Een speciale episode in mijn jaar buitenland was de komst van mijn ouders en Florian.Ze arriveerden in de luchthaven van Mendza en bij de eerste aanblik kon ik een aantal elementen onderscheiden.De rechtstreekse doorreis naar Mendoza had bij allen zijn tol geeist,mijn vader zag er moeier uit dan anders en alledrie zagen er doorschud uit.Ze waren nog altijd dezelfde dat was bij de eerste aanblik duidelijk, , toch voelde ik me ongelofelijk alleen toen ik ze uit de gate zag komen.Zij met hun drieen en ik alleen, dit was blijkbaar de reden waarom ik in tranen uitbarstte.De voorbije weken had ik nauwelijks over hun toekomstige komst nagedacht, ik was zeer gelukkig dat ze zouden komen want zo zou Bolvia verkend terrrein worden.Na een koffie in de luchthaven was het ijs weer gebroken en leek het alsof ik er altijd bij was geweest.Alberto wou ze een typisch Argentijns welkom heten maar dat kon ik niet over mijn hart krijgen, de eerste indruk is een zeer belangrijk iets en mijn familie kennend zou het maar matig geweest zijn. De wetenschap verteld ons dat na een lange vlucht als dat van mijn gezin een mens nu eenmaal een dag op adem moet komen.Na de koffie gingen we naar het hotel,in tegenstelling tot wat ik hoopte wouden ze na onze bagage afgezet te hebben, de stad verkennen.Het was rond 18 uur, ze hadden honger, dus ik sleepte hen mee naar mijn geheime datespot, Edificio de Gomez, een anoniem restaurant op de tiende verdieping van 1 van de hoogste gebouwen van Mendoza, waar je een magnifiek uitzicht krijgt over het centrum met de bergen op de achtergrond.We bleven er plakken.Met deze was de wijnproeverij ook achter de rug, dit was een van de punten die ik op mijn lijst had.De avond was al lang ingetreden voor ze in slaap vielen.Het was een bevredigend gevoel mijn gezin terug te hebben.De 2 dagen in Mendoza brengt me ertoe alleen op het belangrijkste te focussen.De stad werd in de 2 dagen verkend, zowel het arme Las Heras als het rijke centrum.Vrijdagavond, de volgende dag waren we bij de Recchias uitgenodigd.De deur stond toevallig open, een welkomend gevoel kwam ons tegemoet.Beide partijen hadden er blijkbaar zin in.De cadeaus werden met veel dankbaarheid in ontvangst genomen.Met mezelf als referentiepunt werd het communicatieprobleem tot het minimun beperkt zodat niemand er zich aan stoorde.De wijn maakte de tongen wat losser, een tactische zet van Alberto die het voorgenoemde voordurend liet aanschuiven.Als conclusie was de avond ver boven mijn verwachtingen geeindigd, dank aan de beide partijen die zich wonderwel gedragen hebben.Het voelde aan als een onderonsje tussen vrienden, deels doordat ik hen beiden over elkaar verteld had, ze wisten beiden wie ze in de kuip hadden
Het gevreesde deel was dan ook al achter de rug, nu begon de reis voor mij.
Zaterdag namiddag kwamen we toe in Buenos Aires,de laatste stop op Argentijns grondgebied.We installeerden ons in een knus Bed and Breakfast te Palermo, onze uitvalsbasis.
De volgende dag, maandag, verkenden we de stad van de obelisko tot San Telmo, door de regen werden we daar in een grieks restaurant gedreven, waar we geruime tijd verbleven.De klop volgde na de lunch, unaniem beslisten we richting onze uitvalsbasis te keren.Wat van de namiddag overbleef werd in alle rust te Palermo verdreven.
