hombredefortuna

Het is einde is nabij

2007-06-01T02:02:00.000-07:00

Gewoon geworden aan mijn Argentijns leven vliegen de dagen voorbij.Ik schrijf me met gods wil regelmatig in voor cursussen waar ik iets van op kan steken.Bij deze de must der cursussen namelijk een degustacion de vinos(wijnproeverij)waar ik een diploma voor heb behaald.Ook heb ik er een enkele les salsa op zitten, een ware overwinning in de wetenschap dat bij deze dans het allemaal op de heupen aankomt. De 20ste ga ik beginnen met reizen.De plicht van het schoolgaan is mijn strot aan het uitlopen waardoor ik het een week voor de reis er officieel de brui aan heb aangegeven en tot dusver dit nog niet beklaagd heb.Na de enkele les fotografie zit het er nu volledig op.Het is mooi geweest, het was een bijennest waar ik veel vriendschap heb ontvangen,meer dan verwacht wat ik deze laatste week tot mijn verbazing heb mogen merken.De laatste maanden heb ik het uitgaansleven, meerbepaald de discoteken over het algemeen links laten liggen, bewust vanwege de verkwisting van mijn goede vriend " plata" en doordat het mij niet bevredigde.De weinige keren dat ik me er toe liet overtuigen was het door de zeldzaamheid ervan wel een groot succes.Ik prefereer de huisbezoekjes en wekelijkse ontmoetingen die niet verder dan 2 uur s avonds gaan.
De relatie met de Recchias is tot nu toe nog altijd beangstigend goed, te goed dat ik me er niet gerust bij voel, bijgelovig dat na goede tijden slechte komen en vice versa.Antonella en Renzo zijn mijn broer en zus, ik zeg wat ik wil en tot nu toe is dit nog niet tot een conflict gekomen, ze respecteren me en zien me graag.Graciela, het konijntje is ook een schatje die door mijn vreemdelingenstatus haar slechte kant niet toont en zodus een goede vervangmoeder is.Alberto is op dezelfde manier te definieren.Ik ben me er zeker van gewust dat het niet mijn ouders zijn, ik zie alleen het mooie deel van het verhaal..
Ondanks mijn verwachtingen heb ik weinig echte vrienden, te tellen op 1 hand.Maar het zijn wel goede vrienden.Dit jaar ben ik op dat vlak meer naar de femenine kant geneigd.De typische uitjes waar we tiquila achter over klakken, de raadgevingen, de sarcastische opmerkingen over intimiteiten en lichaamsgebrekken zal ik zeker missen.Bij de Argentijnse jongens zijn er zeer weinig interessante kerels bij, mijn broer is een van de weinige uitzonderingen.Ik mis het mannelijk gezelschap, de broederschap.Nooit had ik gedacht vriendinnen te hebben, het was(zo dacht ik) DE manier om je via de vriendschap op te werken tot
het ware doel(een intieme relatie).Blijkbaar heb ik me er in vergist.Toch heb ik me er tot enkele aangetrokken gevoeld, het hoofdstuk Verenice is hierdoor nog niet afgelopen.De dagelijkse looppartijtjes zijn afgezwakt wegens tijdsgebrek maar de Engelse lessen Barrio San Martin blijf ik als een verstokte leraar geven.Na enkele schermutselingen heb ik nu alleen nog maar engeltjes, geen geroep, dreigementen en stress maar een ontspannen sfeer waar ik het beste van mezelf geef, de leerstof gaat er bij hen zo vlot in dat ik er zelf wat van opsteek bij het voorbereiden van de lessen.2 vliegen in 1 klap.Na een tweemalig contact gehad te hebben met revolvers is mijn waakzaamheid gestegen zeker als het gaat over jongeren van 16 jaar.Een enkele keer in mijn straat werd ik lastiggevallen door een gedrogeerde jongere waar het houten handvat van een revolver zichtbaar was, de jongen was een puber met een neus vol snot die rook naar chemische troep.De andere keer was gelijklopend.
Hoe zit het met Joost zijn liefdesleven?Een veelgestelde vraag, waar ik in dit "alles in een"-verslagje een antwoord op zal geven.Ze,Victoria genaamd,is een laatstejaars student Engels die werkt voor een Bodega als verkoopster.De liefde is spijtiggenoeg niet van lange duur want na ons 2 weken samenzijn komt het tot een einde.Nu ik eindelijk eens een positief, grappig meisje gevonden heb ben ik het die er een einde aan maak met reizen als excuus.Mendoza heeft me genoeg liefde gegeven,zowel fysiek als fysisch, het laatste dank ik aan mijn vriendinnen ..

familiebezoek en Bolivia in het kort

2007-04-26T11:29:00.000-07:00

Een speciale episode in mijn jaar buitenland was de komst van mijn ouders en Florian.Ze arriveerden in de luchthaven van Mendza en bij de eerste aanblik kon ik een aantal elementen onderscheiden.De rechtstreekse doorreis naar Mendoza had bij allen zijn tol geeist,mijn vader zag er moeier uit dan anders en alledrie zagen er doorschud uit.Ze waren nog altijd dezelfde dat was bij de eerste aanblik duidelijk, , toch voelde ik me ongelofelijk alleen toen ik ze uit de gate zag komen.Zij met hun drieen en ik alleen, dit was blijkbaar de reden waarom ik in tranen uitbarstte.De voorbije weken had ik nauwelijks over hun toekomstige komst nagedacht, ik was zeer gelukkig dat ze zouden komen want zo zou Bolvia verkend terrrein worden.Na een koffie in de luchthaven was het ijs weer gebroken en leek het alsof ik er altijd bij was geweest.Alberto wou ze een typisch Argentijns welkom heten maar dat kon ik niet over mijn hart krijgen, de eerste indruk is een zeer belangrijk iets en mijn familie kennend zou het maar matig geweest zijn. De wetenschap verteld ons dat na een lange vlucht als dat van mijn gezin een mens nu eenmaal een dag op adem moet komen.Na de koffie gingen we naar het hotel,in tegenstelling tot wat ik hoopte wouden ze na onze bagage afgezet te hebben, de stad verkennen.Het was rond 18 uur, ze hadden honger, dus ik sleepte hen mee naar mijn geheime datespot, Edificio de Gomez, een anoniem restaurant op de tiende verdieping van 1 van de hoogste gebouwen van Mendoza, waar je een magnifiek uitzicht krijgt over het centrum met de bergen op de achtergrond.We bleven er plakken.Met deze was de wijnproeverij ook achter de rug, dit was een van de punten die ik op mijn lijst had.De avond was al lang ingetreden voor ze in slaap vielen.Het was een bevredigend gevoel mijn gezin terug te hebben.De 2 dagen in Mendoza brengt me ertoe alleen op het belangrijkste te focussen.De stad werd in de 2 dagen verkend, zowel het arme Las Heras als het rijke centrum.Vrijdagavond, de volgende dag waren we bij de Recchias uitgenodigd.De deur stond toevallig open, een welkomend gevoel kwam ons tegemoet.Beide partijen hadden er blijkbaar zin in.De cadeaus werden met veel dankbaarheid in ontvangst genomen.Met mezelf als referentiepunt werd het communicatieprobleem tot het minimun beperkt zodat niemand er zich aan stoorde.De wijn maakte de tongen wat losser, een tactische zet van Alberto die het voorgenoemde voordurend liet aanschuiven.Als conclusie was de avond ver boven mijn verwachtingen geeindigd, dank aan de beide partijen die zich wonderwel gedragen hebben.Het voelde aan als een onderonsje tussen vrienden, deels doordat ik hen beiden over elkaar verteld had, ze wisten beiden wie ze in de kuip hadden
Het gevreesde deel was dan ook al achter de rug, nu begon de reis voor mij.
Zaterdag namiddag kwamen we toe in Buenos Aires,de laatste stop op Argentijns grondgebied.We installeerden ons in een knus Bed and Breakfast te Palermo, onze uitvalsbasis.
De volgende dag, maandag, verkenden we de stad van de obelisko tot San Telmo, door de regen werden we daar in een grieks restaurant gedreven, waar we geruime tijd verbleven.De klop volgde na de lunch, unaniem beslisten we richting onze uitvalsbasis te keren.Wat van de namiddag overbleef werd in alle rust te Palermo verdreven.

De komst van de D hont/Rodts had als doel, niet de Argentijnse bodem te verkennen maar om Bolivia in al zijn facetten te bezichten.Eva had een tour georganiseerd en eerlijk gezegt heeft ze dat prachtig gedaan.Ik zal me beperken met het vertellen van de belangrijkste plaatsten want het zit als een warboel in mijn hoofd, voordurend verplaatste we ons en de orden zit er niet goed meer in.Na de nacht in Buenos Aires verbleven te hebben, vertrokken we de vroege ochtend richting Cochabamba, het tijdelijke huis van mijn zus.Eva wachtt ons op met haar kliek die bestond uit de moeder en zus vergezeld door de tante en enkele tot nog toe onbekenden.De moeder, 2 de in de lijst was een trotste dame, duidelijk gewend om haar willetje door te drijven maar die naarmate de tijd vorderde ons haar genegenheid voor Eva duidelijk maakte.Eindelijk was het gezinnetje herenigd, na 3 dagen met hen doorgebracht te hebben en al verschillende gevoels stadia doorlopen te hebben was het alsof ik er altijd bij geweest was.Het contrast van Argentinia en Bolivia was schokkend.Bolivia is authentieker, gekenmerkt door de met hoepelrokken behangen bolhoed dragende vrouwen die het hele plaatje meer kleur gaven.Cochabamba had iets gemeen met Mendoza, ook omringt door bergen, bomenrijen langs de lanen en de private barrios waar de rijken hun poen zitten te hertellen.Toch was het veel puurder, niet zo oppervlakkig als Mendoza waar alles schoon is van ver maar verre van schoon.Cochabamba weerspiegeld Zuid-Amerika.De 3 dagen dat we er vertoefden kregen we een rondleiding door de stad met de vader, een klein gebouwde zelfingenomen man die werk als ingenieur voor de regering als water expert, als gids.De lunch bestond uit plaatselijke gerechten die we met onze gids, Roberto en Sylvia nuttigden, het bleken hartelijke mensen te zijn die het zich goed laten smaken.Roberto sprak goed Engels, dit vergemakkelijkte het converseren.Na de hoogtepunten van Cochabamba verkend te hebben, wat een hele dag inhield werden we s avond uitgenodigd voor het avondeten in hun appartement dat gelegen was in een complex met zwembad en club, een van de weinige die Bolivia rijk is.Het avondeten was luxieus, niets te vergelijken met de asado van mijn familie.Enkele leden van de familie waren ook van de partij, allen ontwikkelde mensen met het hart op de juiste plaats.Hier verliep het etentje ook wonderwel, door het hoge aantal Engels sprekenden was er geen communicatieruis, ook hier werden de cadeaus met vreugde in ontvangst genomen, mijn conclusie van in Mendoza is hier dus ook van toepassing.Met deze is het familiebezoek dan ook achter de rug.

De volgende dag vlogen we naar La Paz, 1 van de hoogste steden ter wereld ,gelegen in een dal.Met zijn 1 miljoen inwoners is het de meestbevolkte stad van Bolivia.Deze stad zou ons basis kamp worden, van daaruit deden we allerhande excursies.Zo verbleven we 2 dagen op een catamaran terwijl we Lago Titicaca verkenden, bekend als het hoogste meer ter wereld.We verkenden er Isla del Sol,Copacabana die bekent staat als bedevaartoord,...
Het spectaculairste waar niks van de hele reis aan kon tippen was de fietstocht op de deadroad, de zogenaamde gevaarlijkste weg ter wereld.Je start in het hoge gebergte en eindigd in de tropische jungle.Hetgene wat het zo specatulair maakt is de voordurende doodsangst van de lokkende ravijn die voordurend aanwezig is, door de losliggende stenen verreist de tocht je volledige concentratie.Je kruist herdenkingstekens en in de afgrond zie je van tijd tot tijd autorestanten, al dit zorgt voor een vier uur durende adrenalineschuit van jewelste dat soms ongekende pieken bereikt.De lunch nuttigen we in een louch hotel waar bij elke Boliviaanse schoonheid aan het zwembad een Boliviaanse cocainedealer bij hoort, al dit maakte het zo exclusief.

Een ander memorabel moment was de tocht naar Salar de Uyuni waar de zoutwoestijn de belangrijkste attractie is.Tevens de grootste ter wereld.We deden een tocht, kok en chauffeur incluus, van enkele dagen waar we ook het gebied errond bezichtigden.Heel dit gebied is een opeenstapeling van natuurwonders, met Salar de Uyuni als keizer.

Sucre en Potosi, 2 tamelijk dicht bij elkaar gelegen steden stonden ook op ons lijstje.Beiden zijn pittoreske steden met een hoog Boliviaans karakter.

Santa cruz, ons eindpunt.Volgens mij vergelijkbaar met miami, zeer fake waardoor het naar mijn mening een zekere charme krijgt, daar besteedde ik mijn laatste dag in Bolivia, om dan zondag terug naar Argentinia te keren.

Kort en bondig

2007-03-29T11:55:00.000-07:00

Uit het polsje..

Hetgeen waar ik mijn buik van vol heb zijn de onophoudelijke zwijgende staren in de bus en universiteit, zelfs honden en babys staren me aan alsof ze rieken dat ik een vreemdeling ben.Ik ben het al gewent maar als ik iets zou moeten noemen dat me stoort hier is het dit, in de universiteit hou ik mijn visie op de horizon waardoor de helft me nu een hautaine Europese klootzak vind, niks erg aan de hand want de andere helft heeft me wel graag.

De kusjes van opa Armando zijn hemels, het zijn om het in een vakje te stoppen:piepertjes.De aanraking van zijn lippen zijn nauwelijks voelbaar en geven een kriebelend gevoel maar de klank die erdoor ontspringt plaatst zijn kussen boven dat van de anderen.Het is een getuit gepiep, kort en nauwelijks hoorbaar als je er niet op let.Elke keer identiek hetzelfde.De kus van opa is impecable,volmaakt..

Bla Bla..
De zomer heeft Mendoza de rug toegekeerd en de koude wind en regen heeft er zijn tenten opgeslagen en is duidelijk niet van plan om te vertrekken.Het leven gaat hier zijn gangetje:vlot ga ik naar de les, geniet van de dagelijkse looppartijtjes en de ontmoetingen met de vrienden en thuisbezoekjes.Ik weet dat ik nu volledig aan het afs programma voldoe, mijn Spaans is goed en heb een uitstekende band met mijn familie.Ik ben gelukkig maar ik weet , ambicieus als ik ben, dat reizen het gelukgevoel zou verdubbelen.
Wat mijn klassen in Barrio San Martin betreft ben ik omgevormd tot de ‘culiado’, wat klootzak betekent. Ik geloof in de goedheid van de mens en de opvoeding, vrienden, cultuur beinvloeden de vorming.Mijn kinderen hebben duidelijk een lak aan gezag en respect is ver te zoeken. In de voorbije weken heb ik 7 kinderen uit mijn klas moeten verwijderen met de boodschap niet meer terug te komen.Van de 16 blijven er nog 9 over.Ik wordt door de buitengesmetenen’culiado’ genoemd maar degenen die me graag hebben en respecteren zijn nog altijd in de meerderheid en voor hen doe ik het.Een onverwachte knuffel of een kleine attentie zorgt er voor dat ik doorga. De pionier der buitengesmetenen heeft vorige week haar excuses aangeboden, na een week de modelleerling geweest te zijn is ze nu officieel terug aanvaard.Er is me trouwens ter ore gekomen dat er onenigheid is tussen 2 families betreffende mijn Engelse les.Wegens vechtpartijtjes tussen de leerlingen waar de politie is moeten tussenkomen.Hetgene waar ik al veel razend ben over geweest is de volgesmeten vloer met pellen van zonnenbloempitten.De verplichte naschoolse kuispartijtjes maken er geen verandering in.
Mijn vader hier noemt ze, ‘negros de mierda’, wat strontnegers betekent, maar ze zijn goed van harte, grappig, enkelen zeer taalkundig anderen hebben dan de ware primaire drift om een vreemde taal te leren om uit Barrio San Martin te vluchten.
Over mijn manier van les geven ben ik zeer tevreden, ze zitten allemaal rond de tafel en met behulp van de herhalingstechniek lukt het me hen tot 20 te leren tellen, zich voor te stellen, de dagen en maanden, lichaamsdelen, familieleden en delen van het huis op te noemen.Af en toe arriveert er een nieuweling waardoor kostbare tijd verloren gaat.
In het algemeen, ondanks de stront waar ik soms in trap, is lesgeven in Barrio San Martin een aangename bezigheid.

Nu ik dit hier schrijf ben ik juist geteld 2 uur verwijdert van de ontmoeting met Anneke,Janneke en Florianeke aka mijn Belgische familie.Ze zijn vanochtend neergestreken in Buenos Aires, wegens vertraging hebben ze het gehuchtje vlug eens verkend en hebben een typische Argentijnse Biftec verorberd.Ik kijk er naar uit hen te zien..

Engelse les in Barrio San Martin

2007-03-19T12:15:00.000-07:00

12 maart 2007
Ervaring in Barrio San Martin en eerste schooldag,
Sinds vorige week maandag ben ik begonnen met Engelse les te geven in de marginale wijk San Martin, dit 4 maal 2 uur.Mijn publiek bestaat hoofdzakelijk uit kinderen van 9 tot 13 jaar met 2 uitzonderingen van 25 en 27 jaar.Mijn lokaal bevindt zich in het huis van de ombudsman van de wijk, hij repareert motos waardoor hij gerespecteerd wordt door de jongeren.Mijn eerste week zit er nu op en ik kijk er met gemengde gevoelens op terug.

Maandag,
Van 19 tot 21 uur reclame gemaakt, een uithangbord geschilderd, mezelf vooral tentoongesteld, de vreemdelingenstatus zorgde natuurlijk voor een grote belangstelling.Veel beloftes werden gemaakt zodat ik met een zeker gevoel naar huis ging.

Dinsdag,
Om 19 uur kwam om de 10 minuten wel iemand binnenstrompelen.Om 20uur zat ik met 8 individuen opeengepakt in mijn klein klaslokaal, enkelen zaten op de grond wegens gebrek aan stoelen, anderen zaten allemaal rond een tafel, het enige voorwerp in de ruimte.Ik schreef op de muur zo goed als het ging.De oudere 2 met tatoeages versierde paardenstaarten zaten er maar gegeneerd bij.Aan het verkroppen dat ze met kinderen van 9 jaar les volgden.Maar naarmate vorderde dit en schikten ze zich in hun positie.Een halfuur voor 21uur werden we lastiggevallen door de lieven van de 2 paardenstaarten die zonodig de les wouden bijwonen en die me voortdurend dreigend in de ogen keken.De lieven waren gekend want het was doodstil in de klas, Louis moest ze menigmaal vragen zich uit mijn klas te verwijderen.Met tegenzin deden ze het na een derde waarschuwing.Het was een genot om de kleine piepstemmetjes met die volwassen vrouwenstemmen te horen vermengen.Op het einde van de les was er al een zekere band, waardoor ik ondanks het incident een zeer bevredigd gevoel had over mijn eerste les als leraar.
Vol met pep ging in richting casa.

Donderdag,
Een hele groep stond me op te wachten met enkele nieuwen.Het ontvangst in Barrio San Martin was niet zo hartelijk.Ik was nog maar net uit de bus of een buszittende jongere smeet een kauwgom in mijn haar.De kauwgom eruit en met het beetje moed dat ik nog had de wachtende menigte tegemoet.De meesten waren goed op tijd dus konden we meteen met de les beginnen.Zoals gewoonlijk werd die enkele keren onderbroken door laatkomers maar toch gingen we goed vooruit.Doordat de meerderheid geen Engels kan, begon ik van het begin.Vlug leer je de persoonlijkheden kennen en het grappige is dat overal stereotype gevallen zitten.Zo heb je het leraarskindje, zeer gedreven maar toch ook ergerlijk, de bezige bij, de slaper, de goedwerkende rustige, de klootzakjes,…Ze passen zich rap aan en voelen zich meteen thuis.Het mooie is dat ze me respecteren en hun mond houden als ik hen stil aankijk.Ze vertonen nu al die zekere hardheid, de meerderheid is niet op hun mond gevallen, ze houden voor mij de schijn op, maar naarmate de les vorderde en de aandacht verslapte, ontsprong er een discussie over 5 cent, een eurocent.Later was een muntsnoepje het onderwerp van een onenigheid.De 2 uur werd ingekort tot 1.30u, niet alleen voor de leerlingen maar zeker ook voor de profe.Nooit heb ik beter beseft hoe snel een kind zich verveelt en hoe lastig stilzitten voor hen is.

Vrijdag,
Nog maar van de bus of ik werd van ver geroepen en zie een gordde wilde kinderen op me af komen, een warme gloed overspoelde me.De 2 pestkopjes van de klas hadden 2 vriendinnetjes meegebracht, pret verzekert.Doordat ik niet meer opnieuw met de les wou beginnen besliste ik om iedereen die niet op tijd was buiten te houden, Louis zou hiervoor zorgen.Met 7 kinderen zaten we in de les, het ging tamelijk vlot, iedereen werkte goed mee toen rond 20 uur 4 oud leerlingen binnenwouden en die geweigerd werden door Louis.Dit werd blijkbaar niet echt door hun geapprecieerd want de buitenstaanders begonnen de inzittenden te beledigen zodat enkele van mijn leerlingen naar buiten gingen om de beledigingen recht te zetten.Ik sloot de deur want iedereen was meer bezig met de buitenwereld dan met mijn les.Opeens ontklonk schreeuwen en het was duidelijk dat buiten een gevecht aan de gang was.Een kwartier later kwam Louis over zijn toeren binnen met 2 van mijn leerlingen, beval hun spullen bijeen te grabbelen en verdween.Wat ik niet wist is dat er 2 verschillende bendes in mijn klas zitten.Dus er zullen nog veel van zulke incidenten gebeuren.Later gebeurde een 2de incident toen 1 van de nieuwe klootzakjes over de schreef ging en ik ermee dreigde haar buiten te smijten, zwoer ze dat haar broer me zou vermoorden.Beetje overdreven zou je zeggen, de fout van mij was namelijk om mijn dreiging in een overdreven dialect te verwoorden.Meer nieuws hierover later.Erna ging alles weer zijn gewone gang en was de rust teruggekeerd.

Les geven in Barrio San Martin is zoals bunjeejumpen.De adrenaline bruist door je lichamen en erna snak je naar meer,

2de week in Barrio San Martin,
Even verder uitwijden over Barrio San Martin.Het ligt naast hospital Montelagoirre, een kraamkliniek.Zeer slim gezien want San Martin is volgenens mij de koploper van het verwekken van kinderen.Weinig vrouwen ontlopen het lot om op hun 18 jaar kinderen te hebben.De Barrio wordt omringd door 2 zangons of kanalen die het die de meeste tijd van het jaar droogstaat en waar de jongeren voetbal spelen.Aan de andere kant van een van de kanalen heb je Barrio La Gloria, volgens het merendeel van de bevolking, de armste en meest gevaarlijke wijk van Mendoza.Sinds lang liggen deze 2 barrios in conflict met elkaar.Waardoor af en toe een dode valt.Elke wijk heeft zijn bendes en leiders, die als de tijd rijp is gedood wordt door een ambitieuze jongere en die op zijn beurt door een andere.In Mendoza is er zo 1 leider die veel belangstelling gehad heeft in de media, El Morocha wordt hij genoemd, afkomstig van Barrio San Martin.Aan zijn bijnaam (verwijst naar de haarkleur van een persoon en wordt enkel gebruikt bij het vrouwelijk geslacht(La Morocha)) hangt een verhaal aan vast.El Morocha was een 18 jarige bendeleider die verschillende aanslagen,diefstallen,moorden,.. op zijn naam had staan en op een dag hadden de politie de hele wijk afgezet en waren ze elk huis aan het uitkammen.El Morocha had naar het schijnt prachtige benen en een vrouwelijk gezicht, doordat hij zich verkleed had als vrouw is hij aan de politie kunnen ontsnappen, vandaar zijn bijnaam, later is hij door de politie tijdens een inbraak doodgestoken.
Hij werd opgevolgd door een nieuwe leider, maar het verhaal van El Morocha is welbekend in Mendoza.Doordat nu 16 leerlingen onder mijn gezag staan ben ik verplicht geweest om de groep in 2 op te delen, zoals verwacht gaat dat met de nodige problemen.Enkelen willen niet met een bepaald individu in de klas zitten, anderen kunnen niet op een bepaalde dag, anderen komen wanneer ze willen zodus dat ik geregeld enkele moet weigeren.De lessen zelf lopen vlotter, de kinderen maken vorderingen maar het enige probleem is dat geen enkel studeert, elke les wordt er goed gewerkt maar de volgende les zijn ze het voorgaande blijkbaar allemaal vergeten.Toch geef ik de moed niet op.

Maart

2007-03-19T12:10:00.000-07:00

De datum geeft 17 maart aan, de universiteit is begonnen en mijn leven is terug drukbezet.Allereerst even een beetje uitweiden over mijn unief, ik doe historia waar later theorie klassen fotografie aan toegevoegd zal worden.Ik blijf naar dezelfde faculteit gaan dus ik moet niet weer van nul beginnen.Ik ben al gekend dus dat maakt sociaal contact makkelijker.Sinds de terugkeer van Simon ben ik nog niet buiten Mendoza geweest buiten een enkeltje naar San Luis.Elke weekdag heb ik een afspraak in Barrio San Martin met 16 pendejos, die ik heel graag heb maar die door hun lak aan respect, discipline en eerbied soms serieus op de zenuwen kunnen werken, elke dag leer ik bij over het behandelen van deze pestkopjes en zonder een rode kop kan ik zeggen dat ik vlug vorderingen maak.Zij kijken uit naar de lessen Ingles y yo tambien.

Op relationeel vlak ben ik een beetje beginnen fladderen van het ene naar het andere bloempje.Ben niet echt tevreden met dit gegeven.Mendocinas zijn zeer open, enthousiast, prachtig maar….. OPPERVLAKKIG.Zodus dat ik die altijd hebbende verliefdheid al een tijdje ben kwijtgeraakt.Zeer treurig.

Mijn vader en moeder zijn voor 2 weken naar Aruba om, naar mijn mening,om hun sexuele relatie terug op niveau te brengen.Zeer actief land,Argentinie.Zo dus dat broer Renzo vandaag de benen heeft genomen naar de finca in Lavalle om eens lekker met vriendin Paula non stop door te gaan.Zo vader zo zoon.In tegenstelling tot de vorige keer zijn de opa en oma deze keer niet van de partij en zijn we op onszelf aangewezen.Daar wordt gepast gebruik van gemaakt.De vrienden stromen binnen, de alcohol vloeit rijkelijk, het goede leven begint als de ouders de deur uit zijn.

Mijn vriendenkring bestaat uit kennissen, om even over de Argentijnen zelf te praten.Met enkele ben ik intiem, praat ik over interessante zaken, lach ik en geniet ik van hun samenzijn maar om iemand een vriend te noemen moet je toch enkele tegenslagen samen overwonnen hebben.De meerderheid van mijn zogenaamde vrienden zijn van het vrouwenlijk geslacht dus er speelt ook een sexueel aspect mee.
Een typische ontmoeting gaat namelijk als volgt, we spreken af in Plaza Independencia om dan iets te gaan drinken, een filmpje mee te pikken of met een bende op cafe te gaan tot in de vroege uurtjes, sporadisch gaan we naar iemand zijn huis.Dit ligt misschien aan het feit dat ik praat over 20 plussers.Het meest hou ik van de daguitstapjes die soms in gang gezet worden, zo ben ik naar cacheuta en porterillos gegaan, in de bergen gelegen kunstmatige meren waar we asados maakten en lekker genoten van de rust die ons in de stad maar niet gegund word.

Doordat ik niet met de fiets mag rijden wegens het gevaarlijke verkeer en de zwembaden weer leeg komen te staan ben ik met gaan focussen op lopen, bijna elke dag ga ik met de bus naar Parque San Martin en loop ik daar mijn rondjes, erna voel ik me als uit een doosje gekomen en ben ik klaar voor een volgende dag in Argentinie.

Na het vertrek van mijn vriend was mijn Spaans terug tot nul herleidt, ongelofelijk wat 2 weken Nederlands met je kan doen, nu staat mijn niveau al veel verder, we zullen zien wat er na Bolivia ervan overblijft.

