gelukkig .
Het ijs was rap gebroken .Een grapje van Joost D’hont en twas ik orde.De mama, Edith Schmidt, is lerares wiskunde en fysica en een schatje.Ze kookt non-stop, de vuiligheid die in het kleine huis zich opstapelt negerend.Ze geeft me les Spaans en voor de lunch heeft ze de Argentijnse specialiteit bereidt: Asado ,een soort barbecue maar volgens haar iets totaal anders.Voor de lunch hebben ze een koppel uitgenodigd. Een Belgisch meisje van Lier,Anneleen, die verlooft is met Nacho,een Argentijn.Ze gaf me raad en na het eten zijn Heidi en haar lief Juan ,het koppel en ik vertrokken met de auto voor een tocht naar de bergen.Daar hebben we Mate gedronken, een specialiteit en galletas…
Nu is het avond en Heidi wil met me monopolie spelen ,ik wil niet ,maar ik doe het toch … Morgen ga ik naar m’n gastfamilie.

Aankomst in het verre Bolivia

Donderdagochtend om 7.40 te Zaventem : het begin van mijn avontuur....
Mama, Ante en Joost zwaaiden me uit. Het afscheid was heel moeilijk! Een jaar lang zal ik de mensen die ik liefheb noch zien noch voelen noch horen.Het was een griezelige gedachte die op dat moment bij me opkwam...Vele traantjes vloeiden...Onze groep bestond uit 18 AFS-studenten uit alle hoeken van het land. We vlogen naar Bolivia via Amerika,waardoor de controle extra streng was!Onze eerste vlucht was van Brussel naar Atlanta, eenmaal daar aangekomen hadden we vertraging van 8 uur , we zetten onze trip verder via Buenes Aires,waar we weer 8 uur moesten wachten. Gelukkig viel onze groep AFS-ers heel goed mee zo werd de verveling vermeden.
ik zit nu in een internetcafe enmijn geld is op ik laat vlug weer iets horen...
sorry
adios
hou jullie goed