Na de 2 de reis kwam ik terug thuis, gewend geraakt om mijn eigen zinnetje te doen daardoor gaf het weerzien me een gemend gevoel.Toch overtrof de blijdschap het van de zin om te reizen.Ik had een de reisbacterie te pakken en ik zou zeker niet rouwig zijn moest iemand voorstellen om Zuid-Amerika tot juli te gaan exploreren.De pauze tussen de eerste en de 2 de reis was Kerstmis enige belangrijke gebeurtenis dat ik me nog kan herinneren.Je hebt Goede nacht, de nacht voor kerstdag.De familie komt samen, eet en steekt om 12 uur petards af,dit is een stereotype Goede nacht wat bij mijn familie niet veel anders was.Elk gezin van de familie maakt gerechten klaar en we kwamen allemaal samen in het huis van Fernando, de oom met de 2 mooie dochters.Er waren rond de 40 mensen, familie van de kant van de vrouw van Fernando, mijn moeders zus en van de kant van Fernando.Zoals elke familiebijeenkomst werd er goed gedronken, toch verbaasde het me dat ze niet decadent gingen.Het had veel weg van een typische zondagmeeting.We aten rijkelijk en met de gebruikelijke familiechampagne staken we om 12 uur stipt petards op en genoten van het meer gesofisticeerde vuurwerk die overal werd ontstoken in de omringende huizen.Rond 2 uur toen de kleintjes moe werden sijpelden enkelen weg maar de meerderheid bleef.Enkele neven en nichten gingen op weg naar de vele feestjes.Mijn broer had me uitgenodigd om samen met zijn vrienden naar een groot buitenlucht feest, speciaal voor kerstmisopgezet; te gaan, die 25 peso roofde uit mijn portefeuille.Leuke sfeer, iedereen was op zijn paasbest.Maar daar kwam naarmate de uren verstreken verandering in.Het is blijkbaar de gewoonte om op kerstmis je naar het ziekenhuis te drinken.Waardoor naarmate de tijd vorderde velen in onderbroek liepen met de das vast geknoopt rond hun hoofd.De security had de handen vol.Het was een goede tijd, iedereen was opperbest gezind.De zon maakte er brusk een einde, blijkbaar ziet iedereen er beter uit in het donker en voelden de meesten zich onaantrekkelijk en sijpelde het volk langzaam weg.Ook waren de dronkaards er meteen uit te halen, onder andere mijn broer.Die zeer kinderlijk was maar toen we 2 uur later naar huis werden gebracht zat te kotsen zodat ik hem het huis in moest slepen, de trap op om hem in zijn bed te stoppen.De volgende morgen, was het kerstdag.Toen we opstonden was de hele familie al goed in de weer.Ik en Renzo zaten er maar belabberd bij.Na de resten van de vorige avond opgepeuzeld te hebben verdeed de familie de tijd met zwemmen, zonnen en lekker keuvelen.
Na de tweede reis ben ik 4 dagen met mijn familie naar San Luis gegaan, naar de campo.40 km afstand van het dichtbijzijnde dorp en 123 km van een stad.Mijn vader is eigenaar van een groot stuk grond waar een boer met zijn familie woont, die nog via de ouderwetse manier leeft.Geen tractors.Het vee wordt samengedreven met paarden.Ze hebben veel gemeen van de gaucho.De oudste van de 4 kinderen van de boer die 10 jaar is gaat elke dag erop uit om zijn kudde geiten te laten grazen.Ze gaan naar school met paarden.De familie heeft nog nooit de zee gezien en de vader heeft nog maar 1 keer in Mendoza geweest, 290 km ervandaan wat hier een peulschil is.We zijn gaan paardrijden volgens de goede oude manier.Ik eerst met een paard en later met een ezel waar we wedstrijdjes mee deden.De 4 dagen besteden we voornamelijk aan klussen.Aan het huis moest veel geklust worden, met de boer repareerden we de hekkens, verzamelden hout , met ezel en kar of dreven we de koeien samen.Er was een puma in de buurt gesignaleerd dus werd er extra veel aandacht aan de geiten besteed.Het was een chille tijd.De pure buitenlucht gecombineerd met een beetje klussen en lekker eten.Ideaal om de batterijen even op te laden.
De pauzes tussen het reizen waren ook nodig om de contacten terug een beetje aan te scherpen en om even op adem te komen.
Tuesday, January 30, 2007
bolivia
Verkenning van Bolivia: 15 november-30 november Op het programa:
Lapaz
Lago titicaca
Salar de Uyuni
Potosí
Sucre
LAPAZ
Het was een vochtige, mistige ochtend, die woensdag 15 november, de radiotaxi kwam zoals gewoonlijk veel te laat opdagen waardoor we op het nippertje onze bus misten, mijn schuld en de reisbuddies een beetje op hun tenen getrapt... Er zat niets anders op dan wachten op de volgende flota richting hoogste hoofdstad ter wereld! Door al dat gehaast en gespurd besefte ik opeens dat mijn gsm verdwenen was, dat oude campesinomannetje dat tegen me aan was gelopen moest wel mijn mobieltje uit mijn zak hebben gegrapt...Mijn cellular was dus gestolen! We waren nog niet vertrokken en het avontuur begon al goed...Maar zoals altijd bleef ik een optimist tot in de kist en vertrok dan maar zonder dat globale systeem voor mobiele communicaties op reis. Eindelijk op de bolivarbus, zoals voorspelbaar werden we verhinderd door een plaatselijk dorpsfeest gelegen in het onherbergzame altiplano. Dansende chollitas, verkleede aymaras, ontelbare Paceñaflessen ( in Lapaz bereid bier) gaven het beste van zichzelf! Aangekomen(met 3uur retraso) in de bestuurlijke hoofdstad van Bolivia, had niemand last van hoogteziekte, deze ziekte wordt door de lokale bevolking voorkomen door matte te drinken, een thee gebrouwens van de bladeren van de inheemse coca-plant. Het schemerde buiten en er verschenen duizende lichtjes, ook de sterrenhemel stond op zijn best. Het was mijn tweede aankomst in Lapaz en deze stad verwonderde me opnieuw. "De vrede", gelegen in een kloof lijkt zo irreËel. Het is ongeloofwaardig hoe een bevolking van bijna 1 miljoen inwoners in dit ‘hol’ kan leven.. We ontdekten een comfortabel, knus hostalletje en sliepen er voor 27 bolivianos per nacht (2.7 euro). De volgende dagen verkenden we de stad: Plaza Murillo, Iglesias uit de Barok, het coca museum, de beruchte heksenmarkt waar dode lamafoetussen worden verkocht ter verering van de pachamama (moeder aarde),... later die avonden exploreerden we het nachtleven: aten in een echte gringoplace (kipkerrie, nostalgie!) en placeerden een dansje in een salsabar! Ook werden we zwaar afgezet in een jazzclub,wat later best grappig was. En ook het zatte AFS-feestje was zeker de moeite waard!
Lago titicaca:
Een twee-daagse trip georganiseerd door AFS by him/herself!!! BRAVO! Met een 70-tal gringos, in het bijzonder veeeel Belgen en Duitsers, ook enkelen uit Thailand, Zweden, Denemarken, Hongarije, Australie, Zwitserland en Nieuw-Zeeland. We verlieten Lapaz in de ochtendgloren en zetten onze tocht verder richting (deze keer, hoogste bevaarbare meer del mundo): Lago Titicaca. Na drie uur kwam het meer in zicht, een oogverblindende buena vista. We staken het lago over met barcas( 3 uur op en top avontuur), bezochten ruines, overnachten op eiland del sol. Het was een hele klus om helemaal bovenop de berg te geraken en dat met koffers!(gebrek aan zuurstof, we bevonden ons 4000 meter boven de zeespiegel). Eenmaal boven, was het buurland Peru zichtbaar, ik zwaaide naar mijn Peruviaanse freundin. 's Nachts bewonderde ik een sterrenhemel die ik nog nooit had gezien! BANGELIJK! Het werd een gezellige avond aan het kampvuur, de gitaar werd bovengehaald en iedereen wisselde zijn AFS-ervaringen... Volgende ochtend liep de tocht naar beneden heel wat vlotter... De boottocht werd ingezet. We konden Isla de Luna niet bezichtigen vanwege de dominante golfstroom. Wat inderdaad wel hevig was, het water sloeg meer dan ik graag had, ons bootje binnen. Iedereen zat met een ei in zijn broek voor zinkingsgevaar. Sommigen onder ons werden lijkbleek en vertoonden het zeezieksyndroom, met de nodige gevolgen...zonder details. Eindelijk aan wal! Copacabana heeft veel gelijkenissen met een idylisch strandstadje: spelende kinderen op het strand, ligstoelen, uitgelaten sfeertje, ... Wel lopen er verdacht veel gringos rond. Na een bezoek aan de kerk(de moeite waard) van Copacabana (de maagd van deze stad is superpopulair) zetten we onze busrit verder richting Lapaz. Er waren twee bussen voorzien voor de meute intercambios. Op een uurtje verwijderd van de stad viel onze bus stil, overhitte motor. De chofer verliet de bus met een verdacht leeg flesje... en verscheen enkele minuten later terug met een vol. Dan ...goot hij de-vermoedelijke-urina-vloeistof over de motor. Er kwam een stinkende rookwolk vrij die zich verspreidde over heel de bus. Vluchtactie naar buiten voor verse lucht! De rit werd voortgezet met zeventig man in een bus van dertig!
PUERTA DE SOL
Volgende ochtend vroeg uit de veren, na veel moeite hadden we een busje bemachtigd op de zwarte markt en dan huphup richting Puerta del sol. Deze poort is gelegen in Tiwanaku, dit was een stad gelegen in het huidige Bolivia op een tiental kilometers van het Titicacameer(ook gelegen op 4000 meter boven de zeespiegel) We reden met enkele andere AFS-ers, Canadezen en Bolivianen in een barakbusje naar de beruchtte zonnepoort. Eerst een Museum bezocht: mensenschedels, archologische resten van potten en benen, vele Boliviaanse graansoorten, impressionante incabeelden, anthieke borden ook de archeologische opgravingen waren het bezichtigen waard... dan kwam puerta del sol aan de beurt, een miezerig poortje dat ik me veel anders had ingebeeld, ontgoocheling alom! Ik vond het nog geen 5 frank waard! Deze poort heeft wel bijzondere krachten en Neilke Armstrong heeft deze poort bezocht en de zonnewende is astrologisch correct, 1 dag per jaar, op onze nationale BELGISCHE feestdag(voordiegene die dit niet herinneren of gewoon NIEt weten: 21 juli) , gaan de stralen van de zon recht door deze poort. Er wordt dan een groot feest gegeven ter verering van de zon (met uiteraard veel muziek en natuurlijk drank!)! Deze poort heeft ook een kalenderfunctie versierd met figuren.
SALAR DE UYUNI:
Salar de Uyuni is het grootste zoutmeer ter wereld (eerst hoogste hoofdstad dan hoogste meer en ten slotte grootste zoutvlakte TER WERELD: ik zou zo zeggen GO BOLIVIA!!!) Het heeft een oppervlakte van 10.000 km2 , is gelegen: op 3650m en in de buurt van het andesgebergte.
Na een verschrikkelijke achturende busrit, waar ik geen oog dicht had gedaan en felle doodsangsten had doorstaan, arriveerden we EINDELIJK in een desolaat dorpje waar niets te beleven viel, genaamd Uyuni. Het was 4 uur 's ochtends en namen een taxi naar het sjiekste hotel van de stad, handig toch als je conecties hebt en vooral wanneer je er gratis kan verblijven!!! We kropen moe onder wol. De "volgende" dag (5 uur later) gingen we naar een reisagentschap en reserveerden een driedaagse trip. We waren met een uitstekende gids, een gezellig kokkinnetje (naamgenoot Evita), ons drie, een Nederlander en een Amerikaan (die veel te laat kwam, hij was al gewend aan de Boliviaanse klok!) Salar de Uyuni is een van de belangrijke toeristische trekpleister in Bolivia. Dus het krioelde er van de gringos.
De eerste dag verkenden we het zoutmeer, bezochten een zoutfabriekje waar het zout artisanaal werd bereid, speelden met een lama, amuseerden ons met het nemen van vele fotoshoots (visuele illusie op het zoutmeer), exploreerden het cactus eiland (een stuk land omgeven door het zoutmeer vol met cactussen), sliepen in een zouthotel (ALLES is gemaakt van zout), beklommen bergen(besloot te stoppen met roken door het zeer erge gemis aan lucht), ... Deze zoutvlakte is een pareltje op aarde, zowel letterlijk als figuurlijk. Nog nooit zag ik zoon mooie plaats op aarde!!!! Ik heb er geen woorden voor deze schoonheid! Er wordt geschat dat Salar de uyuni meer dan 10 miljard ton zout bevat, waarvan ongeveer 25.000 ton jaarlijks wordt weggehaald.
Volgende dag vroeg uit de veren, het schemerde buiten toen we samen met wel 50 andere toeristas de vulkanische activiteit bewonderden! Het waren gaten in de grond waar rook/damp uitkwam: het gaf een MYSTIC sfeertje! Na een overheerlijk ontbijt kwamen de meren aan de beurt: laguna verde, colorado, rojo, een voor een adembenemend! Ik had weer eens een waauw-gevoel. Ook de berg met de zeven kleuren en de boom uit steen waren subliem! We reden met onze jeep in volle vaart over de verschillende landschappen. Elk uurtje veranderde het zicht, van dorre woestijn tot altiplano, ook het weer kende veel afwisseling van brandende zon tot zelfs hagel. We hadden chance want tijdens november is Salar de Uyuni een broedplaats van drie rassen Amerikaanse flamingo's. Ook struisvogels, vele eendensoorten, lamas en alpacas kregen we te zien. We bezochten een grot gelegen in een berg, een eeuwenoude begraafplaats voor een etnische stam. Er lagen mensenschedels en de graven waren soort bunkers...Ook de galaxygrot is moeilijk te verwoorden : leek op een droge onderzeewereld natuurlijk zonder vis en water, leek op gedroogde algen... Archeologen en biologen zijn er nog altijd niet aan uit.
Laatste dag zetten we verder richting Uyuni, na vele uren in de jeep komen we aan in het hol van pluto, Uyuni! Eerder die dag hadden we een treinkerkhof bezocht maar daar vond ik niets aan... Na afscheid te hebben genomen van onze lieve gids en kokkin en onze medereizigers trokken we ons terug naar ons luxueuse hotel, waar we moe en voldaan relaxten van een romantisch, voorspelbaar filmpje.
POTOSI
Na een stevig ontbijt reden we noordswaarts richting Potosi, hoogste stad ter wereld (). Na zeven uurtjes flota kwamen aan. We zochten (op automatische piloot)een hostalletje, installeerden ons, verkenden de stad, bezochten gekoloniseerde kerkjes en typische marktjes. Deze stad dankt zijn ontstaan aan de ontdekking van zilvererts (mijnen) In de 17de eeuw had deze stad veel rijkdom en een bevolking van 200.000 zielen. Ook was deze stad met zijn vele kerken een van de grootste en rijkste van Zuid-Amerika. Deze stad heeft een rijke historie en een prachtige koloniale architectuur. Op dit moment is de stad zeer afhankelijk van het toerisme en verdienen de mijnwerkers wat bij door toeristen rond te leiden.
Wat wij ook deden... Met jong en oud in echte mijnwerkersklederdracht (helm, licht, botten en een overal) werden we door zeer lieve gidsen rondgeleid. We deden mee aan het welkomsritueel: twee slokjes alcohol van 94 procent (jiha fuerte! ik schenkte veel aan pachamama), kochten sigaretten, alcohol en drank voor de mijnwerkers in de mijnen. Eenmaal binnen in deze enge grotten kreeg ik last van claustrofobie. We kropen door smalle gangetjes, waar veel stof hing...bezochten de tio, de god van de onderwereld, hij beschermt je in de mijnen. Af en toe hoorden we een dynamietknal. In de mijnen werkten jongens van 13 jaar, verbleven daar van 9 tot 6uur ´s avonds, zonder eten. Het was echt pijnlijk om te zien! Belgie 100 jaar geleden..Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet echt op mijn gemak was. Maar een ervaring (zoals heel deze AFS- ervaring) was het zeker... Op dit moment is de stad zeer afhankelijk van het toerisme en verdienen de mijnwerkers wat bij door de toeristen rond te leiden in de mijnen.
SUCRE
Sucre, een stad op drie uur gelegen van Potosi! We verbleven in een hostalletje op de Plaza principal, Hostal Sucre. We arriveerden rond zonsondergang, er hing een zwoele losbandige sfeer. Je moet weten dit is de wettelijke hoofdstad van Bolivia, de onafhankelijksverklaring wordt hier bewaard. Alles in deze stad is blanco! Het heeft vele prachtige kerken en gezellige plaza's. Het is vreemd elke stad die Bolivia te bieden heeft verschild zo erg, het lijkt of je elke keer weer in een ander land komt! De engeltjes hebben hun bedjes over deze stad uitgestrooid! We keerden vervroegd huiswaarts vanwege de onverwachte stakingen..
NAWOORD:
Bolivia is echt een adembenemend land. De natuur is schitterend ook schatten van mensen (soms zijn de chollitas wel gemeen, maar dat went..).Het is niet te verwonderen waarom er zoveel rugzaktoeristen door dit mooie land reizen...de prijs zal er ook wel toedoen...
Het verslagje van ons reisje door Argentinie is te lezen op joost zijn space,( joost zijn verslag). Het was super leuk om mijn broere terug te zien. Ook al stond hij mij niet op te wachten aan de luchthaven maar lag wel te ronken in zijn bed (disculpeme ik ben geen ZWAAR GEWICHT , joost!) Ik heb volop genoten van dat reisje met hoogte punten: het bewonderen van de walvissen, pinguins en zeehonden, gezellige terrasajes in buenos aires, de zeewandelingen, LEUKE FEESTJES, de campingmomenten met Argentijnen, de lekkere eetmomenten, logeren bij Chris de Ijslander, kennismaking met de transseksueel en Joost zijn familie(rijke stinkerds en schatten van mensen) en zoveel meer! Ondanks mijn fysieke klachten was het demax!!!!!! Ook ons williampje was een toffe dude! Maar ik heb een conclusie getrokken uit deze reis : wat ben ik blij dat ik voor BOLIVIA heb gekozen en niet voor Argentinie, mooi land maar heeft teveel gelijkenissen met Europa.