Zo dit was even een kort verslagje van mijn leven in Argentinie

februarie

2007-03-05T06:49:00.000-08:00

Februari

10 dagen na teruggekeerd te zijn van het grote avontuur werd het tijd dat ik Mendoza weer eens achter me liet.Tot maart is het vakantie voor het middelbaar en zitten ook de universitairen nu volop in de boeken, bij de laatstgenoemden behoren enkelen tot mijn vrienden.Daarom was ik niet zo droevig toen ik opnieuw de benen nam richting Buenos Aires met Simon Lateur, een vriend van het secundaire, als excuus.Nu ik dit schrijf, lekker vermoeid aan het zwembad van de club na een avondje stappen waar de familie hun zondaagse bijeenkomsten houden, zijn we maar enkele dagen van maart verwijderd en zit het begin van deze maand nog maar vaag in mijn hoofd.Zoals altijd kunnen we daaruit afleiden dat februari voorbijgevlogen is.Altijd als ik terug kom in Mendoza voelt het, als ik het zwarte porton van het hek opensla en die kortharige labrador met zijn krokodillen glimlach kwispelend op me af zie stormen, dat ik thuis kom.Toch ben ik nooit treurig als ik terug mag reizen.Door toeval zat ik samen op de bus met een mede–afs′ster die net als ik op weg was naar Buenos Aires om haar liefje op te halen, in hetzelfde schuitje.Haar vriend zou om 11 uur aankomen.Met de valse belofte dat we in contact zouden blijven namen we na aankomst in Buenos Aires afscheid.Me genesteld in een hostel in San Telmo zoals de vorige keer en erna de stad in, na er een horlogedief in volle actie een Amerikaans koppel bewerkt zien hebben was het hoog tijd om even op adem te komen in Puerto Madero met een ijsje.Het schemerde toen ik de bus naar de vlieghaven nam.Simon zou rond 22 uur aankomen.Het werd snel duidelijk dat het vliegtuig niet zo stipt was.Een uur of 2 later zaten we in de bus op weg naar goede lucht stad(Buenos Aires) en nog een uur later zaten we in een tankstation een broodje te verorberen, de enige winkel die open was, blijkbaar slaapt deze grootstad toch wel degelijk.De volgende dag deden we de klassieke citytour.Elke bezoek aan B.A wordt meer door me geapprecieerd.Op plaza Dorrego, gelegen in het hart van San Telmo en omringt door ouderwetse cafeetjes en waar de tango nooit veraf is, bleven we plakken tot ons geld opwas.
Overdag, deden we de gebruikelijke verkenningstochten, toch was dit soms moeilijk, de temperatuur schommelde rond de 25 en de 33 graden, dus trokken we ons rond de middag terug en deden een siësta of lazen een boek.Het eten lieten we ons goed smaken en er werd niet op een centje meer gekeken zoals mijn vorige reis, dit gaf Simon de kans om de verschillende gerechten die Argentinië rijk is zorgvuldig te leren kennen en dat zijn er wel wat.S′avonds gingen we het bruisende nachtleven in, Mendoza is er niet mee te vergelijken, het is een metropool en heeft meer gemeen met Europa dan met Zuid–Amerika.We drongen binnen in de culture club van Buenos Aires, waar we meteen lastiggevallen werden door een Colombiaanse en een Braziliaans.Misselijk aan het worden van de decadentie zochten we erna bahrein op waar er een Drum n Bass feestje aan de gang was en op de flarden van Roni Size doken we officieel het nachtleven in.Het plan was om 4 dagen in B.A, 2 in Bariloche, 2 in El Bolson en de rest van de 12in Mendoza door te brengen wat op een stuk of 3 dagen gebracht kan worden.Na San Telmo verplaatsten we ons naar Palermo.De enige Barrio die ik nog niet bezocht had.We zouden er 1 nacht in een hostel doorbrengen om de volgende morgen de bus te nemen.Palermo ligt aan een groot park dat opgedeeld kan worden in verschillende departementen waarvan een zoo, een Japanse tuin er enkele zijn.Palermo, een hippe designerbuurt, is duidelijk meer gericht op een rijker publiek en niet op 2 snotneuzen van 18 jaar.De regel zien en gezien worden is hier volop van toepassing, zo dus dat mijn klein pubershartje nog niet veel zo heeft staan bonken bij het aanschouwen van al dat moois dat ons passeerde en ik vermoed dat mijn vriend zich in dezelfde extase als ik bevond.Een mooier afscheid van Buenos Aires is moeilijk in te denken.Klaar voor Bariloche.

Het doel van mijn reis met Simon was eerst en vooral mijn vriend terugzien en zo terug aan het leven in België herinnerd te worden.Deze reis had een groot vakantiegehalte want gezien zijn korte verblijf waren we genoodzaakt om niet te ver naar het noorden of zuiden uit te wijken.Spijtig genoeg liggen de idylliste plekjes in het verre zuiden of verre noorden.Toch zijn we in patagonia geraakt, al is het meest noordelijke deel.Bariloche en El Bolson, beiden al eens bezocht, de laatste wat langer dan de eerstgenoemde.Bariloche, een toeristische trekpleister voor de Argentijnen, meerbepaald voor het iets jonger volk want daar bevinden zich de grootste discotheken van het land, die we niet bezocht hebben, niet uit gierigheid want deze decadente huizen kosten pakken geld maar wegens het gebrek aan interesse.De stad omgeven door rivieren en bergen, trok meer onze aandacht.In El Bolson, bekent voor zijn grote hippiegemeenschap, nestelden we ons op een familiecamping en later namen we de bus naar een natuurreservaat waar we de nacht doorbrachten.Grappig gegeven is dat ik op de exact dezelfde campings heb geslapen als mijn vorige reis met de Zweed dus was er voor mij niet veel avontuur aan maar die ik totaal ook niet nodig had.Dit deel is perfect overeen komstig met de vorige reis.Tent,potje zelf koken, lezen, .. Ik wou hem ermee laten kennismaken.
In Mendoza aangekomen na een 15 uur durende busrit.Mijn ouders waren naar de campo en die zouden pas op zijn vertrekdag toekomen, Simon leek er niet zo treurig om te zijn.We gingen gaan raften, de rit was korter dan verwacht maar werd toch geapprecieerd.Door toeval was onze begeleidster een oude bekende die ik eerder in de Pyreneeën was tegengekomen het jaar voordien.Die avond gingen we iets gaan drinken met Pol en een vriend van hem van wie we vlug afscheid namen met de belofte dat we elkaar de volgende morgen zouden treffen om naar een voetbalmatch te gaan.Mijn broer nodigde ons thuis aangekomen uit om naar een optreden te gaan, we lieten ons verleiden en later kropen we rond 6 uur voldaan in ons bed.Van de voetbalmatch zou geen sprake zijn.Ik toonde hem later de stad, liet hem kennismaken met de grootouders, bracht hem naar de beste lomo bar van Mendoza en zo veel meer.De volgende dag kwamen de ouders terug thuis en brachten we onze zondag zoals gewoonlijk in de club door.Simon werd zoals gedaan word met groentjes lichtjes zat gevoerd en zo eindigde hier de 12 dagen durende reis hierbij een verlies van 2 dagen busrit inbegrepen.Deze reis heeft ons beiden deugdgedaan.

Simon vertrok de 19de terug naar huis, en voor het eerst sinds een lange tijd moest ik me terug engageren in het dagelijks leven van Mendoza, dit ging met vallen en opstaan.De routine erin krijgen was het moeilijkste.Elke dag ben ik in de namiddag gaan lopen en dit behoorde de eerste week tot het hoogtepunt van de dag , in de voormiddag leerde ik een beetje Spaans dat door het vele reizen terug op nul gebracht is.De faculteitsstudenten zitten nog volop in de examens dus was het een tamelijk eenzame periode, maar daarom niet minder leerzaam.Mijn universiteit gaat van start om 12 maart.Dus ben ik nog even van mijn zogenaamde vakantie aan het genieten.Met een beetje geluk begin ik volgende maandag, de datum zal dan 4 maart aangeven, Engelse les te geven in een arme wijk aan adolescenten van 13 tot 18 jaar, hierover later.In de tijd dat ik dit nu schrijf is de club ingeruild voor San luis en is maart officieel van start gegaan.Dit is de maand van de feesten in Mendoza, de wijnoogst met zijn koningin houdt de stad nu al een ruime 10 dagen in de ban.Overal duiken festivalletjes en allerhande op.Het grote officiële feest zal 3 maart plaatsvinden, dan zal na een grote show met veel poespas, waar de Argentijnen dol op zijn, de koningin der koninginnen uit de verschillende overwinnaars van de departementen gekozen worden.De voorbije dagen doken daarom allerhande reclameblaadjes, spots vergelijkbaar met onze politieke verkiezingen op waar de verschillende kandidaten werden aangeprezen.Een belachelijk maar grappig spektakel.

de tijd tussen het reizen

2007-01-30T10:03:00.001-08:00

Na de 2 de reis kwam ik terug thuis, gewend geraakt om mijn eigen zinnetje te doen daardoor gaf het weerzien me een gemend gevoel.Toch overtrof de blijdschap het van de zin om te reizen.Ik had een de reisbacterie te pakken en ik zou zeker niet rouwig zijn moest iemand voorstellen om Zuid-Amerika tot juli te gaan exploreren.De pauze tussen de eerste en de 2 de reis was Kerstmis enige belangrijke gebeurtenis dat ik me nog kan herinneren.Je hebt Goede nacht, de nacht voor kerstdag.De familie komt samen, eet en steekt om 12 uur petards af,dit is een stereotype Goede nacht wat bij mijn familie niet veel anders was.Elk gezin van de familie maakt gerechten klaar en we kwamen allemaal samen in het huis van Fernando, de oom met de 2 mooie dochters.Er waren rond de 40 mensen, familie van de kant van de vrouw van Fernando, mijn moeders zus en van de kant van Fernando.Zoals elke familiebijeenkomst werd er goed gedronken, toch verbaasde het me dat ze niet decadent gingen.Het had veel weg van een typische zondagmeeting.We aten rijkelijk en met de gebruikelijke familiechampagne staken we om 12 uur stipt petards op en genoten van het meer gesofisticeerde vuurwerk die overal werd ontstoken in de omringende huizen.Rond 2 uur toen de kleintjes moe werden sijpelden enkelen weg maar de meerderheid bleef.Enkele neven en nichten gingen op weg naar de vele feestjes.Mijn broer had me uitgenodigd om samen met zijn vrienden naar een groot buitenlucht feest, speciaal voor kerstmisopgezet; te gaan, die 25 peso roofde uit mijn portefeuille.Leuke sfeer, iedereen was op zijn paasbest.Maar daar kwam naarmate de uren verstreken verandering in.Het is blijkbaar de gewoonte om op kerstmis je naar het ziekenhuis te drinken.Waardoor naarmate de tijd vorderde velen in onderbroek liepen met de das vast geknoopt rond hun hoofd.De security had de handen vol.Het was een goede tijd, iedereen was opperbest gezind.De zon maakte er brusk een einde, blijkbaar ziet iedereen er beter uit in het donker en voelden de meesten zich onaantrekkelijk en sijpelde het volk langzaam weg.Ook waren de dronkaards er meteen uit te halen, onder andere mijn broer.Die zeer kinderlijk was maar toen we 2 uur later naar huis werden gebracht zat te kotsen zodat ik hem het huis in moest slepen, de trap op om hem in zijn bed te stoppen.De volgende morgen, was het kerstdag.Toen we opstonden was de hele familie al goed in de weer.Ik en Renzo zaten er maar belabberd bij.Na de resten van de vorige avond opgepeuzeld te hebben verdeed de familie de tijd met zwemmen, zonnen en lekker keuvelen.

Na de tweede reis ben ik 4 dagen met mijn familie naar San Luis gegaan, naar de campo.40 km afstand van het dichtbijzijnde dorp en 123 km van een stad.Mijn vader is eigenaar van een groot stuk grond waar een boer met zijn familie woont, die nog via de ouderwetse manier leeft.Geen tractors.Het vee wordt samengedreven met paarden.Ze hebben veel gemeen van de gaucho.De oudste van de 4 kinderen van de boer die 10 jaar is gaat elke dag erop uit om zijn kudde geiten te laten grazen.Ze gaan naar school met paarden.De familie heeft nog nooit de zee gezien en de vader heeft nog maar 1 keer in Mendoza geweest, 290 km ervandaan wat hier een peulschil is.We zijn gaan paardrijden volgens de goede oude manier.Ik eerst met een paard en later met een ezel waar we wedstrijdjes mee deden.De 4 dagen besteden we voornamelijk aan klussen.Aan het huis moest veel geklust worden, met de boer repareerden we de hekkens, verzamelden hout , met ezel en kar of dreven we de koeien samen.Er was een puma in de buurt gesignaleerd dus werd er extra veel aandacht aan de geiten besteed.Het was een chille tijd.De pure buitenlucht gecombineerd met een beetje klussen en lekker eten.Ideaal om de batterijen even op te laden.
De pauzes tussen het reizen waren ook nodig om de contacten terug een beetje aan te scherpen en om even op adem te komen.

bolivia

2007-01-30T06:50:00.001-08:00

Verkenning van Bolivia: 15 november-30 november Op het programa:
Lapaz
Lago titicaca
Salar de Uyuni
Potosí
Sucre
LAPAZ
Het was een vochtige, mistige ochtend, die woensdag 15 november, de radiotaxi kwam zoals gewoonlijk veel te laat opdagen waardoor we op het nippertje onze bus misten, mijn schuld en de reisbuddies een beetje op hun tenen getrapt... Er zat niets anders op dan wachten op de volgende flota richting hoogste hoofdstad ter wereld! Door al dat gehaast en gespurd besefte ik opeens dat mijn gsm verdwenen was, dat oude campesinomannetje dat tegen me aan was gelopen moest wel mijn mobieltje uit mijn zak hebben gegrapt...Mijn cellular was dus gestolen! We waren nog niet vertrokken en het avontuur begon al goed...Maar zoals altijd bleef ik een optimist tot in de kist en vertrok dan maar zonder dat globale systeem voor mobiele communicaties op reis. Eindelijk op de bolivarbus, zoals voorspelbaar werden we verhinderd door een plaatselijk dorpsfeest gelegen in het onherbergzame altiplano. Dansende chollitas, verkleede aymaras, ontelbare Paceñaflessen ( in Lapaz bereid bier) gaven het beste van zichzelf! Aangekomen(met 3uur retraso) in de bestuurlijke hoofdstad van Bolivia, had niemand last van hoogteziekte, deze ziekte wordt door de lokale bevolking voorkomen door matte te drinken, een thee gebrouwens van de bladeren van de inheemse coca-plant. Het schemerde buiten en er verschenen duizende lichtjes, ook de sterrenhemel stond op zijn best. Het was mijn tweede aankomst in Lapaz en deze stad verwonderde me opnieuw. "De vrede", gelegen in een kloof lijkt zo irreËel. Het is ongeloofwaardig hoe een bevolking van bijna 1 miljoen inwoners in dit ‘hol’ kan leven.. We ontdekten een comfortabel, knus hostalletje en sliepen er voor 27 bolivianos per nacht (2.7 euro). De volgende dagen verkenden we de stad: Plaza Murillo, Iglesias uit de Barok, het coca museum, de beruchte heksenmarkt waar dode lamafoetussen worden verkocht ter verering van de pachamama (moeder aarde),... later die avonden exploreerden we het nachtleven: aten in een echte gringoplace (kipkerrie, nostalgie!) en placeerden een dansje in een salsabar! Ook werden we zwaar afgezet in een jazzclub,wat later best grappig was. En ook het zatte AFS-feestje was zeker de moeite waard!
Lago titicaca:
Een twee-daagse trip georganiseerd door AFS by him/herself!!! BRAVO! Met een 70-tal gringos, in het bijzonder veeeel Belgen en Duitsers, ook enkelen uit Thailand, Zweden, Denemarken, Hongarije, Australie, Zwitserland en Nieuw-Zeeland. We verlieten Lapaz in de ochtendgloren en zetten onze tocht verder richting (deze keer, hoogste bevaarbare meer del mundo): Lago Titicaca. Na drie uur kwam het meer in zicht, een oogverblindende buena vista. We staken het lago over met barcas( 3 uur op en top avontuur), bezochten ruines, overnachten op eiland del sol. Het was een hele klus om helemaal bovenop de berg te geraken en dat met koffers!(gebrek aan zuurstof, we bevonden ons 4000 meter boven de zeespiegel). Eenmaal boven, was het buurland Peru zichtbaar, ik zwaaide naar mijn Peruviaanse freundin. 's Nachts bewonderde ik een sterrenhemel die ik nog nooit had gezien! BANGELIJK! Het werd een gezellige avond aan het kampvuur, de gitaar werd bovengehaald en iedereen wisselde zijn AFS-ervaringen... Volgende ochtend liep de tocht naar beneden heel wat vlotter... De boottocht werd ingezet. We konden Isla de Luna niet bezichtigen vanwege de dominante golfstroom. Wat inderdaad wel hevig was, het water sloeg meer dan ik graag had, ons bootje binnen. Iedereen zat met een ei in zijn broek voor zinkingsgevaar. Sommigen onder ons werden lijkbleek en vertoonden het zeezieksyndroom, met de nodige gevolgen...zonder details. Eindelijk aan wal! Copacabana heeft veel gelijkenissen met een idylisch strandstadje: spelende kinderen op het strand, ligstoelen, uitgelaten sfeertje, ... Wel lopen er verdacht veel gringos rond. Na een bezoek aan de kerk(de moeite waard) van Copacabana (de maagd van deze stad is superpopulair) zetten we onze busrit verder richting Lapaz. Er waren twee bussen voorzien voor de meute intercambios. Op een uurtje verwijderd van de stad viel onze bus stil, overhitte motor. De chofer verliet de bus met een verdacht leeg flesje... en verscheen enkele minuten later terug met een vol. Dan ...goot hij de-vermoedelijke-urina-vloeistof over de motor. Er kwam een stinkende rookwolk vrij die zich verspreidde over heel de bus. Vluchtactie naar buiten voor verse lucht! De rit werd voortgezet met zeventig man in een bus van dertig!
PUERTA DE SOL
Volgende ochtend vroeg uit de veren, na veel moeite hadden we een busje bemachtigd op de zwarte markt en dan huphup richting Puerta del sol. Deze poort is gelegen in Tiwanaku, dit was een stad gelegen in het huidige Bolivia op een tiental kilometers van het Titicacameer(ook gelegen op 4000 meter boven de zeespiegel) We reden met enkele andere AFS-ers, Canadezen en Bolivianen in een barakbusje naar de beruchtte zonnepoort. Eerst een Museum bezocht: mensenschedels, archologische resten van potten en benen, vele Boliviaanse graansoorten, impressionante incabeelden, anthieke borden ook de archeologische opgravingen waren het bezichtigen waard... dan kwam puerta del sol aan de beurt, een miezerig poortje dat ik me veel anders had ingebeeld, ontgoocheling alom! Ik vond het nog geen 5 frank waard! Deze poort heeft wel bijzondere krachten en Neilke Armstrong heeft deze poort bezocht en de zonnewende is astrologisch correct, 1 dag per jaar, op onze nationale BELGISCHE feestdag(voordiegene die dit niet herinneren of gewoon NIEt weten: 21 juli) , gaan de stralen van de zon recht door deze poort. Er wordt dan een groot feest gegeven ter verering van de zon (met uiteraard veel muziek en natuurlijk drank!)! Deze poort heeft ook een kalenderfunctie versierd met figuren.
SALAR DE UYUNI:
Salar de Uyuni is het grootste zoutmeer ter wereld (eerst hoogste hoofdstad dan hoogste meer en ten slotte grootste zoutvlakte TER WERELD: ik zou zo zeggen GO BOLIVIA!!!) Het heeft een oppervlakte van 10.000 km2 , is gelegen: op 3650m en in de buurt van het andesgebergte.
Na een verschrikkelijke achturende busrit, waar ik geen oog dicht had gedaan en felle doodsangsten had doorstaan, arriveerden we EINDELIJK in een desolaat dorpje waar niets te beleven viel, genaamd Uyuni. Het was 4 uur 's ochtends en namen een taxi naar het sjiekste hotel van de stad, handig toch als je conecties hebt en vooral wanneer je er gratis kan verblijven!!! We kropen moe onder wol. De "volgende" dag (5 uur later) gingen we naar een reisagentschap en reserveerden een driedaagse trip. We waren met een uitstekende gids, een gezellig kokkinnetje (naamgenoot Evita), ons drie, een Nederlander en een Amerikaan (die veel te laat kwam, hij was al gewend aan de Boliviaanse klok!) Salar de Uyuni is een van de belangrijke toeristische trekpleister in Bolivia. Dus het krioelde er van de gringos.
De eerste dag verkenden we het zoutmeer, bezochten een zoutfabriekje waar het zout artisanaal werd bereid, speelden met een lama, amuseerden ons met het nemen van vele fotoshoots (visuele illusie op het zoutmeer), exploreerden het cactus eiland (een stuk land omgeven door het zoutmeer vol met cactussen), sliepen in een zouthotel (ALLES is gemaakt van zout), beklommen bergen(besloot te stoppen met roken door het zeer erge gemis aan lucht), ... Deze zoutvlakte is een pareltje op aarde, zowel letterlijk als figuurlijk. Nog nooit zag ik zoon mooie plaats op aarde!!!! Ik heb er geen woorden voor deze schoonheid! Er wordt geschat dat Salar de uyuni meer dan 10 miljard ton zout bevat, waarvan ongeveer 25.000 ton jaarlijks wordt weggehaald.
Volgende dag vroeg uit de veren, het schemerde buiten toen we samen met wel 50 andere toeristas de vulkanische activiteit bewonderden! Het waren gaten in de grond waar rook/damp uitkwam: het gaf een MYSTIC sfeertje! Na een overheerlijk ontbijt kwamen de meren aan de beurt: laguna verde, colorado, rojo, een voor een adembenemend! Ik had weer eens een waauw-gevoel. Ook de berg met de zeven kleuren en de boom uit steen waren subliem! We reden met onze jeep in volle vaart over de verschillende landschappen. Elk uurtje veranderde het zicht, van dorre woestijn tot altiplano, ook het weer kende veel afwisseling van brandende zon tot zelfs hagel. We hadden chance want tijdens november is Salar de Uyuni een broedplaats van drie rassen Amerikaanse flamingo's. Ook struisvogels, vele eendensoorten, lamas en alpacas kregen we te zien. We bezochten een grot gelegen in een berg, een eeuwenoude begraafplaats voor een etnische stam. Er lagen mensenschedels en de graven waren soort bunkers...Ook de galaxygrot is moeilijk te verwoorden : leek op een droge onderzeewereld natuurlijk zonder vis en water, leek op gedroogde algen... Archeologen en biologen zijn er nog altijd niet aan uit.
Laatste dag zetten we verder richting Uyuni, na vele uren in de jeep komen we aan in het hol van pluto, Uyuni! Eerder die dag hadden we een treinkerkhof bezocht maar daar vond ik niets aan... Na afscheid te hebben genomen van onze lieve gids en kokkin en onze medereizigers trokken we ons terug naar ons luxueuse hotel, waar we moe en voldaan relaxten van een romantisch, voorspelbaar filmpje.
POTOSI
Na een stevig ontbijt reden we noordswaarts richting Potosi, hoogste stad ter wereld (). Na zeven uurtjes flota kwamen aan. We zochten (op automatische piloot)een hostalletje, installeerden ons, verkenden de stad, bezochten gekoloniseerde kerkjes en typische marktjes. Deze stad dankt zijn ontstaan aan de ontdekking van zilvererts (mijnen) In de 17de eeuw had deze stad veel rijkdom en een bevolking van 200.000 zielen. Ook was deze stad met zijn vele kerken een van de grootste en rijkste van Zuid-Amerika. Deze stad heeft een rijke historie en een prachtige koloniale architectuur. Op dit moment is de stad zeer afhankelijk van het toerisme en verdienen de mijnwerkers wat bij door toeristen rond te leiden.
Wat wij ook deden... Met jong en oud in echte mijnwerkersklederdracht (helm, licht, botten en een overal) werden we door zeer lieve gidsen rondgeleid. We deden mee aan het welkomsritueel: twee slokjes alcohol van 94 procent (jiha fuerte! ik schenkte veel aan pachamama), kochten sigaretten, alcohol en drank voor de mijnwerkers in de mijnen. Eenmaal binnen in deze enge grotten kreeg ik last van claustrofobie. We kropen door smalle gangetjes, waar veel stof hing...bezochten de tio, de god van de onderwereld, hij beschermt je in de mijnen. Af en toe hoorden we een dynamietknal. In de mijnen werkten jongens van 13 jaar, verbleven daar van 9 tot 6uur ´s avonds, zonder eten. Het was echt pijnlijk om te zien! Belgie 100 jaar geleden..Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet echt op mijn gemak was. Maar een ervaring (zoals heel deze AFS- ervaring) was het zeker... Op dit moment is de stad zeer afhankelijk van het toerisme en verdienen de mijnwerkers wat bij door de toeristen rond te leiden in de mijnen.
SUCRE
Sucre, een stad op drie uur gelegen van Potosi! We verbleven in een hostalletje op de Plaza principal, Hostal Sucre. We arriveerden rond zonsondergang, er hing een zwoele losbandige sfeer. Je moet weten dit is de wettelijke hoofdstad van Bolivia, de onafhankelijksverklaring wordt hier bewaard. Alles in deze stad is blanco! Het heeft vele prachtige kerken en gezellige plaza's. Het is vreemd elke stad die Bolivia te bieden heeft verschild zo erg, het lijkt of je elke keer weer in een ander land komt! De engeltjes hebben hun bedjes over deze stad uitgestrooid! We keerden vervroegd huiswaarts vanwege de onverwachte stakingen..
NAWOORD:
Bolivia is echt een adembenemend land. De natuur is schitterend ook schatten van mensen (soms zijn de chollitas wel gemeen, maar dat went..).Het is niet te verwonderen waarom er zoveel rugzaktoeristen door dit mooie land reizen...de prijs zal er ook wel toedoen...
Het verslagje van ons reisje door Argentinie is te lezen op joost zijn space,( joost zijn verslag). Het was super leuk om mijn broere terug te zien. Ook al stond hij mij niet op te wachten aan de luchthaven maar lag wel te ronken in zijn bed (disculpeme ik ben geen ZWAAR GEWICHT , joost!) Ik heb volop genoten van dat reisje met hoogte punten: het bewonderen van de walvissen, pinguins en zeehonden, gezellige terrasajes in buenos aires, de zeewandelingen, LEUKE FEESTJES, de campingmomenten met Argentijnen, de lekkere eetmomenten, logeren bij Chris de Ijslander, kennismaking met de transseksueel en Joost zijn familie(rijke stinkerds en schatten van mensen) en zoveel meer! Ondanks mijn fysieke klachten was het demax!!!!!! Ook ons williampje was een toffe dude! Maar ik heb een conclusie getrokken uit deze reis : wat ben ik blij dat ik voor BOLIVIA heb gekozen en niet voor Argentinie, mooi land maar heeft teveel gelijkenissen met Europa.
Kortom : Met oudejaar ben ik afgereisd naar Tarija, idyllische stadje (eerste stad onafhankelijk in Zuid-Amerika) gelegen in de wijnstreek. Mijn Boliviaasne familie viert niet echt oudejaar. Maar ik heb er zalig van genoten. Oudejaar gevierd met al de snobkes van Bolivia voor 10 euro (inclusief eten en drinken) Ongeloofwaardig hoe de meisjes zich zo kunnen optutten, het waren wel missen...Het was een zalige avond, gelachen met dronken trutjes, gedanst op reggeaton en cumbia, lekker gesmuld en gedronken... Het valt me op dat Bolivia zoveel gewoontes heeft: zoals op oudejaar twee druiven eten voor geluk voor het nieuwe jaar, ook het dragen van een geel(geldgeluk) of rood (liefdegeluk)onderbroek brengt Boliviaans geluk. Ook ik deed er aan mee... we zien wel..
En inderdaad, ons Evita is niet zoon schrijftalent als haar geliefde tweelingsbroeder en het spijt me als je nu in slaap ligt voor je computadora tijdens het lezen van mijn diario! Toch hoop ik dat je er een beetje deugd aan had... alleszins wens ik iedereen een Feliz AÑO NUEVO 2007!!!!! Veel warmte uit Bolivia en hou jullie taai!
Het lied van Cochabamba:
Mi tierra de Cochabamba
Es tierra maravillosa
Es una tierra para vivir!
Hay gente linda y sencilla
Amable y cariñosa
Le rinde culto a la vida
Es una tierra feliz
Que lindas son sus mujeres
bailando todas sonríen
Saya bonita para bailar
Se dan gusto y comparten
Como es costumbre en si gente
ADIOS BESITO EVITA
ciao
mijn nummer van mijn gsm is nog steeds hetzelfde : 0059170397473 voor wie wil...
je weet nooit...
adres webblog: http://hombredefortuna.blogspot.com

Eva uit Bolivia

2007-01-30T06:45:00.001-08:00

Hola Belgica! Momenteel verblijf ik in Santa cruz met een uitwisseling programma van AFS. Ik logeer in een ontzettend gastvrij gezin in een kast van een huis. Ik heb lieve ouders, twee broers (12 en 17) en een zus (19). Er is hier veel leven in de brouwerij en daar kan ik het goed mee vinden!! Ik heb geluk dat ik hier in Santa Cruz verblijf want in Cochambamba (my hometown) waren er behoorlijke zware rellen aan de gang. Gelukkig zijn die eergisteren gestopt. Oef! Niemand kon nog naar het centrum, daar werd er met stenen en stokken gesmeten ook traangas werd uitgeprobeerd. Een jongen die ik "ken" stierf vijf dagen geleden: doodgeknuppeld. Hij had het zelf uitgelokt door in de riot zone te komen.... Dusja, geene kak daar in Bolivia, nietwaar! Het zijn/waren nogal labiele tijden, enkelen spreken van een burgeroorlog maar die komt er niet! Ze zijn hier specialist om van een mug een olifant te maken! We zien wel..zelf merk ik bitterweinig van dit hele gebeuren. Maak je dus niet ongerust!!!!! geen reden tot paniek!
Dit is een artikel uit Demorgen van 9/1/07

Vijftig gewonden bij gevechten in Bolivia
In de Boliviaanse stad Cochabamba zijn bij gevechten tussen protesterende boeren en de politie minstens vijftig gewonden gevallen. De boeren, die aan de zijde van president Evo Morales staan en zich voornamelijk bezighouden met het telen van coca, eisen het ontslag van de gouverneur van de regio. Bij de vijftig gewonden zouden ook tien journalisten zijn. Verschillende personen raakten zwaargewond en werden overgebracht naar een ziekenhuis. De gewelddadigheden hebben in totaal tien uur aangehouden. (belga)
Sante Cruz de la Sierra : de meest Europese en economische stad van Bolivia. Alles of toch zeer veel draait hier om de uiterlijke schijn: dure merkkleren, overdreven make-up, belachelijk veel juwelen, chique coche. Je denkt ik bevind mij in een ontwikkelingsland, maar daar lijkt het in de verste verte niet op. Zoveel contrast tussen arm en rijk, schandalig! De vrouwen hier hebben de perfecte lijn ( behoorlijk raar want alles draait hier om eten) In het prototype Santa Crusiaanse gezin, gaat de man werken, de vrouw blijft thuis, is zogezegd huisvrouw maar doet geen klop en heeft zelfs twee empleadas(meiden) in dienst. Zijzelf besteeds haar tijd aan : peliqueriabezoekjes (salon de belleza), fitness, theekransjes met de amigas, shopavontuurtjes, relaxing met de nodige massages kortom de taak van de vrouw is om haar lijf te behouden (liefst dat van een twintigjarige, meestal wel met de nodige ingrepen) en de man te behagen...alles hier draait om sex! Het is hier een MILFparadijs, wat soms wel behoorlijk angstaanjagend is... Grappig toch hoeveel cultuurverschillen!
Ogenblikkelijk vertoef ik nu meer dan vijf maanden in Bolivia. Stiekem betrap ik mezelf dat ik veel zaken als normaal ga vinden, zoals de vele straatkindjes die op hun gitaartje staan te tokkelen, de geile mannen die je nafluiten op straat, het goedkope leven, de vele eetkraampjes met het vele eten(die je vet maken!!!), contrast rijk en arm, de chollitas, vele straathondjes en zoveel meer... Tzal best nog wennen worden als ik terug thuiskom..maar dat zijn zorgen voor morgen!
Gisteren een voetbalwedstrijd bewonderd, een zalige belevenis. Ik had ogen te kort! Er hing een enthousiaste ambiente en de pret begon pas echt toen het begon te stortregenen. Iedereen was in zijn nopjes. Op het einde van de match waren er relletjes: er werd gevochten en met volle colaflessen gesmeten... Met wat houden die Bolivianen zich toch mee bezig?..De policia werd erbij gehaald... Alles was al snel terug rustig...
Met mijn oudere zus een Punk/rockconcert bijgewoond. Een vriendin en ik arriveerden op ons sletskes, dat was even een flop op onze flipflop(pers)! Goed verkeerd ingeschat! We werden daar goed bezichtigd...
Santa cruz is een gelegen in een tropisch gebied, temperaturen zoals 35-40 zijn hier gewone kost..Ik heb hier al zalig genoten van een dagje zwembad-luilekkeren-boekje lezen-zonnen. Hier in de streek zijn prachtige vulcanen en meren te bewonderen, echt zoals uit een sprookje!