De komst van de D hont/Rodts had als doel, niet de Argentijnse bodem te verkennen maar om Bolivia in al zijn facetten te bezichten.Eva had een tour georganiseerd en eerlijk gezegt heeft ze dat prachtig gedaan.Ik zal me beperken met het vertellen van de belangrijkste plaatsten want het zit als een warboel in mijn hoofd, voordurend verplaatste we ons en de orden zit er niet goed meer in.Na de nacht in Buenos Aires verbleven te hebben, vertrokken we de vroege ochtend richting Cochabamba, het tijdelijke huis van mijn zus.Eva wachtt ons op met haar kliek die bestond uit de moeder en zus vergezeld door de tante en enkele tot nog toe onbekenden.De moeder, 2 de in de lijst was een trotste dame, duidelijk gewend om haar willetje door te drijven maar die naarmate de tijd vorderde ons haar genegenheid voor Eva duidelijk maakte.Eindelijk was het gezinnetje herenigd, na 3 dagen met hen doorgebracht te hebben en al verschillende gevoels stadia doorlopen te hebben was het alsof ik er altijd bij geweest was.Het contrast van Argentinia en Bolivia was schokkend.Bolivia is authentieker, gekenmerkt door de met hoepelrokken behangen bolhoed dragende vrouwen die het hele plaatje meer kleur gaven.Cochabamba had iets gemeen met Mendoza, ook omringt door bergen, bomenrijen langs de lanen en de private barrios waar de rijken hun poen zitten te hertellen.Toch was het veel puurder, niet zo oppervlakkig als Mendoza waar alles schoon is van ver maar verre van schoon.Cochabamba weerspiegeld Zuid-Amerika.De 3 dagen dat we er vertoefden kregen we een rondleiding door de stad met de vader, een klein gebouwde zelfingenomen man die werk als ingenieur voor de regering als water expert, als gids.De lunch bestond uit plaatselijke gerechten die we met onze gids, Roberto en Sylvia nuttigden, het bleken hartelijke mensen te zijn die het zich goed laten smaken.Roberto sprak goed Engels, dit vergemakkelijkte het converseren.Na de hoogtepunten van Cochabamba verkend te hebben, wat een hele dag inhield werden we s avond uitgenodigd voor het avondeten in hun appartement dat gelegen was in een complex met zwembad en club, een van de weinige die Bolivia rijk is.Het avondeten was luxieus, niets te vergelijken met de asado van mijn familie.Enkele leden van de familie waren ook van de partij, allen ontwikkelde mensen met het hart op de juiste plaats.Hier verliep het etentje ook wonderwel, door het hoge aantal Engels sprekenden was er geen communicatieruis, ook hier werden de cadeaus met vreugde in ontvangst genomen, mijn conclusie van in Mendoza is hier dus ook van toepassing.Met deze is het familiebezoek dan ook achter de rug.
De volgende dag vlogen we naar La Paz, 1 van de hoogste steden ter wereld ,gelegen in een dal.Met zijn 1 miljoen inwoners is het de meestbevolkte stad van Bolivia.Deze stad zou ons basis kamp worden, van daaruit deden we allerhande excursies.Zo verbleven we 2 dagen op een catamaran terwijl we Lago Titicaca verkenden, bekend als het hoogste meer ter wereld.We verkenden er Isla del Sol,Copacabana die bekent staat als bedevaartoord,...
Het spectaculairste waar niks van de hele reis aan kon tippen was de fietstocht op de deadroad, de zogenaamde gevaarlijkste weg ter wereld.Je start in het hoge gebergte en eindigd in de tropische jungle.Hetgene wat het zo specatulair maakt is de voordurende doodsangst van de lokkende ravijn die voordurend aanwezig is, door de losliggende stenen verreist de tocht je volledige concentratie.Je kruist herdenkingstekens en in de afgrond zie je van tijd tot tijd autorestanten, al dit zorgt voor een vier uur durende adrenalineschuit van jewelste dat soms ongekende pieken bereikt.De lunch nuttigen we in een louch hotel waar bij elke Boliviaanse schoonheid aan het zwembad een Boliviaanse cocainedealer bij hoort, al dit maakte het zo exclusief.
Een ander memorabel moment was de tocht naar Salar de Uyuni waar de zoutwoestijn de belangrijkste attractie is.Tevens de grootste ter wereld.We deden een tocht, kok en chauffeur incluus, van enkele dagen waar we ook het gebied errond bezichtigden.Heel dit gebied is een opeenstapeling van natuurwonders, met Salar de Uyuni als keizer.
Sucre en Potosi, 2 tamelijk dicht bij elkaar gelegen steden stonden ook op ons lijstje.Beiden zijn pittoreske steden met een hoog Boliviaans karakter.
Santa cruz, ons eindpunt.Volgens mij vergelijkbaar met miami, zeer fake waardoor het naar mijn mening een zekere charme krijgt, daar besteedde ik mijn laatste dag in Bolivia, om dan zondag terug naar Argentinia te keren.
Het gevreesde deel was dan ook al achter de rug, nu begon de reis voor mij.
Zaterdag namiddag kwamen we toe in Buenos Aires,de laatste stop op Argentijns grondgebied.We installeerden ons in een knus Bed and Breakfast te Palermo, onze uitvalsbasis.
De volgende dag, maandag, verkenden we de stad van de obelisko tot San Telmo, door de regen werden we daar in een grieks restaurant gedreven, waar we geruime tijd verbleven.De klop volgde na de lunch, unaniem beslisten we richting onze uitvalsbasis te keren.Wat van de namiddag overbleef werd in alle rust te Palermo verdreven.
