Maandag 23/10/06
M’n eerste normale schooldag sinds een week n’ half, de warmte is soms al ondragelijk, rond 10 uur bedraagt de temperatuur al 25 graden en het stijgt met het uur met een piek rond 2-3 uur.Eén de zaken hier, waar ik het meest van genoot vormen nu een van m’n grootste ergernissen,namelijk de bus met de hitte.De oude micro’s zijn vreselijk met hun dikke pofstoelen waarin je kont een bron van warmte wordt.Spijtig genoeg reis ik daarmee het meest ,hoewel de Trolle, een bus die werkt met elektriciteit en geen ramen heeft nog een graadje erger is, vanwege het feit dat het niet gemaakt is om warmte te trotseren maar koude.Ze zijn 2 de hands aangekocht in Rusland,het wordt tijd dat de overheid eens in het openbaar vervoer investeert.
2 maanden geleden ,toen ik aankwam was m’n prof historia de arte volop bezig met de maya’s,in het jaar 100 vr Christus te behandelen en nu zitten we in het jaar 1700, de tussentijd lijkt ze overgeslaan te hebben of ik was te druk bezig met opzoekwerk in m’n woordenboek.Vere Nice was er niet, de hoofdreden dat ik er op tijd was, dat meisje is nog nooit op tijd geweest.Ik gaf m’n hoop rond 12 uur op toen een pauze werd ingelast.Toen ik terugkwam van buiten, waar ik even lucht had geschept en een companera van Fotografie tegengekomen had, was ze er.Een halfuurtje later, puffend en zwetend uit de klas gekropen moest ik me reppen naar m’n ex-facultad, nog vlug een woordje gewisseld met haar en op weg.Lorena stond me op te wachten buiten, dat meisje is veel te vriendelijk, het klinkt paranoïde maar ik heb het gevoel dat ze iets in haar schild voert,alleen weet ik niet wat.Of ze is verliefd,wat ik niet echt waarschijnlijk acht of ze wil Engels leren via mij wat ook niet echt waarschijnlijk is want ze wijst me veel erop dat ik Spaans in plaats van Engels moet spreken.
Nadien afgezakt naar Spaanse les, het Duitse meisje komt niet meer wegens verscheidene redenen.Dus ik was alleen, perfect dus.Ik krijg privé les terwijl ik betaal voor een goedkopere group-les.Ik heb het Duitse meisje zaterdag gebeld omdat ze vroeg om samen uit te gaan.Ze woont in een klooster en heeft niet veel vrienden buiten monniken.Waarmee je niet eens samen een pint mee kunt gaan drinken.
Na ergerlijke bus doorstaan en thuis een versnapering gegeten te hebben moest ik het zwembad in, een zwembad is hier geen overbodige luxe.Het is noodzakelijk om de zomer te doorstaan.
M’n moeder en vader gingen s’avonds na een verjaardag,en ik zakte af naar Pol,waar hij eerst een concertje voor mij en een vriend van de facultad gaf samen met zijn roommate die trouwens perfect past bij zijn rol.Hij is rustig,goedgezind en vriendelijk,de perfecte eigenschappen.Pol wou vandaag naar Luxemburg terugkeren vanwege het al bekende”luddevede”,zijn vriendin wil hem niet terugnemen,hoewel het z’n eigen fout is voel ik medelijden met hem.
We keken naar een goed filmpje, allen met een glaasje wijn met de regen op de achtergrond, een ongewoon fenomeen hier.
Dinsdag 24/10/06
Vandaag heb ik m’n eerste les fotografia practica gehad,”werken met licht” was het thema,iedereen had zwarte,voor de achtergrond en witte doeken,voor het licht zachter te maken, mee, spiegels om een bepaald deel te belichten van het gezicht te belichten,elk om toer moesten werd geposeerd,mezelf inbegrepen, niet handig met het zonlicht recht in je ogen.Over de hele faculteit waren we verspreid, allen met spiegels en doeken in de weer.Daarna richting casa,het was over 15 uur.Pol belde later om te komen zwemmen,het was een snikhete dag.Later zijn we naar zijn huis geweest waar we Empanadas maakten,typisch Argentijns gerecht.Ik had vandaag Spaanse les maar was het rats vergeten.