Kortom : Met oudejaar ben ik afgereisd naar Tarija, idyllische stadje (eerste stad onafhankelijk in Zuid-Amerika) gelegen in de wijnstreek. Mijn Boliviaasne familie viert niet echt oudejaar. Maar ik heb er zalig van genoten. Oudejaar gevierd met al de snobkes van Bolivia voor 10 euro (inclusief eten en drinken) Ongeloofwaardig hoe de meisjes zich zo kunnen optutten, het waren wel missen...Het was een zalige avond, gelachen met dronken trutjes, gedanst op reggeaton en cumbia, lekker gesmuld en gedronken... Het valt me op dat Bolivia zoveel gewoontes heeft: zoals op oudejaar twee druiven eten voor geluk voor het nieuwe jaar, ook het dragen van een geel(geldgeluk) of rood (liefdegeluk)onderbroek brengt Boliviaans geluk. Ook ik deed er aan mee... we zien wel..
En inderdaad, ons Evita is niet zoon schrijftalent als haar geliefde tweelingsbroeder en het spijt me als je nu in slaap ligt voor je computadora tijdens het lezen van mijn diario! Toch hoop ik dat je er een beetje deugd aan had... alleszins wens ik iedereen een Feliz AÑO NUEVO 2007!!!!! Veel warmte uit Bolivia en hou jullie taai!
Het lied van Cochabamba:
Mi tierra de Cochabamba
Es tierra maravillosa
Es una tierra para vivir!
Hay gente linda y sencilla
Amable y cariñosa
Le rinde culto a la vida
Es una tierra feliz
Que lindas son sus mujeres
bailando todas sonríen
Saya bonita para bailar
Se dan gusto y comparten
Como es costumbre en si gente
ADIOS BESITO EVITA
ciao
mijn nummer van mijn gsm is nog steeds hetzelfde : 0059170397473 voor wie wil...
je weet nooit...
adres webblog: http://hombredefortuna.blogspot.com
Lapaz
Lago titicaca
Salar de Uyuni
Potosí
Sucre
LAPAZ
Het was een vochtige, mistige ochtend, die woensdag 15 november, de radiotaxi kwam zoals gewoonlijk veel te laat opdagen waardoor we op het nippertje onze bus misten, mijn schuld en de reisbuddies een beetje op hun tenen getrapt... Er zat niets anders op dan wachten op de volgende flota richting hoogste hoofdstad ter wereld! Door al dat gehaast en gespurd besefte ik opeens dat mijn gsm verdwenen was, dat oude campesinomannetje dat tegen me aan was gelopen moest wel mijn mobieltje uit mijn zak hebben gegrapt...Mijn cellular was dus gestolen! We waren nog niet vertrokken en het avontuur begon al goed...Maar zoals altijd bleef ik een optimist tot in de kist en vertrok dan maar zonder dat globale systeem voor mobiele communicaties op reis. Eindelijk op de bolivarbus, zoals voorspelbaar werden we verhinderd door een plaatselijk dorpsfeest gelegen in het onherbergzame altiplano. Dansende chollitas, verkleede aymaras, ontelbare Paceñaflessen ( in Lapaz bereid bier) gaven het beste van zichzelf! Aangekomen(met 3uur retraso) in de bestuurlijke hoofdstad van Bolivia, had niemand last van hoogteziekte, deze ziekte wordt door de lokale bevolking voorkomen door matte te drinken, een thee gebrouwens van de bladeren van de inheemse coca-plant. Het schemerde buiten en er verschenen duizende lichtjes, ook de sterrenhemel stond op zijn best. Het was mijn tweede aankomst in Lapaz en deze stad verwonderde me opnieuw. "De vrede", gelegen in een kloof lijkt zo irreËel. Het is ongeloofwaardig hoe een bevolking van bijna 1 miljoen inwoners in dit ‘hol’ kan leven.. We ontdekten een comfortabel, knus hostalletje en sliepen er voor 27 bolivianos per nacht (2.7 euro). De volgende dagen verkenden we de stad: Plaza Murillo, Iglesias uit de Barok, het coca museum, de beruchte heksenmarkt waar dode lamafoetussen worden verkocht ter verering van de pachamama (moeder aarde),... later die avonden exploreerden we het nachtleven: aten in een echte gringoplace (kipkerrie, nostalgie!) en placeerden een dansje in een salsabar! Ook werden we zwaar afgezet in een jazzclub,wat later best grappig was. En ook het zatte AFS-feestje was zeker de moeite waard!
Lago titicaca:
Een twee-daagse trip georganiseerd door AFS by him/herself!!! BRAVO! Met een 70-tal gringos, in het bijzonder veeeel Belgen en Duitsers, ook enkelen uit Thailand, Zweden, Denemarken, Hongarije, Australie, Zwitserland en Nieuw-Zeeland. We verlieten Lapaz in de ochtendgloren en zetten onze tocht verder richting (deze keer, hoogste bevaarbare meer del mundo): Lago Titicaca. Na drie uur kwam het meer in zicht, een oogverblindende buena vista. We staken het lago over met barcas( 3 uur op en top avontuur), bezochten ruines, overnachten op eiland del sol. Het was een hele klus om helemaal bovenop de berg te geraken en dat met koffers!(gebrek aan zuurstof, we bevonden ons 4000 meter boven de zeespiegel). Eenmaal boven, was het buurland Peru zichtbaar, ik zwaaide naar mijn Peruviaanse freundin. 's Nachts bewonderde ik een sterrenhemel die ik nog nooit had gezien! BANGELIJK! Het werd een gezellige avond aan het kampvuur, de gitaar werd bovengehaald en iedereen wisselde zijn AFS-ervaringen... Volgende ochtend liep de tocht naar beneden heel wat vlotter... De boottocht werd ingezet. We konden Isla de Luna niet bezichtigen vanwege de dominante golfstroom. Wat inderdaad wel hevig was, het water sloeg meer dan ik graag had, ons bootje binnen. Iedereen zat met een ei in zijn broek voor zinkingsgevaar. Sommigen onder ons werden lijkbleek en vertoonden het zeezieksyndroom, met de nodige gevolgen...zonder details. Eindelijk aan wal! Copacabana heeft veel gelijkenissen met een idylisch strandstadje: spelende kinderen op het strand, ligstoelen, uitgelaten sfeertje, ... Wel lopen er verdacht veel gringos rond. Na een bezoek aan de kerk(de moeite waard) van Copacabana (de maagd van deze stad is superpopulair) zetten we onze busrit verder richting Lapaz. Er waren twee bussen voorzien voor de meute intercambios. Op een uurtje verwijderd van de stad viel onze bus stil, overhitte motor. De chofer verliet de bus met een verdacht leeg flesje... en verscheen enkele minuten later terug met een vol. Dan ...goot hij de-vermoedelijke-urina-vloeistof over de motor. Er kwam een stinkende rookwolk vrij die zich verspreidde over heel de bus. Vluchtactie naar buiten voor verse lucht! De rit werd voortgezet met zeventig man in een bus van dertig!
PUERTA DE SOL
Volgende ochtend vroeg uit de veren, na veel moeite hadden we een busje bemachtigd op de zwarte markt en dan huphup richting Puerta del sol. Deze poort is gelegen in Tiwanaku, dit was een stad gelegen in het huidige Bolivia op een tiental kilometers van het Titicacameer(ook gelegen op 4000 meter boven de zeespiegel) We reden met enkele andere AFS-ers, Canadezen en Bolivianen in een barakbusje naar de beruchtte zonnepoort. Eerst een Museum bezocht: mensenschedels, archologische resten van potten en benen, vele Boliviaanse graansoorten, impressionante incabeelden, anthieke borden ook de archeologische opgravingen waren het bezichtigen waard... dan kwam puerta del sol aan de beurt, een miezerig poortje dat ik me veel anders had ingebeeld, ontgoocheling alom! Ik vond het nog geen 5 frank waard! Deze poort heeft wel bijzondere krachten en Neilke Armstrong heeft deze poort bezocht en de zonnewende is astrologisch correct, 1 dag per jaar, op onze nationale BELGISCHE feestdag(voordiegene die dit niet herinneren of gewoon NIEt weten: 21 juli) , gaan de stralen van de zon recht door deze poort. Er wordt dan een groot feest gegeven ter verering van de zon (met uiteraard veel muziek en natuurlijk drank!)! Deze poort heeft ook een kalenderfunctie versierd met figuren.
SALAR DE UYUNI:
Salar de Uyuni is het grootste zoutmeer ter wereld (eerst hoogste hoofdstad dan hoogste meer en ten slotte grootste zoutvlakte TER WERELD: ik zou zo zeggen GO BOLIVIA!!!) Het heeft een oppervlakte van 10.000 km2 , is gelegen: op 3650m en in de buurt van het andesgebergte.
Na een verschrikkelijke achturende busrit, waar ik geen oog dicht had gedaan en felle doodsangsten had doorstaan, arriveerden we EINDELIJK in een desolaat dorpje waar niets te beleven viel, genaamd Uyuni. Het was 4 uur 's ochtends en namen een taxi naar het sjiekste hotel van de stad, handig toch als je conecties hebt en vooral wanneer je er gratis kan verblijven!!! We kropen moe onder wol. De "volgende" dag (5 uur later) gingen we naar een reisagentschap en reserveerden een driedaagse trip. We waren met een uitstekende gids, een gezellig kokkinnetje (naamgenoot Evita), ons drie, een Nederlander en een Amerikaan (die veel te laat kwam, hij was al gewend aan de Boliviaanse klok!) Salar de Uyuni is een van de belangrijke toeristische trekpleister in Bolivia. Dus het krioelde er van de gringos.
De eerste dag verkenden we het zoutmeer, bezochten een zoutfabriekje waar het zout artisanaal werd bereid, speelden met een lama, amuseerden ons met het nemen van vele fotoshoots (visuele illusie op het zoutmeer), exploreerden het cactus eiland (een stuk land omgeven door het zoutmeer vol met cactussen), sliepen in een zouthotel (ALLES is gemaakt van zout), beklommen bergen(besloot te stoppen met roken door het zeer erge gemis aan lucht), ... Deze zoutvlakte is een pareltje op aarde, zowel letterlijk als figuurlijk. Nog nooit zag ik zoon mooie plaats op aarde!!!! Ik heb er geen woorden voor deze schoonheid! Er wordt geschat dat Salar de uyuni meer dan 10 miljard ton zout bevat, waarvan ongeveer 25.000 ton jaarlijks wordt weggehaald.
Volgende dag vroeg uit de veren, het schemerde buiten toen we samen met wel 50 andere toeristas de vulkanische activiteit bewonderden! Het waren gaten in de grond waar rook/damp uitkwam: het gaf een MYSTIC sfeertje! Na een overheerlijk ontbijt kwamen de meren aan de beurt: laguna verde, colorado, rojo, een voor een adembenemend! Ik had weer eens een waauw-gevoel. Ook de berg met de zeven kleuren en de boom uit steen waren subliem! We reden met onze jeep in volle vaart over de verschillende landschappen. Elk uurtje veranderde het zicht, van dorre woestijn tot altiplano, ook het weer kende veel afwisseling van brandende zon tot zelfs hagel. We hadden chance want tijdens november is Salar de Uyuni een broedplaats van drie rassen Amerikaanse flamingo's. Ook struisvogels, vele eendensoorten, lamas en alpacas kregen we te zien. We bezochten een grot gelegen in een berg, een eeuwenoude begraafplaats voor een etnische stam. Er lagen mensenschedels en de graven waren soort bunkers...Ook de galaxygrot is moeilijk te verwoorden : leek op een droge onderzeewereld natuurlijk zonder vis en water, leek op gedroogde algen... Archeologen en biologen zijn er nog altijd niet aan uit.
Laatste dag zetten we verder richting Uyuni, na vele uren in de jeep komen we aan in het hol van pluto, Uyuni! Eerder die dag hadden we een treinkerkhof bezocht maar daar vond ik niets aan... Na afscheid te hebben genomen van onze lieve gids en kokkin en onze medereizigers trokken we ons terug naar ons luxueuse hotel, waar we moe en voldaan relaxten van een romantisch, voorspelbaar filmpje.
POTOSI
Na een stevig ontbijt reden we noordswaarts richting Potosi, hoogste stad ter wereld (). Na zeven uurtjes flota kwamen aan. We zochten (op automatische piloot)een hostalletje, installeerden ons, verkenden de stad, bezochten gekoloniseerde kerkjes en typische marktjes. Deze stad dankt zijn ontstaan aan de ontdekking van zilvererts (mijnen) In de 17de eeuw had deze stad veel rijkdom en een bevolking van 200.000 zielen. Ook was deze stad met zijn vele kerken een van de grootste en rijkste van Zuid-Amerika. Deze stad heeft een rijke historie en een prachtige koloniale architectuur. Op dit moment is de stad zeer afhankelijk van het toerisme en verdienen de mijnwerkers wat bij door toeristen rond te leiden.
Wat wij ook deden... Met jong en oud in echte mijnwerkersklederdracht (helm, licht, botten en een overal) werden we door zeer lieve gidsen rondgeleid. We deden mee aan het welkomsritueel: twee slokjes alcohol van 94 procent (jiha fuerte! ik schenkte veel aan pachamama), kochten sigaretten, alcohol en drank voor de mijnwerkers in de mijnen. Eenmaal binnen in deze enge grotten kreeg ik last van claustrofobie. We kropen door smalle gangetjes, waar veel stof hing...bezochten de tio, de god van de onderwereld, hij beschermt je in de mijnen. Af en toe hoorden we een dynamietknal. In de mijnen werkten jongens van 13 jaar, verbleven daar van 9 tot 6uur ´s avonds, zonder eten. Het was echt pijnlijk om te zien! Belgie 100 jaar geleden..Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet echt op mijn gemak was. Maar een ervaring (zoals heel deze AFS- ervaring) was het zeker... Op dit moment is de stad zeer afhankelijk van het toerisme en verdienen de mijnwerkers wat bij door de toeristen rond te leiden in de mijnen.
SUCRE
Sucre, een stad op drie uur gelegen van Potosi! We verbleven in een hostalletje op de Plaza principal, Hostal Sucre. We arriveerden rond zonsondergang, er hing een zwoele losbandige sfeer. Je moet weten dit is de wettelijke hoofdstad van Bolivia, de onafhankelijksverklaring wordt hier bewaard. Alles in deze stad is blanco! Het heeft vele prachtige kerken en gezellige plaza's. Het is vreemd elke stad die Bolivia te bieden heeft verschild zo erg, het lijkt of je elke keer weer in een ander land komt! De engeltjes hebben hun bedjes over deze stad uitgestrooid! We keerden vervroegd huiswaarts vanwege de onverwachte stakingen..
NAWOORD:
Bolivia is echt een adembenemend land. De natuur is schitterend ook schatten van mensen (soms zijn de chollitas wel gemeen, maar dat went..).Het is niet te verwonderen waarom er zoveel rugzaktoeristen door dit mooie land reizen...de prijs zal er ook wel toedoen...
Het verslagje van ons reisje door Argentinie is te lezen op joost zijn space,( joost zijn verslag). Het was super leuk om mijn broere terug te zien. Ook al stond hij mij niet op te wachten aan de luchthaven maar lag wel te ronken in zijn bed (disculpeme ik ben geen ZWAAR GEWICHT , joost!) Ik heb volop genoten van dat reisje met hoogte punten: het bewonderen van de walvissen, pinguins en zeehonden, gezellige terrasajes in buenos aires, de zeewandelingen, LEUKE FEESTJES, de campingmomenten met Argentijnen, de lekkere eetmomenten, logeren bij Chris de Ijslander, kennismaking met de transseksueel en Joost zijn familie(rijke stinkerds en schatten van mensen) en zoveel meer! Ondanks mijn fysieke klachten was het demax!!!!!! Ook ons williampje was een toffe dude! Maar ik heb een conclusie getrokken uit deze reis : wat ben ik blij dat ik voor BOLIVIA heb gekozen en niet voor Argentinie, mooi land maar heeft teveel gelijkenissen met Europa.
Kortom : Met oudejaar ben ik afgereisd naar Tarija, idyllische stadje (eerste stad onafhankelijk in Zuid-Amerika) gelegen in de wijnstreek. Mijn Boliviaasne familie viert niet echt oudejaar. Maar ik heb er zalig van genoten. Oudejaar gevierd met al de snobkes van Bolivia voor 10 euro (inclusief eten en drinken) Ongeloofwaardig hoe de meisjes zich zo kunnen optutten, het waren wel missen...Het was een zalige avond, gelachen met dronken trutjes, gedanst op reggeaton en cumbia, lekker gesmuld en gedronken... Het valt me op dat Bolivia zoveel gewoontes heeft: zoals op oudejaar twee druiven eten voor geluk voor het nieuwe jaar, ook het dragen van een geel(geldgeluk) of rood (liefdegeluk)onderbroek brengt Boliviaans geluk. Ook ik deed er aan mee... we zien wel..
En inderdaad, ons Evita is niet zoon schrijftalent als haar geliefde tweelingsbroeder en het spijt me als je nu in slaap ligt voor je computadora tijdens het lezen van mijn diario! Toch hoop ik dat je er een beetje deugd aan had... alleszins wens ik iedereen een Feliz AÑO NUEVO 2007!!!!! Veel warmte uit Bolivia en hou jullie taai!
Het lied van Cochabamba:
Mi tierra de Cochabamba
Es tierra maravillosa
Es una tierra para vivir!
Hay gente linda y sencilla
Amable y cariñosa
Le rinde culto a la vida
Es una tierra feliz
Que lindas son sus mujeres
bailando todas sonríen
Saya bonita para bailar
Se dan gusto y comparten
Como es costumbre en si gente
ADIOS BESITO EVITA
ciao
mijn nummer van mijn gsm is nog steeds hetzelfde : 0059170397473 voor wie wil...
je weet nooit...
adres webblog: http://hombredefortuna.blogspot.com
Eva uit Bolivia
Hola Belgica! Momenteel verblijf ik in Santa cruz met een uitwisseling programma van AFS. Ik logeer in een ontzettend gastvrij gezin in een kast van een huis. Ik heb lieve ouders, twee broers (12 en 17) en een zus (19). Er is hier veel leven in de brouwerij en daar kan ik het goed mee vinden!! Ik heb geluk dat ik hier in Santa Cruz verblijf want in Cochambamba (my hometown) waren er behoorlijke zware rellen aan de gang. Gelukkig zijn die eergisteren gestopt. Oef! Niemand kon nog naar het centrum, daar werd er met stenen en stokken gesmeten ook traangas werd uitgeprobeerd. Een jongen die ik "ken" stierf vijf dagen geleden: doodgeknuppeld. Hij had het zelf uitgelokt door in de riot zone te komen.... Dusja, geene kak daar in Bolivia, nietwaar! Het zijn/waren nogal labiele tijden, enkelen spreken van een burgeroorlog maar die komt er niet! Ze zijn hier specialist om van een mug een olifant te maken! We zien wel..zelf merk ik bitterweinig van dit hele gebeuren. Maak je dus niet ongerust!!!!! geen reden tot paniek!