Binnenkort vertrek ik terug naar Cochabamba waar alles terug rustig is. De vakantie loopt ook op zijn einde. De regelmaat komt terug wat zeker niet slecht is! Zelf moet mijn tesina gaan verdedigen want ik wil dolgraag naar de universiteit! Ook mijn moeder haar guarderia(kinderoppas)loopt vol, dus er zullen hele dagen kleine boliviaantjes in mijn huis paraderen. We zien wel hoe alles loopt...
Beste Belgjes adios! En voor de blokkers veel succes met de examens!
gegroet Eva

reis 2 ,27/12/06-22/01/07

2007-01-29T07:38:00.000-08:00

Reis 2

Woensdag, 27 december:

We spraken af in de terminal zoals gewoonlijk, na 3 uur de tijd gedood te hebben.Mijn familie was naar San Luis waar de pater familias 250 koeien met bijhorend huis en boer incluis vrouw, kinderenen had gekocht en dat hij nu met de familie wou bezetten om de tijd goed te besteden door koeien samen te drijven met de 3 paarden die ook bij het contract hoorden en konijnen schieten.Het afscheid was snel, net zoals ik het wou.De voorbije week dat ik bij mijn familie gespendeerd had moest ik me een voorbeeldige zoon/broer tonen en dat is wonderwel gelukt.William kwam 15 minuten te laat, we relativeerden het, ook het feit dat we ons van plataform hadden vergist en er 5 minuten voor vertrek aankwamen waar een kanjer van een bus ons opwachtte: Andesmar zoals gewoonlijk.Deze keer zou de busreis 40 uur tellen.Een ervaring meer, de films streken voorbij.We passeerden de plaatsen van onze eerste reis, nostalgie in de ogen maar klaar voor het diepe onbekende zuiden.Na 12 uur verloren we de tel.We hebben 2 nachten in de bus gespendeerd, de laatste nacht had Wiliam last aan z’n achterste van het te lang op dezelfde plaats te zitten en was zeer geïrriteerd door dit.Ikzelf had last van constipatie.We zagen mensen komen en gaan.Af en toe sloegen we een praatje met hen, de tijd moest namelijk gevuld worden.Zo spraken we met een schele grijsaard die ons behandelde als zijn eigen zonen maar die zo’n gebroken Spaans sprak dat we er beiden hoofdpijn van kregen.Verder ontmoeten we Duitsers die allen naar Ushuaia afzakten, Israëli’s en een Frans koppel.De eerste stop was Rio-Gallegos.De zuidelijkste stad buiten het Tierro Del Fiego-gebied.Niet bijzonder, koud en ongelofelijk wind.We kwamen rond middageten toe.Sloegen onze tent op in de eerste camping die ons onder ogen kwam en gingen na ons middageten genuttigd te hebben op pad.Door de vele kampeerpartijtjes de vorige reis waren we nu veel beter uitgerust.We hadden het nodige bestek, gamels en m’n vader had me
een draagbaar efficiënt butaanvuurtje geleend: gemakkelijk in gebruik en heel licht.Rio Gallegos lijkt op een Zuidfranse buitenstad waar veel vandalen duidelijk aan het werk geweest zijn.We stapten naar de rivier: het enige bezienswaardige wat deze stad te bieden heeft erna zochten we het centrum op, kochten ons eten voor die avond en gingen dan richting camping waar we vlug werden lastiggevallen door een kleine groep porteňos (inwoners van Buenos Aires)die ons verwarden met hun vreemde uitlatingen en dreigingen.Positief ingesteld zoals we zijn hebben we dat vlug achter ons gelaten en genoten we rond 21 uur van een lekker maal ter ere van het begin van hopelijk een overdonderde reis.De volgende morgen zouden we rond 09u de bus nemen naar Ushuaia, de zuidelijkste stad ter wereld( een kleine 1000km van Antartica).Die nacht werd onze tent betast door de porteňos, een enkele hond maar vooral door de sterke wind.De koude gaf de doodsteek zodat die nacht niet een genot van slapen was.

Zaterdag,
9 uur stipt zaten we in de bus naar Ushuaia, 12 uur met onderbrekingen van 4 douanes en een halfuur de boot op om het kanaal van Magelhaenes over te steken.Een groot deel van de rit besteedde ik aan slapen, ontwaakt films bekijken en kennis maken met een vriendelijke, sociale Cordobees, German genaamd.Die een tikkeltje té werd naarmate de reis vorderde.Over hem later.Naarmate we het Tierra del Fiego gebied binnenreden, zuidelijkste provincie ter wereld wat land van vuur betekent, veranderde het eentonige landschap van kleine vegetatie te vergelijken met steppe in een toendra-achtig gebied met prachtige mossen en heuvels.Later veranderde dat weer in oeroude bossen bedekt met mosgroen.Typisch Lord Of The Rings-view.De mystiek van dit landschap dat schrijvers, fotografen, schilders, .. ‘onder woorden willen brengen’ had me meteen in de ban.Op geen enkele plaats heb ik zoveel klavertjes vier, vijf en zes gevonden.Er zijn er dieren te vinden die daar alleen voorkomen zoals een ibisachtige, vreemde eendensoorten en zoveel meer.In Ushuaia aangekomen rond 21u.Het was halfduister en samen met de Cordobees gingen we naar Officina de tourismo.Waar ook al een paar trekkers aan het neuzen waren.Het was gesloten en we slopen weg, de Cordobees was té sociaal.Hij was alleen en wou meteen met ons naar El Chalafate gaan.De volgende stop.We vonden een goedkope camping, fiksten ons eten bovenop een heuvel die een prachtig zicht over de stad gaf en waar 2 jaar geleden een ski resort was, te herkennen aan de dode pannenkoekenlift die er maar verdorven bijstond.Door de Global Warming is dat nu verleden tijd zoals zoveel skipistes hier en focust Ushuaia zich dezer dagen vooral op de trekkers.Je hebt er wel wat.Alle nationaliteiten zijn hier te vinden: Duitsers en Amerikanen vormen de meerderheid.Vanuit onze tent hadden we een panoramisch zicht op Ushuaia stad en omliggende zee en bergen.

Zondag,

Nieuwjaarsdag.Ons plan was die avond in Ushuaia door te brengen en de volgende dagen van ons verblijf daar al trekkend door te brengen in een aanliggend park: Parque National.Ushuaia heeft nu veel weg van een deftig skioord.De charme van een vissersdorpje is al 5 jaar vervlogen.Overal zitten tourpromoters verscholen klaar om je een trip naar Antarctica,vogeleiland, .. aan te smeren.We namen ons voor in de voormiddag de nodige zaken die ontbraken aan onze camping equipement te kopen en in de namiddag naar de dicht bijzijnde gletsjer te stappen, mijn vriend wou sneeuw aanraken.In de stad, rond 7 uur waren we beiden wakker en rond 8 uur zetten we aan na een goed ontbijt van gebakken ei.Daar kwamen we de Cordobees tegen die besloot rond de middag af te zakken naar de camping en zijn Hostel’Dulce de Leche’op te geven.Na veel gezoek en gevraag kwamen we een deftige klerenwinkel tegen die prijskwaliteit aanbood.Deze stad is duidelijk de duurste van heel Argentinië.Ze slaan een goede munt uit deze gegeerde plek.Op de kampplaats kookten we een soepje, we moesten kloek staan voor de wandeling .Om 11 uur vertrokken we, klaar voor een 6 uur durende tocht.Al snel kwamen we tot de ondervinding dat een droogstaande skipiste beklimmen toch serieus doorweegt.Dit was juist het begin.Een oud witbehaarde Duitser kruiste ons pad.Hij was de eigenaar van een van de alles-in-1-camionetten met zonnepanelen, kano’s, fietsen,.. noem maar op.12 jaar geleden had hij Ushuaia al eens bezocht dat toen veel weg had van een pittoresk vissersdorpje.Na de skipiste traden we binnen in de oeroude bossen omhuld met mos van allerlei kleuren die de grondlegger is die bossen zo mysterieus maakt.We gingen over kleine watervallen, ploegden ons door afgevallen takken, terwijl we stegen en daalden.Het zweet stond op onze rug toen we aankwamen op een weg die we even volgenden waarna we een terug een bospadje indoken dat na een halfuurtje overging in toendra op de helling van de berg.Er waren tamelijk veel toeristen, de typische buitenlandse backpackers, de gepensioneerde Duitsers, ..We volgden een bergriviertje, het bos al lang achter ons latend.De mossen met hun verschillende kleuren fleurden dit kale gebied op en even later staken we onze handen in de sneeuw, deden de klassieke gooispelletjes en zetten voort.Steeds de steiler wordende helling op.Op een gegeven moment waren we zo steil dat ik hoogtevrees kriebels begon te krijgen deels door de losliggende stenen.William nam het initiatief en liet me achter, sneller stappend door een onbekende kracht.De meeste toeristen stopten op een gegeven punt, genoten en keerden terug.Anderen gingen hoger om in de sneeuw naar beneden te glijden.We gingen hoger en hoger, diep in de sneeuw stappend met mijn halfwaterdichte bottines.Ik had goedkope werkschoenen gekocht met mijn oog op de duur uitvallende soldatenschoenen.Op het einde zaten we op één van de uitstekende rotsen in de diepe sneeuw te genieten van het prachtige uitzicht.Later zetten we de terugweg in, namen de skilift en gingen een warme choco gaan drinken in een berghut waar we aan de praat raakten met een bende Amerikaanse jongeren die voor 9 dagen naar Antarctica onderzoekwerk waren gaan verrichtten.Ze nodigden ons uit om nieuwjaarsavond in hun hostel te komen
vieren.Moe aan het worden liften we later naar huis.
We werden door een jong homokoppel van 19 jaar meegevoerd die ons tips gaven voor feestjes die avond.Het was 19-20 uur toen we aankwamen.We haasten ons meteen naar de supermarkt.Een kleine teleurstelling was dan ook toen bleek dat alles gesloten was, buiten een kleine kiosco die gouden zaakjes deed.We kochten empanadas, ravioli, deserts, fernet en Chandon Champagne.Dat laatste staat bekent als de beste champagne van Mendoza.Dit feestmaal kostte ons 40 peso, wat een kleine 15 euro is .Ongetwijfeld mijn goedkoopste nieuwjaarsdiner ooit.Vele trekkers waren ook hun nieuwjaardiner bijeen aan het scharrelen.Ondertussen was het beginnen regenen, eerlijk gezegd kon het ons geen fluit schelen.Onze benen waren moe en we hadden honger.In de regen kookten we ons goedje en nestelden ons in de tent waar we een geïmproviseerde tafel hadden gemaakt en een kaars hadden bemachtigd.Het eten smaakte, de drank nog beter.Rond 24 uur waren we klaar met eten en de fernet.We zakten dan af naar het restaurant van de camping de medetoeristen dineerden en erna dansten.Aangekomen was de meerderheid van onze medetrekkers al goed in de wind.Jong en oud danste met elkaar op de cumbia,reggaeton, ..mezelf hierbij inbegrepen.Het was lang geleden dat ik zoveel plezier erin heb gehad.De moeder van de campingbaas toonde me de plaatselijke danspasjes en ik geloof zelf dat toen het einde van het lied in zicht kwam ze als dank me een kus op de mond gaf, gebruikelijk heb ik later vernomen maar voor mij een bizarre belevenis.Toen het feest rond 2-3 uur minderde gingen we met 2 Franse vrienden afkomstig uit Lyon naar een nieuwjaarsfeest waar de jeugd van Ushuaia jacht maakt op buitenlandse toeristen.
De entrada was 30 peso, tot nu toe het duurste wat ik al betaald heb aan uitgaan.Met nog een kleine 5 peso op zak moest ik de rest van de avond zien rond te komen.Allen waren we in een zeer goede bui, de champagne verdween zienderogen samen met de het vieze goede van de jonge Fransen die met hun lang haar opgeknoopt in een dot op 2 samoeraikrijgers leken.Aan de bar gaf de dienster ons stiekem gratis drank zodat we enkel met ons leeg glas naar de bar moesten en ze het bijvulde.Onze wegen splitsten en ieder ging op zijn manier om met het vele vrouwvolk dat je uitnodigend aankeek.De volgende 5 uur durende decadente sfeer werd ruw onderbroken doordat William zo zat als een gieter naar huis wou.De Fransen bleven.Het was al lang licht en ondanks mijn slechte oriëntatie zijn we via omwegen naar de camping gesukkeld waar de Zweed als een blok in slaap viel.Met een “licht zat”gevoel kroop ik in mijn nest.Volwassen als nooit te voren en klaar voor 2007.Het was 11 uur s’morgens.

Maandag,

Geslapen tot 15 uur.De Zweed was verdwenen toen ik wakker werd maar had een geschenkje achtergelaten: een hoopje braaksel.Al gedeeltelijk opgeruimd.Ik vond hem zielig in een hoekje bij het vuur van het campingrestaurant met een afgemat gezicht.Die dag was de officiële rustdag.De meeste van onze medecamping compagnons sliepen tot 17 uur, lieten zich eens zien en verdwenen terug.Iedereen was kapot.Ook ik.Het regende zwaar.William begon meer en meer ziekelijker te worden.We beslisten na iets gegeten te hebben op zoek te gaan naar een hostel.We wasten onze kleren.De tent was een puinhoop, vuil van de bottinnen en de regen.Na alles samengeraapt en de tent zo proper mogelijk in ééngestoken te hebben namen we een taxi en kwamen na enkele dompers terecht in een kleurrijk hostel.Mijn vriend was een zombie, sleepte zijn voeten over de grond met zijn veters los, zijn broek ging zo dat een kwart van de kont zichtbaar was zelfs mijn vele aanmaningen vielen negatief uit.We kropen in ons bed na een vlugge douche.De kamer deelden we met 2 jonge Amerikanen.Ik sliep tot 20uur, haastte me naar de supermarkt om het nodige te kopen voor een degelijk maal.Ik gedroeg me als een bezorgde vader, in dit verhaal is William de zoon.Toen ik terug kwam sliep hij nog steeds, daar zou de rest van de avond geen verandering in komen.Ik nam mijn boek, zette me in een hoek en las tot 01.00u .Mensen kwamen en gingen.Sommigen probeerden een praatje te slaan maar op de een of andere manier was ik zo kort af dat ze het vlug voor bekeken hielden en dat was net wat ik wou.

Dinsdag,

Fris stonden we de volgende morgen op, klaar voor Parque Nacional.Na een poging om de beide families een gelukkig nieuwjaar te wensen wat negatief uitviel namen we de bus die ons 20 km verder naar een camping bracht die overdag zwart zag van de toeristen en waar s’avonds geen kat was.Na de campingroutine van tent opzetten, soepje koken,..kruistte de Cordebees, die leraar lichamelijke opvoeding en 28 jaar is, ons pad die een dag eerder daar was aangekomen en ons een paar tips gaf voor de mooie bezienswaardigheden.We beslisten die dag de kust te verkennen.Een tocht van 12 km die volgens het boekje 2u30 zou duren maar die langer bleek uit te vallen.Net zoals onze vorige voettocht naar de gletsjer gingen we door bossen met langs ons de prachtige kust omgeven door eilanden en bergen.De ibisachtige vogel liet zich in groten getale zien.Ook hier in het verre Ushuaia is de geïmporteerde Amerikaanse vogelkers doorgedrongen.De moeilijkheidsgraag van deze wandelroute is gemiddeld.Toch waren we beiden stik kapot aan de helft.We aten onze bananen en lieten ons verleiden tot een partijtje krabbenvangen.We vingen er 1 met behulp van een mossel die we aan een touwtje bonden.Later in de camping lazen we op een waarschuwingsaffiche dat het ten strengste verboden is mosselen, krabben, oesters aan te raken en op te eten wegens de toxiciteit die ze bevatten dat Marea Roja veroorzaakt die je lippen, tong en gezicht lam maakt en ademhalingsproblemen veroorzaakt.Gelukkig was de krab die we vingen te klein om op te eten.4 uur later dan wat voorgeschreven stond waren we in de camping.Hongerig maakte ik een potje paella.Onze gasbus was op.Ik overtuigde de kok van het restaurant er een te gaan kopen in Ushuaia.Die avond brachten we met de Cordobees door die eigenlijk wel een buena honda had om een Argentijnse dicho(gezegde) te gebruiken.Morgen zouden we Cierro Gunaca beklimmen, een tocht van 4 uur met de hoogste moeilijkheidsgraad, dat beloofd.

Woensdag,

De Cordobees die naast ons zijn tent had opgeslagen, ging die dag naar een andere camping omdat daar bevers te vinden waren.Onze voornemens om s’morgens vroeg erin te vliegen werden tenietgedaan doordat we ons versliepen tot 11uur.Beiden zagen we er niet echt fris uit.De nacht was voor mij een hel geweest.Doordat we zo goedkoop mogelijk gerief hadden gekocht moesten de gevolgen nu eenmaal gedragen worden.Neem nu mijn slaapzak als voorbeeld: een lichte zak dat een beetje opgevuld is met vulsel die een minimum van 10°C kan houden en gebreken langs alle kanten heeft.M’n medecompagnon had een goede slaapzak maar door een incident van enkele dagen geleden, waar ik niet meer zal naar toe verwijzen, is dat teniet gedaan.
Met wallen onder de ogen de ogen en een onmenselijke stijfheid begonnen we aan de klim.Eerst 3 uur door de bossen, in stijgende lijn.Af en toe was er wel een vlaagje zodat we op het einde van het bos grote modder plassen moesten zien te overwinnen, dat lukte zo goed als het ging.Na de bossen kwam de bemoste vlakte en erna de gevreesde losse stenen die ons naar de top van de berg brachten.We namen veel pauzes toch vorderden we goed.Bovenaan de top gaf de wind het beste van zichzelf, de koude deed er ook niet voor onder.Het was een mistige hemel maar toch zag je vaagjes Ushuaia stad.We hadden er 5 uur over gedaan.Onderweg hadden we kennis gemaakt met een Fin en een Fransoos.De eerstgenoemde, wonende in Buenos Aires en eerst met vriendin die hij voor de losse stenen heeft moeten dumpen wegens teveel scènes.De laatstgenoemde had net zoals ons een semester in de universiteit van Cordoba gestudeerd.De terugweg liep veel vlotter, we zoefden door de sneeuw naar beneden en in de bossen namen we een shortcut waardoor we rond 19u de tent hadden bereikt, moe en vuil zoals gewoonlijk.Het avondeten waar naar uitgekeken werd bestond uit sliertjes met kaas gemengd met vleesbouillon en olie.We hadden het nodig om de komende nacht te overleven.Na een zalige douche die ons veel te weinig gegund word kookten en lazen we tot bedtijd.Je hebt niet veel anders om handen.

Donderdag,

Met vodka in mijn aderen, 3 pull-overs, een muts, 3 paar sokken, 2 broeken, wanten en een buff heb ik die nacht, die zonder concurrent de zwaarste in mijn leven was overleefd.De temperatuur ging ver onder vriespunt.Mijn vriend gaf het bij de eerste lichtstralen op en ging in de keuken zitten lezen.Ik probeerde toch iets te slapen, wat niet lukte.Ongeacht de vele probeersels zaten we beiden rond 7 uur met een warme thee in de kleine keuken van de camping op krachten te komen.Zonder de gebruikelijke meningsverschillen wouden we weg uit dat oord.Of naar Rio Gallegos waar we meteen de bus wouden nemen naar El chalafate.Zeker en vast zouden we terug naar Ushuaia gaan en er intrek nemen in een van de vele hostels.De Cordobees kwam teleurgesteld terug van zijn nacht beaver-watching.Met z’n drieën zaten we er maar beteuterd bij.We namen de eerstvolgende bus terug waar de Cordobees richting camping ging en wij richting hostel.Later spraken we terug af en keuvelden een beetje door de stad: we ontdekten een gezellig cafeetje: Dublin genaamd waar we Ierse pinten dronken met een schapenvel onder onze kont en met Spaanse cumbia in de oren.De enige teleurstelling van die rustige dag was de negatieve respons om bussen naar Rio Gallegos te verkrijgen, 4 dagen later was er eentje vrij met 3 plaatsen.Wetend dat er elke dag 2 bussen ernaar toe gaan.Onbewust zijn we zoals vogels, we reizen in groep .Daarom zien we gedurende de reis overal dezelfde mensen opduiken.We zitten dus nog 3 nachten in Ushuaia.Zeer leuk maar we hebben een lijst met plaatsen af te werken eveneens tikt de klok verder.Ieder moest dit op zijn eigen manier verwerken en zo splitsen we om elkaar s’avonds weer te treffen voor het avondeten.

Donderdag,

We zochten een kennis op die ons had beloofd een ander deel van Ushuaia te tonen.Hij bracht ons naar lagune waar een reusachtige beverburcht was.Doodop kwamen we daar toe, de koude was niet meer te houden.We fiksten een vuur en brachten 3 stille uren wachtend door.De bevers lieten zich niet zien.De beste tijd is tijdens dageraad of avondduister.Het was een grappig zicht, 3 ingeduffelde figuren die het kleine vuur helemaal bedekten om toch een beetje warmte op te slorpen.We braadden onze chorizo’s dat samen met brood, mayo en tomaat mijn persoonlijk hoogtepunt van die dag was.Op momenten zoals deze ben je zeer gelukkig dat je kunt terugkeren naar je warme hostel.Dit hele gebeuren was een daguitstap en s’avonds zochten we terug Dublin op, waar mijn Zweedse vriend een donker bier bestelde die slecht uitviel en ik mijn uitverkoren drank: Gancia te vergelijken met Martini.Onze vriend waar we de dag mee doorgebracht hadden was ook van de partij: een kolossale porteňo die me jaloers maakte met zijn spierwit gebit en tangolooks.We bleven even dobberen in de pub waarna we terugkeerden om ons avondeten te bereidden.In het hostel kwam ik een Braziliaanse medestudente van Mendoza tegen die net hetzelfde doet als ik maar dan niet het recht heeft om klassen te verzuimen.

Vrijdag,

Deze dag voelt nu ik erop terug kijk aan als een typische klusjesdag.William ging naar de wasserette om zijn slaapzak te laten verschonen.Ik naar een speciaalzaak om mijn broek te laten repareren die door een onnozel incident de vorige avond gescheurd was.Ik had 2 broeken mee, 2 perfecte regen-en windwerende haghlofs waar William met zijn gebrek aan materiaal er 1 van gebruikte en ik de ander.Later wasten we onze kleren die we verspreid hingen op de vele warmtebronnen die het hostel rijk is.Na dit gingen we winkelen, op zoek naar goede kleren voor William, dat we niet vonden maar ons toch trakteerden op een lekkere lomo met friet.Om even af te kicken van de rijst en spaghettis.Om 17uur ging mijn vriend zijn slaapzak gaan halen en zetten we aan richting Tolhuin.Een rustig dorpje,2 uur verwijderd van het toeristische Ushuaia.Na een medialuna( halve maan) en een warme choco verplaatsten we ons 3 km verder naar een prachtige camping met een luidruchtige eigenaar die zo blij is als er buitenlanders aanwezig zijn.2 km daar vandaan zijn er beverburchten waar het volgens hem stikt van de bevers en dergelijke.Het eerstgenoemde zijn ook geïmporteerd en het is legaal erop te jagen.Opgehitst door dit gegeven zetten we meteen aan.Het begon al langzaam te schemeren, dé garantie om er enkele in het vizier te krijgen.Een eenzame straathond volgde ons slaafs en later toen ik alleen in het bos wandelde voelde ik me een echte hippie door mijn trouwe vriend.De beverburcht was niet zo groot als de vorige maar we zagen heel dichtbij 2 bevers uit het lagoon zwemmen.Dit tafereel werd vlug door onze hond die erachter sprong in stukken gescheurd.De rest van de avond lieten ze zich niet meer zien en trokken we teleurgesteld terug.

Zaterdag en zondag,

Ons verblijf in Ushuaia was 2 dagen verlengd wegens onvoorziene redenen en ondanks het feit dat we alle free-tours hadden gedaan verdeden we die zaterdag onze tijd met lezen, schrijven en albatrossen observeren.Rond 19u30 was onze bus naar Ushuaia die we op de een of andere manier gemist hadden.De volgende kwam om 22 uur en bracht ons om 24 uur terug in Ushuaia.Eerst iets gaan drinken in een bar en erna op weg naar een camping.Wegens het vertrekuur de volgende morgen raakten we niet op de tamelijk ver gelegen camping maar nestelden we ons in een nabijgelegen bos en sliepen de 4 uur die ons resten onder de koude blote hemel.Om 6 uur kwamen we de Cordobees tegen waar we een hechte groep mee vormden gedurende de 12uur durende terugtocht naar Rio Gallegos.Door een wonder kwamen we daar perfect op tijd aan zodat we onze via telefoon gereserveerde ticketten konden innen die ons meteen naar El chalafate bracht, waar Perito Moreno de hoofdattractie is, een reusachtige gletsjer die volgens een verwilderde juwelenverkoper ademt zoals wij maar dan door grote brokstukken ijs van zich af te breken om met een grote BOEM, die tot 30km verder te horen is, in het water te laten vallen.Om 01.00u s’nachts kwamen we er aan waar we meteen in het eerst aanbiedende onze intrek namen.El Chalafate omgevormd door het massatoerisme geeft een decorachtige indruk.We besloten de nacht er door te brengen om de volgende dag zo vlug mogelijk de natuur in te vluchten.