Woensdag 25/10/06
Rond 8 uur s’morgens belde William om me eraan te herinneren dat we vandaag onze reis zouden afwerken, iedereen bellen, alles mooi uitschrijven, enz.Rond 11 uur begonnen we,maakten plannen en besloten om 2 december in plaats van 26 december te vertrekken.We zouden Eva ophalen in Buenos Aires en vertrekken meteen op tocht naar het zuiden met bus,trein en boot.De afstanden zijn beangstigend, duizenden kilometers gaan we op onze naam hebben.Maar de mooiste plaatsen bevinden zich nu eenmaal in het zuiden,de Gletsjers,Fin del Mundo, Puerto Madryn,Bariloche,..Veel keus is er trouwens niet, het noorden is een hel in de zomer dus blijft er alleen het zuiden over.Het vergt veel voorbereiding maar doordat we doorwerken gaat het goed vooruit,na middageten zijn we naar een reisagentschap geweest voor info te vragen:de goedkoopste bussen, de beste plaatsen,enz. We lasten om de 2 uur een pauze in waar we eten en zwommen. Rond 7 uur waren we beiden zo moe en was onze humor zo uitgeput en laag maar lagen we er altijd zo bij plat, dat we besloten een lomo te gaan eten in de stad.Eerst naar Intercultural waar William les krijgt en waar een receptie aan de gang was,het licht viel uit toen we binnenkwamen, hielden het dan maar voor bekeken en zakten af naar plaatselijke eettent. Waar de kelner een oude man met een fijn snorretje en een valse lach ons bediende,slaafs buigt met zijn zwart strikje en zijn witte blouse maar waar de lomos voortreffelijk waren.
Donderdag 26/10/06
Geen school
Rond 16 uur werd ik op de faculteit verwacht om m’n foto’s te ontwikkelen, door het tijdsgebrek moest ik de 36 fotos die dag trekken.Vroeg opgestaan, naar het park vertrokken, rondgelopen en tegen de middag thuis geraakt alvorens de verkeerde bus genomen te hebben die me naar de andere kant van de stad bracht.Door de warmte was ik zo moe en uitgeput van het wandendelen dat ik in slaap viel en tegen 20 uur wakker werd .M’n hoofd gloeide en voelde me zwak, Graciela concludeerde dat ik een lichte koorts had, dus bed in.Ik wou niks anders dan slapen.
Vrijdag 27/10/06
Vandaag m’n eerste formele compleanos van m’n buurmeisje die 15 wordt.Rond 22 uur gehuld in deftige kleren met een spanné broek die elk moment het kon begeven.Het was vooral uiterlijk vertoon,we waren bij de eregasten,hoewel ik niet weet waar ik dat aan verdient heb.We zaten bij de buurjongens, Renzo en ik.Het eten werd met veel vertoon geserveerd, de gastheer, een kennis van de opa aan de kant van Alberto is niet zo welstellend om het cru te stellen.Maar het feest moest hem een fortuin gekost hebben,zo zie je maar wat een vijftiende verjaardag hier betekent.Voor dat het feest goed op gang was zijn we vertrokken, Renzo had afgesproken met vrienden om samen uit te gaan en ik had niet zo veel zin om te blijven.Het enige dat me weerhield was de prachtige latina waar al m’n buurjongens gek van lopen en ze hebben groot gelijk.Met m’n roze Larph Lauren hemd,zwarte smokingbroek inclusief jas en met 1 peso op zak ben ik binnengeraakt in Carilo, een boliche, waarschijnlijk de grootste van Mendoza.Daar m’n lerares fotografie tegengekomen en enkele medestudenten.
Zaterdag 28/10/06
Met het hele gezin zijn we vandaag afgezakt naar San Luis ,een aangrenzende provincie ongeveer 200 km van ons huis.Morgen verjaardag een vriend van Alberto, we blijven het hele weekend bij hen.Hoewel ik niet zoveel gemeen heb met hun,zijn ze heel vriendelijk,ze zorgen dat ik niks tekort kom.Ik ben de gast en het is hun taak me op me gemak te voelen,ik denk dat de ouders de kinderen de opdracht hebben gegeven ons, Renzo en ik bezig te houden.De veel ouder uitziende zoon neemt ons s’avonds mee uit, het San Luis’e nachtleven in.Eerst naar een huisfeestje,luid gelach en vrouwelijk gegiechel,het was een hele klas,ze waren het niet gewoon om alcohol drinken en we zijn weggegaan voor er een orgie uitbrak.De ene helft was de andere aan het aflebberen, we moesten ons trouwens gaan douchen en veranderen van kleren als we naar een boliche wouden gaan.Het werd “Micano”,een statische blok met verf overgoten en een paar palmbomen ervoor,zeer populair bij 20 jarigen.Cumbia was de dans van de avond,ik probeerde maar hield het na een uur voor bekeken.Waarom heb ik in Belgie nooit geleerd hoe met een meisje te dansen? Hoewel ik toch argentijns vlees heb kunnen proefen zou ik graag cumbia kunnen dansen.Wat weerhoud me?Ik weet het niet ,misschien omdat het de saaiste muziekstijl is die je kunt inbeelden.