Dit is een artikel uit Demorgen van 9/1/07
Vijftig gewonden bij gevechten in Bolivia
In de Boliviaanse stad Cochabamba zijn bij gevechten tussen protesterende boeren en de politie minstens vijftig gewonden gevallen. De boeren, die aan de zijde van president Evo Morales staan en zich voornamelijk bezighouden met het telen van coca, eisen het ontslag van de gouverneur van de regio. Bij de vijftig gewonden zouden ook tien journalisten zijn. Verschillende personen raakten zwaargewond en werden overgebracht naar een ziekenhuis. De gewelddadigheden hebben in totaal tien uur aangehouden. (belga)
Sante Cruz de la Sierra : de meest Europese en economische stad van Bolivia. Alles of toch zeer veel draait hier om de uiterlijke schijn: dure merkkleren, overdreven make-up, belachelijk veel juwelen, chique coche. Je denkt ik bevind mij in een ontwikkelingsland, maar daar lijkt het in de verste verte niet op. Zoveel contrast tussen arm en rijk, schandalig! De vrouwen hier hebben de perfecte lijn ( behoorlijk raar want alles draait hier om eten) In het prototype Santa Crusiaanse gezin, gaat de man werken, de vrouw blijft thuis, is zogezegd huisvrouw maar doet geen klop en heeft zelfs twee empleadas(meiden) in dienst. Zijzelf besteeds haar tijd aan : peliqueriabezoekjes (salon de belleza), fitness, theekransjes met de amigas, shopavontuurtjes, relaxing met de nodige massages kortom de taak van de vrouw is om haar lijf te behouden (liefst dat van een twintigjarige, meestal wel met de nodige ingrepen) en de man te behagen...alles hier draait om sex! Het is hier een MILFparadijs, wat soms wel behoorlijk angstaanjagend is... Grappig toch hoeveel cultuurverschillen!
Ogenblikkelijk vertoef ik nu meer dan vijf maanden in Bolivia. Stiekem betrap ik mezelf dat ik veel zaken als normaal ga vinden, zoals de vele straatkindjes die op hun gitaartje staan te tokkelen, de geile mannen die je nafluiten op straat, het goedkope leven, de vele eetkraampjes met het vele eten(die je vet maken!!!), contrast rijk en arm, de chollitas, vele straathondjes en zoveel meer... Tzal best nog wennen worden als ik terug thuiskom..maar dat zijn zorgen voor morgen!
Gisteren een voetbalwedstrijd bewonderd, een zalige belevenis. Ik had ogen te kort! Er hing een enthousiaste ambiente en de pret begon pas echt toen het begon te stortregenen. Iedereen was in zijn nopjes. Op het einde van de match waren er relletjes: er werd gevochten en met volle colaflessen gesmeten... Met wat houden die Bolivianen zich toch mee bezig?..De policia werd erbij gehaald... Alles was al snel terug rustig...
Met mijn oudere zus een Punk/rockconcert bijgewoond. Een vriendin en ik arriveerden op ons sletskes, dat was even een flop op onze flipflop(pers)! Goed verkeerd ingeschat! We werden daar goed bezichtigd...
Santa cruz is een gelegen in een tropisch gebied, temperaturen zoals 35-40 zijn hier gewone kost..Ik heb hier al zalig genoten van een dagje zwembad-luilekkeren-boekje lezen-zonnen. Hier in de streek zijn prachtige vulcanen en meren te bewonderen, echt zoals uit een sprookje!
Binnenkort vertrek ik terug naar Cochabamba waar alles terug rustig is. De vakantie loopt ook op zijn einde. De regelmaat komt terug wat zeker niet slecht is! Zelf moet mijn tesina gaan verdedigen want ik wil dolgraag naar de universiteit! Ook mijn moeder haar guarderia(kinderoppas)loopt vol, dus er zullen hele dagen kleine boliviaantjes in mijn huis paraderen. We zien wel hoe alles loopt...
Beste Belgjes adios! En voor de blokkers veel succes met de examens!
gegroet Eva
Dit is een artikel uit Demorgen van 9/1/07
Vijftig gewonden bij gevechten in Bolivia
In de Boliviaanse stad Cochabamba zijn bij gevechten tussen protesterende boeren en de politie minstens vijftig gewonden gevallen. De boeren, die aan de zijde van president Evo Morales staan en zich voornamelijk bezighouden met het telen van coca, eisen het ontslag van de gouverneur van de regio. Bij de vijftig gewonden zouden ook tien journalisten zijn. Verschillende personen raakten zwaargewond en werden overgebracht naar een ziekenhuis. De gewelddadigheden hebben in totaal tien uur aangehouden. (belga)
Sante Cruz de la Sierra : de meest Europese en economische stad van Bolivia. Alles of toch zeer veel draait hier om de uiterlijke schijn: dure merkkleren, overdreven make-up, belachelijk veel juwelen, chique coche. Je denkt ik bevind mij in een ontwikkelingsland, maar daar lijkt het in de verste verte niet op. Zoveel contrast tussen arm en rijk, schandalig! De vrouwen hier hebben de perfecte lijn ( behoorlijk raar want alles draait hier om eten) In het prototype Santa Crusiaanse gezin, gaat de man werken, de vrouw blijft thuis, is zogezegd huisvrouw maar doet geen klop en heeft zelfs twee empleadas(meiden) in dienst. Zijzelf besteeds haar tijd aan : peliqueriabezoekjes (salon de belleza), fitness, theekransjes met de amigas, shopavontuurtjes, relaxing met de nodige massages kortom de taak van de vrouw is om haar lijf te behouden (liefst dat van een twintigjarige, meestal wel met de nodige ingrepen) en de man te behagen...alles hier draait om sex! Het is hier een MILFparadijs, wat soms wel behoorlijk angstaanjagend is... Grappig toch hoeveel cultuurverschillen!
Ogenblikkelijk vertoef ik nu meer dan vijf maanden in Bolivia. Stiekem betrap ik mezelf dat ik veel zaken als normaal ga vinden, zoals de vele straatkindjes die op hun gitaartje staan te tokkelen, de geile mannen die je nafluiten op straat, het goedkope leven, de vele eetkraampjes met het vele eten(die je vet maken!!!), contrast rijk en arm, de chollitas, vele straathondjes en zoveel meer... Tzal best nog wennen worden als ik terug thuiskom..maar dat zijn zorgen voor morgen!
Gisteren een voetbalwedstrijd bewonderd, een zalige belevenis. Ik had ogen te kort! Er hing een enthousiaste ambiente en de pret begon pas echt toen het begon te stortregenen. Iedereen was in zijn nopjes. Op het einde van de match waren er relletjes: er werd gevochten en met volle colaflessen gesmeten... Met wat houden die Bolivianen zich toch mee bezig?..De policia werd erbij gehaald... Alles was al snel terug rustig...
Met mijn oudere zus een Punk/rockconcert bijgewoond. Een vriendin en ik arriveerden op ons sletskes, dat was even een flop op onze flipflop(pers)! Goed verkeerd ingeschat! We werden daar goed bezichtigd...
Santa cruz is een gelegen in een tropisch gebied, temperaturen zoals 35-40 zijn hier gewone kost..Ik heb hier al zalig genoten van een dagje zwembad-luilekkeren-boekje lezen-zonnen. Hier in de streek zijn prachtige vulcanen en meren te bewonderen, echt zoals uit een sprookje!
Binnenkort vertrek ik terug naar Cochabamba waar alles terug rustig is. De vakantie loopt ook op zijn einde. De regelmaat komt terug wat zeker niet slecht is! Zelf moet mijn tesina gaan verdedigen want ik wil dolgraag naar de universiteit! Ook mijn moeder haar guarderia(kinderoppas)loopt vol, dus er zullen hele dagen kleine boliviaantjes in mijn huis paraderen. We zien wel hoe alles loopt...
Beste Belgjes adios! En voor de blokkers veel succes met de examens!
gegroet Eva
Monday, January 29, 2007
reis 2 ,27/12/06-22/01/07
Reis 2
Woensdag, 27 december:
We spraken af in de terminal zoals gewoonlijk, na 3 uur de tijd gedood te hebben.Mijn familie was naar San Luis waar de pater familias 250 koeien met bijhorend huis en boer incluis vrouw, kinderenen had gekocht en dat hij nu met de familie wou bezetten om de tijd goed te besteden door koeien samen te drijven met de 3 paarden die ook bij het contract hoorden en konijnen schieten.Het afscheid was snel, net zoals ik het wou.De voorbije week dat ik bij mijn familie gespendeerd had moest ik me een voorbeeldige zoon/broer tonen en dat is wonderwel gelukt.William kwam 15 minuten te laat, we relativeerden het, ook het feit dat we ons van plataform hadden vergist en er 5 minuten voor vertrek aankwamen waar een kanjer van een bus ons opwachtte: Andesmar zoals gewoonlijk.Deze keer zou de busreis 40 uur tellen.Een ervaring meer, de films streken voorbij.We passeerden de plaatsen van onze eerste reis, nostalgie in de ogen maar klaar voor het diepe onbekende zuiden.Na 12 uur verloren we de tel.We hebben 2 nachten in de bus gespendeerd, de laatste nacht had Wiliam last aan z’n achterste van het te lang op dezelfde plaats te zitten en was zeer geïrriteerd door dit.Ikzelf had last van constipatie.We zagen mensen komen en gaan.Af en toe sloegen we een praatje met hen, de tijd moest namelijk gevuld worden.Zo spraken we met een schele grijsaard die ons behandelde als zijn eigen zonen maar die zo’n gebroken Spaans sprak dat we er beiden hoofdpijn van kregen.Verder ontmoeten we Duitsers die allen naar Ushuaia afzakten, Israëli’s en een Frans koppel.De eerste stop was Rio-Gallegos.De zuidelijkste stad buiten het Tierro Del Fiego-gebied.Niet bijzonder, koud en ongelofelijk wind.We kwamen rond middageten toe.Sloegen onze tent op in de eerste camping die ons onder ogen kwam en gingen na ons middageten genuttigd te hebben op pad.Door de vele kampeerpartijtjes de vorige reis waren we nu veel beter uitgerust.We hadden het nodige bestek, gamels en m’n vader had me
een draagbaar efficiënt butaanvuurtje geleend: gemakkelijk in gebruik en heel licht.Rio Gallegos lijkt op een Zuidfranse buitenstad waar veel vandalen duidelijk aan het werk geweest zijn.We stapten naar de rivier: het enige bezienswaardige wat deze stad te bieden heeft erna zochten we het centrum op, kochten ons eten voor die avond en gingen dan richting camping waar we vlug werden lastiggevallen door een kleine groep porteňos (inwoners van Buenos Aires)die ons verwarden met hun vreemde uitlatingen en dreigingen.Positief ingesteld zoals we zijn hebben we dat vlug achter ons gelaten en genoten we rond 21 uur van een lekker maal ter ere van het begin van hopelijk een overdonderde reis.De volgende morgen zouden we rond 09u de bus nemen naar Ushuaia, de zuidelijkste stad ter wereld( een kleine 1000km van Antartica).Die nacht werd onze tent betast door de porteňos, een enkele hond maar vooral door de sterke wind.De koude gaf de doodsteek zodat die nacht niet een genot van slapen was.
Zaterdag,
9 uur stipt zaten we in de bus naar Ushuaia, 12 uur met onderbrekingen van 4 douanes en een halfuur de boot op om het kanaal van Magelhaenes over te steken.Een groot deel van de rit besteedde ik aan slapen, ontwaakt films bekijken en kennis maken met een vriendelijke, sociale Cordobees, German genaamd.Die een tikkeltje té werd naarmate de reis vorderde.Over hem later.Naarmate we het Tierra del Fiego gebied binnenreden, zuidelijkste provincie ter wereld wat land van vuur betekent, veranderde het eentonige landschap van kleine vegetatie te vergelijken met steppe in een toendra-achtig gebied met prachtige mossen en heuvels.Later veranderde dat weer in oeroude bossen bedekt met mosgroen.Typisch Lord Of The Rings-view.De mystiek van dit landschap dat schrijvers, fotografen, schilders, .. ‘onder woorden willen brengen’ had me meteen in de ban.Op geen enkele plaats heb ik zoveel klavertjes vier, vijf en zes gevonden.Er zijn er dieren te vinden die daar alleen voorkomen zoals een ibisachtige, vreemde eendensoorten en zoveel meer.In Ushuaia aangekomen rond 21u.Het was halfduister en samen met de Cordobees gingen we naar Officina de tourismo.Waar ook al een paar trekkers aan het neuzen waren.Het was gesloten en we slopen weg, de Cordobees was té sociaal.Hij was alleen en wou meteen met ons naar El Chalafate gaan.De volgende stop.We vonden een goedkope camping, fiksten ons eten bovenop een heuvel die een prachtig zicht over de stad gaf en waar 2 jaar geleden een ski resort was, te herkennen aan de dode pannenkoekenlift die er maar verdorven bijstond.Door de Global Warming is dat nu verleden tijd zoals zoveel skipistes hier en focust Ushuaia zich dezer dagen vooral op de trekkers.Je hebt er wel wat.Alle nationaliteiten zijn hier te vinden: Duitsers en Amerikanen vormen de meerderheid.Vanuit onze tent hadden we een panoramisch zicht op Ushuaia stad en omliggende zee en bergen.
Zondag,
Nieuwjaarsdag.Ons plan was die avond in Ushuaia door te brengen en de volgende dagen van ons verblijf daar al trekkend door te brengen in een aanliggend park: Parque National.Ushuaia heeft nu veel weg van een deftig skioord.De charme van een vissersdorpje is al 5 jaar vervlogen.Overal zitten tourpromoters verscholen klaar om je een trip naar Antarctica,vogeleiland, .. aan te smeren.We namen ons voor in de voormiddag de nodige zaken die ontbraken aan onze camping equipement te kopen en in de namiddag naar de dicht bijzijnde gletsjer te stappen, mijn vriend wou sneeuw aanraken.In de stad, rond 7 uur waren we beiden wakker en rond 8 uur zetten we aan na een goed ontbijt van gebakken ei.Daar kwamen we de Cordobees tegen die besloot rond de middag af te zakken naar de camping en zijn Hostel’Dulce de Leche’op te geven.Na veel gezoek en gevraag kwamen we een deftige klerenwinkel tegen die prijskwaliteit aanbood.Deze stad is duidelijk de duurste van heel Argentinië.Ze slaan een goede munt uit deze gegeerde plek.Op de kampplaats kookten we een soepje, we moesten kloek staan voor de wandeling .Om 11 uur vertrokken we, klaar voor een 6 uur durende tocht.Al snel kwamen we tot de ondervinding dat een droogstaande skipiste beklimmen toch serieus doorweegt.Dit was juist het begin.Een oud witbehaarde Duitser kruiste ons pad.Hij was de eigenaar van een van de alles-in-1-camionetten met zonnepanelen, kano’s, fietsen,.. noem maar op.12 jaar geleden had hij Ushuaia al eens bezocht dat toen veel weg had van een pittoresk vissersdorpje.Na de skipiste traden we binnen in de oeroude bossen omhuld met mos van allerlei kleuren die de grondlegger is die bossen zo mysterieus maakt.We gingen over kleine watervallen, ploegden ons door afgevallen takken, terwijl we stegen en daalden.Het zweet stond op onze rug toen we aankwamen op een weg die we even volgenden waarna we een terug een bospadje indoken dat na een halfuurtje overging in toendra op de helling van de berg.Er waren tamelijk veel toeristen, de typische buitenlandse backpackers, de gepensioneerde Duitsers, ..We volgden een bergriviertje, het bos al lang achter ons latend.De mossen met hun verschillende kleuren fleurden dit kale gebied op en even later staken we onze handen in de sneeuw, deden de klassieke gooispelletjes en zetten voort.Steeds de steiler wordende helling op.Op een gegeven moment waren we zo steil dat ik hoogtevrees kriebels begon te krijgen deels door de losliggende stenen.William nam het initiatief en liet me achter, sneller stappend door een onbekende kracht.De meeste toeristen stopten op een gegeven punt, genoten en keerden terug.Anderen gingen hoger om in de sneeuw naar beneden te glijden.We gingen hoger en hoger, diep in de sneeuw stappend met mijn halfwaterdichte bottines.Ik had goedkope werkschoenen gekocht met mijn oog op de duur uitvallende soldatenschoenen.Op het einde zaten we op één van de uitstekende rotsen in de diepe sneeuw te genieten van het prachtige uitzicht.Later zetten we de terugweg in, namen de skilift en gingen een warme choco gaan drinken in een berghut waar we aan de praat raakten met een bende Amerikaanse jongeren die voor 9 dagen naar Antarctica onderzoekwerk waren gaan verrichtten.Ze nodigden ons uit om nieuwjaarsavond in hun hostel te komen
vieren.Moe aan het worden liften we later naar huis.
We werden door een jong homokoppel van 19 jaar meegevoerd die ons tips gaven voor feestjes die avond.Het was 19-20 uur toen we aankwamen.We haasten ons meteen naar de supermarkt.Een kleine teleurstelling was dan ook toen bleek dat alles gesloten was, buiten een kleine kiosco die gouden zaakjes deed.We kochten empanadas, ravioli, deserts, fernet en Chandon Champagne.Dat laatste staat bekent als de beste champagne van Mendoza.Dit feestmaal kostte ons 40 peso, wat een kleine 15 euro is .Ongetwijfeld mijn goedkoopste nieuwjaarsdiner ooit.Vele trekkers waren ook hun nieuwjaardiner bijeen aan het scharrelen.Ondertussen was het beginnen regenen, eerlijk gezegd kon het ons geen fluit schelen.Onze benen waren moe en we hadden honger.In de regen kookten we ons goedje en nestelden ons in de tent waar we een geïmproviseerde tafel hadden gemaakt en een kaars hadden bemachtigd.Het eten smaakte, de drank nog beter.Rond 24 uur waren we klaar met eten en de fernet.We zakten dan af naar het restaurant van de camping de medetoeristen dineerden en erna dansten.Aangekomen was de meerderheid van onze medetrekkers al goed in de wind.Jong en oud danste met elkaar op de cumbia,reggaeton, ..mezelf hierbij inbegrepen.Het was lang geleden dat ik zoveel plezier erin heb gehad.De moeder van de campingbaas toonde me de plaatselijke danspasjes en ik geloof zelf dat toen het einde van het lied in zicht kwam ze als dank me een kus op de mond gaf, gebruikelijk heb ik later vernomen maar voor mij een bizarre belevenis.Toen het feest rond 2-3 uur minderde gingen we met 2 Franse vrienden afkomstig uit Lyon naar een nieuwjaarsfeest waar de jeugd van Ushuaia jacht maakt op buitenlandse toeristen.