De komst van de D hont/Rodts had als doel, niet de Argentijnse bodem te verkennen maar om Bolivia in al zijn facetten te bezichten.Eva had een tour georganiseerd en eerlijk gezegt heeft ze dat prachtig gedaan.Ik zal me beperken met het vertellen van de belangrijkste plaatsten want het zit als een warboel in mijn hoofd, voordurend verplaatste we ons en de orden zit er niet goed meer in.Na de nacht in Buenos Aires verbleven te hebben, vertrokken we de vroege ochtend richting Cochabamba, het tijdelijke huis van mijn zus.Eva wachtt ons op met haar kliek die bestond uit de moeder en zus vergezeld door de tante en enkele tot nog toe onbekenden.De moeder, 2 de in de lijst was een trotste dame, duidelijk gewend om haar willetje door te drijven maar die naarmate de tijd vorderde ons haar genegenheid voor Eva duidelijk maakte.Eindelijk was het gezinnetje herenigd, na 3 dagen met hen doorgebracht te hebben en al verschillende gevoels stadia doorlopen te hebben was het alsof ik er altijd bij geweest was.Het contrast van Argentinia en Bolivia was schokkend.Bolivia is authentieker, gekenmerkt door de met hoepelrokken behangen bolhoed dragende vrouwen die het hele plaatje meer kleur gaven.Cochabamba had iets gemeen met Mendoza, ook omringt door bergen, bomenrijen langs de lanen en de private barrios waar de rijken hun poen zitten te hertellen.Toch was het veel puurder, niet zo oppervlakkig als Mendoza waar alles schoon is van ver maar verre van schoon.Cochabamba weerspiegeld Zuid-Amerika.De 3 dagen dat we er vertoefden kregen we een rondleiding door de stad met de vader, een klein gebouwde zelfingenomen man die werk als ingenieur voor de regering als water expert, als gids.De lunch bestond uit plaatselijke gerechten die we met onze gids, Roberto en Sylvia nuttigden, het bleken hartelijke mensen te zijn die het zich goed laten smaken.Roberto sprak goed Engels, dit vergemakkelijkte het converseren.Na de hoogtepunten van Cochabamba verkend te hebben, wat een hele dag inhield werden we s avond uitgenodigd voor het avondeten in hun appartement dat gelegen was in een complex met zwembad en club, een van de weinige die Bolivia rijk is.Het avondeten was luxieus, niets te vergelijken met de asado van mijn familie.Enkele leden van de familie waren ook van de partij, allen ontwikkelde mensen met het hart op de juiste plaats.Hier verliep het etentje ook wonderwel, door het hoge aantal Engels sprekenden was er geen communicatieruis, ook hier werden de cadeaus met vreugde in ontvangst genomen, mijn conclusie van in Mendoza is hier dus ook van toepassing.Met deze is het familiebezoek dan ook achter de rug.
De volgende dag vlogen we naar La Paz, 1 van de hoogste steden ter wereld ,gelegen in een dal.Met zijn 1 miljoen inwoners is het de meestbevolkte stad van Bolivia.Deze stad zou ons basis kamp worden, van daaruit deden we allerhande excursies.Zo verbleven we 2 dagen op een catamaran terwijl we Lago Titicaca verkenden, bekend als het hoogste meer ter wereld.We verkenden er Isla del Sol,Copacabana die bekent staat als bedevaartoord,...
Het spectaculairste waar niks van de hele reis aan kon tippen was de fietstocht op de deadroad, de zogenaamde gevaarlijkste weg ter wereld.Je start in het hoge gebergte en eindigd in de tropische jungle.Hetgene wat het zo specatulair maakt is de voordurende doodsangst van de lokkende ravijn die voordurend aanwezig is, door de losliggende stenen verreist de tocht je volledige concentratie.Je kruist herdenkingstekens en in de afgrond zie je van tijd tot tijd autorestanten, al dit zorgt voor een vier uur durende adrenalineschuit van jewelste dat soms ongekende pieken bereikt.De lunch nuttigen we in een louch hotel waar bij elke Boliviaanse schoonheid aan het zwembad een Boliviaanse cocainedealer bij hoort, al dit maakte het zo exclusief.
Een ander memorabel moment was de tocht naar Salar de Uyuni waar de zoutwoestijn de belangrijkste attractie is.Tevens de grootste ter wereld.We deden een tocht, kok en chauffeur incluus, van enkele dagen waar we ook het gebied errond bezichtigden.Heel dit gebied is een opeenstapeling van natuurwonders, met Salar de Uyuni als keizer.
Sucre en Potosi, 2 tamelijk dicht bij elkaar gelegen steden stonden ook op ons lijstje.Beiden zijn pittoreske steden met een hoog Boliviaans karakter.
Santa cruz, ons eindpunt.Volgens mij vergelijkbaar met miami, zeer fake waardoor het naar mijn mening een zekere charme krijgt, daar besteedde ik mijn laatste dag in Bolivia, om dan zondag terug naar Argentinia te keren.
1 comment:
GELUKKIGE VERJAARDAG TWEELING!!!
viert dat nog maar eens goed (volgend jaar zitten jullie al in den blok ;-)
groetjes,
marieke, tom & marthe (die al naar jullie begint te vragen)
Post a Comment