Zondag 29/10/06
Het middageten genuttigd met de 2 gezinnen, daarna alles in orde gemaakt voor het feest van die avond.Ervoor afgezakt naar een meer met de broer en Nicolas, gezwommen en gebruind terwijl de Nicolas de Don Juan uithangde,later speelden we voetbal op het gras,flirten met een groep plaatselijk schoonheden.3 uur later waren we aan het praten met een muzikant die op de verjaardag zou zingen,het was een grote verrassing.Het was een reus die tangos zong,later gaf hij me een van z’n cd’s gratis, het is een zakenman,hij geeft het gratis aan een Belg en iedereen koopt zijn cd’s omdat hij een sympatieke jongeman lijkt.Er waren ongeveer 30 gasten,de meesten vertrokken vroeg, omdat ze de volgende morgen moesten werken.Een paar grappige momenten waren toen de jarige van z’n stoel viel en een van de neefjes in het zwembad sukkelde.Ook toen de kelner begon te dansen, een grijsaard met een handvol tanden maar die met zoveel liefde zijn werk deed.Morgen zouden we naar de campo gaan,eigendom van de vriend van Alberto,1500 hectare.Het bevind ongeveer 100 km van San Luis,het is de echte campo niet zoals bij ons, waar pumas de baas zijn en struikrovers nog dagelijkse kost zijn.
Tuesday, October 31, 2006
Monday, October 23, 2006
18-23/10/06
Korte intermezzo
Antolla va ahora a Bariloche .Ella es muy nervosa porque ella no sabe como es bariloche. El pense que a bariloche ella no va a encontrar Joost pero va tambien a bariloche en la bagage .Muy facil y gratis.La otro possibilidad es que yo pongo una pelo de chicas,muy larga y tettas tambien y yo dice que yo soy antonella.
Antonella tiene el pelo corto ,como un hombre, muy lesbiana porque con el pelo parece un hombre, es un chiste , tengo un humor muy choto .Cuando Antonella este en bariloche voy a tener unas vacaciones muy buenas: voy a nadar en la piscina , tomar mucha cerveza y voy a salir mas porque ahora no voy a tener la hermana que dice todo el tiempo el mismo chiste. Por ejemplo: queres mas pan joost? Es miyo , quiero octupus con citron
Y lo mas importante yo me voy a broncearme .
Antonella va a extranar mucho a su hermano joost ;porque lo quiere mucho , pero el a ella no, todas las noches en los boliches va a pensar en su hermano y le va a mandar mensajes.
Y NO SOY LESBIANA
Un chiste mal de joost ,disculpame
Joost VA’ FA’ CULO (vai fai culo), ti voglio bene fratello ,anche se sei un po’ stronzo e coglione..
Voor m’n zus naar Bariloche ging ,thuis,kwam ze naar mij toen ik aan het schrijven was,ik typte terwijl ik aan het zeveren was eerste klas in het Spaans ,dit is het resultaat.Zij typte nadien ook een aantal zaakjes.Zeer vreemd als ik het opnieuw lees.