De entrada was 30 peso, tot nu toe het duurste wat ik al betaald heb aan uitgaan.Met nog een kleine 5 peso op zak moest ik de rest van de avond zien rond te komen.Allen waren we in een zeer goede bui, de champagne verdween zienderogen samen met de het vieze goede van de jonge Fransen die met hun lang haar opgeknoopt in een dot op 2 samoeraikrijgers leken.Aan de bar gaf de dienster ons stiekem gratis drank zodat we enkel met ons leeg glas naar de bar moesten en ze het bijvulde.Onze wegen splitsten en ieder ging op zijn manier om met het vele vrouwvolk dat je uitnodigend aankeek.De volgende 5 uur durende decadente sfeer werd ruw onderbroken doordat William zo zat als een gieter naar huis wou.De Fransen bleven.Het was al lang licht en ondanks mijn slechte oriëntatie zijn we via omwegen naar de camping gesukkeld waar de Zweed als een blok in slaap viel.Met een “licht zat”gevoel kroop ik in mijn nest.Volwassen als nooit te voren en klaar voor 2007.Het was 11 uur s’morgens.
Maandag,
Geslapen tot 15 uur.De Zweed was verdwenen toen ik wakker werd maar had een geschenkje achtergelaten: een hoopje braaksel.Al gedeeltelijk opgeruimd.Ik vond hem zielig in een hoekje bij het vuur van het campingrestaurant met een afgemat gezicht.Die dag was de officiële rustdag.De meeste van onze medecamping compagnons sliepen tot 17 uur, lieten zich eens zien en verdwenen terug.Iedereen was kapot.Ook ik.Het regende zwaar.William begon meer en meer ziekelijker te worden.We beslisten na iets gegeten te hebben op zoek te gaan naar een hostel.We wasten onze kleren.De tent was een puinhoop, vuil van de bottinnen en de regen.Na alles samengeraapt en de tent zo proper mogelijk in ééngestoken te hebben namen we een taxi en kwamen na enkele dompers terecht in een kleurrijk hostel.Mijn vriend was een zombie, sleepte zijn voeten over de grond met zijn veters los, zijn broek ging zo dat een kwart van de kont zichtbaar was zelfs mijn vele aanmaningen vielen negatief uit.We kropen in ons bed na een vlugge douche.De kamer deelden we met 2 jonge Amerikanen.Ik sliep tot 20uur, haastte me naar de supermarkt om het nodige te kopen voor een degelijk maal.Ik gedroeg me als een bezorgde vader, in dit verhaal is William de zoon.Toen ik terug kwam sliep hij nog steeds, daar zou de rest van de avond geen verandering in komen.Ik nam mijn boek, zette me in een hoek en las tot 01.00u .Mensen kwamen en gingen.Sommigen probeerden een praatje te slaan maar op de een of andere manier was ik zo kort af dat ze het vlug voor bekeken hielden en dat was net wat ik wou.
Dinsdag,
Fris stonden we de volgende morgen op, klaar voor Parque Nacional.Na een poging om de beide families een gelukkig nieuwjaar te wensen wat negatief uitviel namen we de bus die ons 20 km verder naar een camping bracht die overdag zwart zag van de toeristen en waar s’avonds geen kat was.Na de campingroutine van tent opzetten, soepje koken,..kruistte de Cordebees, die leraar lichamelijke opvoeding en 28 jaar is, ons pad die een dag eerder daar was aangekomen en ons een paar tips gaf voor de mooie bezienswaardigheden.We beslisten die dag de kust te verkennen.Een tocht van 12 km die volgens het boekje 2u30 zou duren maar die langer bleek uit te vallen.Net zoals onze vorige voettocht naar de gletsjer gingen we door bossen met langs ons de prachtige kust omgeven door eilanden en bergen.De ibisachtige vogel liet zich in groten getale zien.Ook hier in het verre Ushuaia is de geïmporteerde Amerikaanse vogelkers doorgedrongen.De moeilijkheidsgraag van deze wandelroute is gemiddeld.Toch waren we beiden stik kapot aan de helft.We aten onze bananen en lieten ons verleiden tot een partijtje krabbenvangen.We vingen er 1 met behulp van een mossel die we aan een touwtje bonden.Later in de camping lazen we op een waarschuwingsaffiche dat het ten strengste verboden is mosselen, krabben, oesters aan te raken en op te eten wegens de toxiciteit die ze bevatten dat Marea Roja veroorzaakt die je lippen, tong en gezicht lam maakt en ademhalingsproblemen veroorzaakt.Gelukkig was de krab die we vingen te klein om op te eten.4 uur later dan wat voorgeschreven stond waren we in de camping.Hongerig maakte ik een potje paella.Onze gasbus was op.Ik overtuigde de kok van het restaurant er een te gaan kopen in Ushuaia.Die avond brachten we met de Cordobees door die eigenlijk wel een buena honda had om een Argentijnse dicho(gezegde) te gebruiken.Morgen zouden we Cierro Gunaca beklimmen, een tocht van 4 uur met de hoogste moeilijkheidsgraad, dat beloofd.
Woensdag,
De Cordobees die naast ons zijn tent had opgeslagen, ging die dag naar een andere camping omdat daar bevers te vinden waren.Onze voornemens om s’morgens vroeg erin te vliegen werden tenietgedaan doordat we ons versliepen tot 11uur.Beiden zagen we er niet echt fris uit.De nacht was voor mij een hel geweest.Doordat we zo goedkoop mogelijk gerief hadden gekocht moesten de gevolgen nu eenmaal gedragen worden.Neem nu mijn slaapzak als voorbeeld: een lichte zak dat een beetje opgevuld is met vulsel die een minimum van 10°C kan houden en gebreken langs alle kanten heeft.M’n medecompagnon had een goede slaapzak maar door een incident van enkele dagen geleden, waar ik niet meer zal naar toe verwijzen, is dat teniet gedaan.
Met wallen onder de ogen de ogen en een onmenselijke stijfheid begonnen we aan de klim.Eerst 3 uur door de bossen, in stijgende lijn.Af en toe was er wel een vlaagje zodat we op het einde van het bos grote modder plassen moesten zien te overwinnen, dat lukte zo goed als het ging.Na de bossen kwam de bemoste vlakte en erna de gevreesde losse stenen die ons naar de top van de berg brachten.We namen veel pauzes toch vorderden we goed.Bovenaan de top gaf de wind het beste van zichzelf, de koude deed er ook niet voor onder.Het was een mistige hemel maar toch zag je vaagjes Ushuaia stad.We hadden er 5 uur over gedaan.Onderweg hadden we kennis gemaakt met een Fin en een Fransoos.De eerstgenoemde, wonende in Buenos Aires en eerst met vriendin die hij voor de losse stenen heeft moeten dumpen wegens teveel scènes.De laatstgenoemde had net zoals ons een semester in de universiteit van Cordoba gestudeerd.De terugweg liep veel vlotter, we zoefden door de sneeuw naar beneden en in de bossen namen we een shortcut waardoor we rond 19u de tent hadden bereikt, moe en vuil zoals gewoonlijk.Het avondeten waar naar uitgekeken werd bestond uit sliertjes met kaas gemengd met vleesbouillon en olie.We hadden het nodig om de komende nacht te overleven.Na een zalige douche die ons veel te weinig gegund word kookten en lazen we tot bedtijd.Je hebt niet veel anders om handen.
Donderdag,
Met vodka in mijn aderen, 3 pull-overs, een muts, 3 paar sokken, 2 broeken, wanten en een buff heb ik die nacht, die zonder concurrent de zwaarste in mijn leven was overleefd.De temperatuur ging ver onder vriespunt.Mijn vriend gaf het bij de eerste lichtstralen op en ging in de keuken zitten lezen.Ik probeerde toch iets te slapen, wat niet lukte.Ongeacht de vele probeersels zaten we beiden rond 7 uur met een warme thee in de kleine keuken van de camping op krachten te komen.Zonder de gebruikelijke meningsverschillen wouden we weg uit dat oord.Of naar Rio Gallegos waar we meteen de bus wouden nemen naar El chalafate.Zeker en vast zouden we terug naar Ushuaia gaan en er intrek nemen in een van de vele hostels.De Cordobees kwam teleurgesteld terug van zijn nacht beaver-watching.Met z’n drieën zaten we er maar beteuterd bij.We namen de eerstvolgende bus terug waar de Cordobees richting camping ging en wij richting hostel.Later spraken we terug af en keuvelden een beetje door de stad: we ontdekten een gezellig cafeetje: Dublin genaamd waar we Ierse pinten dronken met een schapenvel onder onze kont en met Spaanse cumbia in de oren.De enige teleurstelling van die rustige dag was de negatieve respons om bussen naar Rio Gallegos te verkrijgen, 4 dagen later was er eentje vrij met 3 plaatsen.Wetend dat er elke dag 2 bussen ernaar toe gaan.Onbewust zijn we zoals vogels, we reizen in groep .Daarom zien we gedurende de reis overal dezelfde mensen opduiken.We zitten dus nog 3 nachten in Ushuaia.Zeer leuk maar we hebben een lijst met plaatsen af te werken eveneens tikt de klok verder.Ieder moest dit op zijn eigen manier verwerken en zo splitsen we om elkaar s’avonds weer te treffen voor het avondeten.
Donderdag,
We zochten een kennis op die ons had beloofd een ander deel van Ushuaia te tonen.Hij bracht ons naar lagune waar een reusachtige beverburcht was.Doodop kwamen we daar toe, de koude was niet meer te houden.We fiksten een vuur en brachten 3 stille uren wachtend door.De bevers lieten zich niet zien.De beste tijd is tijdens dageraad of avondduister.Het was een grappig zicht, 3 ingeduffelde figuren die het kleine vuur helemaal bedekten om toch een beetje warmte op te slorpen.We braadden onze chorizo’s dat samen met brood, mayo en tomaat mijn persoonlijk hoogtepunt van die dag was.Op momenten zoals deze ben je zeer gelukkig dat je kunt terugkeren naar je warme hostel.Dit hele gebeuren was een daguitstap en s’avonds zochten we terug Dublin op, waar mijn Zweedse vriend een donker bier bestelde die slecht uitviel en ik mijn uitverkoren drank: Gancia te vergelijken met Martini.Onze vriend waar we de dag mee doorgebracht hadden was ook van de partij: een kolossale porteňo die me jaloers maakte met zijn spierwit gebit en tangolooks.We bleven even dobberen in de pub waarna we terugkeerden om ons avondeten te bereidden.In het hostel kwam ik een Braziliaanse medestudente van Mendoza tegen die net hetzelfde doet als ik maar dan niet het recht heeft om klassen te verzuimen.
Vrijdag,
Deze dag voelt nu ik erop terug kijk aan als een typische klusjesdag.William ging naar de wasserette om zijn slaapzak te laten verschonen.Ik naar een speciaalzaak om mijn broek te laten repareren die door een onnozel incident de vorige avond gescheurd was.Ik had 2 broeken mee, 2 perfecte regen-en windwerende haghlofs waar William met zijn gebrek aan materiaal er 1 van gebruikte en ik de ander.Later wasten we onze kleren die we verspreid hingen op de vele warmtebronnen die het hostel rijk is.Na dit gingen we winkelen, op zoek naar goede kleren voor William, dat we niet vonden maar ons toch trakteerden op een lekkere lomo met friet.Om even af te kicken van de rijst en spaghettis.Om 17uur ging mijn vriend zijn slaapzak gaan halen en zetten we aan richting Tolhuin.Een rustig dorpje,2 uur verwijderd van het toeristische Ushuaia.Na een medialuna( halve maan) en een warme choco verplaatsten we ons 3 km verder naar een prachtige camping met een luidruchtige eigenaar die zo blij is als er buitenlanders aanwezig zijn.2 km daar vandaan zijn er beverburchten waar het volgens hem stikt van de bevers en dergelijke.Het eerstgenoemde zijn ook geïmporteerd en het is legaal erop te jagen.Opgehitst door dit gegeven zetten we meteen aan.Het begon al langzaam te schemeren, dé garantie om er enkele in het vizier te krijgen.Een eenzame straathond volgde ons slaafs en later toen ik alleen in het bos wandelde voelde ik me een echte hippie door mijn trouwe vriend.De beverburcht was niet zo groot als de vorige maar we zagen heel dichtbij 2 bevers uit het lagoon zwemmen.Dit tafereel werd vlug door onze hond die erachter sprong in stukken gescheurd.De rest van de avond lieten ze zich niet meer zien en trokken we teleurgesteld terug.
Zaterdag en zondag,
Ons verblijf in Ushuaia was 2 dagen verlengd wegens onvoorziene redenen en ondanks het feit dat we alle free-tours hadden gedaan verdeden we die zaterdag onze tijd met lezen, schrijven en albatrossen observeren.Rond 19u30 was onze bus naar Ushuaia die we op de een of andere manier gemist hadden.De volgende kwam om 22 uur en bracht ons om 24 uur terug in Ushuaia.Eerst iets gaan drinken in een bar en erna op weg naar een camping.Wegens het vertrekuur de volgende morgen raakten we niet op de tamelijk ver gelegen camping maar nestelden we ons in een nabijgelegen bos en sliepen de 4 uur die ons resten onder de koude blote hemel.Om 6 uur kwamen we de Cordobees tegen waar we een hechte groep mee vormden gedurende de 12uur durende terugtocht naar Rio Gallegos.Door een wonder kwamen we daar perfect op tijd aan zodat we onze via telefoon gereserveerde ticketten konden innen die ons meteen naar El chalafate bracht, waar Perito Moreno de hoofdattractie is, een reusachtige gletsjer die volgens een verwilderde juwelenverkoper ademt zoals wij maar dan door grote brokstukken ijs van zich af te breken om met een grote BOEM, die tot 30km verder te horen is, in het water te laten vallen.Om 01.00u s’nachts kwamen we er aan waar we meteen in het eerst aanbiedende onze intrek namen.El Chalafate omgevormd door het massatoerisme geeft een decorachtige indruk.We besloten de nacht er door te brengen om de volgende dag zo vlug mogelijk de natuur in te vluchten.
Maandag, 8 januari
Alberto, een vriendelijke maar eigenaardige man die ik gisterenavond ontmoette en die me vandaag kwam opzoeken, wiens leeftijd niet te schatten is.Aan zijn haarkleur te zien heeft hij Carlos Gardels piek ten volle kunnen beleven.De spiritualiteit straalt ervan af deels door zijn afgedragen cowboyhoed met een enkele pluim en door de vele hangers met een indiaanse ondertoon.De man ademt respect zoals geen ander.Swoat, om de natuur in te vluchten hadden we bussen nodig die er niet waren, na met hem gepraat te hebben en ons probleem geëxpliceerd te hebben.Bracht hij ons, zonder om geld of wat dan ook te vragen, 50km met zijn oud vehikel verder tot aan de camping in Lago Roca.Na vele bedankingen draaide hij zijn car en zette de terugweg in.Een belangrijk moment van die dag was de ontmoeting met andere afs’ers.Ik zat in de morgen na onze inkopen buiten een apotheek te wachten waar de Zweed een knieband kocht, hij kon het vele wandelen niet aan, toen een bus passeerde waarin ik 2 vermoeide mede-afs’ers herkende.Mijn verbazing was nog geen tienvoud vergeleken met dat van hen toen ze me herkenden.Ik wist dat er een afs-reis naar het zuiden was maar op dit (on)gelukkig toeval had ik niet durven hopen.
Toen de spirituele man al lang verdwenen was, waren wij Lago Roca waar ook prehistorische schilderingen te vinden zijn aan het ontdekken.In onze camping waren 2 koppels die we al in Ushuaia hadden ontmoet, dit gezegd zijnde besef je hoe klein de wereld is.De enthousiaste Fransman van Cierro Gunaca kwamen we die dag meermaals tegen.Tegen het einde van de dag hadden we 4 uur gestapt en waren zoals elke avond moe.
Dinsdag, 9 januari
Ons plan om vandaag een 2-daagse met rugzak te doen wegens besparingen, werd door de vele regen en wind in stukken gescheurd.Deze reis zou met 1 woord samengevat kunnen worden: wandelen.Wat die dag ook zeker niet ontbrak.Toen de eerste lichtstralen onze tent verwarmden maakten we ons klaar en vertrokken.William wou één van de heuvels beklimmen voor het uitzicht en ik het meer nog verder gaan exploreren.Onze wegen scheidden zich vlug.Na toestemming gekregen te hebben van de eigenaar van een reusachtig onherbergzaam gebied, aangrenzend aan het meer, ging ik op pad.Het water verkleurde in troebelend lichtblauw.Af en toe zag ik een forel ophoogspringen, een enkele grijze vos vertoonde zich en verdween meteen in het struikgewas.Er was een gletsjer, Upsala genaamd 30 km verder wat over de schreef was.Dit zou ons doel geweest zijn moest de 2daagse niet geannuleerd zijn, 60 km in 1 dag is onmogelijk.Rond etenstijd verorberde ik mijn hard brood, dronk water van het meer en deed een zalig tukje.Argentinië is 2de met de grootste hoeveelheid drinkbare meren en rivieren.Langzaam liepen de uren voorbij.Na mijn schoonheidsslaap was mijn batterij terug opgeladen en stapte ik 3 uur verder.Mijn doel was de scheiding te bereiken tussen het einde van het meer waar de bergen bezaaid met bossen begonnen.Geen idee hoe laat het was ging ik na mijn doel bereikt te hebben richting camping.Toen het begon te schemeren arriveerde ik er geradbraakt, mijn vriend was druk in de weer met het eten te bereiden dat bestond uit rijst en tonijn.Niet echt iets om van te smullen maar gemakkelijk bereidbaar.Hoe later het werd, hoe kouder.Ik maakte me klaar op weer eens een koude nacht te trotseren.