Maandag, 8 januari

Alberto, een vriendelijke maar eigenaardige man die ik gisterenavond ontmoette en die me vandaag kwam opzoeken, wiens leeftijd niet te schatten is.Aan zijn haarkleur te zien heeft hij Carlos Gardels piek ten volle kunnen beleven.De spiritualiteit straalt ervan af deels door zijn afgedragen cowboyhoed met een enkele pluim en door de vele hangers met een indiaanse ondertoon.De man ademt respect zoals geen ander.Swoat, om de natuur in te vluchten hadden we bussen nodig die er niet waren, na met hem gepraat te hebben en ons probleem geëxpliceerd te hebben.Bracht hij ons, zonder om geld of wat dan ook te vragen, 50km met zijn oud vehikel verder tot aan de camping in Lago Roca.Na vele bedankingen draaide hij zijn car en zette de terugweg in.Een belangrijk moment van die dag was de ontmoeting met andere afs’ers.Ik zat in de morgen na onze inkopen buiten een apotheek te wachten waar de Zweed een knieband kocht, hij kon het vele wandelen niet aan, toen een bus passeerde waarin ik 2 vermoeide mede-afs’ers herkende.Mijn verbazing was nog geen tienvoud vergeleken met dat van hen toen ze me herkenden.Ik wist dat er een afs-reis naar het zuiden was maar op dit (on)gelukkig toeval had ik niet durven hopen.
Toen de spirituele man al lang verdwenen was, waren wij Lago Roca waar ook prehistorische schilderingen te vinden zijn aan het ontdekken.In onze camping waren 2 koppels die we al in Ushuaia hadden ontmoet, dit gezegd zijnde besef je hoe klein de wereld is.De enthousiaste Fransman van Cierro Gunaca kwamen we die dag meermaals tegen.Tegen het einde van de dag hadden we 4 uur gestapt en waren zoals elke avond moe.

Dinsdag, 9 januari

Ons plan om vandaag een 2-daagse met rugzak te doen wegens besparingen, werd door de vele regen en wind in stukken gescheurd.Deze reis zou met 1 woord samengevat kunnen worden: wandelen.Wat die dag ook zeker niet ontbrak.Toen de eerste lichtstralen onze tent verwarmden maakten we ons klaar en vertrokken.William wou één van de heuvels beklimmen voor het uitzicht en ik het meer nog verder gaan exploreren.Onze wegen scheidden zich vlug.Na toestemming gekregen te hebben van de eigenaar van een reusachtig onherbergzaam gebied, aangrenzend aan het meer, ging ik op pad.Het water verkleurde in troebelend lichtblauw.Af en toe zag ik een forel ophoogspringen, een enkele grijze vos vertoonde zich en verdween meteen in het struikgewas.Er was een gletsjer, Upsala genaamd 30 km verder wat over de schreef was.Dit zou ons doel geweest zijn moest de 2daagse niet geannuleerd zijn, 60 km in 1 dag is onmogelijk.Rond etenstijd verorberde ik mijn hard brood, dronk water van het meer en deed een zalig tukje.Argentinië is 2de met de grootste hoeveelheid drinkbare meren en rivieren.Langzaam liepen de uren voorbij.Na mijn schoonheidsslaap was mijn batterij terug opgeladen en stapte ik 3 uur verder.Mijn doel was de scheiding te bereiken tussen het einde van het meer waar de bergen bezaaid met bossen begonnen.Geen idee hoe laat het was ging ik na mijn doel bereikt te hebben richting camping.Toen het begon te schemeren arriveerde ik er geradbraakt, mijn vriend was druk in de weer met het eten te bereiden dat bestond uit rijst en tonijn.Niet echt iets om van te smullen maar gemakkelijk bereidbaar.Hoe later het werd, hoe kouder.Ik maakte me klaar op weer eens een koude nacht te trotseren.

Woensdag,

Perito Moreno, de trots van El Chalafate stond vandaag op het menu.Om 10 uur stipt zaten we gepakt en gezakt in een busje samen met een andere Cordobees die net zoals de vorige een vriendelijke, sociale twintiger was en ook alleen op doorreis door eigen land.Wegens het voorspelde slaapgebrek kroop ik gauw in een hoekje en deed een napje, William voort kwetterend met Sylvian.De camping waar we 2 nachten hebben verbleven, werd beheerd door een groep rastas die je overspoelden met hun chille reggaebeats tot laat in avond.In Perito Moreno, een gletsjer met een lengte van 30km en een altura van 55m, aangekomen liep het zwart van de toeristen.Het is met Iguazu-watervallen en Buenos Aires de must seen van Argentinia.De waarheid mag gezegd worden.Uren hebben we ‘hem’ zitten observeren.In de verschillende stadia waar je de gletsjer met een ander visiepunt kon observeren zaten vele toeristen gespannen met fototoestel in de aanslag om, onder veel gejuich van de omringenden, een paar ijsbrokken onder luid gedonder in het melkachtige water te laten vallen en dit een plons van jewelste teweegbrengt, vast te stellen.Dit gebeurt ongeveer om het halfuur.De ‘kleintjes’ die we nu als ervaren gletsjer-observeerders kunnen zeggen, zijn er om de 10 minuten die ons waarschuwen voor de grote Bang die in aantocht is.Onze lunch hebben we daar verorberd, in de tijd dat we er aanwezig waren zagen we veel bekenden van onze vorige plaatsen.Toen ik een noodzakelijke warme choco aan het drinken was bespeurde ik er enkele afs’ers , door de onzekerheid van wat contact met hen teweeg zou brengen trok ik me discreet terug.Doordat er zoveel toeristen waren die allemaal een tourticket hadden moesten we 2 uur wachten.De rit kost 30 peso maar via-via is het gelukt gratis terug te keren.
In de wachttijd van 2 uur kookten we fideos op ons gasvuur tot veel genoegen van de omstaanders en zagen we een roodkop specht de ik achtervolgde om hem in mijn vizier te krijgen en dat me ook gedeeltelijk lukte.Aangekomen in El Chalafate, 73 km verder, zochten we de camping op waar we de eerste nacht hadden geslapen en waar we zonder betalen het op een lopen hadden gezet.Gelukkig voor ons was dat op de een of andere manier onopgemerkt gebleven.Na de gebruikelijke routine deden we onze inkopen voor de volgende dag.We wilden naar een dorp, El Chaltén genaamd, dat midden in het reservaat van de gletsjers dat het tweede grootste van het land is, en waar op dat moment de grote bergbeklimmer Reinhold Messner gesignaleerd was.
Daar zouden we ons stapcurriculum nog wat verder aanscherpen.Na de inkopen voor de volgende dag weg geborgd hadden en we de stad ingingen, kwamen we wonder boven wonder Krissi, onze link in Neuquen, tegen samen met een Zweeds meisje.William dolenthousiast, ik iets minder.Met hen en 2 andere Amerikanen zijn we iets gaan drinken in 1 van de duurdere koten die El Chaltén rijk is.Verhalen werden uitgewisseld, het stereotype gedoe dat je hoort te doen in situaties zoals deze.Ze inviteerden ons om iets te gaan drinken in het hotel waar ze verbleven.Onderweg was ik beginnen neuzen naar Belgen, 5 in totaal die mee waren op wat later bleek een geldopslorpende tamelijk teleurstellende trip.In de bus werd ik hartelijk onthaald.Na een tijd weer Nederlands praten, voelt aan als een verademing.Nu ik dit schrijf sta ik er bij stil dat ik 5 maanden grappen en grollen in vreemde talen heb gemaakt en die avond voelde aan als een nodige pauze, een cadeau die me onverwacht in de armen werd geduwd en waar ik veel van genoten heb.De verbaasde Afs-leiders werden van de nodige vragen verlost en met een gerust hart nam ik goed gezind afscheid van hen in een voor mij op dat moment ongelofelijk sjiek hotel en keerde maar al te gelukkig naar onze kleine tent waar 3 uur slaap ons opwachtte.

Donderdag,

Om 6.30u werden we op de terminal verwacht.Opgestaan om 6 uur, routine en gaan.Als zombies kwamen we er perfect op tijd aan.William nestelde zich al vlug in de aanliggende achterzetels toen de chauffeur bruusk stopte, naar achter stapte en hem beval zoals beschaafde mensen op een stoel te zitten en hij verwees ook naar een bord waar op stond dat het verboden is je schoenen uit te doen.Het gezegde gebeurde en kort erna vielen we beiden in slaap.De reis duurde 4 uur met 2 stops.De laatste stop bestond uit een preek van een parkwachter over de don’t en bezienswaardigheden van het park.Het dorp, volledig geïsoleerd van de buitenwereld heeft een westernachtig uiterlijk en wordt beheerd door trekkers en ijsklimmers, hoofdzakelijk buitenlandse toeristen.Stappen is waarvoor men hier komt, het enige waar die plaats goed voor is om het cru te zeggen.Er zijn veel wasserettes omdat het ten strengste verboden je kleren in de rivier te wassen die drinkbaar is.Onze tent opgeslagen in een gratis camping die niets te bieden heeft, je staat door de weinige bomen voortdurend vrij aan wind en regen die er spijtig genoeg bijna altijd aanwezig is.Naast onze tent had je een vrouwelijke porteňo die er nu al 3 maanden verbleef, haar tent had dan ook veel weg van een Mongoolse ronde“tipi” met zeilen en doeken bij elkaar gehouden.Overal op de camping had je soortgelijke bric-en-bracs.Ons korte verblijf gunde ons niet veel rust dus vlogen we er meteen in.Na een pakje kant-en-klare rijst met 4 kazen te hebben verorberd zetten we aan.We vertrokken samen met een 32-jarige Amerikaans stereotyp die ik eerder schatte op 40jaar door de grijs wordende haren, dat ik ook luidkeels verklaarde, en blubberig voorkwam.typisch geval van teveel zelfzekerheid.Gebeurt wel meer bij oudere mannen.Ze denken nog altijd de zelfde conditie te hebben als toen ze twintigers waren.Wetend dat deze jongen een depressieve reis voor zich heeft lieten we hem vlug achter..Af en toe regende het, maar door de bomen was dat niet van essentieel belang.We stapten goed door, 1 keer een kakpauze en dan terug in het zadel.We waren rond 16 uur vertrokken en 2 uur later zaten we op de top van een berg te genieten van een gletsjer met tortitas in de hand( vgl vol-au-vent broodje).De 2 uur durende tocht stegen we voortdurend ,kruisten beken en zagen vele konijnen, een condor en de staart van een wegrennende vos.Door de wind en de koude kon je het er niet zo lang uithouden en keerden we snel terug.Om 21 u waren we druk in de weer ons eten aan het bereiden.Toen het donker begon te worden waren we genoodzaakt in ons bed te kruipen.De wind liet onze tent dansen wat de hele nacht zo bleef.
Vrijdag,

De regen had onze tent grotendeels besprenkeld, weeral die koude die ons achtervolgde.De laatste dag in Chaltén.Het was bewolkt dus de tocht naar Fitz Roy, de hoogste berg van het gebied, was niet de moeite om te doen .Nadat ik met verse croissants en mijn gewaste vuile was in de kampplaats aankwam stond de thee klaar en vertrok William kort na ons ontbijt naar de terminal om onze tickets te regelen: kortom de gebruikelijke praktijken.Erna vertrokken we op tocht naar een meer, Lago Capri genaamd.Een groot meer met normaal een impressionant uitzicht op Fitz Roy.Ik liet William vlug achter.Na een uur door woud geklauterd te hebben was ons doel bereikt.Ik keerde na een halfuur gewacht te hebben in een snel tempo terug.Rond 16 uur zat ik met een warme choco, empanadas en croissants in een restaurant te wachten op William die maar niet afkwam.Mijn neus was bevroren, het had lichtjes gesneeuwd in de cumbre.Om 18 uur vertrok onze bus naar EL Chalafate.Om 17.30 was hij nog altijd niet komen opdagen.Op naar de terminal in de hoop dat hij daar was.Uit het niets kwam hij opdagen, had in het heengaan kennisgemaakt met 2 in Buenos Aires studerenden buitenlanders, een van Thailand en de ander van Duitsland, en was met hen iets gaan drinken.Opgelucht stapte ik in en liet me meevoeren.Om 5 uur in de morgen hadden we onze volgende bus.Het zou een lange nacht worden.Aangekomen om 22 uur maakten we de gewoonlijke spaghetti in een verlaten garagedepot en dan op weg naar een bar waar we 1 pintje bestelden en tot sluitertijd bleven, waarna we ons nestelden in de ijskoude terminal en probeerden de tijd zo goed mogelijk te besteden met slapen,kaarten,.. Om 5 uur stapten we slaapwandelend op met de Thaise in het kielzog die ons zou vergezellen naar El Bolson, dat we via 3 verschillende stop zouden bereiken.Eerst El Chalafate-Rio Gallegos,Rio Gallegos-Comodoro Rivadavia en als laatste Comodoro-El Bolson.Dit duurt beginnender wijs 4, 10 en 12 uur .

Zaterdag en zondag,

Zaterdag, een verloren dag zoals we er al zoveel hebben had.Zondag morgen kwamen we toe in El Bolson.Erna volgt Bariloche en omgeving.In Bolson, ook al gedeeltelijk aangetast door de toeristen starten we meteen met informatie over activiteiten in te zamelen voor de volgende dag.Die dag zelf was ook al gedeeltelijk aangetast met als schuldige mezelf:door het temperatuurverschil,een overgedragen bacterie,.. weet ik veel, had ik die dag een lichte koorts en was ik voortdurend aan het snotteren.We deden een gezellig marktje, kochten frambozensap, luisterden naar een hippie band in het park, .. we maakten er een rustig dagje van.El Bolson bleek later het Goa van Argentinia te zijn, het stikte er van de jonge, overjaarse, man-vrouwelijke hippies die de vele concertje niet willen missen en tegelijkertijd hun handeltje in juwelen wouden bedrijven.Het hele gebied rond Bariloche waar dit dorp ook bij hoort is de ideale vakantiebestemming van de Argentinos zoals Mar del Plata er ook een is.Er waren dan ook niet zoveel buitenlandse toeristen.Die avond maakten we een asado, de eerste sinds de trip.Deze dag was de eerste keer dat ik me deftig kon wassen sinds we van Ushuaia vertrokken zijn.We waren terug in de beschaving.

Maandag,

Om 10 uur vertrok de bus naar een Natuurpark waar we een nacht zouden verblijven, het was een 2 uur durende tocht.In een gammel busje kwamen we aan, verplaatsten ons naar een hippie-campeerplaats die veel gemeen had met een gitaarkamp. Het stereotype was overal te bespeuren:een bebaarde twintiger met gitaar en een paar alternatieve nachtmadeliefjes met joint rond hem.Ik had nog altijd dat ziekelijke gevoel.Die nacht zou een feest gehouden worden, ik die zonodig mijn slaap moest inhalen vroeg de vriendelijke hippie eigenaar voor een rustig plekje en hij bracht ons naar een geïsoleerde inham in het campingbos dicht bij de wc en 5 meter van het meer, kon het nog beter.Na het gebruikelijke gingen we ongeëxploreerde stukken gaan verkennen.We kruisten 3 rivieren, allen met een zekere stroming en ter hoogte van de lies.Een wonder dat mijn fototoestel er niet in gesukkeld is.We hadden het jeugdige plan opgevat om die dag te gaan vissen om er s’avond te roosteren.We maakten een geïmproviseerde haak en een houten plank deed dienst als dobber, het koord hadden we gevonden.Nadat we ver, op alleenstaande rotsen onze lijn uitsmeten bleek het boeltje toch niet zo optimaal te werken.Na herhaaldelijke pogingen gaven we het op en verdeden de tijd met zwemmen in het prachtige meer omgeven door met sneeuw besprenkelde bergen begrenst door bossen die naar het meer leiden.Het was een typisch Canadees filmlandschap.Af en toe kind zijn doet geen zeer, we maakten een kunstwerk met aangespoeld hout.Ons eerste plan om een huis te maken werd snel van de baan geschoven.Doordat we een alternatieve terugweg namen kwamen we een uur voor het donker werd terug op de kampplaats.Het enige wat we hadden was rijst.We improviseerden een gerecht met roereieren, rijst, olie en vleesbouillon.Het laatste was van zeer groot nut geweest tijdens onze gehele reis, zo hoefden ons geen echt vlees aan te schaffen wat een serieuze duit scheelde.De meeste hippies waren nu al serieus in de wolken.Het gitaargeklingel werd vertienvoudigd.Overal ontstonden kampvuurtjes en de geur van vlees overheerste.Op eetvlak zijn de hippies wel wat fake.We lieten ons even in hun leventje maar vlug bleek dat het toch niet was wat ik verwachtte.We hadden brood, paté en vino gekocht.We sloten die nacht in onze inham in eenzaamheid af, gelukkig waren we goed geïsoleerd want naarmate de avond vorderde hoorden we een scheldpartij die de muziek van een of ander feestje overheerste.Nog altijd last hebbend van een snotneus vielen we na 2 binnenvallende zatlappen eruit gekegeld te hebben in slaap.

Dinsdag,

In de bus naar Bariloche, om 11.30.Vroeg opgestaan en terug met de gammele bus richting El Bolson.Bariloche, een van de trotsen van Argentinië volgens de plaatselijke inwoners, gaf naar mijn mening een over-usede indruk.Teveel gerecycleerd.Daarom boekten we meteen een rit naar Villa Angestura, volgens de vader van Krissi, de jongen bij wie we sliepen tijdens onze eerste reis, de mooiste plaats ter wereld.Bariloche is zeer in trek bij de plaatselijken en helemaal niet bij de buitenlandse toeristen, en dat was te merken ook.Bariloche, Villa Angestura zijn erover.Er wordt teveel geprobeerd er een typische bergsfeer aan te geven volgens de Argentijnse waarden van schoonheid.Eerlijk gezegd laat de Argentijnse smaak ten wensen over.De huizen in de steden zijn allen dezelfde.Een mooie camping, eigendom van Cuyo, de universiteitgroep waar de mijne ook deel van uitmaakt trok onze aandacht en daar settelden we ons ook.Aan het prachtige doorzichtige meer omgeven door bergen zwommen en lazen we, nadat we het dorp verkend hadden.Het werd snel duidelijk dat het mooiste nu achter ons ligt.Hier in Villa Angestura komen de meeste Argentijnen om te kamperen met familie en vrienden.De tijd goed bestedend met asados houden, meisjes versieren en zonnen.Geen 1 van het opgenoemde stond ons aan dus probeerden we datgene te doen wat we de hele reis al hadden gedaan en wat ons steeds beter beviel: wandelen.Die avond maakten we een goede vette erwtensoep met spek klaar en daar eindigden we onze avond mee.We lazen tot bedtijd, we leken op 2 oude asociale ventjes.

Woensdag,

Uitgeslapen, een van de zaligste gebeurtenissen des levens als het je te weinig gegund wordt.Meteen aangezet naar de haven, de must see van Villa Ang. , prachtig gelegen met een steiger dat een panoramisch zicht geeft van de bergen en het lichtgroene heldere water.Rond de middag gingen we voor de 2de keer een lomo gaan eten in een restaurant.We bollen langzaam uit en dat is te merken ook.We doen steeds minder, er valt ook steeds minder te doen als je zo weinig mogelijk wilt uitgeven.Door de hitte, >20°C, vluchten we naar onze camping die 3 km van het dorp gelegen is.Inkopen gaan doen is dan ook een serieuze opgave.In de camping zochten we een verlaten strand met veel aangespoeld hout op.Ons plan was het eiland dat 500 meter van ons verwijderd was door water met een vlot te bereiken, volgens de security was er,’niets, niets, niets’.Het vlot was een wankel geval, we hadden 3, 6 meter balken met 2 blanken verenigd zodat het een catamaranachtige look gaf.Dit duurde in totaal 2 uur.We namen plaats en zetten aan.Onze broeken werden nat maar het zakte niet in en bleef trots drijven.We waren nog niet aan de helft toen een politieboot uit het niets opdook en richting ons vlot voer.Er werd ons een touw toegeworpen en klommen aan boord.Daar stond een stevige 40- jarige dame ons op te wachten.Duidelijk degene met de hoogste rang, de bijhorende 3 mannen gaven een onderdanige indruk.Ze preekte dat we ons in een natuurgebied bevonden en dat we door ons vlot het evenwicht verstoorden.Ook zei ze op een meer moederlijke toon dan ervoren dat het levensgevaarlijk was wat we aan het doen waren.Er was een sterke stroming die het onmogelijk zo gemaakt hebben om terug te keren.Maar het merendeel van de tijd flipte ze over het ijskoude water waar al velen in gestorven waren.Ze brachten ons, na de preek en me van den domme gehouden te hebben, naar een steiger waar een security ons nog eens de volle laag gaf.Ons vlot namen ze mee en het was een raar zicht, het vastgemaakt aan de boot om de bocht te zien verdwijnen.Zo dus gingen we enigszins ontgoocheld anderzijds opgelucht het dorp in en kochten camenbert, druiven en bijhorende drank.We nestelden ons in een gezellig cafeetje en genoten van ons aperitiefje.2 jongedames van Rosario voegde zich bij ons en nodigden ons uit voor een pintje dat we met open armen ontvingen.Ze studeerden medicijnen en waren hier zoals zoveel Argentijnse meisjes om eens goed van bil te gaan.Spijtig genoeg voor hen namen we rond middernacht afscheid en voeren richting camping.

Donderdag en vrijdag,

Om 14 uur vertrok onze bus naar Traful.Een 15 km verder gelegen dorpje waar we in alle rust onze laatste 2 dagen van de reis konden slijten.Vanwege het feit dat we beiden ziek waren, de Zweed had de ziekte van mij overgenomen en zo zaten we godganse dagen te snotteren.We schreven onszelf 2 dagen platte rust voor en verdeden onze tijd met zonnen, lezen, zwemmen en eten.4 noodzakelijke ingrediënten voor een rustige vakantie.Onze volgende stap is Bariloche om richting casa te gaan.

Zaterdag,

Goed uitgerust vertrokken we na een stevig ontbijt naar San Martin de los Andes, de plannen waren gewijzigd, een stad die minder toeristen absorbeert dan Bariloche en meer natuur te bieden heeft.Hoewel naar mijn mening de laatste plaatsen allen hetzelfde zijn, bestaand uit hetzelfde namelijk meren en bergen.Prachtig maar enkel voor een kleine week, ze hebben te weinig activiteiten te bieden en die enkele zijn nog duur ook.De meerderheid van de grond is privé bezit zodat je geen lange trektochten kunt ondernemen en je zo dus in een hoekje wordt geduwd waar asados en zonnen de enige mogelijkheden zijn.

Dit was onze laatste dag.Na een platte band dat een vertraging van een uur opleverde kwamen we er toe.2 dagen ervoor was de reis voor me gedaan.Dit was om het cru te zeggen een dagje wachten.Toch ondernamen we na gegeten en onze rugzakken in een camping gedeponeerd te hebben, een waterloop.We volgden een uur een beek in tegenstroom, op naar de bron en dit loonde zeker de moeite.We zagen een kolos van een ijsvogel en als kers op de taart kwamen we onderweg een boomgaard met kersen die onbewaakt was tegen.
Ondanks het hevige begin sloten we deze reis in soberheid af.We maakten later een Spaghetti Bolognaise, het culinairste wat we deze reis gecreëerd hadden.Met naast ons een Franse trekker met fiets van rond de 60 jaar en aan de andere kant een Iers koppel sliepen we een laatste keer in…

Zondag en maandag,21-22 januari

Uitslapen, alles bijeengrabbelen en op het gemak aanzetten naar de terminal om na enkele stops en een nacht bus achter de rug te hebben in Mendoza aan te komen.Dit is het einde van de reis.

Nawoord:

Zoals de eerste reis was ik zonder verwachtingen vertrokken, alles op me af laten komen en er zoveel mogelijk van genieten had ik mezelf voorgenomen .De eerste reis had een ander doel dan deze: Zon, zee en lekker eten waren toen de stopwoorden.Bij de laatste was dat meer in de aard van koude, slecht slapen en wandelen.Doordat er een zeker survival gehalte inzat had deze reis zoveel meer karakter en zal het me veel langer bijblijven.Een topdag tijdens de eerste reis was een gewone dag voor de tweede.Door ons butaanvuurtje waren we onafhankelijk en konden zo dus kamperen in de meer onherbergzame plaatsen.Het merendeel van de tijd zaten we dan ook in de prachtige parken die te beginnen van Ushuaia langs de Andes naar boven kruipen.Toch hadden we ons nog veel beter kunnen voorbereiden.De koude was onze grootste vijand, zozeer zelf dat William zijn grote teen tot nu toe gevoelloos is.Door onze gierigheid hebben we af en toe op de tanden moeten bijten.Op dit vlak hebben we een goede les geleerd.

Wat het geld betreft hebben deze 2 reizen van in totaal 45 dagen een kleine 1000 euro gekost, alles inbegrepen.Van gekochte rugzak tot vervoer.

Over Argentinië zijn we tot een aantal conclusies gekomen waar ik er 2 zal vernoemen.Ten eerste is alleen de schil, de buitenkant van Argentinië bezienswaardig.De vrucht bestaat uit de saaie pampa.Ten tweede geven de steden in het zuiden een zielige westernachtige indruk of zijn anderzijds te plastiek.Op stedelijk vlak geloof ik dat het noorden meer te bieden heeft.

Dit brengt me tot mijn laatste punt: William

Deze keer was mijn zus er niet om de rust erin te houden en dat was af en toe wel eens te merken.We zijn naar elkaar toegegroeid en ik zou hem meteen terug meewillen voor een nieuwe reis te ondernemen.Alleen nu even niet.
De hoofdreden van de geschillen was de Communicatieruis waar we naar mate de reis vorderde bedachtzamer mee omgingen en oploste met hetgeen dat een universele conflict oplosser is:de nodige portie humor.Deze reis had voor mij ook een psychologische waarde: dit was mijn eerste keer dat ik zo dicht met iemand heb samengeleefd, je leert compromissen maken en zaken op te offeren ten voordele van de groep.Ook was af en toe duidelijk dat onze conflicten ook cultuurgebonden waren.Dit gaat over zeer banale zaken zoals hygiëne, bv: In zweden is het niet gewoon dat je van eenzelfde fles drinkt,daarom sleurden we op onze vele tochten altijd plastieken bekers mee.

Conclusie voor mijzelf
Deze reis had veel meer inhoud dat ik had durven wensen.

reis 2/12/06-19/12/06

2006-12-24T11:42:00.000-08:00

Reis 1

Vrijdag, 2 december, rond 6 uur werd ik in de terminal verwacht.Mijn moeder had zich overslapen, ze had niet door dat de tijd tikte .In de auto maakten we snel vaart richting terminal toen ze op ongeveer een cuadra van de terminal draaide en de tegengestelde richting uitging.Antonella ophalen was de verklaring.Ondertussen was ik druk in de weer William te kalmeren dat het allemaal in orde zou komen.5 minuten voor de afvaart kwam ik toegesneld.Andesmar luidde de bus en staat hoog aangeschreven.Zonder noemenswaardige problemen kwamen we de volgende morgen(zaterdag) toe in Buenos Aires-terminal Retiro.Het mekka van het lage allooi.Meteen werden we overdonderd door sluwe verkopers, taxibestuurders, hotel promotors en een enkele dealer.Een goede 10 minuten later zaten we in de taxi richting hostel.De voorbije nacht was geen succes en we hadden een lange dag voor de boeg.Het probleem met het fenomeen’,eerste dag in een vreemde stad’,is dat je meteen er wilt invliegen en zoveel mogelijk wilt doen.De eerste dag hebben we de hele stad doorkruist:te voet, bus of met de metro.William is degene met de oriëntatie dus volgde ik hem zoals een loopse teef.Ons hostel is gelegen in San Telmo, een oude buurt die momenteel bevolkt wordt door artiesten en hippe studenten van bijzonder mooie aard.Op 200 meter van ons hostel hebben we Plaza Dorrego, met zijn zondagse tangovoorstellingen en surrealistische sfeer is het de hotspot van de stad.Vele toeristen strijken hier neer.Goed gevuld waren we die dag zeker en vast.In de middag hadden we ons te goed gedaan aan een smosje met als dessert een perzik en s’avonds lieten onszelf verleiden tot een spaghetti,zeker en vast verdient.Die dag hadden we in ons enthousiasme een groot stuk van de stad afgewerkt.Je hebt de antiekwinkels in San Telmo, de showtheaters in calle Corrientes, Puerto Madero met zijn grote jachten, Plaza Francia met zijn 200 jarige oude populieren die een spanwijde van enkele tientallen meters betrekt en zo veel meer.Die avond was er een asado in de hostel,iedereen kon ervan genieten.Na nog even kennisgemaakt te hebben gingen we naar plaza Dorrego waar je over de koppen liep.Het was een top avond en het koste ons moeite om een tafeltje te veroveren.De helft van ons bedrag dat we die dag hadden uitgegeven ging aan 1 drankje uit.Ik, niet meer de jongen die het graag eens laat rollen kon het niet over m’n hart krijgen om meer uit te geven.Daar aan de praat geraakt met enkele studenten die geschiedenis studeren en die ons de stad zouden laten zien.Maar toen ze onze leeftijd vroegen waren ze opeens van gedachten veranderd.Het maakte ons niet uit.De slaap bracht ons huiswaarts waar we op het gemakje met een goedkoop pintje op het terras een spelletje schaak afwerkten en erna onder de wol kropen.Het was een lange dag en het was al ver over 12.We besloten het de volgende dag rustiger aan te doen.