Deze week had ik geen school.Niet dat het veel uitmaakte.Want ik kwam van Chili in het midden van de week.Vrijdag van 10.30-12.30 zouden de ene uren in de faculteit zijn.Donderdag kwam ik op m’n vorige universiteit een vrouwelijke kennis tegen die me uit nodigde om die avond uit te gaan, wat ik ook wijselijk deed.Vrijdag stond ik zeer vroeg op,rond 7.30, ik had afgesproken met iemand in het centrum ,maar het vrouwtje kwam niet opdagen, licht geïrriteerd ging ik erna naar de faculteit waar ik tot de ontdekking kwam dat de leraar al een hele week ziek was.Moe vanwege de vele ontgoochelingen,de school is voor mij geen bron van kennis het is vooral een ontmoetingsplaats,ging ik naar huis om vervolgens een uurtje later terug te keren voor m’n Spaanse les, waar ik vernam dat het niet om 1 uur maar om 4 uur was.Een zoveelste ontgoocheling verwerkend ging ik huiswaarts om in een uur terug te zijn.Er was een Duits meisje in de les,een veel te zelfzeker kind, hoewel dat zelfzekerheid een goede eigenschap is stond ze me niet aan.Die avond had ik een rustig avondje op het oog, niks speciaals om handen.Even binnenspringen bij Pol ,een filmpje en huiswaarts,was het niet dat Vere Nice me uitnodigde om samen uit te gaan met een vriendin,ik belde Pol zodat we een even getal zouden hebben maar hij weigerde, hij wou studeren de volgende dag en had ook geen zin in een avondje sociaal gedoe.Zin in een avondje uitgaan had ik evenmin.Gelukkig stelde Vere nadien voor om met ons 2 een filmpje te gaan kijken in Orson, een alternatief gezellig café inclusief cinema met tafels ,alles erop en eraan,je kunt er eten en drinken terwijl je naar de film kijkt, Pink Flamingos van John Waters in ons geval.Erna zijn we iets gaan drinken in bar Bla Bla, ondanks het communicatieprobleem hebben we goed gelachen, het was een leuke avond.Ik was een heer, wachten tot ze een taxi had genomen en nog meer van die zaken.Zaterdag zouden Pol en William komen,hun enige connectie met elkaar is dat ze allebei vrienden van mij zijn,tussen William en Pol ligt er 11 jaar.Men ouders gingen die dag naar de Campo,ik en m’n broer werden pas de volgende dag daar verwacht, dat betekende dat we het huis voor ons hadden.Antonella vertrok die dag ook , voor 10 dagen naar Bariloche,het geluk kon niet op .Renzo nodigde z’n vriendin uit en ik m’n vrienden voor een zwem,je ziet we laten er geen gras over groeien als de oudjes de deur uit zijn.Het zwemmetje liep uit ,William vertrok vroeg maar Pol en ik bleven tot 02 uur actief met een asado en een filmpje en andere geestesverruimende zaken.Rond 14 uur de volgende dag vertrokken ik en Renzo naar de Campo voor een asado met de hele familie ter ere van Alberto’s verjaardag.Terwijl ik dit schrijft zegt m’n oma dat ik moet schrijven dat m’n familie bestaat uit charlatans en dat ze drinken en lachen, je moet altijd doen wat je oma zegt.
Volgend weekend heb ik een weekend met de afs-begeleiders en de volle 6 mede afs-studenten, het kan me echt niet schelen hoe ze zijn.Ik zal proberen niet mee te gaan, vanwege het feit dat het tijdverlies zal zijn.We zullen wel zien.
Antolla va ahora a Bariloche .Ella es muy nervosa porque ella no sabe como es bariloche. El pense que a bariloche ella no va a encontrar Joost pero va tambien a bariloche en la bagage .Muy facil y gratis.La otro possibilidad es que yo pongo una pelo de chicas,muy larga y tettas tambien y yo dice que yo soy antonella.
Antonella tiene el pelo corto ,como un hombre, muy lesbiana porque con el pelo parece un hombre, es un chiste , tengo un humor muy choto .Cuando Antonella este en bariloche voy a tener unas vacaciones muy buenas: voy a nadar en la piscina , tomar mucha cerveza y voy a salir mas porque ahora no voy a tener la hermana que dice todo el tiempo el mismo chiste. Por ejemplo: queres mas pan joost? Es miyo , quiero octupus con citron
Y lo mas importante yo me voy a broncearme .
Antonella va a extranar mucho a su hermano joost ;porque lo quiere mucho , pero el a ella no, todas las noches en los boliches va a pensar en su hermano y le va a mandar mensajes.
Y NO SOY LESBIANA
Un chiste mal de joost ,disculpame
Joost VA’ FA’ CULO (vai fai culo), ti voglio bene fratello ,anche se sei un po’ stronzo e coglione..