Woensdag,
Perito Moreno, de trots van El Chalafate stond vandaag op het menu.Om 10 uur stipt zaten we gepakt en gezakt in een busje samen met een andere Cordobees die net zoals de vorige een vriendelijke, sociale twintiger was en ook alleen op doorreis door eigen land.Wegens het voorspelde slaapgebrek kroop ik gauw in een hoekje en deed een napje, William voort kwetterend met Sylvian.De camping waar we 2 nachten hebben verbleven, werd beheerd door een groep rastas die je overspoelden met hun chille reggaebeats tot laat in avond.In Perito Moreno, een gletsjer met een lengte van 30km en een altura van 55m, aangekomen liep het zwart van de toeristen.Het is met Iguazu-watervallen en Buenos Aires de must seen van Argentinia.De waarheid mag gezegd worden.Uren hebben we ‘hem’ zitten observeren.In de verschillende stadia waar je de gletsjer met een ander visiepunt kon observeren zaten vele toeristen gespannen met fototoestel in de aanslag om, onder veel gejuich van de omringenden, een paar ijsbrokken onder luid gedonder in het melkachtige water te laten vallen en dit een plons van jewelste teweegbrengt, vast te stellen.Dit gebeurt ongeveer om het halfuur.De ‘kleintjes’ die we nu als ervaren gletsjer-observeerders kunnen zeggen, zijn er om de 10 minuten die ons waarschuwen voor de grote Bang die in aantocht is.Onze lunch hebben we daar verorberd, in de tijd dat we er aanwezig waren zagen we veel bekenden van onze vorige plaatsen.Toen ik een noodzakelijke warme choco aan het drinken was bespeurde ik er enkele afs’ers , door de onzekerheid van wat contact met hen teweeg zou brengen trok ik me discreet terug.Doordat er zoveel toeristen waren die allemaal een tourticket hadden moesten we 2 uur wachten.De rit kost 30 peso maar via-via is het gelukt gratis terug te keren.
In de wachttijd van 2 uur kookten we fideos op ons gasvuur tot veel genoegen van de omstaanders en zagen we een roodkop specht de ik achtervolgde om hem in mijn vizier te krijgen en dat me ook gedeeltelijk lukte.Aangekomen in El Chalafate, 73 km verder, zochten we de camping op waar we de eerste nacht hadden geslapen en waar we zonder betalen het op een lopen hadden gezet.Gelukkig voor ons was dat op de een of andere manier onopgemerkt gebleven.Na de gebruikelijke routine deden we onze inkopen voor de volgende dag.We wilden naar een dorp, El Chaltén genaamd, dat midden in het reservaat van de gletsjers dat het tweede grootste van het land is, en waar op dat moment de grote bergbeklimmer Reinhold Messner gesignaleerd was.
Daar zouden we ons stapcurriculum nog wat verder aanscherpen.Na de inkopen voor de volgende dag weg geborgd hadden en we de stad ingingen, kwamen we wonder boven wonder Krissi, onze link in Neuquen, tegen samen met een Zweeds meisje.William dolenthousiast, ik iets minder.Met hen en 2 andere Amerikanen zijn we iets gaan drinken in 1 van de duurdere koten die El Chaltén rijk is.Verhalen werden uitgewisseld, het stereotype gedoe dat je hoort te doen in situaties zoals deze.Ze inviteerden ons om iets te gaan drinken in het hotel waar ze verbleven.Onderweg was ik beginnen neuzen naar Belgen, 5 in totaal die mee waren op wat later bleek een geldopslorpende tamelijk teleurstellende trip.In de bus werd ik hartelijk onthaald.Na een tijd weer Nederlands praten, voelt aan als een verademing.Nu ik dit schrijf sta ik er bij stil dat ik 5 maanden grappen en grollen in vreemde talen heb gemaakt en die avond voelde aan als een nodige pauze, een cadeau die me onverwacht in de armen werd geduwd en waar ik veel van genoten heb.De verbaasde Afs-leiders werden van de nodige vragen verlost en met een gerust hart nam ik goed gezind afscheid van hen in een voor mij op dat moment ongelofelijk sjiek hotel en keerde maar al te gelukkig naar onze kleine tent waar 3 uur slaap ons opwachtte.
Donderdag,
Om 6.30u werden we op de terminal verwacht.Opgestaan om 6 uur, routine en gaan.Als zombies kwamen we er perfect op tijd aan.William nestelde zich al vlug in de aanliggende achterzetels toen de chauffeur bruusk stopte, naar achter stapte en hem beval zoals beschaafde mensen op een stoel te zitten en hij verwees ook naar een bord waar op stond dat het verboden is je schoenen uit te doen.Het gezegde gebeurde en kort erna vielen we beiden in slaap.De reis duurde 4 uur met 2 stops.De laatste stop bestond uit een preek van een parkwachter over de don’t en bezienswaardigheden van het park.Het dorp, volledig geïsoleerd van de buitenwereld heeft een westernachtig uiterlijk en wordt beheerd door trekkers en ijsklimmers, hoofdzakelijk buitenlandse toeristen.Stappen is waarvoor men hier komt, het enige waar die plaats goed voor is om het cru te zeggen.Er zijn veel wasserettes omdat het ten strengste verboden je kleren in de rivier te wassen die drinkbaar is.Onze tent opgeslagen in een gratis camping die niets te bieden heeft, je staat door de weinige bomen voortdurend vrij aan wind en regen die er spijtig genoeg bijna altijd aanwezig is.Naast onze tent had je een vrouwelijke porteňo die er nu al 3 maanden verbleef, haar tent had dan ook veel weg van een Mongoolse ronde“tipi” met zeilen en doeken bij elkaar gehouden.Overal op de camping had je soortgelijke bric-en-bracs.Ons korte verblijf gunde ons niet veel rust dus vlogen we er meteen in.Na een pakje kant-en-klare rijst met 4 kazen te hebben verorberd zetten we aan.We vertrokken samen met een 32-jarige Amerikaans stereotyp die ik eerder schatte op 40jaar door de grijs wordende haren, dat ik ook luidkeels verklaarde, en blubberig voorkwam.typisch geval van teveel zelfzekerheid.Gebeurt wel meer bij oudere mannen.Ze denken nog altijd de zelfde conditie te hebben als toen ze twintigers waren.Wetend dat deze jongen een depressieve reis voor zich heeft lieten we hem vlug achter..Af en toe regende het, maar door de bomen was dat niet van essentieel belang.We stapten goed door, 1 keer een kakpauze en dan terug in het zadel.We waren rond 16 uur vertrokken en 2 uur later zaten we op de top van een berg te genieten van een gletsjer met tortitas in de hand( vgl vol-au-vent broodje).De 2 uur durende tocht stegen we voortdurend ,kruisten beken en zagen vele konijnen, een condor en de staart van een wegrennende vos.Door de wind en de koude kon je het er niet zo lang uithouden en keerden we snel terug.Om 21 u waren we druk in de weer ons eten aan het bereiden.Toen het donker begon te worden waren we genoodzaakt in ons bed te kruipen.De wind liet onze tent dansen wat de hele nacht zo bleef.
Vrijdag,
De regen had onze tent grotendeels besprenkeld, weeral die koude die ons achtervolgde.De laatste dag in Chaltén.Het was bewolkt dus de tocht naar Fitz Roy, de hoogste berg van het gebied, was niet de moeite om te doen .Nadat ik met verse croissants en mijn gewaste vuile was in de kampplaats aankwam stond de thee klaar en vertrok William kort na ons ontbijt naar de terminal om onze tickets te regelen: kortom de gebruikelijke praktijken.Erna vertrokken we op tocht naar een meer, Lago Capri genaamd.Een groot meer met normaal een impressionant uitzicht op Fitz Roy.Ik liet William vlug achter.Na een uur door woud geklauterd te hebben was ons doel bereikt.Ik keerde na een halfuur gewacht te hebben in een snel tempo terug.Rond 16 uur zat ik met een warme choco, empanadas en croissants in een restaurant te wachten op William die maar niet afkwam.Mijn neus was bevroren, het had lichtjes gesneeuwd in de cumbre.Om 18 uur vertrok onze bus naar EL Chalafate.Om 17.30 was hij nog altijd niet komen opdagen.Op naar de terminal in de hoop dat hij daar was.Uit het niets kwam hij opdagen, had in het heengaan kennisgemaakt met 2 in Buenos Aires studerenden buitenlanders, een van Thailand en de ander van Duitsland, en was met hen iets gaan drinken.Opgelucht stapte ik in en liet me meevoeren.Om 5 uur in de morgen hadden we onze volgende bus.Het zou een lange nacht worden.Aangekomen om 22 uur maakten we de gewoonlijke spaghetti in een verlaten garagedepot en dan op weg naar een bar waar we 1 pintje bestelden en tot sluitertijd bleven, waarna we ons nestelden in de ijskoude terminal en probeerden de tijd zo goed mogelijk te besteden met slapen,kaarten,.. Om 5 uur stapten we slaapwandelend op met de Thaise in het kielzog die ons zou vergezellen naar El Bolson, dat we via 3 verschillende stop zouden bereiken.Eerst El Chalafate-Rio Gallegos,Rio Gallegos-Comodoro Rivadavia en als laatste Comodoro-El Bolson.Dit duurt beginnender wijs 4, 10 en 12 uur .
Zaterdag en zondag,
Zaterdag, een verloren dag zoals we er al zoveel hebben had.Zondag morgen kwamen we toe in El Bolson.Erna volgt Bariloche en omgeving.In Bolson, ook al gedeeltelijk aangetast door de toeristen starten we meteen met informatie over activiteiten in te zamelen voor de volgende dag.Die dag zelf was ook al gedeeltelijk aangetast met als schuldige mezelf:door het temperatuurverschil,een overgedragen bacterie,.. weet ik veel, had ik die dag een lichte koorts en was ik voortdurend aan het snotteren.We deden een gezellig marktje, kochten frambozensap, luisterden naar een hippie band in het park, .. we maakten er een rustig dagje van.El Bolson bleek later het Goa van Argentinia te zijn, het stikte er van de jonge, overjaarse, man-vrouwelijke hippies die de vele concertje niet willen missen en tegelijkertijd hun handeltje in juwelen wouden bedrijven.Het hele gebied rond Bariloche waar dit dorp ook bij hoort is de ideale vakantiebestemming van de Argentinos zoals Mar del Plata er ook een is.Er waren dan ook niet zoveel buitenlandse toeristen.Die avond maakten we een asado, de eerste sinds de trip.Deze dag was de eerste keer dat ik me deftig kon wassen sinds we van Ushuaia vertrokken zijn.We waren terug in de beschaving.
Maandag,
Om 10 uur vertrok de bus naar een Natuurpark waar we een nacht zouden verblijven, het was een 2 uur durende tocht.In een gammel busje kwamen we aan, verplaatsten ons naar een hippie-campeerplaats die veel gemeen had met een gitaarkamp. Het stereotype was overal te bespeuren:een bebaarde twintiger met gitaar en een paar alternatieve nachtmadeliefjes met joint rond hem.Ik had nog altijd dat ziekelijke gevoel.Die nacht zou een feest gehouden worden, ik die zonodig mijn slaap moest inhalen vroeg de vriendelijke hippie eigenaar voor een rustig plekje en hij bracht ons naar een geïsoleerde inham in het campingbos dicht bij de wc en 5 meter van het meer, kon het nog beter.Na het gebruikelijke gingen we ongeëxploreerde stukken gaan verkennen.We kruisten 3 rivieren, allen met een zekere stroming en ter hoogte van de lies.Een wonder dat mijn fototoestel er niet in gesukkeld is.We hadden het jeugdige plan opgevat om die dag te gaan vissen om er s’avond te roosteren.We maakten een geïmproviseerde haak en een houten plank deed dienst als dobber, het koord hadden we gevonden.Nadat we ver, op alleenstaande rotsen onze lijn uitsmeten bleek het boeltje toch niet zo optimaal te werken.Na herhaaldelijke pogingen gaven we het op en verdeden de tijd met zwemmen in het prachtige meer omgeven door met sneeuw besprenkelde bergen begrenst door bossen die naar het meer leiden.Het was een typisch Canadees filmlandschap.Af en toe kind zijn doet geen zeer, we maakten een kunstwerk met aangespoeld hout.Ons eerste plan om een huis te maken werd snel van de baan geschoven.Doordat we een alternatieve terugweg namen kwamen we een uur voor het donker werd terug op de kampplaats.Het enige wat we hadden was rijst.We improviseerden een gerecht met roereieren, rijst, olie en vleesbouillon.Het laatste was van zeer groot nut geweest tijdens onze gehele reis, zo hoefden ons geen echt vlees aan te schaffen wat een serieuze duit scheelde.De meeste hippies waren nu al serieus in de wolken.Het gitaargeklingel werd vertienvoudigd.Overal ontstonden kampvuurtjes en de geur van vlees overheerste.Op eetvlak zijn de hippies wel wat fake.We lieten ons even in hun leventje maar vlug bleek dat het toch niet was wat ik verwachtte.We hadden brood, paté en vino gekocht.We sloten die nacht in onze inham in eenzaamheid af, gelukkig waren we goed geïsoleerd want naarmate de avond vorderde hoorden we een scheldpartij die de muziek van een of ander feestje overheerste.Nog altijd last hebbend van een snotneus vielen we na 2 binnenvallende zatlappen eruit gekegeld te hebben in slaap.
Dinsdag,
In de bus naar Bariloche, om 11.30.Vroeg opgestaan en terug met de gammele bus richting El Bolson.Bariloche, een van de trotsen van Argentinië volgens de plaatselijke inwoners, gaf naar mijn mening een over-usede indruk.Teveel gerecycleerd.Daarom boekten we meteen een rit naar Villa Angestura, volgens de vader van Krissi, de jongen bij wie we sliepen tijdens onze eerste reis, de mooiste plaats ter wereld.Bariloche is zeer in trek bij de plaatselijken en helemaal niet bij de buitenlandse toeristen, en dat was te merken ook.Bariloche, Villa Angestura zijn erover.Er wordt teveel geprobeerd er een typische bergsfeer aan te geven volgens de Argentijnse waarden van schoonheid.Eerlijk gezegd laat de Argentijnse smaak ten wensen over.De huizen in de steden zijn allen dezelfde.Een mooie camping, eigendom van Cuyo, de universiteitgroep waar de mijne ook deel van uitmaakt trok onze aandacht en daar settelden we ons ook.Aan het prachtige doorzichtige meer omgeven door bergen zwommen en lazen we, nadat we het dorp verkend hadden.Het werd snel duidelijk dat het mooiste nu achter ons ligt.Hier in Villa Angestura komen de meeste Argentijnen om te kamperen met familie en vrienden.De tijd goed bestedend met asados houden, meisjes versieren en zonnen.Geen 1 van het opgenoemde stond ons aan dus probeerden we datgene te doen wat we de hele reis al hadden gedaan en wat ons steeds beter beviel: wandelen.Die avond maakten we een goede vette erwtensoep met spek klaar en daar eindigden we onze avond mee.We lazen tot bedtijd, we leken op 2 oude asociale ventjes.
Woensdag,
Uitgeslapen, een van de zaligste gebeurtenissen des levens als het je te weinig gegund wordt.Meteen aangezet naar de haven, de must see van Villa Ang. , prachtig gelegen met een steiger dat een panoramisch zicht geeft van de bergen en het lichtgroene heldere water.Rond de middag gingen we voor de 2de keer een lomo gaan eten in een restaurant.We bollen langzaam uit en dat is te merken ook.We doen steeds minder, er valt ook steeds minder te doen als je zo weinig mogelijk wilt uitgeven.Door de hitte, >20°C, vluchten we naar onze camping die 3 km van het dorp gelegen is.Inkopen gaan doen is dan ook een serieuze opgave.In de camping zochten we een verlaten strand met veel aangespoeld hout op.Ons plan was het eiland dat 500 meter van ons verwijderd was door water met een vlot te bereiken, volgens de security was er,’niets, niets, niets’.Het vlot was een wankel geval, we hadden 3, 6 meter balken met 2 blanken verenigd zodat het een catamaranachtige look gaf.Dit duurde in totaal 2 uur.We namen plaats en zetten aan.Onze broeken werden nat maar het zakte niet in en bleef trots drijven.We waren nog niet aan de helft toen een politieboot uit het niets opdook en richting ons vlot voer.Er werd ons een touw toegeworpen en klommen aan boord.Daar stond een stevige 40- jarige dame ons op te wachten.Duidelijk degene met de hoogste rang, de bijhorende 3 mannen gaven een onderdanige indruk.Ze preekte dat we ons in een natuurgebied bevonden en dat we door ons vlot het evenwicht verstoorden.Ook zei ze op een meer moederlijke toon dan ervoren dat het levensgevaarlijk was wat we aan het doen waren.Er was een sterke stroming die het onmogelijk zo gemaakt hebben om terug te keren.Maar het merendeel van de tijd flipte ze over het ijskoude water waar al velen in gestorven waren.Ze brachten ons, na de preek en me van den domme gehouden te hebben, naar een steiger waar een security ons nog eens de volle laag gaf.Ons vlot namen ze mee en het was een raar zicht, het vastgemaakt aan de boot om de bocht te zien verdwijnen.Zo dus gingen we enigszins ontgoocheld anderzijds opgelucht het dorp in en kochten camenbert, druiven en bijhorende drank.We nestelden ons in een gezellig cafeetje en genoten van ons aperitiefje.2 jongedames van Rosario voegde zich bij ons en nodigden ons uit voor een pintje dat we met open armen ontvingen.Ze studeerden medicijnen en waren hier zoals zoveel Argentijnse meisjes om eens goed van bil te gaan.Spijtig genoeg voor hen namen we rond middernacht afscheid en voeren richting camping.
Donderdag en vrijdag,
Om 14 uur vertrok onze bus naar Traful.Een 15 km verder gelegen dorpje waar we in alle rust onze laatste 2 dagen van de reis konden slijten.Vanwege het feit dat we beiden ziek waren, de Zweed had de ziekte van mij overgenomen en zo zaten we godganse dagen te snotteren.We schreven onszelf 2 dagen platte rust voor en verdeden onze tijd met zonnen, lezen, zwemmen en eten.4 noodzakelijke ingrediënten voor een rustige vakantie.Onze volgende stap is Bariloche om richting casa te gaan.
Zaterdag,
Goed uitgerust vertrokken we na een stevig ontbijt naar San Martin de los Andes, de plannen waren gewijzigd, een stad die minder toeristen absorbeert dan Bariloche en meer natuur te bieden heeft.Hoewel naar mijn mening de laatste plaatsen allen hetzelfde zijn, bestaand uit hetzelfde namelijk meren en bergen.Prachtig maar enkel voor een kleine week, ze hebben te weinig activiteiten te bieden en die enkele zijn nog duur ook.De meerderheid van de grond is privé bezit zodat je geen lange trektochten kunt ondernemen en je zo dus in een hoekje wordt geduwd waar asados en zonnen de enige mogelijkheden zijn.