Zondag

Opgestaan om 7.30 zoals de echte globetrotters.Na een stevig ontbijt in een authentiek café met zwetende bediensters, grijsaards die van hun koffie nippen.Met een volle buik maar met een vermoeid gezicht gingen we naar Palermo, ook een zeer bekende buurt bij de high society van Buenos Aires dat s’avond omgevormd wordt tot een van de hipste uitgaansplaatsen.Door de schuld van een bizarre politieagent zijn we bij aankomst de foute kant uitgegaan.Ondanks dat hebben we andere parten van de stad kunnen bewonderen zoals de Chinese tuin en een verborgen park waar schaakmatchen werden gehouden.Gisteren waren we zoals globetrotters on crack, vandaag kwamen we ondanks onze voornemens het rustiger aan te doen er dicht bij in de buurt.We matten onszelf echt af, een rustpauze gunnen we ons alleen als we echt niet meer op de benen kunnen staan.Rond etenstijd waren we in de pietonal beland met als doel het reservaat, waar we niet geraakt zijn voor etenstijd.We kochten onze boef en nestelden ons aan de rand van het immense reservaat.Dat omringd wordt door een soort dijk met ervoor vele graspleinen waar het stampvol is met bruinende portenos, spelende kinderen en venters.Erna huurden we fietsen en verkenden het reservaat die ons allebei de adem benam.Aan de ene kant heb je de immense stad en aan de andere kant Rio de la Plata.Het reservaat, de long van de stad, stond bekent om zijn grote diversiteit aan eenden.Na een uurtje getourt te hebben in het park verplaatsten we ons naar een rommelmarkt, de hele strook rond het reservaat was stampvol, te vergelijken met een topdag aan de Belgische kust.Er werd gevolleybald, meisjes lieten zich van hun beste kant zien en er waren aerobic lessen met vooraan een gespierde kerel en achter hem een hele rij overrijpe vrouwen die zich tegoed deden aan zijn gespierde kont.Toen we de terugweg inzetten passeerden we het casino dat William koste wat kost wou bezoeken.Toen we voorbij de security kwamen werden we tegengehouden, allebei hadden we een mes bij en in ons enthousiasme waren we dat vergeten.De security belde de verwijderingsbrigade.2 potige kerels en we werden “beleefd” verwijderd uit de omgeving van het casino.Het was rond 19 uur toen we in San Telmo aankwamen.Daar splitsten onze wegen.William ging naar het hotel, een beetje rusten.De stad nog even verkennen was het excuus voor even op adem te komen na een hele dag bij elkaar geweest te zijn.Er was een rommelmarkt in San Telmo, studentes flaneerden over straat gehuld in de nieuwste trend, tangoleraars verkopen hun klassen en oude hippies proberen hun artesanalen aan de man te brengen.Doordat de plek zo gegeerd is zijn de prijzen hier te vergelijken met Europa.William had op de terugweg een paar reusachtige empanadas gekocht dus over het avondeten moesten we ons geen zorgen maken.Het spijtige aan ons korte verblijf is dat je moet kiezen: het nacht-of dagleven.Het eerste kost ons veel geld dit was ook een bijkomend motief om vooral aandacht te besteden aan de laatstgenoemde.S’avonds zijn we eerst iets gaan drinken in Plz Dorrego, deze keer met minder volk.Een aantrekkelijke Chileense bedienster flirte erop los, m’n dag kon niet meer stuk.Met een paar andere rugzakmensen zijn we erna nog naar een gezellig goedkoop café waar met de groep ‘St-germain’ de sfeer mee beschreven kan worden.De sfeer was goed maar William voelde zich niet lekker dus keerden we vlugger dan ik zou willen huiswaarts.We schaakten nog even met de gebruikelijke liquid, probeerden gitaar en vielen erna doodop in slaap.Onze kamer delen we met 4 andere individuen die elke dag veranderen.Amerikanen,Fransen, Hollanders, Ieren, de nationaliteiten vervliegen.De meeste maken een wereldreis en tot mijn verbazing reizen er ook veel alleen.

Maandag

William heeft een lichte ergernis in de keel, we namen geen risico en gingen naar de farmacia die hem antibiotica voorscheef, zonder voorschrift weliswaar.Eva zou om 4 uur komen .We hadden nog even tijd om te stad te verkennen.We namen de subte naar Plz Francia,William wou graag de oudste en bekendste bezichtigen.Ik had die al eerder met m’n familie gedaan.Na Buenos Aires zou Mar del Plata volgen, de meid bij wie we daar zouden intrekken is verandert van gezin dus zoeken we nu naar een alternatief.We zijn optimistisch desnoods slapen we in een camping.Toen we onze lunch genuttigd hadden, was ik moe en waren mijn benen 2 gespannen pezen van het vele wandelen.Ik ging naar boven en viel in slaap ,een diepe slaap die opeens onderbroken werd door een zwaar gewicht dat zich op mij had gesmeten.Ik opende m’n ogen en daar was ze dan: Eva.Alleen van het vliegveld naar de terminal gegaan,daar een taxi genomen tot hier.Het terugzien was ontroerend.We zijn met ons 2 iets gaan drinken in Plaza Dorrego,William was ondertussen naar het casino weliswaar zonder mes.We spraken een punt af om elkaar te ontmoeten om de stad te laten zien.Ondertussen was het 19 uur.We bestelden een café met een alfagor,typisch Argentijns eten,later kochten we empanadas.We wilden die avond iets ondernemen:een tangoshow,showteather in Avenida Corrientes, ..maar de prijzen bracht m’n enthousiasme tot rede en we konden het niet betalen.Eva vond het niet erg, ze was moe en we besloten iets te gaan drinken.William besloot op het laatste niet mee te gaan, volgens mij voor ons even alleen te laten.We hebben elkaar 5 maanden niet gezien.Eerlijk gezegd,dat was juist wat ik/we nodig hadden.Het terugzien van m’n zus gaf me zoveel genoegen, onbeschrijfelijk.Eindelijk had ik haar terug.De drank vloeide in een gezellig cafeetje dicht bij San Telmo, traantjes vloeiden en later keerden we beiden gelukkig terug.

Dinsdag

De volgende dag kwamen we rap tot de constatatie dat eva ziek was.Die nacht had ze haar empanandas en de rest van de dag eruit gekotst in de maagdelijke toiletten van het hostel.Na de vlucht terug naar Bolivia gefikst te hebben en haar de mooiste delen van de stad getoond te hebben was ze heel zwak.Het beste was slaap, ze had last van een jetlag, we hadden haar geen tijd gegeven om te klimatiseren.We gingen rond 15 uur naar het hostel,ik en William waren er niet rouwig om, ook wij waren in zekere zin geradbraakt.Eva sliep met onderbrekingen waar ze haar gal uitspuwde.Arm kind,haar eerste dag in Buenos Aires.Later zijn ik en William voor haar een slaapzak gaan kopen en hebben we van de gelegenheid gebruikgemaakt om de stad verder te verkennen.Onze poging om een hoog hotel binnen te sluipen om van het uitzicht te genieten mislukte.Die avond zijn we allen vroeg in bed gekropen.Morgen zouden we vroeg uit de veren moeten want onze trein vertrekt om 8 uur naar Mar del PLata.

Woensdag

De trein was een 50 jaar oude knakker, een echt juweel met oude eersteklas stoelen die je kon draaien zoals je wilde.Antieke ventilatoren die aan vervlogen glorie deed denken en als toppunt hadden we zelf een gek op de trein: een gestoorde man die de reizigers lastigviel met zijn bizarre uitlatingen, gedans en lelijke gezicht.De trein securtity heeft hem gelukkig tot bedaren kunnen brengen.De treinreis duurde 5 uur en ging recht door dat immense eentonige landschap dat pampa wordt genoemd.Duizenden koeien, struisvogels, zilverreizigers en allerhande roofvogels kruisten onze weg.In Mar del Plata aangekomen en een busticket rijker, gekregen van een behulpzame vrouw die maar niet begreep wat wij aan het doen waren.Ze gaf ons het adres van een camping van een vriend dicht bij de zee,Farro genaamd.Ongeveer 40 minuten met de bus.Daar aangekomen fiksten we onze tijdelijke woonplaats.Een tent hadden we meegenomen voor de veiligheid en die kwam nu goed van pas en later ook.In onze zwembroek snelden we naar zee die Eva en William voor 4 maanden hadden moeten missen.Later trokken we naar de supermarkt, fruitwinkels voor het nodige in te slaan om die avond een lekkere asado te houden.
We schreven wat, babbelden met onze buur tot het donker werd en erna fiksten we onze fret.Verzadigd van een warm maal haalden we de fernet boven en sloten die avond af met een drankje en een zoetigheidje.

Donderdag

Vroeg uit de veren, kleren wassen.Genieten van de zee die we weeral zullen moeten missen.Onze laatste dag in Mar Del Plata.Hoog tijd om de stad eens te verkennen.Eva bleef in de camping, ze kon haar boek niet loslaten en had geen zin in de warmte van de stad maar verkoos het strand.Mar Del Plata,zeer toeristisch,vergelijkbaar met onze kust kon me niet bekoren.We liepen wat rond,flirten een beetje met de kelneresjes(leuk woord,niet),kochten de visjes die we die avond zouden braden op de parrilla met een uitje en citroen.Erna zochten we naar kleren in de vele kraampjes die de stad rijk is.Warme kleren want de reis liep richting zuiden.Onze lunch bestond uit een yoghurtje.Heel sober allemaal.Ons geld vliegt erdoor:de bussen, de camping, het eten.Rond 14 uur zetten we koers richting camping ervoor nog even binnengewipt in de groentewinkel.Thuis aangekomen gingen we allen naar het strand,ik om te zwemmen, Eva om haar boek te lezen en William om te gaan wandelen.Eva had bloem gekregen van een vriendelijk Hollands koppel, we konden pannenkoeken bakken.Eva ging achter het nodige in de supermarkt.Onze buren leenden hun pitje en hun speciale pannenkoekenpan.Ikzelf bereidde de visjes:wikkelen in aluminiumfolie,uitjes snijden terwijl Eva de pannenkoeken bakte.Later nam de Hollander het over en vormde de papieren pannenkoeken om tot mooie ronde, volle.William ontfermde zich over de aardappelen die hij wikkelde in nat krantenpapier wegens gebrek aan aluminiumfolie.De volgende morgen zou om 6 uur s’morgens onze bus naar Bahia Blanca abfahren.We beslisten die avond te vertrekken naar de stad, alles gepakt en er de nacht door te brengen.Het Hollands koppel vertrok die nacht ook.Onze Buenos Airse buur zakte ook af naar de stad dus gingen we allemaal samen richting centrum.Fiksten onze zakken in de terminal en gingen erna met het Hollands koppel iets drinken.Om 1 uur namen we afscheid en gingen we naar de overpoort van Mar Del Plata..Het liep niet over van het volk, wat mooi was.We gingen eerst iets drinken in een hippe tent met onze sandalen en stinkende T-shirts en erna gingen we naar een boliche waar we onze danspasjes oefenden.Aan de praat geraakt met enkele portenos die er hun vakantie doorbrachten, liever zij dan ik.Om 4 uur waren we moe, het was een lange dag en we besloten naar het strand te gaan en er proberen te slapen.De koude wind verjoeg ons na een uurtje.Door het actieve leven hadden we honger en gingen op zoek naar een tent waar we iets konden bikkelen en waar het warm was.We kochten chorizos die we heel traag opaten om zo lang mogelijk te genieten van de lekkere knusse warmte.Op dit moment had William moeite met zijn ogen open te houden, de eerste lichte zonnestralen kwamen te voorschijn en we haasten ons naar de terminal.(vrijdag )De hele 7 uur naar Bahia Blanca sliepen we.Nog nooit heb ik zo diep geslapen.We wouden graag die dag Las Grutas bereiken.Dat bleek helaas onmogelijk.Om 19 uur namen we de bus naar Viedma waar we de volgende morgen naar Las Grutas zouden afzakken.De hele dag bestond uit wachten in de terminal.Het is een lelijke stad en was niet eens een kijkje waart.We probeerden te slapen,zaten op Internet, ...Kennis gemaakt met de “saaie” kant van het reizen.Om 23 uur kwamen we toe in de camping, we hadden de buschauffeur kunnen overtuigen om ons erheen te brengen.Het was donker, tamelijk laat en de meeste officiële instellingen waren gesloten voor om raad te vragen.Het was de enige van Viedma en toen we er aankwamen bleek er een Motaars-meeting te zijn.Er speelde een een metal band van Buenos Aires, vuurspuwers die het beste van zichzelf toonden en de kraampjes met doodskop ringen en gadgets voor motors bepaalden de sfeer.De motaars genoten van hun samenzijn, met kinderen en familie.We genoten van het feest, kregen chorizos en bier aangeboden, wat we niet afsloegen.Er waren nog andere trekkers, enkele Australiërs.Na even onze ervaringen uitgewisseld te hebben kropen we in ons nest.Morgen was Las Grutas aan de buurt.Het was een lange dag geweest.

Zaterdag

Opgestaan,alles samengeraapt.Eva was ondertussen het ontbijt gaan zoeken.Viedma ligt aan Rio Negro.Deze rivier scheidt de provincie Buenos Aires van de provincie Rio Negro.Later zochten we een idyllisch desolaat stuk strand waar we zwommen, een teint kweekten en lazen.Dan gingen we terug ,krabbelden alles samen en gingen langs de achterkant naar buiten op weg naar de terminal die 5 km verder lag.Het was nu het warmste moment van de dag.Las Grutas wouden we die dag zeker bereiken,het ligt aan de zee en is bekent om zijn grotten, de vertaling van het stadje zegt het ook.Onze camping lag 500 meter van het strand, dat te vergelijken is met de brede stranden van Normandie met zijn krijtrotsen.In deze rotsen broeden hier papegaaien en zwaluwen.We genoten ervan,met een beetje lekkere spijs die we onszelf alleen op momenten dat het waard zijn gunnen en een gancia.Omdat we niet wisten dat we zoveel zouden camperen hadden we niks van campeergerief, alles ging af van de buren.Ondanks dat hebben we nooit problemen gehad.We kregen van alles:hout,kolen,potten,bestek,borden,…De Argentijnen toonden zich van hun beste kant op onze reis en ik had een zekere trots tegenover mijn zus.Die avond besloten we een goedkope taart met kaas en ham te kopen die kant-en-klaar was, de kracht en de goesting om te koken was bij ieder ver te zoeken.We maakte een vuurtje,eva ging vlug naar bed ,wij volgden een beetje later.De grond was steenhard dus het beloofde een zware nacht te worden.
Zondag

De warmte van de zon wekt je om 6-7 uur waardoor je je de hele dag een zombie voelt.Het was de zwaarste nacht tot nog toe, het was te verwachten.Eva had een lichte ergernis in de maag en besliste die dag rustig aan te doen.Dat meisje is op vakantie, niet normaal.Ze heeft van alles wel een beetje last maar ze heeft nog geen moment een treurig gezicht getrokken of maar even gemekkerd.Voor ons heeft het een andere betekenis.Wij 2 willen ONS land exploren.We hadden als doel de uitgestrekte stranden te verkennen met zijn prachtige natuur.In de voormiddag deden we de ene kant en in de namiddag de andere.Wandelingen van 2-4 uur zodat je op het einde van de dag een voldaan gevoel hebt.Op het einde van dag kochten we onze ticketten voor Puerto Madryn, DE plaats om walvissen te observeren.William liet tijdens een van onze tochten zijn fototoestel vallen in 1 van de grotten, maar hij relativeerde die pech.We zochten naar krabben die we wilden koken, we vonden er maar ze waren te klein om er mee voldaan te zijn.Die avond maakten we visjes klaar die een vriendelijke visser ons gegeven had.

Maandag

Onze micro naar Puerto Madryn vertrok om 8 uur,opgestaan op 7 uur, douchen, tent afbreken, camping betalen en op weg.Dit tripje zou 4 uur duren.Ik en Eva vielen meteen in slaap.Voor ons hebben rijdende voertuigen een slaapwekkend effect.In Puerto Madryn werden we opgewacht door de zus van een kennis van William die er Bio-Marine studeert en er een appartement heeft die ze voor 4 dagen aan ons vrijstelt.Na het appartementje gekeurd te hebben maakten we ons klaar voor een 12 km lange tocht langs de prachtige kust om de zeeleeuwen te observeren die op de rotsen zonnen.De tocht bleek langer dan verwacht,het meisje ging tegen onze verwachtingen mee.4 uur deden we erover.Het was zeker en vast afzien maar we genoten ervan.Ik en Willam kwamen als eerste toe bij de zeeleeuwen .Er waren er ongeveer 10 met in het midden het dominante mannetje die zijn teven beschermt .Er was ook een Noordse Sternen kolonie die broeden op de rotsige vlakte bovenaan de klip.Dit gebied is een natuurreservaat en met hekkens opringt.Bezeten door ons doel waren de hekkens en een enkel waarschuwingsbord maar een kleine hindernis.Eva en Ariatna hadden een andere weg genomen en werden gesnapt door de opzichter die ons eens goed ons vet gaf.Zoals altijd zat er een prijsje aan vast.Het bezichtigen van deze dieren koste 10 peso ,ik bleef in het huis van de opzichter omwille van het feit dat ik dacht dat ze naar dezelfde kolonie zouden gaan kijken.Dit bleek niet waar te zijn.Ze waren naar een kolonie van 300 zeeleeuwen geweest juist achter de klif waar we de 10 zeeleeuwen hadden gezien en waar een strand was .De vrouw van de opzichter verklaarde dat als we terug wouden keren naar Puerto Madryn zouden moeten wachten voor een bezoeker of de terugweg langs de weg inzetten maar die was 17 km.Het liep al tegen 19 uur, we waren uitgeput maar hadden geen andere keus dan de terugweg in te zetten.De bezoekers die er kwamen waren allen met fiets.Na 5 km kwamen we een pick-up tegen die ons meenam.Het geluk was aan onze kant.We kochten ons avondeten, spaghetti bolognaise, ervoor nog even gezwommen en dan naar huis.Het was weeral eens een voldane dag en tot nu toe een van de topdagen van onze reis.We zochten erna een beetje vertier op en gingen daarna naar ons bed, een echt zacht warm bed.

Dinsdag
Vandaag zouden we naar Peninsula Valdes gaan, een zeer groot natuurreservaat die bekent is om zijn rijke zee-en landfauna en flora.Een busje kwam ons ophalen om 8 uur aan ons appartement met erin een stuk of acht toeristen:een lesbisch koppel,Ieren,Argentijnen en als top of the bill een doof Frans koppel,zeer bizar.Dit zou de duurste dag worden van onze reis.Om binnen te komen in het reservaat moet je 30 peso betalen,in totaal waren we die dag 200 pesos kwijt maar het was het zeker en vast waard.Onze eerste stop met de bus bracht ons naar de het enige dorp in Peninsula Valdes waar we een boot ingesjouwd werden met een vervlogen reddingsvest om ons heen, al dit om de walvissen te gaan bezichtigen. Het einde van het walvissenseizoen is in zicht, dat verklaard de lange tijd op zoek. Na een tocht van een halfuur kwam de eerste walvis in zicht, enkel vrouwtjes zijn er te vinden, de mannen zijn al lang gaan vliegen.Die loaden hun goedje in de vrouw en zijn er dan mee weg.Maar toen de eerste walvis in zicht kwam was de magie begonnen, eerst volgden we een moeder met kind, onze medecompagnons renden als gekken van de ene naar de andere kant met hun fototoestel in de aanslag.Het was een heksenwerk voor de begeleiders en kapitein om ze rustig te houden.Een uur lang zaten we op 1 meter afstand van deze prachtige species.Soms gingen hij onder onze boot door.Bij de terugkeer was er een tevreden stilt, een gevoel van waar voor het geld.Direct in de bus bij aankomst, niet getreuzeld om 50 km verder een pinguïnkolonie te observeren.Niet de grootste kolonie van Argentinia en niet zo overdonderd.In de verte waren zeeolifanten te zien.Rond 15 uur kwamen we toe op de lunchplaats waar zeeleeuwen te vinden waren.We zagen een enkele vos en een schubachtig diertje dat speelde met de toeristen.Doordat het einde van het seizoen was ,hebben we geen mannetje zeeolifant gezien,die zeer indrukwekkend blijken te zijn.Ze wegen 5 keer meer dan de vrouw en zijn zeer dominant en te herkennen aan zijn korte slurf. De afstanden naar de verschillende sites zijn tamelijk groot.Het landschap tekent een lage dorre vegetatie met kleine boompjes maar met een rijk dierenleven.We zagen duizenden koeien,struisvogels ,lama-achtigen, . Dit landschap is perfect voor schapen, duizenden grazen hier.Met een beetje geluk kom je ook wilde paarden tegen die altijd in groep zijn en zelf de heerser van de pampa is hier te vinden: de poema.Spijtig genoeg heeft die zich niet vertoond.Terwijl we nog enkele sites afwerkten waar we albatrossen en andere zeevogels zagen met beneden op het strand de zeeleeuwen die in paren verspreid op het strand lagen.Een ander spijtig gegeven is dat we ook geen orkas gezien hebben die jagen op de zeeleeuwen en die altijd voor een spektakel zorgen.Later zetten we terugweg in,2 uur naar Puerto Madryn.Rond 19 uur waren we actief inkopen aan het doen om die avond spaghetti a la knorr op ons bord te krijgen, een specialiteit van William’s familie.

Woensdag

Woensdag zou een rustige dag worden.In de voormiddag stapten we naar een vuurtoren die gelegen is in de duinen en voor een spectaculair uitzicht zorgde.Waar we ook onze lunch verorberden.Dat zoals gewoonlijk bestond uit brood, kaas en een tomaatje.Povertjes allemaal.In de namiddag gingen we naar het strand en genoten van de brandende zon.Puerto Madryn is ook een trekpleister voor de gegoede Argentijnen.Het is een van de duurste plaatsen voor te leven in Argentinia.Verder dan zonnen en wandelen deden we niet veel.Allen hadden we deze dag nodig.Morgen zouden we er terug in vliegen.Dit was de voorlaatste stop .De laatste stop zou Neuquen zijn,niet zo speciaal maar we zouden leven bij een gastfamilie.Een Ijslander die zich Krissi laat noemen.We zien wel wat dat teweeg zal brengen.

Donderdag

Vandaag zouden we er terug invliegen, we hadden afgesproken dat we een dagtocht zouden maken van 17 km langs de andere kuststrook.Eva hield het voor bekeken en verklaarde dat ze een beetje de stad wou verkennen.Het was onze laatste dag in Puerto Madryn.Na ongeveer 3 km van rotsen, viezige haventroep en schooiende kinderen hadden we er niet veel zin meer in.We gingen terug naar het huis, haalden wat geld.Onze lunch hadden we al gekocht.Erna gingen we naar het strand en huurden een kajak.We gingen tot het uiterste punt van de baai en aten er onze lunch op.De vloed kwam op en we haasten ons terug in onze kajak waarmee we richting zetten naar de open zee.We vochten tegen de grote golven, er was veel wind.De man van de kajaks had ons uit het oog verloren en ging met zijn boot op zoeken, zo bleek later uit zijn verhaal.Wij onbewust van het verbod om niet richting open zee te gaan zakten meer en meer af naar open zee.2 uur later gingen we terug en vonden we de ongeruste kajaks verhuurder met zijn verrekijker.We hielden ons van den domme en gingen naar huis.In de avond vertrok onze bus naar Neuqeun.Het meisje kwam nog even langs, we speelden kaart.2 uur voor de afvaart van de bus moesten we vertrekken.We hadden 6 km naar de terminal voor de boeg en wilden geen risico’s nemen.De baas van het appartement was zo vriendelijk ons mee te voeren en zette zelf stoelen in zijn camionet om de korte afstand nog aangenamer te maken.
De bus vertrok om 22 uur en zou de volgende morgen rond 7.00 in Neuquen.Bekent om zijn visvijvers en fruitteelt.Voor ons was het gewoon een onderbreking die we nodig hadden, we verwachtten er niet veel van.

Vrijdag

Moe en stijf kwamen we uit de bus.We namen een ontbijt in een café en erna zetten we koers richting het huis van Krissi.Waar we in totaal 1 nacht zouden blijven.Normaal is het niet zo beleeft om als vreemden om 8.30 ergens binnen te vallen en het hele huishouden op stelden te zetten.We voelden ons allen gegeneerd.Maar de deur werd opengedaan, er kwam een slanke vrouw met een lief gezicht naar buiten gestormd gevolgd door een grote herdershond en als compensatie een chihuahua met grote visogen.We werden naar binnen geleid ,maakten kennis met Kris die een aardige kerel leek en erna werden we gevuld met beschuit, cereales, chocomelk, dulce de leche, ..De vrouw stond erop onze kleren te wassen en verplichte ons een douche te nemen.We zetten de tent op in de tuin.De vrouw,wiens naam me momenteel ontglipt stopte niet met praten,over haar dochter die in Thailand zit,over de zoon die misschien naar Australië vertrekt als hij niet zakt voor zijn examens,..
Etend en luisterend en pratend werden drie uur gevuld.Later liet Krissi ons de stad zien, niet bijster indrukwekkend.Mijn mening werd gedeeld door m’n 2 kompanen die ook niet zoveel enthousiasme toonden.We gingen een ijsje eten waar Krissi een kom bestelde.Wij drietjes zijn gewend te wikken en wegen hoe ons geld het best besteed word.Krissi kocht omdat hij goesting achter ijs had een kom van 24 peso.Ons dagbudget deed hij op aan ijs.Swoat, we relativeerden het met ons ijsbolletje van 4 peso en genoten verder van de gastvrijheid.We speelden die dag voetbal en pingpong .Later zetten we samen met de broer van Krissi,Mati koers naar een club waar we konden zwemmen in Rio Neuquen.Die avond was er een asado gepland en de broer wou ons het nachtleven laten zien.Na kennis gemaakt te hebben met de vader kwamen we tot de conclusie dat met dat ventje toch een schroefje los zit.William wou vroeger naar Mendoza vertrekken vanwege de verjaardag van zijn klein zusje.Ik en Eva zouden nog 2 nachten er blijven, om op het gemak afscheid van elkaar te nemen.Ik vroeg advies waar een mooie,rustige camping was die aan de rivier lag waarop hij antwoordde dat hier niks te zien was en dat we beter naar San Martin de Los Andes afzakten, een goede 500km hier vandaan.Later heb ik hem toch kunnen overtuigen om ons de volgende dag naar een camping te brengen.Er was die avond een asado die heel lekker was en waarbij de vader uitleg gaf bij de verschillende stukken vlees die op ons bord verschenen.Vooral aan Eva werd er veel aandacht besteed.Ze zouden die Boliviaanse eens tonen wat Argentinië te bieden heeft, zag ik ze denken.Rond 1 uur s’nachts waren we klaar met eten.De broer had kaarten geregeld voor een bal maar de tiep die ons zou brengen kwam maar niet opdagen en rond 4 uur kropen we in ons bed.Het was eigenlijk wel nog een gezellige avond geweest.