Voor m’n zus naar Bariloche ging ,thuis,kwam ze naar mij toen ik aan het schrijven was,ik typte terwijl ik aan het zeveren was eerste klas in het Spaans ,dit is het resultaat.Zij typte nadien ook een aantal zaakjes.Zeer vreemd als ik het opnieuw lees.
Deze week had ik geen school.Niet dat het veel uitmaakte.Want ik kwam van Chili in het midden van de week.Vrijdag van 10.30-12.30 zouden de ene uren in de faculteit zijn.Donderdag kwam ik op m’n vorige universiteit een vrouwelijke kennis tegen die me uit nodigde om die avond uit te gaan, wat ik ook wijselijk deed.Vrijdag stond ik zeer vroeg op,rond 7.30, ik had afgesproken met iemand in het centrum ,maar het vrouwtje kwam niet opdagen, licht geïrriteerd ging ik erna naar de faculteit waar ik tot de ontdekking kwam dat de leraar al een hele week ziek was.Moe vanwege de vele ontgoochelingen,de school is voor mij geen bron van kennis het is vooral een ontmoetingsplaats,ging ik naar huis om vervolgens een uurtje later terug te keren voor m’n Spaanse les, waar ik vernam dat het niet om 1 uur maar om 4 uur was.Een zoveelste ontgoocheling verwerkend ging ik huiswaarts om in een uur terug te zijn.Er was een Duits meisje in de les,een veel te zelfzeker kind, hoewel dat zelfzekerheid een goede eigenschap is stond ze me niet aan.Die avond had ik een rustig avondje op het oog, niks speciaals om handen.Even binnenspringen bij Pol ,een filmpje en huiswaarts,was het niet dat Vere Nice me uitnodigde om samen uit te gaan met een vriendin,ik belde Pol zodat we een even getal zouden hebben maar hij weigerde, hij wou studeren de volgende dag en had ook geen zin in een avondje sociaal gedoe.Zin in een avondje uitgaan had ik evenmin.Gelukkig stelde Vere nadien voor om met ons 2 een filmpje te gaan kijken in Orson, een alternatief gezellig café inclusief cinema met tafels ,alles erop en eraan,je kunt er eten en drinken terwijl je naar de film kijkt, Pink Flamingos van John Waters in ons geval.Erna zijn we iets gaan drinken in bar Bla Bla, ondanks het communicatieprobleem hebben we goed gelachen, het was een leuke avond.Ik was een heer, wachten tot ze een taxi had genomen en nog meer van die zaken.Zaterdag zouden Pol en William komen,hun enige connectie met elkaar is dat ze allebei vrienden van mij zijn,tussen William en Pol ligt er 11 jaar.Men ouders gingen die dag naar de Campo,ik en m’n broer werden pas de volgende dag daar verwacht, dat betekende dat we het huis voor ons hadden.Antonella vertrok die dag ook , voor 10 dagen naar Bariloche,het geluk kon niet op .Renzo nodigde z’n vriendin uit en ik m’n vrienden voor een zwem,je ziet we laten er geen gras over groeien als de oudjes de deur uit zijn.Het zwemmetje liep uit ,William vertrok vroeg maar Pol en ik bleven tot 02 uur actief met een asado en een filmpje en andere geestesverruimende zaken.Rond 14 uur de volgende dag vertrokken ik en Renzo naar de Campo voor een asado met de hele familie ter ere van Alberto’s verjaardag.Terwijl ik dit schrijft zegt m’n oma dat ik moet schrijven dat m’n familie bestaat uit charlatans en dat ze drinken en lachen, je moet altijd doen wat je oma zegt.
Volgend weekend heb ik een weekend met de afs-begeleiders en de volle 6 mede afs-studenten, het kan me echt niet schelen hoe ze zijn.Ik zal proberen niet mee te gaan, vanwege het feit dat het tijdverlies zal zijn.We zullen wel zien.
Wednesday, October 18, 2006
eind september begin oktober
De laatste dagen van september
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
eind september begin oktober
De laatste dagen van september
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
eind september begin oktober
De laatste dagen van september
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
eind september begin oktober
De laatste dagen van september
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
oktober
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
oktober
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.
Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.
Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.
Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.
conclusie
De laatste dagen van september
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.
Wednesday, October 11, 2006
HOLA AMIGOS EN AMIGAS!!!!