Dit was onze laatste dag.Na een platte band dat een vertraging van een uur opleverde kwamen we er toe.2 dagen ervoor was de reis voor me gedaan.Dit was om het cru te zeggen een dagje wachten.Toch ondernamen we na gegeten en onze rugzakken in een camping gedeponeerd te hebben, een waterloop.We volgden een uur een beek in tegenstroom, op naar de bron en dit loonde zeker de moeite.We zagen een kolos van een ijsvogel en als kers op de taart kwamen we onderweg een boomgaard met kersen die onbewaakt was tegen.
Ondanks het hevige begin sloten we deze reis in soberheid af.We maakten later een Spaghetti Bolognaise, het culinairste wat we deze reis gecreëerd hadden.Met naast ons een Franse trekker met fiets van rond de 60 jaar en aan de andere kant een Iers koppel sliepen we een laatste keer in…
Zondag en maandag,21-22 januari
Uitslapen, alles bijeengrabbelen en op het gemak aanzetten naar de terminal om na enkele stops en een nacht bus achter de rug te hebben in Mendoza aan te komen.Dit is het einde van de reis.
Nawoord:
Zoals de eerste reis was ik zonder verwachtingen vertrokken, alles op me af laten komen en er zoveel mogelijk van genieten had ik mezelf voorgenomen .De eerste reis had een ander doel dan deze: Zon, zee en lekker eten waren toen de stopwoorden.Bij de laatste was dat meer in de aard van koude, slecht slapen en wandelen.Doordat er een zeker survival gehalte inzat had deze reis zoveel meer karakter en zal het me veel langer bijblijven.Een topdag tijdens de eerste reis was een gewone dag voor de tweede.Door ons butaanvuurtje waren we onafhankelijk en konden zo dus kamperen in de meer onherbergzame plaatsen.Het merendeel van de tijd zaten we dan ook in de prachtige parken die te beginnen van Ushuaia langs de Andes naar boven kruipen.Toch hadden we ons nog veel beter kunnen voorbereiden.De koude was onze grootste vijand, zozeer zelf dat William zijn grote teen tot nu toe gevoelloos is.Door onze gierigheid hebben we af en toe op de tanden moeten bijten.Op dit vlak hebben we een goede les geleerd.
Wat het geld betreft hebben deze 2 reizen van in totaal 45 dagen een kleine 1000 euro gekost, alles inbegrepen.Van gekochte rugzak tot vervoer.
Over Argentinië zijn we tot een aantal conclusies gekomen waar ik er 2 zal vernoemen.Ten eerste is alleen de schil, de buitenkant van Argentinië bezienswaardig.De vrucht bestaat uit de saaie pampa.Ten tweede geven de steden in het zuiden een zielige westernachtige indruk of zijn anderzijds te plastiek.Op stedelijk vlak geloof ik dat het noorden meer te bieden heeft.
Dit brengt me tot mijn laatste punt: William
Deze keer was mijn zus er niet om de rust erin te houden en dat was af en toe wel eens te merken.We zijn naar elkaar toegegroeid en ik zou hem meteen terug meewillen voor een nieuwe reis te ondernemen.Alleen nu even niet.
De hoofdreden van de geschillen was de Communicatieruis waar we naar mate de reis vorderde bedachtzamer mee omgingen en oploste met hetgeen dat een universele conflict oplosser is:de nodige portie humor.Deze reis had voor mij ook een psychologische waarde: dit was mijn eerste keer dat ik zo dicht met iemand heb samengeleefd, je leert compromissen maken en zaken op te offeren ten voordele van de groep.Ook was af en toe duidelijk dat onze conflicten ook cultuurgebonden waren.Dit gaat over zeer banale zaken zoals hygiëne, bv: In zweden is het niet gewoon dat je van eenzelfde fles drinkt,daarom sleurden we op onze vele tochten altijd plastieken bekers mee.
Conclusie voor mijzelf
Deze reis had veel meer inhoud dat ik had durven wensen.
Woensdag, 27 december:
We spraken af in de terminal zoals gewoonlijk, na 3 uur de tijd gedood te hebben.Mijn familie was naar San Luis waar de pater familias 250 koeien met bijhorend huis en boer incluis vrouw, kinderenen had gekocht en dat hij nu met de familie wou bezetten om de tijd goed te besteden door koeien samen te drijven met de 3 paarden die ook bij het contract hoorden en konijnen schieten.Het afscheid was snel, net zoals ik het wou.De voorbije week dat ik bij mijn familie gespendeerd had moest ik me een voorbeeldige zoon/broer tonen en dat is wonderwel gelukt.William kwam 15 minuten te laat, we relativeerden het, ook het feit dat we ons van plataform hadden vergist en er 5 minuten voor vertrek aankwamen waar een kanjer van een bus ons opwachtte: Andesmar zoals gewoonlijk.Deze keer zou de busreis 40 uur tellen.Een ervaring meer, de films streken voorbij.We passeerden de plaatsen van onze eerste reis, nostalgie in de ogen maar klaar voor het diepe onbekende zuiden.Na 12 uur verloren we de tel.We hebben 2 nachten in de bus gespendeerd, de laatste nacht had Wiliam last aan z’n achterste van het te lang op dezelfde plaats te zitten en was zeer geïrriteerd door dit.Ikzelf had last van constipatie.We zagen mensen komen en gaan.Af en toe sloegen we een praatje met hen, de tijd moest namelijk gevuld worden.Zo spraken we met een schele grijsaard die ons behandelde als zijn eigen zonen maar die zo’n gebroken Spaans sprak dat we er beiden hoofdpijn van kregen.Verder ontmoeten we Duitsers die allen naar Ushuaia afzakten, Israëli’s en een Frans koppel.De eerste stop was Rio-Gallegos.De zuidelijkste stad buiten het Tierro Del Fiego-gebied.Niet bijzonder, koud en ongelofelijk wind.We kwamen rond middageten toe.Sloegen onze tent op in de eerste camping die ons onder ogen kwam en gingen na ons middageten genuttigd te hebben op pad.Door de vele kampeerpartijtjes de vorige reis waren we nu veel beter uitgerust.We hadden het nodige bestek, gamels en m’n vader had me
een draagbaar efficiënt butaanvuurtje geleend: gemakkelijk in gebruik en heel licht.Rio Gallegos lijkt op een Zuidfranse buitenstad waar veel vandalen duidelijk aan het werk geweest zijn.We stapten naar de rivier: het enige bezienswaardige wat deze stad te bieden heeft erna zochten we het centrum op, kochten ons eten voor die avond en gingen dan richting camping waar we vlug werden lastiggevallen door een kleine groep porteňos (inwoners van Buenos Aires)die ons verwarden met hun vreemde uitlatingen en dreigingen.Positief ingesteld zoals we zijn hebben we dat vlug achter ons gelaten en genoten we rond 21 uur van een lekker maal ter ere van het begin van hopelijk een overdonderde reis.De volgende morgen zouden we rond 09u de bus nemen naar Ushuaia, de zuidelijkste stad ter wereld( een kleine 1000km van Antartica).Die nacht werd onze tent betast door de porteňos, een enkele hond maar vooral door de sterke wind.De koude gaf de doodsteek zodat die nacht niet een genot van slapen was.
Zaterdag,
9 uur stipt zaten we in de bus naar Ushuaia, 12 uur met onderbrekingen van 4 douanes en een halfuur de boot op om het kanaal van Magelhaenes over te steken.Een groot deel van de rit besteedde ik aan slapen, ontwaakt films bekijken en kennis maken met een vriendelijke, sociale Cordobees, German genaamd.Die een tikkeltje té werd naarmate de reis vorderde.Over hem later.Naarmate we het Tierra del Fiego gebied binnenreden, zuidelijkste provincie ter wereld wat land van vuur betekent, veranderde het eentonige landschap van kleine vegetatie te vergelijken met steppe in een toendra-achtig gebied met prachtige mossen en heuvels.Later veranderde dat weer in oeroude bossen bedekt met mosgroen.Typisch Lord Of The Rings-view.De mystiek van dit landschap dat schrijvers, fotografen, schilders, .. ‘onder woorden willen brengen’ had me meteen in de ban.Op geen enkele plaats heb ik zoveel klavertjes vier, vijf en zes gevonden.Er zijn er dieren te vinden die daar alleen voorkomen zoals een ibisachtige, vreemde eendensoorten en zoveel meer.In Ushuaia aangekomen rond 21u.Het was halfduister en samen met de Cordobees gingen we naar Officina de tourismo.Waar ook al een paar trekkers aan het neuzen waren.Het was gesloten en we slopen weg, de Cordobees was té sociaal.Hij was alleen en wou meteen met ons naar El Chalafate gaan.De volgende stop.We vonden een goedkope camping, fiksten ons eten bovenop een heuvel die een prachtig zicht over de stad gaf en waar 2 jaar geleden een ski resort was, te herkennen aan de dode pannenkoekenlift die er maar verdorven bijstond.Door de Global Warming is dat nu verleden tijd zoals zoveel skipistes hier en focust Ushuaia zich dezer dagen vooral op de trekkers.Je hebt er wel wat.Alle nationaliteiten zijn hier te vinden: Duitsers en Amerikanen vormen de meerderheid.Vanuit onze tent hadden we een panoramisch zicht op Ushuaia stad en omliggende zee en bergen.
Zondag,
Nieuwjaarsdag.Ons plan was die avond in Ushuaia door te brengen en de volgende dagen van ons verblijf daar al trekkend door te brengen in een aanliggend park: Parque National.Ushuaia heeft nu veel weg van een deftig skioord.De charme van een vissersdorpje is al 5 jaar vervlogen.Overal zitten tourpromoters verscholen klaar om je een trip naar Antarctica,vogeleiland, .. aan te smeren.We namen ons voor in de voormiddag de nodige zaken die ontbraken aan onze camping equipement te kopen en in de namiddag naar de dicht bijzijnde gletsjer te stappen, mijn vriend wou sneeuw aanraken.In de stad, rond 7 uur waren we beiden wakker en rond 8 uur zetten we aan na een goed ontbijt van gebakken ei.Daar kwamen we de Cordobees tegen die besloot rond de middag af te zakken naar de camping en zijn Hostel’Dulce de Leche’op te geven.Na veel gezoek en gevraag kwamen we een deftige klerenwinkel tegen die prijskwaliteit aanbood.Deze stad is duidelijk de duurste van heel Argentinië.Ze slaan een goede munt uit deze gegeerde plek.Op de kampplaats kookten we een soepje, we moesten kloek staan voor de wandeling .Om 11 uur vertrokken we, klaar voor een 6 uur durende tocht.Al snel kwamen we tot de ondervinding dat een droogstaande skipiste beklimmen toch serieus doorweegt.Dit was juist het begin.Een oud witbehaarde Duitser kruiste ons pad.Hij was de eigenaar van een van de alles-in-1-camionetten met zonnepanelen, kano’s, fietsen,.. noem maar op.12 jaar geleden had hij Ushuaia al eens bezocht dat toen veel weg had van een pittoresk vissersdorpje.Na de skipiste traden we binnen in de oeroude bossen omhuld met mos van allerlei kleuren die de grondlegger is die bossen zo mysterieus maakt.We gingen over kleine watervallen, ploegden ons door afgevallen takken, terwijl we stegen en daalden.Het zweet stond op onze rug toen we aankwamen op een weg die we even volgenden waarna we een terug een bospadje indoken dat na een halfuurtje overging in toendra op de helling van de berg.Er waren tamelijk veel toeristen, de typische buitenlandse backpackers, de gepensioneerde Duitsers, ..We volgden een bergriviertje, het bos al lang achter ons latend.De mossen met hun verschillende kleuren fleurden dit kale gebied op en even later staken we onze handen in de sneeuw, deden de klassieke gooispelletjes en zetten voort.Steeds de steiler wordende helling op.Op een gegeven moment waren we zo steil dat ik hoogtevrees kriebels begon te krijgen deels door de losliggende stenen.William nam het initiatief en liet me achter, sneller stappend door een onbekende kracht.De meeste toeristen stopten op een gegeven punt, genoten en keerden terug.Anderen gingen hoger om in de sneeuw naar beneden te glijden.We gingen hoger en hoger, diep in de sneeuw stappend met mijn halfwaterdichte bottines.Ik had goedkope werkschoenen gekocht met mijn oog op de duur uitvallende soldatenschoenen.Op het einde zaten we op één van de uitstekende rotsen in de diepe sneeuw te genieten van het prachtige uitzicht.Later zetten we de terugweg in, namen de skilift en gingen een warme choco gaan drinken in een berghut waar we aan de praat raakten met een bende Amerikaanse jongeren die voor 9 dagen naar Antarctica onderzoekwerk waren gaan verrichtten.Ze nodigden ons uit om nieuwjaarsavond in hun hostel te komen
vieren.Moe aan het worden liften we later naar huis.
We werden door een jong homokoppel van 19 jaar meegevoerd die ons tips gaven voor feestjes die avond.Het was 19-20 uur toen we aankwamen.We haasten ons meteen naar de supermarkt.Een kleine teleurstelling was dan ook toen bleek dat alles gesloten was, buiten een kleine kiosco die gouden zaakjes deed.We kochten empanadas, ravioli, deserts, fernet en Chandon Champagne.Dat laatste staat bekent als de beste champagne van Mendoza.Dit feestmaal kostte ons 40 peso, wat een kleine 15 euro is .Ongetwijfeld mijn goedkoopste nieuwjaarsdiner ooit.Vele trekkers waren ook hun nieuwjaardiner bijeen aan het scharrelen.Ondertussen was het beginnen regenen, eerlijk gezegd kon het ons geen fluit schelen.Onze benen waren moe en we hadden honger.In de regen kookten we ons goedje en nestelden ons in de tent waar we een geïmproviseerde tafel hadden gemaakt en een kaars hadden bemachtigd.Het eten smaakte, de drank nog beter.Rond 24 uur waren we klaar met eten en de fernet.We zakten dan af naar het restaurant van de camping de medetoeristen dineerden en erna dansten.Aangekomen was de meerderheid van onze medetrekkers al goed in de wind.Jong en oud danste met elkaar op de cumbia,reggaeton, ..mezelf hierbij inbegrepen.Het was lang geleden dat ik zoveel plezier erin heb gehad.De moeder van de campingbaas toonde me de plaatselijke danspasjes en ik geloof zelf dat toen het einde van het lied in zicht kwam ze als dank me een kus op de mond gaf, gebruikelijk heb ik later vernomen maar voor mij een bizarre belevenis.Toen het feest rond 2-3 uur minderde gingen we met 2 Franse vrienden afkomstig uit Lyon naar een nieuwjaarsfeest waar de jeugd van Ushuaia jacht maakt op buitenlandse toeristen.
De entrada was 30 peso, tot nu toe het duurste wat ik al betaald heb aan uitgaan.Met nog een kleine 5 peso op zak moest ik de rest van de avond zien rond te komen.Allen waren we in een zeer goede bui, de champagne verdween zienderogen samen met de het vieze goede van de jonge Fransen die met hun lang haar opgeknoopt in een dot op 2 samoeraikrijgers leken.Aan de bar gaf de dienster ons stiekem gratis drank zodat we enkel met ons leeg glas naar de bar moesten en ze het bijvulde.Onze wegen splitsten en ieder ging op zijn manier om met het vele vrouwvolk dat je uitnodigend aankeek.De volgende 5 uur durende decadente sfeer werd ruw onderbroken doordat William zo zat als een gieter naar huis wou.De Fransen bleven.Het was al lang licht en ondanks mijn slechte oriëntatie zijn we via omwegen naar de camping gesukkeld waar de Zweed als een blok in slaap viel.Met een “licht zat”gevoel kroop ik in mijn nest.Volwassen als nooit te voren en klaar voor 2007.Het was 11 uur s’morgens.
Maandag,
Geslapen tot 15 uur.De Zweed was verdwenen toen ik wakker werd maar had een geschenkje achtergelaten: een hoopje braaksel.Al gedeeltelijk opgeruimd.Ik vond hem zielig in een hoekje bij het vuur van het campingrestaurant met een afgemat gezicht.Die dag was de officiële rustdag.De meeste van onze medecamping compagnons sliepen tot 17 uur, lieten zich eens zien en verdwenen terug.Iedereen was kapot.Ook ik.Het regende zwaar.William begon meer en meer ziekelijker te worden.We beslisten na iets gegeten te hebben op zoek te gaan naar een hostel.We wasten onze kleren.De tent was een puinhoop, vuil van de bottinnen en de regen.Na alles samengeraapt en de tent zo proper mogelijk in ééngestoken te hebben namen we een taxi en kwamen na enkele dompers terecht in een kleurrijk hostel.Mijn vriend was een zombie, sleepte zijn voeten over de grond met zijn veters los, zijn broek ging zo dat een kwart van de kont zichtbaar was zelfs mijn vele aanmaningen vielen negatief uit.We kropen in ons bed na een vlugge douche.De kamer deelden we met 2 jonge Amerikanen.Ik sliep tot 20uur, haastte me naar de supermarkt om het nodige te kopen voor een degelijk maal.Ik gedroeg me als een bezorgde vader, in dit verhaal is William de zoon.Toen ik terug kwam sliep hij nog steeds, daar zou de rest van de avond geen verandering in komen.Ik nam mijn boek, zette me in een hoek en las tot 01.00u .Mensen kwamen en gingen.Sommigen probeerden een praatje te slaan maar op de een of andere manier was ik zo kort af dat ze het vlug voor bekeken hielden en dat was net wat ik wou.