Zaterdag

De jongens,wij, zouden gaan kajakken in de rivier waar Krissi lid was van een Club.De boot die deed denken aan de indianenboten uit de vervlogen tijden en waar we met 3 inzaten ging traag vooruit.De meerderheid van de tijd zaten we in de planten begroeiing verwikkeld of in de modder vast.We waren meer tijd bezig de boot te dragen dan te roeien.Hoewel naarmate de tijd vorderde dit minderde.De stroming maakte er een goede spieroefening van.De tijd vloog vooruit en we amuseerden ons goed.Later zijn we gaan zwemmen.De stroming is zo hard dat hij je meevoert te vergelijken met een routchbaan.We sprongen 500 meter verder in het water en lieten ons meedrijven naar de Club waar onze kleren lagen.Onderweg kajakken ontwijkend.Eva was ondertussen naar de stad.Ze wou een paar cadeautjes kopen voor haar gezin.De moeder was met haar mee en maakte van de gelegenheid gebruik om de kerst inkopen te doen ter ergernis van Eva die het hele goedje mocht dragen.Al ver over middaguur ontmoeten we elkaar terug in het huis.We aten en erna zetten ik en Eva koers naar de terminal om de ticketten te kopen voor de terugweg.Thuis aangekomen zetten we richting naar de camping.Neuquen bevind zich in een droge vlakte omgeven door zand.Met enkele groene valleien.Er was die dag een zware wind en het koste me veel moeite om de vader te overtuigen om door te gaan.De camping dat zich in een van die groene valleien bevond werd beheerd door 2 Italiaanse oudjes die zichzelf Opa en Oma noemen.We namen afscheid van William en de familie.
We waren o zo gelukkig toen we met ons 2 waren.Het beloofde 2 zeer rustige dagen te worden.We maakten een feestmaal klaar, gekocht in de kiosco waar de baas een transseksueel was die ons pannen en bestek leende.Die avond gingen we zeer vroeg in ons nest.Om fris te zijn voor de volgende dag.

Zondag

De rivier was 100 meter van de camping verwijderd,omringt door treurwilgen en in de vroege dageraad zaten we er al te genieten..Dit zouden we de hele dag doen.Lezen, zwemmen en chillen.Allebei wouden we niks liever doen dan dit.Dit was zeker en vast de meest rustige dag van de hele reis.De volgende dag zouden we iets actiever zijn namen we voor het slapen gaan als belofte.

Maandag

Weeral eens vroeg uit de veren om de rivierbekken te verkennen die een zeer rijk dierenleven herbergen volgens de uitbaters.Onderweg vond ik een viskoord dus met behulp van de oorring van Eva konden we vissen.We gingen over een heide-achtig landschap dat overging in een moeilijk doordringbaar bos.Waar we zwijnen zagen en een spoor van de koning van Argentinië: de poema.Verder zagen we rallen, zilverreigers, allerhande roofvogels en verschillende eendensoorten die ik niet kon thuisbrengen.M’n oude passie wakkerde aan naarmate we verder gingen in dat mystiek bos.De uren vlogen voorbij en het was rond 15 uur toen we terugkeerden.Om 18 uur zou de familie van Krissie ons ophalen, die al bij al zeer vriendelijke en gastvrije mensen zijn.Ik maakte nog vlug even een dam, m’n kinderactiveiten kan ik hier naar harte lust bolwerken.Na de tent afgebroken te hebben en nog even binnengewipt te zijn in de zoo van de camping die een poema ,een spuwende lama en veel andere plaatselijke diersoorten herbergt was de familie al gearriveerd en moesten we ons haasten om de bus niet te missen.Dit was het einde van de reis.Nog 2 dagen zou Eva bij m’n familie doorbrengen, nog 1 dag in Buenos Aires en daarna zou ze richting Bolivia gaan.
De volgende morgen zouden we om 8 uur in Mendoza, de nostalgie naar die stad maakte me een gelukkig mens omdat ik hem bijna terugzag.

Dinsdag

Met de bus terug naar men familie, te gierig om te taxi te betalen.Moe en stijf van de busrit troffen we m’n broer in zijn onderbroek studerend aan.De Recchias toonden zich van hun beste kant,wat ik wel verwacht had.Na ons verhaal verteld te hebben gingen we naar boven voor een kleine slaap.Renzo had zijn bed afgestaan zodat Eva bij kon slapen.Die dag had ik Eva de stad een beetje laten zien, we dronken een koffie met de plaatselijke zoetigheidjes, flaneerden langs de pietonal, Eva kocht enkele spulletjes.Maar de hitte dreef ons veel te vroeg naar huis.
Zoals gewoonlijk werd er die avond een asado gehouden ter ere van Eva.Ze is er niet verkikkerd op.De vader verteld zijn reeks grapjes maar Eva ging er geen enkele keer op in tot mijn groot genoegen.Het terugzien was hartelijk.Maar ik zal blij zijn als ik terug weg mag, de warmte is niet te houden.

Woensdag

De bus bracht ons om 11uur naar een ver afgelegen plaats waar warmwaterbronnen te vinden zijn.We hadden fruit en een paar zoetigheden gekocht als lunch.We waren samen tot het besluit gekomen om de stad te ontvluchten zoals de meeste Mendocinos en ergens een mooi schaduwrijk plekje in de bergen op te zoeken.Dit was de voorlaatste dag en nog altijd zijn we niet uit gebabbeld.Ik liet me meedrijven met de stroming van de rivier en deed 1 van m’n hazenslaapjes die ik in deze reis tot de perfectie heb weten te ontwikkelen.De kunst van het niksdoen is deze dag tot z’n volle recht gekomen.Eva heeft me overtuigd om cadeautjes te kopen voor kerstmis.Men vader heeft 250 koeien gekocht in San Luis in de middle of nowhere met enkele paarden waar ik mooi op in speelde en hem een paardenzweep kocht.Later die dag verklaarde dat hij niet kan paardrijden.
Na het avondeten,we waren thuisgekomen toen het donker was, gingen we naar de film .Er speelde een film van Jeunet & Caro de regisseur van Delicatessen die we in Orson zouden gaan bekijken.Eva bestelde een halve pizza, ze zal een gezonde eetlust van haar verblijf in Bolivia overhouden.Ik stelde me tevreden met een fernet.Renzo belde me op of we geen zit hadden om naar Calle Iristides af te zakken,de overpoort van Mendoza.Beiden waren kreefachtig rood in ons hoofd en hadden allebei de zonneslagverschijnselen.Ik sloeg vriendelijk het aanbod af en we gingen naar huis.

Donderdag

Laatste dag samen.Eva en ik gingen cadeautje kopen voor m’n familie.Ik was zeer content dat ik een vrouwelijke helpster bij me had.Voor Renzo kochten we teenslippers, Antonella kreeg een armband en een ketting van de vorige Belgische mode maar dat hier nu hipper dan hip is.Alberto had al zijn zweep, nu nog Graciela.Zeer moeilijk geval.Draagt over het algemeen zeer gewone kleding maar kan zich als een verlepte bikergirl uitdossen als ze uitgaat.Ik wou haar iets vrouwelijks geven en geen keuken gadget of de nieuwste stofzuiger.Dit vrouwtje verdient iets persoonlijks.Ik was van plan niet op een centje meer of minder te kijken.Na een paar winkels afgelopen te hebben waar rijpe-vrouwenkleding aan de man word gebracht, liet ik m’n oog vallen op een klein leren bruin tasje dat juist onder de oksel gedragen wordt.Eva was dolenthousiast.Het was natuurlijk het duurste van het etablissement.Dit zou men garantie voor een jaar bij de recchias zijn, dacht ik en kocht het.Eva kocht op de terugweg een bos bloemen en terwijl ze dit afgaf aan de familie, smokkelde ik de cadeautjes in men kamer.Het zal een grote verrassing worden want ze vinden me een ongelofelijke gierigaard.
Na het eten deden we een dut en dan in de auto om nog vlug even het park te bezichtigen waar mijn universiteit zich bevind en dan naar de terminal.Weeral waren we bijna te laat.Het afscheid was perfect.Nu dat we elkaar gezien hadden konden er wel weer 6 maanden bij.Mijn zus vertrok en ik wist dat ze gelukkig was om terug naar haar familie te gaan, die zich nu weer veel opener en vriendelijker opgesteld hebben dan ervoor.

Nawoord

Deze reis had niet als doel om ons omver te blazen van de prachtige natuur en de mystiek die rond het land hangt.Dat is gereserveerd voor de 2 de trip die zal plaatsvinden op 27 december.In die reis gaan we naar Rio Gallegos,Ushuaia(Einde van de wereld)het meest zuidelijke punt van de wereld buiten Antarctica,El Calafate(gletjers),Bariloche,Esquel en de plaatsen die ons zullen kruisen.Deze reis had voor mij 2 doelen: M’n zus terug zien die ik 5 maanden had moeten missen en genieten van wat ging komen.Deze reis was een succes, we hebben alles gedaan wat we wilden doen binnen het budget dat we eraan wouden uitgeven.De tijd dat we in de bus zaten hebben we kunnen gebruiken voor onze slaap in te halen dus dat zie ik zeker niet als tijdverspilling.Met William had ik de eerste dagen wel eens conflicten, maar we zijn naarmate de reis vorderde meer en meer op elkaar afgestemd geraakt dat we naar het einde toe een perfecte verhouding hadden.Deze reis ben ik begonnen zonder enige verwachting en de volgende reis zal ik me daaraan proberen te houden..

ziek

2006-11-29T19:23:00.000-08:00

Ziek
Een angitis,zo luidt het verdict van de doctor.Al 5 dagen doe ik geen oog meer dicht,voedt ik me met sapjes en gelatineachtige brol.Heb het lastig als ik nog maar op de bus moet wachten,de vermoeidheid zorgt ervoor dat ik in huis blijf en de dagen laat passeren.Ik heb me voorgenomen het rustig aan te doen ,krachten opdoen voor de reis die vermoedelijk zal doorgaan.Soms spreek ik eens af, maar ik klaag niet.Ik geniet van de rust want de voorbije 3 maanden waren nogal hectisch.

Ondertussen heb ik de pijn van een peneciline-spuit kunnen ervaren,dat geïnjecteerd word in de kont.Momenteel ben ik in orde.
Vandaag,30 November ,2 dagen voor ons vertrek is de “vader” van William omgekomen in een accident,een camion heeft zijn truc aangereden en heeft het 10 meter verder in een goot geslingerd.Op slag dood, een treurig gegeven,in het avondnieuws toonden ze de auto en het had veel weg van een hoopje ijzer.Oscar laat 4 kinderen en een Chileense vrouw, Eva weesloos achter.William zal vermoedelijk een ander gezin moeten zoeken,na 3 maanden een deel van de familie te zijn geweest,ook voor hem is het niet gemakkelijk. Het gezin heeft nu ook geen kostwinner, ik ben niet op de hoogte van de verzekeringen en kinderbijslag hier maar het zal niet al te vet zijn.Zeer triestig allemaal.Dit beïnvloed natuurlijk ook onze reis,morgen gaan we afspreken om alles eens rustig te bespreken,het hangt allemaal af van hem.Het lijkt dat deze reis niet mag doorgaan,als de dood zelf er zich bemoeid .Ons hotel en onze reis naar Buenos Aires hebben we al geboekt en betaald,ik weet niet wat we daarmee zullen aanvangen.Ik ga naar Buenos Aires dat is zeker,met of zonder William.Onze eerste reis met m’n zus reken ik niet te veel op William hopelijk kan hij de tweede reis naar Ushuaia ,voor mij persoonlijk de belangrijkste reis.Ik wil reizen..

november

2006-11-20T05:25:00.000-08:00

November

Men eerste verwaarlozing van m’n blog, hopelijk de laatste.Ik vond de tijd niet is m’n excuus,daar uit af te leiden dat deze maand ook zeer rap voorbij gaat.Het leven gaat hier z’n gangetje.Gisteren ben ik gaan vissen met William in Carrizal.Door de brandende zon en de sterke wind die rond de dike (kunstmatig meer) een verstevigingmuur van zand scheen te vormen hebben we ons terugtrokken in een bouwvallige bodega met schaduw.Rond ons een reusachtige wei met loslopende paarden en koeien.Onze creativiteit kwam van pas toen we onze chorizo’s moesten braden.Eerst een grote steen op gloeiende houtskool.Daarna een in elkaar geknutselde barbecue met stalen staven van de ruïne.Dit ging beter dan het eerstgenoemde.Erna zijn we gaan vissen, we kwamen vlug tot de constatatie dat een boot noodzakelijk is voor onze vislijn van amper 10 meter.Ondanks dat hebben we eentje gevangen.Een vuurtje en het visje erop.Rond 17uur was het tijd om alles bij elkaar te grabbelen en de terugweg in te zetten.Want om 20 uur zou de eerstkomende bus komen en we hadden allebei dingen te doen .William zou naar zijn eerste boliche(disco) gaan en ik had een afspraakje met Vere Nice.Na een uurtje te hebben gestapt en een compagnon erbij te hebben namelijk een koe,waren we het bui en gelukkig bracht een gezinnetje ons 100 km verder,naar onze bestemming.Rood en moe thuis aangekomen belde ik m’n afspraakje af,kapot maar gelukkig viel ik erna in een diepe slaap.Het was 23 uur.
Deze week was m’n laatste week universiteit .Met gemengde gevoelens kijk ik terug naar die periode.Het was een toffe tijd ondanks het communicatieprobleem,ik ben er toch een aantal chillers tegengekomen.Spijtig genoeg ben ik al hun nummers kwijt om het feit dat onze Mascotte,Birra,de hond, hem heeft kapotgebeten met excuus dat het een speeltje was.Zo dus, heb ik enkel nog 4 nummers over.Niet vet voor 3 maand de sociale jongen uit gehangen te hebben.Nu dat m’n universiteitcarrière een tijdelijke pauze neemt, ben ik gaan zoeken naar een alternatief en dat heb ik gevonden.Morgen zal ik gaan werken in een kinderdagverblijf voor arme kinderen.Het is vrijwilligerswerk.We zullen zien wat dat teweeg breng.
Vandaag is zondag en ik ben naar de voetbal geweest.Zeer interessante belevenis.Een kleine spanning vanwege een vechtpartij tussen de verschillende barrios maar voor de rest een groot feest.Het was verschrikkelijk warm,om het halfuur besprenkelden de pompiers ons met hun slang(rare zin).Groot en klein zingen de plaatselijke slagzinnen luidkeel, er werd gedanst, de tegenpartij werd luidkeels beledigd.Gelukkig won Godoy Cruz ,de plaatselijke voetbalploeg, dus werd er niet gevochten achteraf. Alhoewel tijdens onze weg naar een bar passeerde een auto ons met fans die de voorbijgangers bekogelde met stenen via een katapult.De voorbijgaande weken heb ik doorlopen zonder te beseffen wat ik gedaan heb.Het waren zeer actieve weken.Ondanks dat herinner ik me niet veel van.Spijtig gegeven omdat ik niet zou weten wat te schrijven,het is gewoon teveel .Oh ja ,m’n haar is geknipt ,een halve centimeter.Een eikelkopje..
Reis naar Zuiden
Vanaf 2 december willen ik,William en Eva het zuidelijke deel van Argentinie ontdekken.Eveneens om de moordende hitte te ontvluchten.Om de toelating van afs te krijgen zouden we slapen bij afs-gezinnen over het hele land,zeer interessant om te zien hoe de anderen het stellen.Maar al dit kost veel organisatie en na onze informatie opgestuurd te hebben weten we nog niet of we wel kunnen reizen,want er ontbreekt een verantwoordelijke van + 21 jaar .Ik hou van Mendoza maar nu wil ik wel iets zien van die ongerepte land met zijn vele klimaten en culturen.Als afs blijkt bezwaar te hebben tegen onze reis zul je het wel horen.

30-31/10/06

2006-11-02T07:04:00.000-08:00

Maandag 30/10/06

Deze dag bestond voornamelijk uit rijden door de immense campo,eerst richting de finca,het vakantiehuis,daar een tocht gemaakt met de jongere kerels.We zagen zwijnen, herten, prachtige vogels en een slang.Spijtig genoeg geen poema, wat ik ook niet verwacht had.Op het gebied zijn er koeien gezet en je ziet ze dus overal verspreid,met de warmte en het tekort aan water zie je ook veel kadavers op de grond.In tegenstelling met onze campo in Mendoza is deze campo veel ruwer, is er vegetatie die hoger dan kniehoogte gaat, een andere wereld.We zijn daarna terug naar San Luis gereden,met achten in een auto voor 6.De kont van m’n moeder op m’n schoot, de omstandigheden konden beter.Na gegeten te hebben zijn we richting casa vertrokken waar ik meteen naar het huis van een vriend vertrok.
Dinsdag 31/10/06

Na m’n foto’s ontwikkelt te hebben vernam ik van een medestudente fotografie dat ze examen hadden, geen les dus.Ik naar ex-faculteit om m’n beklag te doen i.v.m de datums van m’n Spaanse lessen die zo slordig worden vastgelegd dat er iets aangedaan moet worden.Toen ik dat gefikst had kwam ik Beto tegen die naar de terminal zou gaan om een nieuw abonnement te kopen.Een engel uit de hemel,ik had hetzelfde nodig, hij kocht het voor mij, je hebt ondertekende papieren nodig van het gemeentehuis nodig om in aanmerking te komen voor een goedkoop abonnement.Daarna ben ik richting het huis van Pol gegaan, die met me meegegaan is naar huis om even te dutten aan het zwembad.Hij vroeg of ik donderdag voor 10 dagen naar Chili wou gaan met hem en een vriend.Het spijtige is dat net nu m’n pasport naar Buenos Aires opgestuurd moet worden, volgende maandag krijg ik hem terug.Om 18uur had ik Spaanse les van Laura.Ze is zo verzot op België dat het me begint te ergeren.Erna ben ik naar Gonzalez ,m’n afs-begeleider afgezakt, om m’n pasport af te geven.Vlug een lomo gekocht en naar huis ,waar ik na gegeten te hebben en een filmpje me terug trok in m’n kamer.Renzo was naar z’n vriendin,ik had het rijk dus voor me alleen.

Oktober

Deze maand is met voorsprong de winnaar het snelst voorbijgaande van m’n leven.
Soms heb ik het gevoel dat ik er te weinig bij nadenk en dat voor ik het besef het einde in zicht zal komen,wat zal overeenkomen met een slag in m’n gezicht en me met de beide voeten terug in de realiteit zal brengen.Ik ben zeer blij dat ik een blog heb want het merendeel van m’n verblijf hier ben ik vergeten.Later zal ik ,als ik het schrijven volhou, kunnen genieten van m’n trip.

Maandag 23/10/06-Zondag 29/10/06

2006-10-31T12:39:00.000-08:00

Maandag 23/10/06

M’n eerste normale schooldag sinds een week n’ half, de warmte is soms al ondragelijk, rond 10 uur bedraagt de temperatuur al 25 graden en het stijgt met het uur met een piek rond 2-3 uur.Eén de zaken hier, waar ik het meest van genoot vormen nu een van m’n grootste ergernissen,namelijk de bus met de hitte.De oude micro’s zijn vreselijk met hun dikke pofstoelen waarin je kont een bron van warmte wordt.Spijtig genoeg reis ik daarmee het meest ,hoewel de Trolle, een bus die werkt met elektriciteit en geen ramen heeft nog een graadje erger is, vanwege het feit dat het niet gemaakt is om warmte te trotseren maar koude.Ze zijn 2 de hands aangekocht in Rusland,het wordt tijd dat de overheid eens in het openbaar vervoer investeert.
2 maanden geleden ,toen ik aankwam was m’n prof historia de arte volop bezig met de maya’s,in het jaar 100 vr Christus te behandelen en nu zitten we in het jaar 1700, de tussentijd lijkt ze overgeslaan te hebben of ik was te druk bezig met opzoekwerk in m’n woordenboek.Vere Nice was er niet, de hoofdreden dat ik er op tijd was, dat meisje is nog nooit op tijd geweest.Ik gaf m’n hoop rond 12 uur op toen een pauze werd ingelast.Toen ik terugkwam van buiten, waar ik even lucht had geschept en een companera van Fotografie tegengekomen had, was ze er.Een halfuurtje later, puffend en zwetend uit de klas gekropen moest ik me reppen naar m’n ex-facultad, nog vlug een woordje gewisseld met haar en op weg.Lorena stond me op te wachten buiten, dat meisje is veel te vriendelijk, het klinkt paranoïde maar ik heb het gevoel dat ze iets in haar schild voert,alleen weet ik niet wat.Of ze is verliefd,wat ik niet echt waarschijnlijk acht of ze wil Engels leren via mij wat ook niet echt waarschijnlijk is want ze wijst me veel erop dat ik Spaans in plaats van Engels moet spreken.
Nadien afgezakt naar Spaanse les, het Duitse meisje komt niet meer wegens verscheidene redenen.Dus ik was alleen, perfect dus.Ik krijg privé les terwijl ik betaal voor een goedkopere group-les.Ik heb het Duitse meisje zaterdag gebeld omdat ze vroeg om samen uit te gaan.Ze woont in een klooster en heeft niet veel vrienden buiten monniken.Waarmee je niet eens samen een pint mee kunt gaan drinken.
Na ergerlijke bus doorstaan en thuis een versnapering gegeten te hebben moest ik het zwembad in, een zwembad is hier geen overbodige luxe.Het is noodzakelijk om de zomer te doorstaan.
M’n moeder en vader gingen s’avonds na een verjaardag,en ik zakte af naar Pol,waar hij eerst een concertje voor mij en een vriend van de facultad gaf samen met zijn roommate die trouwens perfect past bij zijn rol.Hij is rustig,goedgezind en vriendelijk,de perfecte eigenschappen.Pol wou vandaag naar Luxemburg terugkeren vanwege het al bekende”luddevede”,zijn vriendin wil hem niet terugnemen,hoewel het z’n eigen fout is voel ik medelijden met hem.
We keken naar een goed filmpje, allen met een glaasje wijn met de regen op de achtergrond, een ongewoon fenomeen hier.

Dinsdag 24/10/06

Vandaag heb ik m’n eerste les fotografia practica gehad,”werken met licht” was het thema,iedereen had zwarte,voor de achtergrond en witte doeken,voor het licht zachter te maken, mee, spiegels om een bepaald deel te belichten van het gezicht te belichten,elk om toer moesten werd geposeerd,mezelf inbegrepen, niet handig met het zonlicht recht in je ogen.Over de hele faculteit waren we verspreid, allen met spiegels en doeken in de weer.Daarna richting casa,het was over 15 uur.Pol belde later om te komen zwemmen,het was een snikhete dag.Later zijn we naar zijn huis geweest waar we Empanadas maakten,typisch Argentijns gerecht.Ik had vandaag Spaanse les maar was het rats vergeten.

Woensdag 25/10/06

Rond 8 uur s’morgens belde William om me eraan te herinneren dat we vandaag onze reis zouden afwerken, iedereen bellen, alles mooi uitschrijven, enz.Rond 11 uur begonnen we,maakten plannen en besloten om 2 december in plaats van 26 december te vertrekken.We zouden Eva ophalen in Buenos Aires en vertrekken meteen op tocht naar het zuiden met bus,trein en boot.De afstanden zijn beangstigend, duizenden kilometers gaan we op onze naam hebben.Maar de mooiste plaatsen bevinden zich nu eenmaal in het zuiden,de Gletsjers,Fin del Mundo, Puerto Madryn,Bariloche,..Veel keus is er trouwens niet, het noorden is een hel in de zomer dus blijft er alleen het zuiden over.Het vergt veel voorbereiding maar doordat we doorwerken gaat het goed vooruit,na middageten zijn we naar een reisagentschap geweest voor info te vragen:de goedkoopste bussen, de beste plaatsen,enz. We lasten om de 2 uur een pauze in waar we eten en zwommen. Rond 7 uur waren we beiden zo moe en was onze humor zo uitgeput en laag maar lagen we er altijd zo bij plat, dat we besloten een lomo te gaan eten in de stad.Eerst naar Intercultural waar William les krijgt en waar een receptie aan de gang was,het licht viel uit toen we binnenkwamen, hielden het dan maar voor bekeken en zakten af naar plaatselijke eettent. Waar de kelner een oude man met een fijn snorretje en een valse lach ons bediende,slaafs buigt met zijn zwart strikje en zijn witte blouse maar waar de lomos voortreffelijk waren.

Donderdag 26/10/06

Geen school
Rond 16 uur werd ik op de faculteit verwacht om m’n foto’s te ontwikkelen, door het tijdsgebrek moest ik de 36 fotos die dag trekken.Vroeg opgestaan, naar het park vertrokken, rondgelopen en tegen de middag thuis geraakt alvorens de verkeerde bus genomen te hebben die me naar de andere kant van de stad bracht.Door de warmte was ik zo moe en uitgeput van het wandendelen dat ik in slaap viel en tegen 20 uur wakker werd .M’n hoofd gloeide en voelde me zwak, Graciela concludeerde dat ik een lichte koorts had, dus bed in.Ik wou niks anders dan slapen.

Vrijdag 27/10/06

Vandaag m’n eerste formele compleanos van m’n buurmeisje die 15 wordt.Rond 22 uur gehuld in deftige kleren met een spanné broek die elk moment het kon begeven.Het was vooral uiterlijk vertoon,we waren bij de eregasten,hoewel ik niet weet waar ik dat aan verdient heb.We zaten bij de buurjongens, Renzo en ik.Het eten werd met veel vertoon geserveerd, de gastheer, een kennis van de opa aan de kant van Alberto is niet zo welstellend om het cru te stellen.Maar het feest moest hem een fortuin gekost hebben,zo zie je maar wat een vijftiende verjaardag hier betekent.Voor dat het feest goed op gang was zijn we vertrokken, Renzo had afgesproken met vrienden om samen uit te gaan en ik had niet zo veel zin om te blijven.Het enige dat me weerhield was de prachtige latina waar al m’n buurjongens gek van lopen en ze hebben groot gelijk.Met m’n roze Larph Lauren hemd,zwarte smokingbroek inclusief jas en met 1 peso op zak ben ik binnengeraakt in Carilo, een boliche, waarschijnlijk de grootste van Mendoza.Daar m’n lerares fotografie tegengekomen en enkele medestudenten.

Zaterdag 28/10/06
Met het hele gezin zijn we vandaag afgezakt naar San Luis ,een aangrenzende provincie ongeveer 200 km van ons huis.Morgen verjaardag een vriend van Alberto, we blijven het hele weekend bij hen.Hoewel ik niet zoveel gemeen heb met hun,zijn ze heel vriendelijk,ze zorgen dat ik niks tekort kom.Ik ben de gast en het is hun taak me op me gemak te voelen,ik denk dat de ouders de kinderen de opdracht hebben gegeven ons, Renzo en ik bezig te houden.De veel ouder uitziende zoon neemt ons s’avonds mee uit, het San Luis’e nachtleven in.Eerst naar een huisfeestje,luid gelach en vrouwelijk gegiechel,het was een hele klas,ze waren het niet gewoon om alcohol drinken en we zijn weggegaan voor er een orgie uitbrak.De ene helft was de andere aan het aflebberen, we moesten ons trouwens gaan douchen en veranderen van kleren als we naar een boliche wouden gaan.Het werd “Micano”,een statische blok met verf overgoten en een paar palmbomen ervoor,zeer populair bij 20 jarigen.Cumbia was de dans van de avond,ik probeerde maar hield het na een uur voor bekeken.Waarom heb ik in Belgie nooit geleerd hoe met een meisje te dansen? Hoewel ik toch argentijns vlees heb kunnen proefen zou ik graag cumbia kunnen dansen.Wat weerhoud me?Ik weet het niet ,misschien omdat het de saaiste muziekstijl is die je kunt inbeelden.

Zondag 29/10/06

Het middageten genuttigd met de 2 gezinnen, daarna alles in orde gemaakt voor het feest van die avond.Ervoor afgezakt naar een meer met de broer en Nicolas, gezwommen en gebruind terwijl de Nicolas de Don Juan uithangde,later speelden we voetbal op het gras,flirten met een groep plaatselijk schoonheden.3 uur later waren we aan het praten met een muzikant die op de verjaardag zou zingen,het was een grote verrassing.Het was een reus die tangos zong,later gaf hij me een van z’n cd’s gratis, het is een zakenman,hij geeft het gratis aan een Belg en iedereen koopt zijn cd’s omdat hij een sympatieke jongeman lijkt.Er waren ongeveer 30 gasten,de meesten vertrokken vroeg, omdat ze de volgende morgen moesten werken.Een paar grappige momenten waren toen de jarige van z’n stoel viel en een van de neefjes in het zwembad sukkelde.Ook toen de kelner begon te dansen, een grijsaard met een handvol tanden maar die met zoveel liefde zijn werk deed.Morgen zouden we naar de campo gaan,eigendom van de vriend van Alberto,1500 hectare.Het bevind ongeveer 100 km van San Luis,het is de echte campo niet zoals bij ons, waar pumas de baas zijn en struikrovers nog dagelijkse kost zijn.