Tis alweer octubre en de gringa laat maar niets van haar weten, foei! Ja, tis hier wel druk geweest,elke dag: schooltje om acht uur tot twee uur, eten, spaanse les en savonds weg met de buddies en savonds doodmoe! Ik heb hier goeie (gringos)vrienden: eerst mijn belgische buddie Felix(we hebben wel al een paar woordenwisselinGEN gehad maar voor de rest alles kits) dan mijn australische buddie david, 16 jaar mama heeft kanker papa is depressief in Australie; hij heeft het zeker niet gemakkelijk maar tis zoone schat van ne kerel zonder hem, was ik veel minder waard! Dan mijn beste vriendinnetje hier is een waalse,Julie, een tof wijveke , ook nog een duitse, heidi vriendin(lekker blond en rond)van op school die me nu nodig heeft want ze is erg ziekjes...SALMONELLA, feest alom ...niet dus! Dan heb ik ook nog amerikaanse "vrienden", ja twee amerikaanse kerels maar das nu ook voorbij, denk ik, in bolivia is alles mogelijk...dan heb je ook nog de boliviaantjes, meisjes(erg kinderachtig) van mijn klas en vooral de jongens waar ik veel beter mee opschiet. EEn ding: Bolivia is het grootste roddeloord allertijden niet te doen! Alles wordt doorgeroddeld , zelfs de kleinste scheet! (ik heb het efjes moeilijk om nederlands te schrijven, dus vergeef mij mijn groffe/ grove taalfouten, spaans en engels zitten in mijn kopje!) Nu is spaanse les gedaan en eva die ondertussen al een paar kilootjes is bijgekomen doet fitness en boliviaanse dans, salsa is zalig, niet te doen.Ik wou joga doen maar dat is te duur! Wanneer mijn duitse buddie gedaan heeft met haar spaanse les begin ik ook te paardrijden...Ik heb juist mijn dipje achter de rug(hoop ik), een beetje heimwee naar ouders, belgische buddies, warme douche,nederlands, mijn huisje, bedje, goede vrienden, hansbeke station, mijn hond (vita blijf leven, ik smeek u!)...Ik heb ook een grote woordenwisseling met de mama gehad, ik heb mijn stem verheft tijdens de discussie en dat was een grove fout! zeg dat wel! kwestie over schoolzaken!Vanaf nu doe ik alle examens mee (tis nog een maandje school dusja erg is dat niet... en deze week geen testen en volgende week reisje met school naar lapaz). Tot 17 noviembre heb ik escuela en dan beginnen de reisjes, overmorgen weet ik of ik joost kan gaan bezoeken.. duim por favor voor mij!ik hoop zohard dat ik kan gaan! Cbba is nog altijd even prachtig , zalige bergen, mooie gekleurde bomen,toffe sfeer, lieve mensen, zot lekker eten en veel, ideale stad van grootte! Gisteren de Cristo beklommen met een belgisch meisje uit lapaz die op bezoek was, rugje mooi verbrand! Gisteren Katchoi gespeeld met mijn familie en vriend aan huis! Dolle pret was het, een keer afgegaan en andere keer met grote voorsprong gewonnen. Volgende zaterdag moet ik een expositie geven voor hoge pieten en madammen..wordt nog lachen...iedereen vraagt mij hoe het zit met de boliviaanse kerels: sommige Mhm MHM mhm lindo andere oeeeeeeeee que feo! hopelijk heb je daarmee genoeg: tis zoals in belgica: van alles iets, en voor ieders wat wils! ik zal ooit een fotos doorsturen, dat komt er zeker van! Mensjes uit mijn belgenland, Echt bedankt voor de MAILS die ik krijg, ik wil graag ieder een mail apart sturen maar ik heb beseft dat ik daar geen tijd voor heb! En mijn gastzus in USA is verslaafd aan internet/msn en mijn moeder heeft niet graag als ik ook de hele tijd op msn zit dusja...Snap ik wel!ik voel wel al dat dit hele gebeuren mij al sterker heeft gemaakt, helemaal alleen dingen odoen, heimwee, ruzies, sommige situaties enzo...maar kga stoppen met leuteren(ik hou van dit woord)...
Nu komen mijn vraagjes: Hoe is het aan de andere kant van de wereld? Wereld nieuws, want ik weet van niets(echt ik zit precies op mars...ivm nieuws dan..) Hoe is het op school of bij de andere op de grote nieuwe school? Lekkere sappige roddels (ik blijf mijzelve)...Scoutsweetjes? Voskenslaannieuwtjes? Jongens geniet van je studententijd! vergeef mij voor a) Het lange wachten b) mijn interfunctie (die trekt op de ballen, yo se) c) dat ik er niet ben om je een warme knuffel te geven wanneer je me nodig hebt!