Dinsdag,
Fris stonden we de volgende morgen op, klaar voor Parque Nacional.Na een poging om de beide families een gelukkig nieuwjaar te wensen wat negatief uitviel namen we de bus die ons 20 km verder naar een camping bracht die overdag zwart zag van de toeristen en waar s’avonds geen kat was.Na de campingroutine van tent opzetten, soepje koken,..kruistte de Cordebees, die leraar lichamelijke opvoeding en 28 jaar is, ons pad die een dag eerder daar was aangekomen en ons een paar tips gaf voor de mooie bezienswaardigheden.We beslisten die dag de kust te verkennen.Een tocht van 12 km die volgens het boekje 2u30 zou duren maar die langer bleek uit te vallen.Net zoals onze vorige voettocht naar de gletsjer gingen we door bossen met langs ons de prachtige kust omgeven door eilanden en bergen.De ibisachtige vogel liet zich in groten getale zien.Ook hier in het verre Ushuaia is de geïmporteerde Amerikaanse vogelkers doorgedrongen.De moeilijkheidsgraag van deze wandelroute is gemiddeld.Toch waren we beiden stik kapot aan de helft.We aten onze bananen en lieten ons verleiden tot een partijtje krabbenvangen.We vingen er 1 met behulp van een mossel die we aan een touwtje bonden.Later in de camping lazen we op een waarschuwingsaffiche dat het ten strengste verboden is mosselen, krabben, oesters aan te raken en op te eten wegens de toxiciteit die ze bevatten dat Marea Roja veroorzaakt die je lippen, tong en gezicht lam maakt en ademhalingsproblemen veroorzaakt.Gelukkig was de krab die we vingen te klein om op te eten.4 uur later dan wat voorgeschreven stond waren we in de camping.Hongerig maakte ik een potje paella.Onze gasbus was op.Ik overtuigde de kok van het restaurant er een te gaan kopen in Ushuaia.Die avond brachten we met de Cordobees door die eigenlijk wel een buena honda had om een Argentijnse dicho(gezegde) te gebruiken.Morgen zouden we Cierro Gunaca beklimmen, een tocht van 4 uur met de hoogste moeilijkheidsgraad, dat beloofd.
Woensdag,
De Cordobees die naast ons zijn tent had opgeslagen, ging die dag naar een andere camping omdat daar bevers te vinden waren.Onze voornemens om s’morgens vroeg erin te vliegen werden tenietgedaan doordat we ons versliepen tot 11uur.Beiden zagen we er niet echt fris uit.De nacht was voor mij een hel geweest.Doordat we zo goedkoop mogelijk gerief hadden gekocht moesten de gevolgen nu eenmaal gedragen worden.Neem nu mijn slaapzak als voorbeeld: een lichte zak dat een beetje opgevuld is met vulsel die een minimum van 10°C kan houden en gebreken langs alle kanten heeft.M’n medecompagnon had een goede slaapzak maar door een incident van enkele dagen geleden, waar ik niet meer zal naar toe verwijzen, is dat teniet gedaan.
Met wallen onder de ogen de ogen en een onmenselijke stijfheid begonnen we aan de klim.Eerst 3 uur door de bossen, in stijgende lijn.Af en toe was er wel een vlaagje zodat we op het einde van het bos grote modder plassen moesten zien te overwinnen, dat lukte zo goed als het ging.Na de bossen kwam de bemoste vlakte en erna de gevreesde losse stenen die ons naar de top van de berg brachten.We namen veel pauzes toch vorderden we goed.Bovenaan de top gaf de wind het beste van zichzelf, de koude deed er ook niet voor onder.Het was een mistige hemel maar toch zag je vaagjes Ushuaia stad.We hadden er 5 uur over gedaan.Onderweg hadden we kennis gemaakt met een Fin en een Fransoos.De eerstgenoemde, wonende in Buenos Aires en eerst met vriendin die hij voor de losse stenen heeft moeten dumpen wegens teveel scènes.De laatstgenoemde had net zoals ons een semester in de universiteit van Cordoba gestudeerd.De terugweg liep veel vlotter, we zoefden door de sneeuw naar beneden en in de bossen namen we een shortcut waardoor we rond 19u de tent hadden bereikt, moe en vuil zoals gewoonlijk.Het avondeten waar naar uitgekeken werd bestond uit sliertjes met kaas gemengd met vleesbouillon en olie.We hadden het nodig om de komende nacht te overleven.Na een zalige douche die ons veel te weinig gegund word kookten en lazen we tot bedtijd.Je hebt niet veel anders om handen.
Donderdag,
Met vodka in mijn aderen, 3 pull-overs, een muts, 3 paar sokken, 2 broeken, wanten en een buff heb ik die nacht, die zonder concurrent de zwaarste in mijn leven was overleefd.De temperatuur ging ver onder vriespunt.Mijn vriend gaf het bij de eerste lichtstralen op en ging in de keuken zitten lezen.Ik probeerde toch iets te slapen, wat niet lukte.Ongeacht de vele probeersels zaten we beiden rond 7 uur met een warme thee in de kleine keuken van de camping op krachten te komen.Zonder de gebruikelijke meningsverschillen wouden we weg uit dat oord.Of naar Rio Gallegos waar we meteen de bus wouden nemen naar El chalafate.Zeker en vast zouden we terug naar Ushuaia gaan en er intrek nemen in een van de vele hostels.De Cordobees kwam teleurgesteld terug van zijn nacht beaver-watching.Met z’n drieën zaten we er maar beteuterd bij.We namen de eerstvolgende bus terug waar de Cordobees richting camping ging en wij richting hostel.Later spraken we terug af en keuvelden een beetje door de stad: we ontdekten een gezellig cafeetje: Dublin genaamd waar we Ierse pinten dronken met een schapenvel onder onze kont en met Spaanse cumbia in de oren.De enige teleurstelling van die rustige dag was de negatieve respons om bussen naar Rio Gallegos te verkrijgen, 4 dagen later was er eentje vrij met 3 plaatsen.Wetend dat er elke dag 2 bussen ernaar toe gaan.Onbewust zijn we zoals vogels, we reizen in groep .Daarom zien we gedurende de reis overal dezelfde mensen opduiken.We zitten dus nog 3 nachten in Ushuaia.Zeer leuk maar we hebben een lijst met plaatsen af te werken eveneens tikt de klok verder.Ieder moest dit op zijn eigen manier verwerken en zo splitsen we om elkaar s’avonds weer te treffen voor het avondeten.
Donderdag,
We zochten een kennis op die ons had beloofd een ander deel van Ushuaia te tonen.Hij bracht ons naar lagune waar een reusachtige beverburcht was.Doodop kwamen we daar toe, de koude was niet meer te houden.We fiksten een vuur en brachten 3 stille uren wachtend door.De bevers lieten zich niet zien.De beste tijd is tijdens dageraad of avondduister.Het was een grappig zicht, 3 ingeduffelde figuren die het kleine vuur helemaal bedekten om toch een beetje warmte op te slorpen.We braadden onze chorizo’s dat samen met brood, mayo en tomaat mijn persoonlijk hoogtepunt van die dag was.Op momenten zoals deze ben je zeer gelukkig dat je kunt terugkeren naar je warme hostel.Dit hele gebeuren was een daguitstap en s’avonds zochten we terug Dublin op, waar mijn Zweedse vriend een donker bier bestelde die slecht uitviel en ik mijn uitverkoren drank: Gancia te vergelijken met Martini.Onze vriend waar we de dag mee doorgebracht hadden was ook van de partij: een kolossale porteňo die me jaloers maakte met zijn spierwit gebit en tangolooks.We bleven even dobberen in de pub waarna we terugkeerden om ons avondeten te bereidden.In het hostel kwam ik een Braziliaanse medestudente van Mendoza tegen die net hetzelfde doet als ik maar dan niet het recht heeft om klassen te verzuimen.
Vrijdag,
Deze dag voelt nu ik erop terug kijk aan als een typische klusjesdag.William ging naar de wasserette om zijn slaapzak te laten verschonen.Ik naar een speciaalzaak om mijn broek te laten repareren die door een onnozel incident de vorige avond gescheurd was.Ik had 2 broeken mee, 2 perfecte regen-en windwerende haghlofs waar William met zijn gebrek aan materiaal er 1 van gebruikte en ik de ander.Later wasten we onze kleren die we verspreid hingen op de vele warmtebronnen die het hostel rijk is.Na dit gingen we winkelen, op zoek naar goede kleren voor William, dat we niet vonden maar ons toch trakteerden op een lekkere lomo met friet.Om even af te kicken van de rijst en spaghettis.Om 17uur ging mijn vriend zijn slaapzak gaan halen en zetten we aan richting Tolhuin.Een rustig dorpje,2 uur verwijderd van het toeristische Ushuaia.Na een medialuna( halve maan) en een warme choco verplaatsten we ons 3 km verder naar een prachtige camping met een luidruchtige eigenaar die zo blij is als er buitenlanders aanwezig zijn.2 km daar vandaan zijn er beverburchten waar het volgens hem stikt van de bevers en dergelijke.Het eerstgenoemde zijn ook geïmporteerd en het is legaal erop te jagen.Opgehitst door dit gegeven zetten we meteen aan.Het begon al langzaam te schemeren, dé garantie om er enkele in het vizier te krijgen.Een eenzame straathond volgde ons slaafs en later toen ik alleen in het bos wandelde voelde ik me een echte hippie door mijn trouwe vriend.De beverburcht was niet zo groot als de vorige maar we zagen heel dichtbij 2 bevers uit het lagoon zwemmen.Dit tafereel werd vlug door onze hond die erachter sprong in stukken gescheurd.De rest van de avond lieten ze zich niet meer zien en trokken we teleurgesteld terug.
Zaterdag en zondag,
Ons verblijf in Ushuaia was 2 dagen verlengd wegens onvoorziene redenen en ondanks het feit dat we alle free-tours hadden gedaan verdeden we die zaterdag onze tijd met lezen, schrijven en albatrossen observeren.Rond 19u30 was onze bus naar Ushuaia die we op de een of andere manier gemist hadden.De volgende kwam om 22 uur en bracht ons om 24 uur terug in Ushuaia.Eerst iets gaan drinken in een bar en erna op weg naar een camping.Wegens het vertrekuur de volgende morgen raakten we niet op de tamelijk ver gelegen camping maar nestelden we ons in een nabijgelegen bos en sliepen de 4 uur die ons resten onder de koude blote hemel.Om 6 uur kwamen we de Cordobees tegen waar we een hechte groep mee vormden gedurende de 12uur durende terugtocht naar Rio Gallegos.Door een wonder kwamen we daar perfect op tijd aan zodat we onze via telefoon gereserveerde ticketten konden innen die ons meteen naar El chalafate bracht, waar Perito Moreno de hoofdattractie is, een reusachtige gletsjer die volgens een verwilderde juwelenverkoper ademt zoals wij maar dan door grote brokstukken ijs van zich af te breken om met een grote BOEM, die tot 30km verder te horen is, in het water te laten vallen.Om 01.00u s’nachts kwamen we er aan waar we meteen in het eerst aanbiedende onze intrek namen.El Chalafate omgevormd door het massatoerisme geeft een decorachtige indruk.We besloten de nacht er door te brengen om de volgende dag zo vlug mogelijk de natuur in te vluchten.
Maandag, 8 januari
Alberto, een vriendelijke maar eigenaardige man die ik gisterenavond ontmoette en die me vandaag kwam opzoeken, wiens leeftijd niet te schatten is.Aan zijn haarkleur te zien heeft hij Carlos Gardels piek ten volle kunnen beleven.De spiritualiteit straalt ervan af deels door zijn afgedragen cowboyhoed met een enkele pluim en door de vele hangers met een indiaanse ondertoon.De man ademt respect zoals geen ander.Swoat, om de natuur in te vluchten hadden we bussen nodig die er niet waren, na met hem gepraat te hebben en ons probleem geëxpliceerd te hebben.Bracht hij ons, zonder om geld of wat dan ook te vragen, 50km met zijn oud vehikel verder tot aan de camping in Lago Roca.Na vele bedankingen draaide hij zijn car en zette de terugweg in.Een belangrijk moment van die dag was de ontmoeting met andere afs’ers.Ik zat in de morgen na onze inkopen buiten een apotheek te wachten waar de Zweed een knieband kocht, hij kon het vele wandelen niet aan, toen een bus passeerde waarin ik 2 vermoeide mede-afs’ers herkende.Mijn verbazing was nog geen tienvoud vergeleken met dat van hen toen ze me herkenden.Ik wist dat er een afs-reis naar het zuiden was maar op dit (on)gelukkig toeval had ik niet durven hopen.
Toen de spirituele man al lang verdwenen was, waren wij Lago Roca waar ook prehistorische schilderingen te vinden zijn aan het ontdekken.In onze camping waren 2 koppels die we al in Ushuaia hadden ontmoet, dit gezegd zijnde besef je hoe klein de wereld is.De enthousiaste Fransman van Cierro Gunaca kwamen we die dag meermaals tegen.Tegen het einde van de dag hadden we 4 uur gestapt en waren zoals elke avond moe.
Dinsdag, 9 januari
Ons plan om vandaag een 2-daagse met rugzak te doen wegens besparingen, werd door de vele regen en wind in stukken gescheurd.Deze reis zou met 1 woord samengevat kunnen worden: wandelen.Wat die dag ook zeker niet ontbrak.Toen de eerste lichtstralen onze tent verwarmden maakten we ons klaar en vertrokken.William wou één van de heuvels beklimmen voor het uitzicht en ik het meer nog verder gaan exploreren.Onze wegen scheidden zich vlug.Na toestemming gekregen te hebben van de eigenaar van een reusachtig onherbergzaam gebied, aangrenzend aan het meer, ging ik op pad.Het water verkleurde in troebelend lichtblauw.Af en toe zag ik een forel ophoogspringen, een enkele grijze vos vertoonde zich en verdween meteen in het struikgewas.Er was een gletsjer, Upsala genaamd 30 km verder wat over de schreef was.Dit zou ons doel geweest zijn moest de 2daagse niet geannuleerd zijn, 60 km in 1 dag is onmogelijk.Rond etenstijd verorberde ik mijn hard brood, dronk water van het meer en deed een zalig tukje.Argentinië is 2de met de grootste hoeveelheid drinkbare meren en rivieren.Langzaam liepen de uren voorbij.Na mijn schoonheidsslaap was mijn batterij terug opgeladen en stapte ik 3 uur verder.Mijn doel was de scheiding te bereiken tussen het einde van het meer waar de bergen bezaaid met bossen begonnen.Geen idee hoe laat het was ging ik na mijn doel bereikt te hebben richting camping.Toen het begon te schemeren arriveerde ik er geradbraakt, mijn vriend was druk in de weer met het eten te bereiden dat bestond uit rijst en tonijn.Niet echt iets om van te smullen maar gemakkelijk bereidbaar.Hoe later het werd, hoe kouder.Ik maakte me klaar op weer eens een koude nacht te trotseren.
Woensdag,
Perito Moreno, de trots van El Chalafate stond vandaag op het menu.Om 10 uur stipt zaten we gepakt en gezakt in een busje samen met een andere Cordobees die net zoals de vorige een vriendelijke, sociale twintiger was en ook alleen op doorreis door eigen land.Wegens het voorspelde slaapgebrek kroop ik gauw in een hoekje en deed een napje, William voort kwetterend met Sylvian.De camping waar we 2 nachten hebben verbleven, werd beheerd door een groep rastas die je overspoelden met hun chille reggaebeats tot laat in avond.In Perito Moreno, een gletsjer met een lengte van 30km en een altura van 55m, aangekomen liep het zwart van de toeristen.Het is met Iguazu-watervallen en Buenos Aires de must seen van Argentinia.De waarheid mag gezegd worden.Uren hebben we ‘hem’ zitten observeren.In de verschillende stadia waar je de gletsjer met een ander visiepunt kon observeren zaten vele toeristen gespannen met fototoestel in de aanslag om, onder veel gejuich van de omringenden, een paar ijsbrokken onder luid gedonder in het melkachtige water te laten vallen en dit een plons van jewelste teweegbrengt, vast te stellen.Dit gebeurt ongeveer om het halfuur.De ‘kleintjes’ die we nu als ervaren gletsjer-observeerders kunnen zeggen, zijn er om de 10 minuten die ons waarschuwen voor de grote Bang die in aantocht is.Onze lunch hebben we daar verorberd, in de tijd dat we er aanwezig waren zagen we veel bekenden van onze vorige plaatsen.Toen ik een noodzakelijke warme choco aan het drinken was bespeurde ik er enkele afs’ers , door de onzekerheid van wat contact met hen teweeg zou brengen trok ik me discreet terug.Doordat er zoveel toeristen waren die allemaal een tourticket hadden moesten we 2 uur wachten.De rit kost 30 peso maar via-via is het gelukt gratis terug te keren.
In de wachttijd van 2 uur kookten we fideos op ons gasvuur tot veel genoegen van de omstaanders en zagen we een roodkop specht de ik achtervolgde om hem in mijn vizier te krijgen en dat me ook gedeeltelijk lukte.Aangekomen in El Chalafate, 73 km verder, zochten we de camping op waar we de eerste nacht hadden geslapen en waar we zonder betalen het op een lopen hadden gezet.Gelukkig voor ons was dat op de een of andere manier onopgemerkt gebleven.Na de gebruikelijke routine deden we onze inkopen voor de volgende dag.We wilden naar een dorp, El Chaltén genaamd, dat midden in het reservaat van de gletsjers dat het tweede grootste van het land is, en waar op dat moment de grote bergbeklimmer Reinhold Messner gesignaleerd was.
Daar zouden we ons stapcurriculum nog wat verder aanscherpen.Na de inkopen voor de volgende dag weg geborgd hadden en we de stad ingingen, kwamen we wonder boven wonder Krissi, onze link in Neuquen, tegen samen met een Zweeds meisje.William dolenthousiast, ik iets minder.Met hen en 2 andere Amerikanen zijn we iets gaan drinken in 1 van de duurdere koten die El Chaltén rijk is.Verhalen werden uitgewisseld, het stereotype gedoe dat je hoort te doen in situaties zoals deze.Ze inviteerden ons om iets te gaan drinken in het hotel waar ze verbleven.Onderweg was ik beginnen neuzen naar Belgen, 5 in totaal die mee waren op wat later bleek een geldopslorpende tamelijk teleurstellende trip.In de bus werd ik hartelijk onthaald.Na een tijd weer Nederlands praten, voelt aan als een verademing.Nu ik dit schrijf sta ik er bij stil dat ik 5 maanden grappen en grollen in vreemde talen heb gemaakt en die avond voelde aan als een nodige pauze, een cadeau die me onverwacht in de armen werd geduwd en waar ik veel van genoten heb.De verbaasde Afs-leiders werden van de nodige vragen verlost en met een gerust hart nam ik goed gezind afscheid van hen in een voor mij op dat moment ongelofelijk sjiek hotel en keerde maar al te gelukkig naar onze kleine tent waar 3 uur slaap ons opwachtte.