18-23/10/06

2006-10-23T13:33:00.000-07:00

Korte intermezzo

Antolla va ahora a Bariloche .Ella es muy nervosa porque ella no sabe como es bariloche. El pense que a bariloche ella no va a encontrar Joost pero va tambien a bariloche en la bagage .Muy facil y gratis.La otro possibilidad es que yo pongo una pelo de chicas,muy larga y tettas tambien y yo dice que yo soy antonella.
Antonella tiene el pelo corto ,como un hombre, muy lesbiana porque con el pelo parece un hombre, es un chiste , tengo un humor muy choto .Cuando Antonella este en bariloche voy a tener unas vacaciones muy buenas: voy a nadar en la piscina , tomar mucha cerveza y voy a salir mas porque ahora no voy a tener la hermana que dice todo el tiempo el mismo chiste. Por ejemplo: queres mas pan joost? Es miyo , quiero octupus con citron
Y lo mas importante yo me voy a broncearme .
Antonella va a extranar mucho a su hermano joost ;porque lo quiere mucho , pero el a ella no, todas las noches en los boliches va a pensar en su hermano y le va a mandar mensajes.
Y NO SOY LESBIANA
Un chiste mal de joost ,disculpame
Joost VA’ FA’ CULO (vai fai culo), ti voglio bene fratello ,anche se sei un po’ stronzo e coglione..

Voor m’n zus naar Bariloche ging ,thuis,kwam ze naar mij toen ik aan het schrijven was,ik typte terwijl ik aan het zeveren was eerste klas in het Spaans ,dit is het resultaat.Zij typte nadien ook een aantal zaakjes.Zeer vreemd als ik het opnieuw lees.

Deze week had ik geen school.Niet dat het veel uitmaakte.Want ik kwam van Chili in het midden van de week.Vrijdag van 10.30-12.30 zouden de ene uren in de faculteit zijn.Donderdag kwam ik op m’n vorige universiteit een vrouwelijke kennis tegen die me uit nodigde om die avond uit te gaan, wat ik ook wijselijk deed.Vrijdag stond ik zeer vroeg op,rond 7.30, ik had afgesproken met iemand in het centrum ,maar het vrouwtje kwam niet opdagen, licht geïrriteerd ging ik erna naar de faculteit waar ik tot de ontdekking kwam dat de leraar al een hele week ziek was.Moe vanwege de vele ontgoochelingen,de school is voor mij geen bron van kennis het is vooral een ontmoetingsplaats,ging ik naar huis om vervolgens een uurtje later terug te keren voor m’n Spaanse les, waar ik vernam dat het niet om 1 uur maar om 4 uur was.Een zoveelste ontgoocheling verwerkend ging ik huiswaarts om in een uur terug te zijn.Er was een Duits meisje in de les,een veel te zelfzeker kind, hoewel dat zelfzekerheid een goede eigenschap is stond ze me niet aan.Die avond had ik een rustig avondje op het oog, niks speciaals om handen.Even binnenspringen bij Pol ,een filmpje en huiswaarts,was het niet dat Vere Nice me uitnodigde om samen uit te gaan met een vriendin,ik belde Pol zodat we een even getal zouden hebben maar hij weigerde, hij wou studeren de volgende dag en had ook geen zin in een avondje sociaal gedoe.Zin in een avondje uitgaan had ik evenmin.Gelukkig stelde Vere nadien voor om met ons 2 een filmpje te gaan kijken in Orson, een alternatief gezellig café inclusief cinema met tafels ,alles erop en eraan,je kunt er eten en drinken terwijl je naar de film kijkt, Pink Flamingos van John Waters in ons geval.Erna zijn we iets gaan drinken in bar Bla Bla, ondanks het communicatieprobleem hebben we goed gelachen, het was een leuke avond.Ik was een heer, wachten tot ze een taxi had genomen en nog meer van die zaken.Zaterdag zouden Pol en William komen,hun enige connectie met elkaar is dat ze allebei vrienden van mij zijn,tussen William en Pol ligt er 11 jaar.Men ouders gingen die dag naar de Campo,ik en m’n broer werden pas de volgende dag daar verwacht, dat betekende dat we het huis voor ons hadden.Antonella vertrok die dag ook , voor 10 dagen naar Bariloche,het geluk kon niet op .Renzo nodigde z’n vriendin uit en ik m’n vrienden voor een zwem,je ziet we laten er geen gras over groeien als de oudjes de deur uit zijn.Het zwemmetje liep uit ,William vertrok vroeg maar Pol en ik bleven tot 02 uur actief met een asado en een filmpje en andere geestesverruimende zaken.Rond 14 uur de volgende dag vertrokken ik en Renzo naar de Campo voor een asado met de hele familie ter ere van Alberto’s verjaardag.Terwijl ik dit schrijft zegt m’n oma dat ik moet schrijven dat m’n familie bestaat uit charlatans en dat ze drinken en lachen, je moet altijd doen wat je oma zegt.
Volgend weekend heb ik een weekend met de afs-begeleiders en de volle 6 mede afs-studenten, het kan me echt niet schelen hoe ze zijn.Ik zal proberen niet mee te gaan, vanwege het feit dat het tijdverlies zal zijn.We zullen wel zien.

eind september begin oktober

2006-10-18T21:07:00.001-07:00

De laatste dagen van september

Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.

Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.

Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.

Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.

Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.

eind september begin oktober

2006-10-18T21:07:00.000-07:00

eind september begin oktober

2006-10-18T21:04:00.000-07:00

eind september begin oktober

2006-10-18T21:03:00.000-07:00

De laatste dagen van september

Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.

oktober
Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.

Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.

Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.

Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.

conclusie

2006-10-18T20:58:00.000-07:00

2006-10-11T12:33:00.000-07:00

HOLA AMIGOS EN AMIGAS!!!!

Tis alweer octubre en de gringa laat maar niets van haar weten, foei! Ja, tis hier wel druk geweest,elke dag: schooltje om acht uur tot twee uur, eten, spaanse les en savonds weg met de buddies en savonds doodmoe! Ik heb hier goeie (gringos)vrienden: eerst mijn belgische buddie Felix(we hebben wel al een paar woordenwisselinGEN gehad maar voor de rest alles kits) dan mijn australische buddie david, 16 jaar mama heeft kanker papa is depressief in Australie; hij heeft het zeker niet gemakkelijk maar tis zoone schat van ne kerel zonder hem, was ik veel minder waard! Dan mijn beste vriendinnetje hier is een waalse,Julie, een tof wijveke , ook nog een duitse, heidi vriendin(lekker blond en rond)van op school die me nu nodig heeft want ze is erg ziekjes...SALMONELLA, feest alom ...niet dus! Dan heb ik ook nog amerikaanse "vrienden", ja twee amerikaanse kerels maar das nu ook voorbij, denk ik, in bolivia is alles mogelijk...dan heb je ook nog de boliviaantjes, meisjes(erg kinderachtig) van mijn klas en vooral de jongens waar ik veel beter mee opschiet. EEn ding: Bolivia is het grootste roddeloord allertijden niet te doen! Alles wordt doorgeroddeld , zelfs de kleinste scheet! (ik heb het efjes moeilijk om nederlands te schrijven, dus vergeef mij mijn groffe/ grove taalfouten, spaans en engels zitten in mijn kopje!) Nu is spaanse les gedaan en eva die ondertussen al een paar kilootjes is bijgekomen doet fitness en boliviaanse dans, salsa is zalig, niet te doen.Ik wou joga doen maar dat is te duur! Wanneer mijn duitse buddie gedaan heeft met haar spaanse les begin ik ook te paardrijden...Ik heb juist mijn dipje achter de rug(hoop ik), een beetje heimwee naar ouders, belgische buddies, warme douche,nederlands, mijn huisje, bedje, goede vrienden, hansbeke station, mijn hond (vita blijf leven, ik smeek u!)...Ik heb ook een grote woordenwisseling met de mama gehad, ik heb mijn stem verheft tijdens de discussie en dat was een grove fout! zeg dat wel! kwestie over schoolzaken!Vanaf nu doe ik alle examens mee (tis nog een maandje school dusja erg is dat niet... en deze week geen testen en volgende week reisje met school naar lapaz). Tot 17 noviembre heb ik escuela en dan beginnen de reisjes, overmorgen weet ik of ik joost kan gaan bezoeken.. duim por favor voor mij!ik hoop zohard dat ik kan gaan! Cbba is nog altijd even prachtig , zalige bergen, mooie gekleurde bomen,toffe sfeer, lieve mensen, zot lekker eten en veel, ideale stad van grootte! Gisteren de Cristo beklommen met een belgisch meisje uit lapaz die op bezoek was, rugje mooi verbrand! Gisteren Katchoi gespeeld met mijn familie en vriend aan huis! Dolle pret was het, een keer afgegaan en andere keer met grote voorsprong gewonnen. Volgende zaterdag moet ik een expositie geven voor hoge pieten en madammen..wordt nog lachen...iedereen vraagt mij hoe het zit met de boliviaanse kerels: sommige Mhm MHM mhm lindo andere oeeeeeeeee que feo! hopelijk heb je daarmee genoeg: tis zoals in belgica: van alles iets, en voor ieders wat wils! ik zal ooit een fotos doorsturen, dat komt er zeker van! Mensjes uit mijn belgenland, Echt bedankt voor de MAILS die ik krijg, ik wil graag ieder een mail apart sturen maar ik heb beseft dat ik daar geen tijd voor heb! En mijn gastzus in USA is verslaafd aan internet/msn en mijn moeder heeft niet graag als ik ook de hele tijd op msn zit dusja...Snap ik wel!ik voel wel al dat dit hele gebeuren mij al sterker heeft gemaakt, helemaal alleen dingen odoen, heimwee, ruzies, sommige situaties enzo...maar kga stoppen met leuteren(ik hou van dit woord)...
Nu komen mijn vraagjes: Hoe is het aan de andere kant van de wereld? Wereld nieuws, want ik weet van niets(echt ik zit precies op mars...ivm nieuws dan..) Hoe is het op school of bij de andere op de grote nieuwe school? Lekkere sappige roddels (ik blijf mijzelve)...Scoutsweetjes? Voskenslaannieuwtjes? Jongens geniet van je studententijd! vergeef mij voor a) Het lange wachten b) mijn interfunctie (die trekt op de ballen, yo se) c) dat ik er niet ben om je een warme knuffel te geven wanneer je me nodig hebt!
VRIENDEN DANKJE DAT JE ME NOG NIET BENT VERGETEN (hoop ik) EN HOU JULLIE GOED EN STERK ! ik vind het hier zalig en ben zo blij dat ik dit hier doe!!!

we kijken naar de zelfde maan! adios en tot de volgende!!!!!
EVITA!!! BESITO

wist je dat

2006-10-05T15:03:00.000-07:00

WIST JE DAT ….
… ze hier 1 verkeersregel hebben: wie het eerst toet/ trompt krijgt voorrang! Trafico hier levensgevaarlijk is!
....Wij, Europeanen eten om te leven, zij Bolivianen leven om te eten!
.....Frieten(papas frietas) hier super populair zijn, ik eet ze hier meer dan in Belgica! De smaak is wel volledig anders... onze belgische frietjes zijn niet te overtreffen!
....Gringa Eva juist haar eerste dipje achter de rug heeft... Woordenwisseling met de mama....maar stelt het verder goed! Het blijft een avontuur! Met ups en downsssss
.....ik schatjes van vrienden heb die mij super helpen, zonder sommige was het veel zwaarder geweest!!!
.....Mijn pakketje uit Belgica is toegekomen!!! Fiesta!!!!ik was in de wolken!!!
....Bolivianen zoetmuiltjes zijn: bij alles wordt er zot veel suiker toegvoegd!
... Iedereen me als een buitenaards wezen bekijkt als ik water bestel...
.... Eva verliefd is op Cochabamba , de bergen zijn hier wonderlijk mooi!
....ik binnen een weekje op reis vertrek naar Lapaz, een school activiteit!
....ik meegedanst heb aan het schoolfeest en alles naar behoren heb uitgevoerd!
....mijn moeder een enorme hondenliefhebber is..twee keer per dag kookt ze voor haar honden: Vers vlees met rijst en jawel groentjes! Iedereen zijn bezigheid...
.... een dikke kus geef aan mijn peruviaanse vriendin en haar veel sterkte en succes wens!!!
....mijn spaans wonderlijk verbetert is...
.... Eva al een beetje verdikt is en liposucties hier super goedkoop zijn! Lol pol!
....de bloemen nu in volledige bloei staan... prachtige kleuren
....ik mijn belgische buddies mis en ik een klets op mijn poep verdien omdat ik zoooooooooo weinig laat horen....
..... ik een pracht van een Belgicaanse familie heb en ik hen dolgraag zie!
..... Eva nu een traantje laat omdat ik een beetje heimwee heb maar ik het moet verbergen omdat wenen een teken van zwakte is! Vrouwen mogen niet wenen, mannen zeker niet!
...ik hoop dat de ribbetjes met de leerlingenraad gesmaakt hebben....
....ik blij ben met de vele mails die in ontvang!!!!! dankje
...je in Bolivia het wc papier niet in de pot mag gooien maar in een vuilbak ernaast omdat anders de riolen verstoppen!
....ik iedereen veel warmte schenk uit Bolivia en lo siente (het spijt me) voor het weinige contact maar het is moeilijk om twee levens te leiden!!! Ik doe mijn best, maar vergeef me....
....ik jullie ga laten en ik jullie een dikke kus geef! Smak!
.... ADIOS! HasTA LueGO!!!!!!!!!!!!!!!

dinsdag 18/09/06- zondag 24/09/06

2006-09-26T17:00:00.000-07:00

Dinsdag 18/09/06

S’morgens heel vroeg opgestaan, want om 9 uur kon ik m’n foto’s ontwikkelen.Die nacht was er een elektriciteit panne die heel Las Heras besloeg volgens mij doordat het regende en donderde, Mendoza is niet bestand tegen vochtigheid.Ik ben in de faculteit tot de conclusie gekomen dat er een ganse week geen les is met de examens in het vooruitzicht, goed voor hen maar klote voor mij, ik zal alternatieve wegen moeten zoeken om m’n dagen te vullen.
Die avond ben ik samen met een aantal vrienden naar 2 festivals geweest.Volkomen gratis, ze vinden het hier blijkbaar een waar genoegen om binnenste sluipen door hekkens, beken, security te overwinnen.Het is een strijd tussen de security die talrijk aanwezig is en de jongeren .Het was een nachtje dat ik niet rap zal vergeten,de festivals bevonden 40 km van Mendoza city maar dat heeft de jeugd er hier wel voor over.Het is trouwens studenten dag woensdag, niemand heeft school, en iedereen heeft van thuis uit de toelating om even de studieboeken te sluiten en eens goed te feesten.Ik weet niet hoe het komt maar ik ben een belangrijke schakel in het gratis binnengaan,bij een van de festivals begon ik in het Engels om de security de imponeren en het werkte ,ze zeiden dat ze weggingen en dat we over het hekken konden kruipen.

Woensdag 19/09/06 –Zondag 24/09/06
Vandaag is het Dia de estudiantes,elke student trekt erop uit, naar de parken, bergen,...Ik ging met een bende vrienden naar de bergen waar we asado zouden houden.Er waren eveneens meisjes van de partij en mijn keurdersoog vertrouwend zeer mooi gevormd, het was demax.Ik woon nu in de stad en het is altijd een feest eens in de open lucht te vertoeven, bergen om je heen ,zwemmen in een bergriviertje met een lekkere limo in de hand.Het walhalla was niet veraf .We waren het rooster vergeten en even heerste er een kleine spanning maar dat werd snel opgelost.Eten is hier een zeer belangrijke gebeurtenis, zowel met vrienden als met de familie.Erna zijn we afgezakt naar een optreden, volledig gratis.Arbol(boom) is de naam van de band en heel populair in Argentinia.Jong en oud ging erin op, zeer mooi om zien.
Later nog iets gaan drinken en dan beddeke in want het was zeer zeker nodig.
Van de volgende dag herinner ik me niet veel.Een verloren dag zeg maar,alhoewel ik er van genoten heb eens niks omhanden te hebben.Alleen Spaanse les ,een groet in m’n vorige faculteit en bos in, zalig gewoon.
Zaterdag ben ik met William naar Porterillos gegaan,ongeveer 100 km van Mendoza.We hebben alles zelf geregeld ,ik ben er best trots op omdat ik het merendeel heb gedaan.Het plan was ,een asado in de bergen te houden.Klinkt evident om te organiseren maar doordat we de bus zouden nemen,omdat we geen auto hadden,moesten we eerst naar de terminal,om daar alles uit te pluizen.Ondertussen bijna omvervallend van het hout en de 2 kilo vlees voor de asado op onze rug.Maar tot mijn verbazing hebben we geen problemen gehad,perfecte timing, geen stakingen of iets in die aard.Niet moe van de vorige nacht want we zijn nog even een stapje in de wereld gaan zetten om ondertussen alles te regelen,puur zakelijk,maar in Argentinia is het vlug ochtend.Het tripje heeft ons beiden veel deugd gedaan,we stranden op een afgelegen plaats in de bergen met een gigantisch meer voor onze voeten.In onze handen een lomo van m’n eerste zelfgemaakte asado.Het smaakte beter dan verwacht.
Rond 19 uur namen we de bus terug, moe maar gelukkig van het hele gebeuren.M’n poep nat van onze zwem.
Thuis aangekomen had ik geen tijd om even op krachten te komen ,meteen werd ik meegesleurd naar een etentje bij de familie aan vaders kant.Renzo was een weekendje met z’n liefje naar de campo dus was het m’n eerste keer zonder een back-up maar desalniettemin heb ik me kostelijk geamuseerd,ook al had ik een allergische reactie en was m’n gezicht niet om aan te zien.
Zondag is familiedag dus Club,vlees en hyperactive neefjes.

Bolivia is still alive

2006-09-26T15:08:00.000-07:00

Hola! Evita zit hier momenteel te stikken en te puffen van de hitte…en het is nog maar lente (primavera)…dat beloofd. Vandaag weeral eens geen school: dia de amor, de primavera, de estudiante y amistad! Redenen genoeg dus om een dagje vrij te geven en natuurlijk om te feesten…OLE!
Vorig weekend een 3-daags tripje gemaakt naar de jungla, Shaparie samen met de gastvrije, hartelijke familia de felix! Zeker madre Hilda(een lieveke), alles wat ze zegt is bonita en gebruikt bij ALLES verkleinwoorden: watertje, tafeltje, bloempje, ..hilarisch! Het was een onverwachts reisje, donderdagnacht in de ochtendgloren vertrokken met de 4x4 (echt geen overbodige luxe in deze onherbergzame streek) Tia en tio de felix hebben een vakantieHUIS en een STUK grond(zo`n 35 hectare, met bananen-, coca-, peper- en papayaplantage) en zeker niet te vergeten: een idyllische riviertje. Na drie uur gereden en een klein uurtje gewacht te hebben ( voor de doodnormale wegblokkades in bolivia ) arriveerden we in Villa tunari: een dorpje met een uitgelaten sfeertje. Een zalig weekendje: jungletocht gemaakt (indrukwekkend bloemen en insektensoorten), boa`s bewonderd van op een meter afstand, aapje op de schouder, lekkere regen (nostalgie belgica), met een bakje (zoals indiana jones) over een rivier gehesen (volop avontuur!)coca blaaden geprobeerd (na vijf minuten was mijn tong al verdoofd, felix daarentegen moest voor hetzelfde gevoel een klein uurtje kauwen), gezwommen in een postkaart-riviertje waar kleine indiaantjes visten en de meisjes kleren wasten (een momentopname die op mijn netvlies staat gebrand!), uiterst zeldzame vleermuizen en vogels bezichtigd in grotten, prachtige sterrenhemel en natuurlijk het kan niet anders in Bolivia: lekker en veel gesmuld! Kortom een impressionant tripje! Zondagavond huiswaarts gekeerd, een trip van 3 uur terug met de auto NU in klaarlichte dag! In drie uur door drie verschillende landschappen! Eerst door de tropische jungle, dan doorheen het onherbergzame altiplano, de bergen in(de weg werd verhinderd door alle mogelijke dieren van de boerderij, warm ingepakte indios, lemen hutten, kortom de armoede was duidelijk zichtbaar, ik had een peking-expressgevoel.) Het was een ritje om nooit te vergeten niet alleen het uitzicht maar ook de rijstijl van de bolivianen deden mijn hart sneller slaan. In de bergen was het mist en levensgevaarlijk, de meeste rijden zonder lichten. Ondanks het toffe weekend was ik gelukkig toen een rose-rood-oranje avondzon ons in cbba verwelkomde, blij om weer thuis te zijn! Morgen Dansfeest op school, Gringa evita doet er uiteraard aan mee! Incadans, denk aan Kuifje en de inca’s en beeld mij dan in in zo`n pakje! Mi hermanita (zusje)is een beer en ik ben zotjaloers op haar: geen kat zal haar herkennen met dat masker op haar koppie. Ik breng nog verslag... Met de familia gaat alles is stijgende lijn: mijn moedertje blijft een schatje en sinds kort noem ik haar ook mami ook met het zusje heb ik een hechtere band gekregen. Alles gaat hier toppie, toca madera (hout vasthouden!!!) Deze week is mijn español vlot vooruit gegaan, met de klasbuddies lukt het nu ook een volledig gesprek alleen maar in het spoins te voeren(vergeet niet: jongerentaal is geene kak)! Binnen drie weekjes maak ik een tripje met school naar Lapaz en heb er al volledig zin in! Ik verveel me hier second: nog altijd spaanse les,veel uitjes met de vrienden, paardrijden, joga, salsa, ...Liefste mensjes, Adios dit was een kort verslagje uit de zaligste stad van bolivia! En helaas is mijn schrijfstijl niet vergelijken met die van mijn natuurlijke wederhelft, den don jose...Papi, cumpleaños feliz!!!!!! Wees gerust: sommigen die denken dat ik niet zal terugkeren (ik noem geen namen) ik ben Belgica nog niet vergeten het blijft, waar ter wereld ik ook ga, mijn thuis met mijn familie en vrienden! ¡Adios! Hasta la vista!

10/09/06-17/09/06

2006-09-21T19:24:00.000-07:00

Maandag 10/09/06

Het is nu de volgende dag dat ik dit berichtje schrijf en ik zou niet meer weten wat gedaan te hebben.Ik herinner me dat ik trots bij Fernando, de oude hippie, met m’n rolletje aanklopte.Het probleem is dat ik zowel practica als theoria heb in dezelfde tijdspanne.Dus deze keer koos ik voor practica, ik zal morgen een andere mogelijkheid zoeken want dit is niet mijn ideaal. Die dag had ik ook historia de arte, herinner er niet veel meer van dus het zal geen nut hebben gehad.Na even afgezakt te zijn naar mijn oude faculteit, iedereen nog eens gegroet te hebben en de ombudsman gewaarschuwd te hebben ben ik snel nog een hapje gaan eten met m’n vrienden in een restaurant waar ik 3 weken geleden ,toen ik hier pas aankwam een limo simple had besteld,nog nooit heeft een broodje met vlees me zo gesmaakt en het ook deze keer was het geen ontnuchtering.
Rond 5 uur had ik literatuur met 5 Amerikanen, er is eentje meer bijgekomen, ze spreken: “Spaans” maar met een verschrikkelijk accent, zelfs ik kan het maar enkele momenten aanhoren voor de rest zijn ze wel OK.Rond 21.30 uur, na de les, onderwerp romances en bijhorende film, ging ik met een vermoeide kop naar huis.

Dinsdag 11/09/06

Vandaag m’n eerste les Theoria fotografia, we zijn met ongeveer 100 .Eerst ben ik bij Fernanda m’n foto’s gaan ontwikkelen, nog niet in de camera obscura omdat het filmrolletje eerst moet drogen alvorens je het kan ontwikkelen.Morgen of overmorgen zal ik het ontwikkelen.Eindelijk zal ik zelf m’n eigen foto’s kunnen ontwikkelen, het geeft me een goed gevoel.Ben al een hele week een beetje verkouden , het is best koud in Mendoza en het probleem is dat ik elke morgen vergeet ik me warm te kleden en elke morgen kom ik tot de ontnuchtering dat ik dit klimaat onderschat.Nu verfoei ik de “koude”, maar in zomer zal het waarschijnlijk de warmte zijn.Vorige week donderdag heb ik een close moment met een 27 jarige kunstgeschiedenis studente had toen ik uitging.Het was een sprookje maar doordat het meisje ook in mijn faculteit zit en ik haar waarschijnlijk een dezer dagen tegenkom, zal het de illusie van de nacht verbroken worden, wat ik een zeer spijtig gegeven vind.

Woensdag 12/09/06

Toegekomen op de faculteit rond 10.30 u, daar werd me meegedeeld dat de kunstgeschiedenis klas geen les had, blijkbaar wist iedereen het behalve de onwetende Belg.Ben dan maar richting fotografia practica waar Roberto zit(Fernanda is een vrouw, excuses voor deze naamverwisseling)en heb voor het eerst een deftig gesprek gevoerd ,het is een toffe kerel,al bij al.Hij speelt gitaar en 13 oktober treedt hij op ,spijtig genoeg kan ik er dan niet bij zijn want dan verjaard Alberto en gaan we naar Chili.Je kan niet alles hebben in het leven.Nog even binnengewipt te zijn in m’n oude faculteit, uit nostalgie neem ik aan.Nu, in deze faculteit ben ik figuurlijk voor de leeuwen gegooid, met een goede kennis Spaans geen probleem maar met mijn basis zal het een serieuze opgave worden maar ik ben geduldig, ik heb tenslotte 1 jaar.Rond 4 uur vertrok ik naar tango, als ik er ben wil ik onmiddellijk stoppen met dansen, de leraar een lap geven en naar buiten rennen en op de eerstvolgende micro stappen. Maar als de les gedaan heb, voel ik me een echte vent en als beloning pak ik een pint samen met m’n vriend William.Het begint een traditie te worden.

Donderdag 13/09/06 en vrijdag 14/09/06

Donderdag had ik geen les,niks omhanden, ben dus met m’n moeder inkopen gaan doen, heb heerlijke vreemde vruchten geproefd.Versteld stond ik van haar bedrijvigheid,10 verschillende mensen gaan opzoeken voor rekeningen, buskaarten en allerhande in orde te brengen.Na samen met haar het huis een beetje in orde gebracht te hebben.Ben ik afgezakt naar atletiek,5 a 10 km had ik afgelegd op het einde van de les.Om 7 uur had ik afgesproken met Laura Sosa, een 25 jarige jongedame die ik via via heb leren kennen, die me Spaanse les wou geven voor 20 peso per uur.Geen geld.Een koffie en een alfagor later kwam ik tot de conclusie dat het een toffe meid was.Voor dat zij kwam ben ik naar de boekenbeurs gegaan en heb een strip van Mafalda gekocht, een bekende striptekenares van Mendoza, die faam kent over de hele wereld.Die avond ben ik naar een concert geweest,een reggaeband,tot nu de enige goeie die ik heb kunnen aanschouwen.
De volgende morgen had ik les om 10 uur, een uurtje, en later om 14 uur Literatura.De meeste studenten zijn nu aan het studeren voor hun examen die op het einde van deze maand begint.
In de late middag had ik zin in een filmpje en ben ik met tof gezelschap naar de cinema geweest,’L’enfant‘, de Belgische kaskraker van de gebroeders Dardenne, was de gelukkige die uit onze keuze kwam.Even binnengewipt bij een designershowroom waar 2 schonen me een koffietje in de handen speelden.Ze waren vriendinnen van m’n broer.
Wegens speciale redenen zijn we die avond naar het huis van de ouders van Alberto gegaan, met zijn familie, neven-nichten-de hele rimram.Zelfgemaakte ravioli, aardbeientaart en een snuifje champagne was de ideale opwarming voor een avondje uit.Met Ato,Renzo,Paula,Marcelo en zijn lief die iedereen gordo noemt.
(Iedereen heeft hier bijnamen.Negro en Gordo zijn de meest gebruikte, negro wordt gebruikt voor iemand met zwart haar, gordo voor een zwaarlijvige persoon.Even uitweiden over het Argentijnse Spaans: Ché voor een zin wordt gebruikt om iemands aandacht te trekken eveneens’ mira’ of ‘ escuché me’wordt vaak gebruikt, wat ‘luister naar mij’betekend.Na de zin wordt, vooral in Buenos Aires, het woord boludo of culiado gebruikt.Culiado is letterlijk vertaald’fucked in the ass’, boludo heeft een zachtere betekenis.)
Casa Babylon is een gezellig café, spotgoedkoop en zeer in bij het jonge volk.Het wordt gerund door een jonge kerel met dreadlocks, waarmee ik zondag mee naar de voetbal ga.Dat is m’n plan, maar m’n broer is er niet voor.Godoy Cruz, de voetbalclub heeft een tamelijk harde kern en heel vaak verschijnen hun doeningen op het plaatselijke tv zender.
Het is de gewoonte om eerst iets te gaan drinken in een pub zoals Casa Babylon of bij iemand thuis om dan af te zakken naar een discotheek.Het park is eveneens een populaire uitgaansplaats, maar het nu te koud daarvoor.We gaan naar een dragqueen club(homobar), het spijtige is dat de enige plaats waar goede muziek wordt gedraaid een homobar is. Al hoewel hier ook meisjes zijn, is het mannelijke volk toch in de meerderheid.M’n vorige keer dat ik hier was, heeft iemand m’n vest gestolen, dit laat ik me geen 2de keer overkomen.