VRIENDEN DANKJE DAT JE ME NOG NIET BENT VERGETEN (hoop ik) EN HOU JULLIE GOED EN STERK ! ik vind het hier zalig en ben zo blij dat ik dit hier doe!!!
we kijken naar de zelfde maan! adios en tot de volgende!!!!!
EVITA!!! BESITO
Tis alweer octubre en de gringa laat maar niets van haar weten, foei! Ja, tis hier wel druk geweest,elke dag: schooltje om acht uur tot twee uur, eten, spaanse les en savonds weg met de buddies en savonds doodmoe! Ik heb hier goeie (gringos)vrienden: eerst mijn belgische buddie Felix(we hebben wel al een paar woordenwisselinGEN gehad maar voor de rest alles kits) dan mijn australische buddie david, 16 jaar mama heeft kanker papa is depressief in Australie; hij heeft het zeker niet gemakkelijk maar tis zoone schat van ne kerel zonder hem, was ik veel minder waard! Dan mijn beste vriendinnetje hier is een waalse,Julie, een tof wijveke , ook nog een duitse, heidi vriendin(lekker blond en rond)van op school die me nu nodig heeft want ze is erg ziekjes...SALMONELLA, feest alom ...niet dus! Dan heb ik ook nog amerikaanse "vrienden", ja twee amerikaanse kerels maar das nu ook voorbij, denk ik, in bolivia is alles mogelijk...dan heb je ook nog de boliviaantjes, meisjes(erg kinderachtig) van mijn klas en vooral de jongens waar ik veel beter mee opschiet. EEn ding: Bolivia is het grootste roddeloord allertijden niet te doen! Alles wordt doorgeroddeld , zelfs de kleinste scheet! (ik heb het efjes moeilijk om nederlands te schrijven, dus vergeef mij mijn groffe/ grove taalfouten, spaans en engels zitten in mijn kopje!) Nu is spaanse les gedaan en eva die ondertussen al een paar kilootjes is bijgekomen doet fitness en boliviaanse dans, salsa is zalig, niet te doen.Ik wou joga doen maar dat is te duur! Wanneer mijn duitse buddie gedaan heeft met haar spaanse les begin ik ook te paardrijden...Ik heb juist mijn dipje achter de rug(hoop ik), een beetje heimwee naar ouders, belgische buddies, warme douche,nederlands, mijn huisje, bedje, goede vrienden, hansbeke station, mijn hond (vita blijf leven, ik smeek u!)...Ik heb ook een grote woordenwisseling met de mama gehad, ik heb mijn stem verheft tijdens de discussie en dat was een grove fout! zeg dat wel! kwestie over schoolzaken!Vanaf nu doe ik alle examens mee (tis nog een maandje school dusja erg is dat niet... en deze week geen testen en volgende week reisje met school naar lapaz). Tot 17 noviembre heb ik escuela en dan beginnen de reisjes, overmorgen weet ik of ik joost kan gaan bezoeken.. duim por favor voor mij!ik hoop zohard dat ik kan gaan! Cbba is nog altijd even prachtig , zalige bergen, mooie gekleurde bomen,toffe sfeer, lieve mensen, zot lekker eten en veel, ideale stad van grootte! Gisteren de Cristo beklommen met een belgisch meisje uit lapaz die op bezoek was, rugje mooi verbrand! Gisteren Katchoi gespeeld met mijn familie en vriend aan huis! Dolle pret was het, een keer afgegaan en andere keer met grote voorsprong gewonnen. Volgende zaterdag moet ik een expositie geven voor hoge pieten en madammen..wordt nog lachen...iedereen vraagt mij hoe het zit met de boliviaanse kerels: sommige Mhm MHM mhm lindo andere oeeeeeeeee que feo! hopelijk heb je daarmee genoeg: tis zoals in belgica: van alles iets, en voor ieders wat wils! ik zal ooit een fotos doorsturen, dat komt er zeker van! Mensjes uit mijn belgenland, Echt bedankt voor de MAILS die ik krijg, ik wil graag ieder een mail apart sturen maar ik heb beseft dat ik daar geen tijd voor heb! En mijn gastzus in USA is verslaafd aan internet/msn en mijn moeder heeft niet graag als ik ook de hele tijd op msn zit dusja...Snap ik wel!ik voel wel al dat dit hele gebeuren mij al sterker heeft gemaakt, helemaal alleen dingen odoen, heimwee, ruzies, sommige situaties enzo...maar kga stoppen met leuteren(ik hou van dit woord)...