Donderdag,
Om 6.30u werden we op de terminal verwacht.Opgestaan om 6 uur, routine en gaan.Als zombies kwamen we er perfect op tijd aan.William nestelde zich al vlug in de aanliggende achterzetels toen de chauffeur bruusk stopte, naar achter stapte en hem beval zoals beschaafde mensen op een stoel te zitten en hij verwees ook naar een bord waar op stond dat het verboden is je schoenen uit te doen.Het gezegde gebeurde en kort erna vielen we beiden in slaap.De reis duurde 4 uur met 2 stops.De laatste stop bestond uit een preek van een parkwachter over de don’t en bezienswaardigheden van het park.Het dorp, volledig geïsoleerd van de buitenwereld heeft een westernachtig uiterlijk en wordt beheerd door trekkers en ijsklimmers, hoofdzakelijk buitenlandse toeristen.Stappen is waarvoor men hier komt, het enige waar die plaats goed voor is om het cru te zeggen.Er zijn veel wasserettes omdat het ten strengste verboden je kleren in de rivier te wassen die drinkbaar is.Onze tent opgeslagen in een gratis camping die niets te bieden heeft, je staat door de weinige bomen voortdurend vrij aan wind en regen die er spijtig genoeg bijna altijd aanwezig is.Naast onze tent had je een vrouwelijke porteňo die er nu al 3 maanden verbleef, haar tent had dan ook veel weg van een Mongoolse ronde“tipi” met zeilen en doeken bij elkaar gehouden.Overal op de camping had je soortgelijke bric-en-bracs.Ons korte verblijf gunde ons niet veel rust dus vlogen we er meteen in.Na een pakje kant-en-klare rijst met 4 kazen te hebben verorberd zetten we aan.We vertrokken samen met een 32-jarige Amerikaans stereotyp die ik eerder schatte op 40jaar door de grijs wordende haren, dat ik ook luidkeels verklaarde, en blubberig voorkwam.typisch geval van teveel zelfzekerheid.Gebeurt wel meer bij oudere mannen.Ze denken nog altijd de zelfde conditie te hebben als toen ze twintigers waren.Wetend dat deze jongen een depressieve reis voor zich heeft lieten we hem vlug achter..Af en toe regende het, maar door de bomen was dat niet van essentieel belang.We stapten goed door, 1 keer een kakpauze en dan terug in het zadel.We waren rond 16 uur vertrokken en 2 uur later zaten we op de top van een berg te genieten van een gletsjer met tortitas in de hand( vgl vol-au-vent broodje).De 2 uur durende tocht stegen we voortdurend ,kruisten beken en zagen vele konijnen, een condor en de staart van een wegrennende vos.Door de wind en de koude kon je het er niet zo lang uithouden en keerden we snel terug.Om 21 u waren we druk in de weer ons eten aan het bereiden.Toen het donker begon te worden waren we genoodzaakt in ons bed te kruipen.De wind liet onze tent dansen wat de hele nacht zo bleef.
Vrijdag,
De regen had onze tent grotendeels besprenkeld, weeral die koude die ons achtervolgde.De laatste dag in Chaltén.Het was bewolkt dus de tocht naar Fitz Roy, de hoogste berg van het gebied, was niet de moeite om te doen .Nadat ik met verse croissants en mijn gewaste vuile was in de kampplaats aankwam stond de thee klaar en vertrok William kort na ons ontbijt naar de terminal om onze tickets te regelen: kortom de gebruikelijke praktijken.Erna vertrokken we op tocht naar een meer, Lago Capri genaamd.Een groot meer met normaal een impressionant uitzicht op Fitz Roy.Ik liet William vlug achter.Na een uur door woud geklauterd te hebben was ons doel bereikt.Ik keerde na een halfuur gewacht te hebben in een snel tempo terug.Rond 16 uur zat ik met een warme choco, empanadas en croissants in een restaurant te wachten op William die maar niet afkwam.Mijn neus was bevroren, het had lichtjes gesneeuwd in de cumbre.Om 18 uur vertrok onze bus naar EL Chalafate.Om 17.30 was hij nog altijd niet komen opdagen.Op naar de terminal in de hoop dat hij daar was.Uit het niets kwam hij opdagen, had in het heengaan kennisgemaakt met 2 in Buenos Aires studerenden buitenlanders, een van Thailand en de ander van Duitsland, en was met hen iets gaan drinken.Opgelucht stapte ik in en liet me meevoeren.Om 5 uur in de morgen hadden we onze volgende bus.Het zou een lange nacht worden.Aangekomen om 22 uur maakten we de gewoonlijke spaghetti in een verlaten garagedepot en dan op weg naar een bar waar we 1 pintje bestelden en tot sluitertijd bleven, waarna we ons nestelden in de ijskoude terminal en probeerden de tijd zo goed mogelijk te besteden met slapen,kaarten,.. Om 5 uur stapten we slaapwandelend op met de Thaise in het kielzog die ons zou vergezellen naar El Bolson, dat we via 3 verschillende stop zouden bereiken.Eerst El Chalafate-Rio Gallegos,Rio Gallegos-Comodoro Rivadavia en als laatste Comodoro-El Bolson.Dit duurt beginnender wijs 4, 10 en 12 uur .
Zaterdag en zondag,
Zaterdag, een verloren dag zoals we er al zoveel hebben had.Zondag morgen kwamen we toe in El Bolson.Erna volgt Bariloche en omgeving.In Bolson, ook al gedeeltelijk aangetast door de toeristen starten we meteen met informatie over activiteiten in te zamelen voor de volgende dag.Die dag zelf was ook al gedeeltelijk aangetast met als schuldige mezelf:door het temperatuurverschil,een overgedragen bacterie,.. weet ik veel, had ik die dag een lichte koorts en was ik voortdurend aan het snotteren.We deden een gezellig marktje, kochten frambozensap, luisterden naar een hippie band in het park, .. we maakten er een rustig dagje van.El Bolson bleek later het Goa van Argentinia te zijn, het stikte er van de jonge, overjaarse, man-vrouwelijke hippies die de vele concertje niet willen missen en tegelijkertijd hun handeltje in juwelen wouden bedrijven.Het hele gebied rond Bariloche waar dit dorp ook bij hoort is de ideale vakantiebestemming van de Argentinos zoals Mar del Plata er ook een is.Er waren dan ook niet zoveel buitenlandse toeristen.Die avond maakten we een asado, de eerste sinds de trip.Deze dag was de eerste keer dat ik me deftig kon wassen sinds we van Ushuaia vertrokken zijn.We waren terug in de beschaving.
Maandag,
Om 10 uur vertrok de bus naar een Natuurpark waar we een nacht zouden verblijven, het was een 2 uur durende tocht.In een gammel busje kwamen we aan, verplaatsten ons naar een hippie-campeerplaats die veel gemeen had met een gitaarkamp. Het stereotype was overal te bespeuren:een bebaarde twintiger met gitaar en een paar alternatieve nachtmadeliefjes met joint rond hem.Ik had nog altijd dat ziekelijke gevoel.Die nacht zou een feest gehouden worden, ik die zonodig mijn slaap moest inhalen vroeg de vriendelijke hippie eigenaar voor een rustig plekje en hij bracht ons naar een geïsoleerde inham in het campingbos dicht bij de wc en 5 meter van het meer, kon het nog beter.Na het gebruikelijke gingen we ongeëxploreerde stukken gaan verkennen.We kruisten 3 rivieren, allen met een zekere stroming en ter hoogte van de lies.Een wonder dat mijn fototoestel er niet in gesukkeld is.We hadden het jeugdige plan opgevat om die dag te gaan vissen om er s’avond te roosteren.We maakten een geïmproviseerde haak en een houten plank deed dienst als dobber, het koord hadden we gevonden.Nadat we ver, op alleenstaande rotsen onze lijn uitsmeten bleek het boeltje toch niet zo optimaal te werken.Na herhaaldelijke pogingen gaven we het op en verdeden de tijd met zwemmen in het prachtige meer omgeven door met sneeuw besprenkelde bergen begrenst door bossen die naar het meer leiden.Het was een typisch Canadees filmlandschap.Af en toe kind zijn doet geen zeer, we maakten een kunstwerk met aangespoeld hout.Ons eerste plan om een huis te maken werd snel van de baan geschoven.Doordat we een alternatieve terugweg namen kwamen we een uur voor het donker werd terug op de kampplaats.Het enige wat we hadden was rijst.We improviseerden een gerecht met roereieren, rijst, olie en vleesbouillon.Het laatste was van zeer groot nut geweest tijdens onze gehele reis, zo hoefden ons geen echt vlees aan te schaffen wat een serieuze duit scheelde.De meeste hippies waren nu al serieus in de wolken.Het gitaargeklingel werd vertienvoudigd.Overal ontstonden kampvuurtjes en de geur van vlees overheerste.Op eetvlak zijn de hippies wel wat fake.We lieten ons even in hun leventje maar vlug bleek dat het toch niet was wat ik verwachtte.We hadden brood, paté en vino gekocht.We sloten die nacht in onze inham in eenzaamheid af, gelukkig waren we goed geïsoleerd want naarmate de avond vorderde hoorden we een scheldpartij die de muziek van een of ander feestje overheerste.Nog altijd last hebbend van een snotneus vielen we na 2 binnenvallende zatlappen eruit gekegeld te hebben in slaap.
Dinsdag,
In de bus naar Bariloche, om 11.30.Vroeg opgestaan en terug met de gammele bus richting El Bolson.Bariloche, een van de trotsen van Argentinië volgens de plaatselijke inwoners, gaf naar mijn mening een over-usede indruk.Teveel gerecycleerd.Daarom boekten we meteen een rit naar Villa Angestura, volgens de vader van Krissi, de jongen bij wie we sliepen tijdens onze eerste reis, de mooiste plaats ter wereld.Bariloche is zeer in trek bij de plaatselijken en helemaal niet bij de buitenlandse toeristen, en dat was te merken ook.Bariloche, Villa Angestura zijn erover.Er wordt teveel geprobeerd er een typische bergsfeer aan te geven volgens de Argentijnse waarden van schoonheid.Eerlijk gezegd laat de Argentijnse smaak ten wensen over.De huizen in de steden zijn allen dezelfde.Een mooie camping, eigendom van Cuyo, de universiteitgroep waar de mijne ook deel van uitmaakt trok onze aandacht en daar settelden we ons ook.Aan het prachtige doorzichtige meer omgeven door bergen zwommen en lazen we, nadat we het dorp verkend hadden.Het werd snel duidelijk dat het mooiste nu achter ons ligt.Hier in Villa Angestura komen de meeste Argentijnen om te kamperen met familie en vrienden.De tijd goed bestedend met asados houden, meisjes versieren en zonnen.Geen 1 van het opgenoemde stond ons aan dus probeerden we datgene te doen wat we de hele reis al hadden gedaan en wat ons steeds beter beviel: wandelen.Die avond maakten we een goede vette erwtensoep met spek klaar en daar eindigden we onze avond mee.We lazen tot bedtijd, we leken op 2 oude asociale ventjes.
Woensdag,
Uitgeslapen, een van de zaligste gebeurtenissen des levens als het je te weinig gegund wordt.Meteen aangezet naar de haven, de must see van Villa Ang. , prachtig gelegen met een steiger dat een panoramisch zicht geeft van de bergen en het lichtgroene heldere water.Rond de middag gingen we voor de 2de keer een lomo gaan eten in een restaurant.We bollen langzaam uit en dat is te merken ook.We doen steeds minder, er valt ook steeds minder te doen als je zo weinig mogelijk wilt uitgeven.Door de hitte, >20°C, vluchten we naar onze camping die 3 km van het dorp gelegen is.Inkopen gaan doen is dan ook een serieuze opgave.In de camping zochten we een verlaten strand met veel aangespoeld hout op.Ons plan was het eiland dat 500 meter van ons verwijderd was door water met een vlot te bereiken, volgens de security was er,’niets, niets, niets’.Het vlot was een wankel geval, we hadden 3, 6 meter balken met 2 blanken verenigd zodat het een catamaranachtige look gaf.Dit duurde in totaal 2 uur.We namen plaats en zetten aan.Onze broeken werden nat maar het zakte niet in en bleef trots drijven.We waren nog niet aan de helft toen een politieboot uit het niets opdook en richting ons vlot voer.Er werd ons een touw toegeworpen en klommen aan boord.Daar stond een stevige 40- jarige dame ons op te wachten.Duidelijk degene met de hoogste rang, de bijhorende 3 mannen gaven een onderdanige indruk.Ze preekte dat we ons in een natuurgebied bevonden en dat we door ons vlot het evenwicht verstoorden.Ook zei ze op een meer moederlijke toon dan ervoren dat het levensgevaarlijk was wat we aan het doen waren.Er was een sterke stroming die het onmogelijk zo gemaakt hebben om terug te keren.Maar het merendeel van de tijd flipte ze over het ijskoude water waar al velen in gestorven waren.Ze brachten ons, na de preek en me van den domme gehouden te hebben, naar een steiger waar een security ons nog eens de volle laag gaf.Ons vlot namen ze mee en het was een raar zicht, het vastgemaakt aan de boot om de bocht te zien verdwijnen.Zo dus gingen we enigszins ontgoocheld anderzijds opgelucht het dorp in en kochten camenbert, druiven en bijhorende drank.We nestelden ons in een gezellig cafeetje en genoten van ons aperitiefje.2 jongedames van Rosario voegde zich bij ons en nodigden ons uit voor een pintje dat we met open armen ontvingen.Ze studeerden medicijnen en waren hier zoals zoveel Argentijnse meisjes om eens goed van bil te gaan.Spijtig genoeg voor hen namen we rond middernacht afscheid en voeren richting camping.
Donderdag en vrijdag,
Om 14 uur vertrok onze bus naar Traful.Een 15 km verder gelegen dorpje waar we in alle rust onze laatste 2 dagen van de reis konden slijten.Vanwege het feit dat we beiden ziek waren, de Zweed had de ziekte van mij overgenomen en zo zaten we godganse dagen te snotteren.We schreven onszelf 2 dagen platte rust voor en verdeden onze tijd met zonnen, lezen, zwemmen en eten.4 noodzakelijke ingrediënten voor een rustige vakantie.Onze volgende stap is Bariloche om richting casa te gaan.
Zaterdag,
Goed uitgerust vertrokken we na een stevig ontbijt naar San Martin de los Andes, de plannen waren gewijzigd, een stad die minder toeristen absorbeert dan Bariloche en meer natuur te bieden heeft.Hoewel naar mijn mening de laatste plaatsen allen hetzelfde zijn, bestaand uit hetzelfde namelijk meren en bergen.Prachtig maar enkel voor een kleine week, ze hebben te weinig activiteiten te bieden en die enkele zijn nog duur ook.De meerderheid van de grond is privé bezit zodat je geen lange trektochten kunt ondernemen en je zo dus in een hoekje wordt geduwd waar asados en zonnen de enige mogelijkheden zijn.
Dit was onze laatste dag.Na een platte band dat een vertraging van een uur opleverde kwamen we er toe.2 dagen ervoor was de reis voor me gedaan.Dit was om het cru te zeggen een dagje wachten.Toch ondernamen we na gegeten en onze rugzakken in een camping gedeponeerd te hebben, een waterloop.We volgden een uur een beek in tegenstroom, op naar de bron en dit loonde zeker de moeite.We zagen een kolos van een ijsvogel en als kers op de taart kwamen we onderweg een boomgaard met kersen die onbewaakt was tegen.
Ondanks het hevige begin sloten we deze reis in soberheid af.We maakten later een Spaghetti Bolognaise, het culinairste wat we deze reis gecreëerd hadden.Met naast ons een Franse trekker met fiets van rond de 60 jaar en aan de andere kant een Iers koppel sliepen we een laatste keer in…
Zondag en maandag,21-22 januari
Uitslapen, alles bijeengrabbelen en op het gemak aanzetten naar de terminal om na enkele stops en een nacht bus achter de rug te hebben in Mendoza aan te komen.Dit is het einde van de reis.
Nawoord:
Zoals de eerste reis was ik zonder verwachtingen vertrokken, alles op me af laten komen en er zoveel mogelijk van genieten had ik mezelf voorgenomen .De eerste reis had een ander doel dan deze: Zon, zee en lekker eten waren toen de stopwoorden.Bij de laatste was dat meer in de aard van koude, slecht slapen en wandelen.Doordat er een zeker survival gehalte inzat had deze reis zoveel meer karakter en zal het me veel langer bijblijven.Een topdag tijdens de eerste reis was een gewone dag voor de tweede.Door ons butaanvuurtje waren we onafhankelijk en konden zo dus kamperen in de meer onherbergzame plaatsen.Het merendeel van de tijd zaten we dan ook in de prachtige parken die te beginnen van Ushuaia langs de Andes naar boven kruipen.Toch hadden we ons nog veel beter kunnen voorbereiden.De koude was onze grootste vijand, zozeer zelf dat William zijn grote teen tot nu toe gevoelloos is.Door onze gierigheid hebben we af en toe op de tanden moeten bijten.Op dit vlak hebben we een goede les geleerd.
Wat het geld betreft hebben deze 2 reizen van in totaal 45 dagen een kleine 1000 euro gekost, alles inbegrepen.Van gekochte rugzak tot vervoer.
Over Argentinië zijn we tot een aantal conclusies gekomen waar ik er 2 zal vernoemen.Ten eerste is alleen de schil, de buitenkant van Argentinië bezienswaardig.De vrucht bestaat uit de saaie pampa.Ten tweede geven de steden in het zuiden een zielige westernachtige indruk of zijn anderzijds te plastiek.Op stedelijk vlak geloof ik dat het noorden meer te bieden heeft.
Dit brengt me tot mijn laatste punt: William
Deze keer was mijn zus er niet om de rust erin te houden en dat was af en toe wel eens te merken.We zijn naar elkaar toegegroeid en ik zou hem meteen terug meewillen voor een nieuwe reis te ondernemen.Alleen nu even niet.
De hoofdreden van de geschillen was de Communicatieruis waar we naar mate de reis vorderde bedachtzamer mee omgingen en oploste met hetgeen dat een universele conflict oplosser is:de nodige portie humor.Deze reis had voor mij ook een psychologische waarde: dit was mijn eerste keer dat ik zo dicht met iemand heb samengeleefd, je leert compromissen maken en zaken op te offeren ten voordele van de groep.Ook was af en toe duidelijk dat onze conflicten ook cultuurgebonden waren.Dit gaat over zeer banale zaken zoals hygiëne, bv: In zweden is het niet gewoon dat je van eenzelfde fles drinkt,daarom sleurden we op onze vele tochten altijd plastieken bekers mee.
Conclusie voor mijzelf
Deze reis had veel meer inhoud dat ik had durven wensen.
Subscribe to:
Posts (Atom)