Nu komen mijn vraagjes: Hoe is het aan de andere kant van de wereld? Wereld nieuws, want ik weet van niets(echt ik zit precies op mars...ivm nieuws dan..) Hoe is het op school of bij de andere op de grote nieuwe school? Lekkere sappige roddels (ik blijf mijzelve)...Scoutsweetjes? Voskenslaannieuwtjes? Jongens geniet van je studententijd! vergeef mij voor a) Het lange wachten b) mijn interfunctie (die trekt op de ballen, yo se) c) dat ik er niet ben om je een warme knuffel te geven wanneer je me nodig hebt!
VRIENDEN DANKJE DAT JE ME NOG NIET BENT VERGETEN (hoop ik) EN HOU JULLIE GOED EN STERK ! ik vind het hier zalig en ben zo blij dat ik dit hier doe!!!
we kijken naar de zelfde maan! adios en tot de volgende!!!!!
EVITA!!! BESITO
Thursday, October 05, 2006
wist je dat
WIST JE DAT ….
… ze hier 1 verkeersregel hebben: wie het eerst toet/ trompt krijgt voorrang! Trafico hier levensgevaarlijk is!
....Wij, Europeanen eten om te leven, zij Bolivianen leven om te eten!
.....Frieten(papas frietas) hier super populair zijn, ik eet ze hier meer dan in Belgica! De smaak is wel volledig anders... onze belgische frietjes zijn niet te overtreffen!
....Gringa Eva juist haar eerste dipje achter de rug heeft... Woordenwisseling met de mama....maar stelt het verder goed! Het blijft een avontuur! Met ups en downsssss
.....ik schatjes van vrienden heb die mij super helpen, zonder sommige was het veel zwaarder geweest!!!
.....Mijn pakketje uit Belgica is toegekomen!!! Fiesta!!!!ik was in de wolken!!!
....Bolivianen zoetmuiltjes zijn: bij alles wordt er zot veel suiker toegvoegd!
... Iedereen me als een buitenaards wezen bekijkt als ik water bestel...
.... Eva verliefd is op Cochabamba , de bergen zijn hier wonderlijk mooi!
....ik binnen een weekje op reis vertrek naar Lapaz, een school activiteit!
....ik meegedanst heb aan het schoolfeest en alles naar behoren heb uitgevoerd!
....mijn moeder een enorme hondenliefhebber is..twee keer per dag kookt ze voor haar honden: Vers vlees met rijst en jawel groentjes! Iedereen zijn bezigheid...
.... een dikke kus geef aan mijn peruviaanse vriendin en haar veel sterkte en succes wens!!!
....mijn spaans wonderlijk verbetert is...
.... Eva al een beetje verdikt is en liposucties hier super goedkoop zijn! Lol pol!
....de bloemen nu in volledige bloei staan... prachtige kleuren
....ik mijn belgische buddies mis en ik een klets op mijn poep verdien omdat ik zoooooooooo weinig laat horen....
..... ik een pracht van een Belgicaanse familie heb en ik hen dolgraag zie!
..... Eva nu een traantje laat omdat ik een beetje heimwee heb maar ik het moet verbergen omdat wenen een teken van zwakte is! Vrouwen mogen niet wenen, mannen zeker niet!
...ik hoop dat de ribbetjes met de leerlingenraad gesmaakt hebben....
....ik blij ben met de vele mails die in ontvang!!!!! dankje
...je in Bolivia het wc papier niet in de pot mag gooien maar in een vuilbak ernaast omdat anders de riolen verstoppen!
....ik iedereen veel warmte schenk uit Bolivia en lo siente (het spijt me) voor het weinige contact maar het is moeilijk om twee levens te leiden!!! Ik doe mijn best, maar vergeef me....
....ik jullie ga laten en ik jullie een dikke kus geef! Smak!
.... ADIOS! HasTA LueGO!!!!!!!!!!!!!!!
Subscribe to:
Posts (Atom)