Zaterdag 15/09/06

Nog maar een uurtje wakker en ik was al op weg naar Plaza Independencia, waar ik William zou treffen.Het plan was hem mijn huis te tonen.Maar eerst een capuchino met een alfagor en een babbel.In tegenstelling tot William die heel dicht bij zijn school en het centrum woon ik tamelijk ver.Ik heb niet te klagen, de micro doet er 20 min over naar het centrum en een goed halfuur naar de faculteit.We hadden afgesproken in godoy cruz waar een soort festivalletje aan de gang was met Pol, maar halverwege vernamen we dat de plaats een uur rijden van waar we ons bevonden was, dat konden we er niet voor opbrengen, afstappen en in de stad een pint gaan drinken bleek de ideale oplossing te zijn.Alberto en Graciela vertrekken morgen voor een reis naar Bolivia en Chili dat 15 dagen zal duren.Ze passeren langs Cochabamba en er is een kans als ze het huis van m’n zus vinden dat ze haar gaan bezoeken en tevens een paar kleinigheden afleveren zoals boeken die ik uitgelezen heb.Die avond zou ik naar een uitgaansbuurt gaan in Chacras, de rijke buurt van Mendoza.Vol met rijke barrios die veel gemeen hebben met gevangenissen.We waren met 4 jongen en 2 meisjes, de ene van Buenos Aires bezat een lach die door merg en been ging.De andere vind je hier onder elke steen.Ato, een vriend van Renzo woonde in een rijke barrio.Eerst even daar vertoeven, beetje fernet en kennis maken met de dames.Waarna we daarna aanzetten naar El Diablo, een van de weinige discotheken die house draait.Het merendeel draait Cumbia of Rock Nacional.Je moet 22 zijn voor binnen te mogen, dat waren zelf Renzo en z’n vrienden niet .Dus zochten we een alternatieve manier.Kropen over hekkens, muren, prikkeldraad, heel spannend allemaal.Bij de laatste etappe van ons avontuur werden we betrapt door de schuld van Renzo die al binnen was en die ons toeriep dat de laatste etappe heel simpel was, spijtig genoeg had de security het gehoord en werden we naar buiten geleid onder veel machtsvertoon.
Later op de avond zijn we binnengeraakt doordat ze je passport niet meer checkten.De discotheek had 5 verschillende zalen en was stampvol met goedgevormde dames.

Zondag 16/09/06

Deze dag is niet de moeite om te beschrijven.Een echte rustdag waar ik veel genoegen uit geput heb.Lekker uitgeslapen, spijtig genoeg heb ik daardoor geen afscheid kunnen nemen van m’n ouders, tot nu toe het enige is waar ik me voor beklaag.Renzo maakte een lekkere asado omdat er een mooi zonnetje scheen.Later die avond zouden de ouders van Graciela zich installeren, zij zouden de komende 15 dagen een oogje in het zeil houden.

Maandag 17/09/06

Ik weet niet hoe het komt maar die dag was een opeenstapeling van mislukkingen.Eerst was ik te laat opgestaan voor m’n les Literatura.Ik doodde dus m’n tijd in de faculteit met lezen,72 dagen in de Andes, geschreven door de overlevende van de vliegtuigcrash van een Uruguays team die elkaar opeet.Met een vlotte pen geschreven, het verhaal raakte me diep.Deze dag had ik normaal m’n eerste les Spaans in m’n vorige faculteit, maar daar was de boel ook afgesloten want er was een receptie voor het personeel.Ik begon het hier op m’n heupen te krijgen.Ik had m’n pizza moeten binnenproppen om op tijd te zijn en niet eens kunnen genieten van m’n gezelschap en dat allemaal voor niets.
Teleurgesteld ging ik huiswaarts.Die dag ben ik foto’s gaan trekken,de mensen waren niet happig als ik vroeg om hun te fotograferen.Het was een prachtige avond waardoor ik vergat naar de les te gaan.

Vrijdag 07/09/06, zaterdag 08/09/06 en zondag 09/09/06

2006-09-12T20:58:00.000-07:00

Dit weekend stond er vissen op het programma. M’n broer, vader en enkele werkmannen houden 3 keer per jaar een weekendje vrij om zich eens volledig te ontspannen en niks anders te doen dan het varken uit te hangen.Vissen tot 7 uur s’morgens met een stuk vlees en een goede scheut wijn is hun Walhalla.Het meer bestaat uit bergwater en is behoorlijk koud, vooral s’nachts is het aangeraden om goed ingeduffeld te zijn.Het bevind zich ongeveer 180 km van Mendoza, maar doordat de laatste 60 kilometer samen gestampte aarde is met putten hebben we er het heengaan 6 uur over gedaan.Meegerekend dat onderweg de achterspan was afgebroken, wat een spektakel van vuurslierten langs alle kanten opleverde .Dat koste ons ongeveer een uur vanwege het zoeken naar een lasser die het zaakje aaneen kon lassen.Het vehikel waarmee we reden was een oude jeep, een old timer, met 2 houten zitbanken tegenover elkaar.We waren met achten ,vanachter met z’n zessen dicht opeengepakt, pure folklore:Renzo,Lowie,Ariel (12 jarige),
Miquel( kettingroker) en een 12- jarig malcontent zoontje waarvan de naam me momenteel ontglipt.
We sliepen op het meer in een klein huis van 1 kamer op een vlot, primitief allemaal maar heel gezellig.De charme van het meer is dat het ongelofelijk groot is en godverlaten, omgeven door naakte heuvels met in de verte de besneeuwde toppen van de Andes .Je bevind je weliswaar in het land van Pluto.Er is een asado aangebouwd, de kakstoel is buiten, een klein boxje waar het aangeraden is goed te mikken.S’avonds wordt de kamer omgevormd tot een slaapzaal, met achten dicht bij elkaar voor de koude.De eerste nacht hebben we 1 vis gevangen, door de volle maan die aanwezig was gaan de vissen naar de bodem van het meer en laten zich niet verleiden door een wormpje.De 2 de nacht hebben we er 40 gevangen, veel beter.Overdag vissen levert niet veel op en dan doden we de tijd door te kaarten, lezen, siësta, zonnen, het is zalig eens niks omhanden te hebben.Walter, een mecanicien, was de grapjas van de bende.Over het algemeen werd een schunnige grap niet geschuwd maar Walter ging er vaak over.Er werd geboerd en scheten gelaten à volonté, het leek me dat ze hier eindelijk de toelating kregen om het varken uit te hangen.Ik heb m’n eerste boek in het Spaans gelezen,”Charly y la fabrica de chocolate”, vanzelfsprekend met de hulp van een woordenboek.
Op het einde van de trip gingen we als een hechte groep uiteen.

donderdag 07/09/06

2006-09-12T20:56:00.000-07:00

Donderdag 7/09/06

Een ganse nacht wakker gelegen te hebben ,door een lopende neus ,een uiterst irriteert verschijnsel die veel slaap kost.Moe en met slijm tot aan m’n nek op de bus gestapt,klaar voor de eerste “echte” schooldag.M’n fotografie klas is recht tegenover de balletklas,de klassen hebben langs beide kanten glas
, een surrealistisch beeld.De practica is van 9-12 en word gegeven door Fernanda, een langharige oude hippie met een berookte snor,die geen noot Engels kan.Ideaal dus, er is een camera obscura Na even meegekeken te hebben hoe m’n medestudenten het ervan afbrengen kon ik er verder niet veel meer uitrichten.Ik ben dan maar het materiaal gaan kopen zoals glanspapier en een zwart-wit rolletje voor morgen Ik kan een fototoestel lenen van Roberto.
Rond 14 u voelde ik me ongelofelijk beroerd, rechtop staan in de bus was dan ook een uitputtingsslag .Het enige wat me weerhield om niet te vallen was de beloning die me te wachten stond thuis, een serieuze siësta van 3 uur.Veel te vroeg gewekt door Pol met een voorstel om vanavond naar een concert te gaan.Ik voelde me al stukken beter en ging akkoord.Met de belofte het niet te laat te maken.( ik zal niet uitweiden over de avond )

woensdag 06/09/06

2006-09-08T11:03:00.000-07:00

Na voor de zoveelste keer naar de leerlingbegeleider te zijn geweest en weeral het “ik ben ermee bezig, kom maandag maar terug”, gehoord te hebben, ben ik ‘tout seul’naar de kunst faculteit afgezakt, heb het boeltje uitgelegd aan een zeer vriendelijke vrouw die ik nog kende van de vorige keer .En zo komt het dat ik nu fotografie( zowel praktijk als theorie), literatuur en kunstgeschiedenis doe.
Trots afgezakt naar m’n vorige faculteit, met m’n klasgenoten heb ik nu over het algemeen een oppervlakkige band en met 15 van hen gaat het iets dieper.Na een beetje m’n Spaans geleerd te hebben met hen,ze willen me allen Spaans leren, en een paar Spaanse grammarboeken van Eugenia rijker ben ik vlug naar de bib geweest om’ Charlie en de Chocoladefabriek ‘van Roald Dalh gehuurd in het Spaans gehuurd te hebben liep het al tegen enen en werd het tijd om huiswaarts keren om dan tegen 4 uur terug te vertrekken naar de Tango.William had een paar kleine vrouwelijk pagadders van z’n school mee, die onze partners moesten voorstellen.Neen dank u, ik neem alleen genoegen met de lerares, en dat deed ik.Ondanks de vele rode hoofden die ik al had heb als de apache indiaan me brusk in een onbegrijpelijk Spaans probeert uit te leggen welk passen bij de basis hoort, begint het al te lukken.Na de Tango nog even nagepraat om dan naar huis te trekken,daar meteen door Renzo meegesleurd om een pizza te gaan eten met vrienden.Morgen heb ik m’n eerste les fotografie en ik wou graag een goede indruk maken.Het mocht niet baten.

dinsdag 05/09/08

2006-09-08T09:44:00.000-07:00

Ik heb gebeld naar het instituut’Intercultural’ voor vrijdag 2 uur individuele Spaanse les te krijgen, eindelijk begin ik er aan.Na eens lekker uitgeslapen te hebben, enkele Spaanse woordjes geleerd te hebben en een aantal berichtjes verstuurd te hebben ging ik op weg naar de atletiekles,2 uur alles uit je lijf zweten.
Rond 18.30 ging ik naar huis om rond 20 uur te vertrekken naar het verjaardagfeest van m’n nicht, Julie de Schone.Wanneer een vrouw haar vijftiende verjaardag viert overschrijdt ze de grens meisje-vrouw, bij de man is dat 18 jaar.Het is het gebruik dat er dan een groot feest wordt gehouden, met kostuum en alle tierlantijntjes er rond, dat in oktober zal plaatsvinden.
Deze avond zou je kunnen beschrijven als een prefeestje ter voorbereiding voor het grote.
Nu grotendeels met de familie van de kant van Fernando, de dronkaard en de familie van Graciela.De familie van Alberto is als je het mij vraagt niet zo familiair ingesteld.
Choripan stond op het menu, te vergelijken met een worstenbroodje maar geciviliseerder.Ondanks de vele boefpartijen die elke zondag en op gelegenheden als dit plaats vinden is de familie over het algemeen niet gezet buiten een paar kleine uitzonderingen.Rond 12 uur vertrokken we richting huis want Alberto moest de volgende morgen vroeg opstaan voor zijn vliegtuig te halen richting Buenos aires

maandag 04/09/06

2006-09-08T09:43:00.000-07:00

Ik ben vandaag voor de 2 de keer gaan praten met de leerlingbegeleider om te veranderen van richting, misschien zelf van faculteit, met voorkeur kunst omdat daar de theorie tamelijk beperkt is.Hij verklaarde dat ik binnen een paar dagen terug moest komen.Ik nam daarom het heft ik eigen handen en ging samen met Lorena naar de kunst faculteit en na daar informatie te hebben ingewonnen verklaarde een medewerker dat er vanavond een curso de lettras is om 17 uur met 5 Amerikanen, ideaal dus.Nog even binnengewipt in een andere faculteit waar fotografiecursussen werden gegeven, spijtig genoeg was er niemand.Maar later de dag beloofde 1 van de Amerikaanse meisjes dat ze met me mee zou gaan om het te regelen.Ik had Lorena beloofd om rond 13 uur een auditie voor het koor te doen, waar Lorena in zingt .Niet echt happig maar belofte maakt schuld.De man verklaarde dat ik een tenor was en dat hadden ze hier genoeg.Niet echt rouwig met deze uitleg nam ik afscheid en ging richting huis voor een stevige lunch.
4 uur later zat ik al in de klas met de 5 Amerikanen en 4 Argentijnen Literatuur aan het volgen.De Amerikanen waren in Argentinië voor 1 semester, ze bleken met 30 te zijn en naar hun ondervindingen te hebben geluisterd kon ik opmaken dat ze niemand anders dan hun eigen landgenoten hadden.Ze leken niet echt zinvol als hulp en ik wou zo rap mogelijk uit hun buurt. Overal waar ik kom wordt er Engels gesproken en ik wil net een plaats waar niemand Engels kan.

zaterdag 02/09/06 en 03/09/06

2006-09-08T09:41:00.000-07:00

Voor Vrijdagavond had ik een rustig avondje tv voor ogen en vroeg het bedje in.Zoals ik al reeks vermelde mocht het weer eens niet zijn.Antonella zeurde de pannen van het dak of ik niet mee wou naar het verjaardagfeestje van een nicht van een vriendin van haar.Na veel alternatieven gebeld te hebben en me allen afgewimpeld te hebben buiten Pol , maar die was moe en m’n voorgevoel zei me dat ik dan maar beter voor Antonella koos, het is tevens m’n zus en ik moet nog een jaar met haar doorbrengen, een zakelijke opdracht nam ik mezelf voor.
Rond 10 uur bracht Renzo, die van de gelegenheid dat z’n ouders niet thuis waren gebruik maakte om te blijven slapen bij z’n liefje, me naar het huis van een vriendin van Antonella , die ons tevens ging vergezellen op de farm.Het feestje speelde zich af in een clubhuis van een naar mijn mening,“versterkt fort met om het halfuur security-patrouilles, voor de rijken.Het volk bestond uit rijke snobs, allemaal van de upperclass.Er waren vooral vrienden van het meisje,de paar oudere mensen deden alles om er ook jong uit te zien.Tussen de oudere en jongere vrouwen deed zich, als je het mij vraagt, een onbesproken strijd voor om het mannelijke volk te behagen door zoveel mogelijk bloot vlees te tonen.Eerst werd er goed gegeten,daarna begon het dansen:cumbia, reggaeton en af een toe een flard techno.Tijdens het dansen kwam ik tot de ontdekking dat m’n zus een geschifte danser is, niet m’n stijl van dans, alles vanuit de heupen, de poep heen en weer, op en neer, het had een hypnotiserend effect, neem dat maar van me aan.Ik was zeer tevreden dat ik hier voor het eerst m’n eerste danspasjes cumpia-reggaeton oefende, de meeste jongeren, vooral de jongens, waren nogal stijfjes, tot m’n vreugde.M’n danswijze op Cumbia was licht uitgedrukt excentriek, tot groot vertier van de omringenden.Nadat Antonella verklaard had dat ze moe en dronken was, deed ik zoals elke broer zou gedaan hebben, ik zorgde voor m’n kleine zus.Toen Antonella al lang in slaap gevallen was en ik me opnieuw begeven had op de dansvloer met Juliete ,de vriendin van Antonella ,kwam Renzo ons ophalen.

De volgende morgen
De volgende morgen rond 12 uur vertrokken we naar la Campo ongeveer een halfuurtje rijden van Mendoza stad.De moeder van Graciela heeft er haar kinderjaren nog in doorgebracht.De keuken is de meestbezochte plaats, er is een hoek haardje, ideaal voor je aan te warmen, het is er best koud.Heel de het weekend hebben we daar het meeste tijd doorgebracht, allen gezellig er rond.Er zijn 3 slaapkamers elk met 4 bedden.Het is er best primitief maar het heeft veel charme.Het hof bestaat uit een zwembad,een huis waar de boer woont met z’n gezin ,het moedertje was juist in verwachting,die zorgt voor de olijfbomen en de wijngaard aan de overkant van de straat.Tevens zijn er varkens, kippen en geiten;het eerste wordt door de boer bewerkt tot worst die in de voorraadkamer van het huis te drogen ligt. Er zijn 3 quads ter beschikking, voor allerhande zaken te vervoeren en het uitgestrekte landschap te doorkruisen.De Campo is hiervoor ideaal, het is een ruig landschap met lage begroeiing zodat je een mooi overzicht hebt voor oriëntatie.Het is niet verwonderlijk dat dit 1 van onze hoofdbezigheden waren tijdens het verblijf.
Even de sfeer schetsen:
Renzo had 2 maanden ervoor een geheim avontuurtje had met het Juliete, de vriendin van Antonella, en had er zich op vastgepind dit nog eens te beleven.We zagen dus een uiterst grappige, op het randje ordinaire Renzo.De juliete was van Duitse afkomst, ietwat boers in haar omgang en niet op haar mondje gevallen.
De beatles was het gehele verblijf op de achtergrond aanwezig, op het einde tot grote ergernis van Juliete.De sfeer was goed, later die avond kreeg Renzo wat hij wou, nadat we gezamenlijk een spelletje poker en een scheut fernet hadden gedronken liet ik het ongeduldige koppeltje alleen.
Tijdens het weekend was er 1 kritisch momentje, dat liet me beseffen dat er hier toch wel duidelijk andere waarden en normen zijn dan de oppervlakte laat uitschijnen.Er is hier vooral een duidelijke scheiding in geslachten.De mannen roken na het eten een pijpje of drinken een bourbon en de vrouwen ruimen af.Zoals altijd na het eten wast Antonella af, deze keer liet ze een oude koperen ketel vallen en tot m’n grote verbazing stak Graciela af in een tier-tirade van jewelste, totaal ten onrechte van Antonella die elk ogenblik in tranen kon uitbarsten.Ik ben al vaak getuige geweest van de eindeloze discussies tussen Renzo en z’n vader,maar nu was ik toch wel een beetje geshockt,deels omdat het Graciela is. Juliete was tevens ook de kluts kwijt en wist me te vertellen dat het gebruikelijk is in Argentinia.Ze zei dat Graciela Antonella als een meid behandelde, wat een beetje over de streep is ,wat overdreven is.Het incident was de volgende morgen vergeten maar ik hou het toch wel even in m’n achterhoofd.
Al bij al heb ik me er hoofdzakelijk kostelijk geamuseerd.

vrijdag 01/09/06

2006-09-08T09:39:00.000-07:00

M’n vader en moeder zouden vandaag afzakken naar de Farm, morgen zouden wij gaan.Om 12 uur ben ik naar de faculteit gegaan voor een boek af te geven aan Lorena.Na haar even gesteund te hebben en samen naar een film gekeken te hebben ging ik huiswaarts.M’n zus zou een maal bereiden.In tegenstelling tot 1 puberaal wezen die me opwachtte waren het er 5, allen van het vrouwelijke geslacht.Druk in de weer papas fritas,biftec en appelpuree aan het maken.De reden voor zo’n feestmaal is geheel aan mijn kant.Eenmaal binnengekomen scanden 5 gezichten me, een pijnlijke stilte dat ik oploste door naar hen toe te snellen en me in het Spaans voorstelde, wat hier altijd een lach oplevert.
Na lekker gevuld te zijn nam ik afscheid, samen met Renzo en kropen in ons nestje voor een tukje.

Bolivia is still alive

2006-09-01T16:09:00.000-07:00

Hola! Gegroet lieve mensen! Vandaag heb ik geen school (dinsdag 29 augustus) en morgen waarschijnlijk ook niet... Zalig, ik geniet van 2 daagjes uitslapen en doen waar ik zin in heb. Er zijn relletjes (niets ergs hoor, de straten zijn afgesloten voor de autos, ik kan mijn huis dus niet uit...toch wel...met de fiets...dolle pret met de fiets door de stad)in Cochabamba en in Lapaz. De chauffeurs willen meer geld van de overheid en Evo Morales negeert dit alles... Er rijden dus geen taxies,bussen of trufis(soort openbare taxi). Er zijn vele blokkades op de wegen. Deze president is niet echt geliefd bij het volk of liever gezegd, niet bij de rijkeren. Zij verafschuwen hem tot aan het bot... Dus ook mijn familie. Er heerst hier toch wel veel racisme en dat vooral tegen de campesinado (de boerenbevolking, de indianen) Even mijn situatie schetsen van een uurtje geleden: Daarjuist sloot ik de poort, ik was op weg naar dit internetcafe, blijkbaar had ik die niet goed dichtgedaan en... allevijf mijn honden renden roekeloos de straat op, godfriedvanbouillon...ik heb dan eens een dag vrij...samen met mijn zus al vloekend de straat op, de honden achterna... een geluk bij een ongeluk was dat er vandaag geen auto´s rijden op de wegen anders amaai....er zouden honden zijn gesneuveld.. na een dik uur is het ons dan eindelijk gelukt om elk dier ongedeerd naar huis te brengen! Lo siento! (het spijt me) Het is zolang geleden dat ik nog iets van me heb laten horen maar het is niet zo evident om een cybercafe te vinden met internet(dus zonder kortsluiting of een of andere virus) en in dat cafe moet ook nog eens plaats zijn...De plaatselijke jeugd is hier namelijk verzot op spelletjes... Velen zitten van s'ochtends vroeg tot 's avonds laat achter de computer. VERSLAAFDEN!!! Maar goed, ik stel het hier dus opperbest! Bolivia is een adembenemend land! Prachtige natuur, lieve en behulpzame mensen, wel vele straathondjes en de armoede is erg zichtbaar! Op elke hoek van de straat zijn er stalletjes met vanalles en nog wat, in deze bloemenstad is de grootste markt van het land gevestigd, echt de moeite waard! Je kan er behoorlijk goed in verdwalen... Cochabamba is in een dal gelegen. Elke ochtend doe ik mijn gordijnen open, de zon gluurt dan in mijn kamer en ik kijk uit op de bergen...mijn dag kan dan al niet meer stuk... Ook op school valt alles zeer goed mee. Ik geef acht uur per week les aan kinderen van het lageronderwijs (6-7-8 jaar) en dat is best amusant. Engelse woordjes leren, liedjes zingen, tekenen, soms rekenen....ik krijg volop kadotjes en het zijn schatjes van kinderen. De rest van de week volg ik les zoals mijn andere klasgenoten, van 8.30u voorlopig nog tot 13.00u omdat ik nu nog spaanse les volg om twee uur. Maar vanaf twee weken is het les tot 14.00u. De lessen vallen goed mee, zijn echt interessant en best leuk, zoals de geschiedenislessen (over Bolivia) , muziek, sociales en filosofie. Ik heb de lessen wiskunde en chemie geweigerd waar ik zeer feliz mee ben!!! Mijn klasbuddies zijn toffe mensen soms een beetje opdringerig (ik blijf de gringa...) Ik ben al naar klasfeestjes geweest en het was demax (natuurlijk niet te vergelijken met de voskenslaanfeestjes....)Ik ga samen met een klasgenoot beginnen paardrijden, ik kijk er al naar uit! Met de paarden de bergen in...jiha!! Ook Joga staat op mijn lijstje, samen met salsa (ga ik leren met een australier), naar de gym gaan (calorien gaan verbranden, het eten is superlekker maar jammer genoeg zo vettig) en last but not least..de akoestische gitaar leren bespelen...een druk programma maar zo blijf ik in de weer... Twee weken geleden ben ik naar het plaatselijke carnaval geweest... Volgens de plaatselijke bevolking, echt de moeite waard en gelijk hadden ze…ik had ogen tekort! Zeg dat wel.. Schaarsgeklede jongedamens met indrukwekkende tenuetjes, felgekleurde disneyballonen, verliefde koppeltjes, liters Tiquina (het plaatselijke bier), straatverkopers met lekkerheden, prachtige panfluitmuziek (waar ik ondertussen dol op aan het worden ben...), vele kleuren en geuren ... Alle etnische groepen van het land kwamen samen om hun dans en klederdracht te showen. Het was een indrukzekkende belevenis!Twee dagen later was er in datzelfde dorp, Quillacollo, viering van de maagd van Cochabamba (Turq upiña). Het was een soort bedevaartsoord. Dit dorp is 15 kilometer gelegen van Cochabamba en we zijn ’s ochtends om 2 uur begonnen met onze toch... te voet! Duizenden mensen verplaatsen zich om deze viering mee te maken...mijn eerste cultuurshock... Het is moelijk te beschrijven. .een soort avondmarkt maar dan wel overdag en op het einde was er een soort mis. Waar een priester zijn werk stond te doen: zijn leer verspreiden. (met alle respect natuurlijk) Quillacollo is gelegen aan de bergen, daar werd dan een soort ceremonie gehouden: oude indianenvrouwtjes (worden heksjes genoemd) doopten de mensen met confetti, bier, soort wijwater en bommetjes: een echt vreemd spectakel. Ik had weeral eens ogen tekort. Op die markt waren vele kraampjes aanwezig waar alles in miniatuur te verkrijgen was; huisjes, diploma’s, geld, koffers, .. het is de bedoeling dat je koopt wat je in het komende jaar wilt verkrijgen, de rest van het werk laten de mensen over aan de heksjes, die het dan ‘betoverden’. Je begrijpen waarschijnlijk geen snars van maar het was een vreemde gebeurtenis die moeilijk te verwoorden is. En dan top of the bill, ik heb de enige echte Evo Morales(de president) gezien (van op zoon 15 meter) Niet mis vind ik zelf.. Het moest wel aanwezig zijn hij is dan ook een echte Indios. Adios lieve mensjes veel groetjes uit het toch wel zonnige bruisende Cochabamba. EVA
Foutje mijn telefoonnummer is: 0059144289027 voor als je mijn stem eens wilt horen (mijn sexy hese zware stem, voor diegene dat al vergetn waren) vedhxgCIAO …

donderdag 31/8/06

2006-09-01T16:06:00.000-07:00

Met een knalrode kop opgestaan,m’n huid gloeiend,nog nooit zo verbrand geweest.Na m’n gezicht ingewreven met nivea te hebben en mezelf voor 10 minuten verwonderd bewonderd te hebben, ging ik naar het ontbijt.Alberto en Antonella onderdrukten hun lach.School beloofde een ware nederlaag te worden, een goede test voor m’n zelfvertrouwen nam ik mezelf voor.Die dag was een mijlpaal in m’n leven, nog nooit heb ik zoveel bekijks had.2 uur les, test maken, hallo en bos in, dat was m’n plan.Natuurlijk gaan dingen nooit zoals gepland .Na m’n test gemaakt te hebben ,een outline schrijven over The Visitor,een short Story van Roald Dalh, ging ik normaal naar een instituut waar cursussen Spaans werd gegeven met Neli,een meisje van m’n klas, maar ze had een oraal examen.Swoat, ik wachten tot 13 uur ,de hele faculteit had nu m’n rode kop kunnen bewonderen.Ik was al lang over de “shit, wat een rode kop heb ik “, Sommigen deden als ze me passeerde, een skiër na, anderen speelde de behulpzame vriend. M’n lerares zei voor 100 mensen,’ Joost ,you look different,what happenend to your face’, - I went to ski, miss – was mijn respons.Het beste wat je kunt doen tijdens crisissituaties als dit, is er eens goed mee lachen.Rond 14 uur kwam ik thuis, door het orale examen van Neli hadden we geen tijd voor naar de instituten te gaan, we spraken af rond 18.30 in Plaza Independencia.Tijd genoeg voor een schoonheidslaapje met een dikke laag nivea.
Een uur individuele Spaanse les kost 35 peso, de andere koste 40 peso.Wat gelijk staat aan 10 euro, schandalig veel hier.Thuisgekomen belde Pol met de vraag of ik iets wou doen.Om 10 uur spraken we af in Plaza Independencia.Ik begin de jongen meer en meer te respecteren, hij is ongelofelijk eerlijk, wat hem veel problemen oplevert: mensen houden of haten hem. Hij is direct en daardoor soms grof, veel Argentijnen zien hem daardoor liever gaan dan komen.Mij stoort het niet.We zijn naar een concert geweest, m’n 2de sinds ik hier ben, national rock( zo wordt het hier genoemd)werd er gespeeld.Echte trash maar de jongeren willen niks anders, spijtig.Pol zijn kennis van muziek is indrukwekkend, hij kent ook Herbie Hancock en Nicola Conte en dat geeft hem een streepje meer,hij speelt bass en als je het mij vraagt heeft deze Luxemburger al een zwaar leven achter de rug ook al ziet hij er zo fragiel en jong uit.Nadien zijn we afgezakt naar Por Aca, een club die geen cumbia speelt, het einde van een mooie avond.

woendag 30/08/06

2006-09-01T15:53:00.000-07:00

Om 8 uur, na Antonella afgezet te hebben op school zaten we in een air te wachten op Pablo,Renzo ondertussen druk in discussie met z’n vader over geld, Graciela aan een koekje te peuzelen en ik deze gekke toestand stilletjes aan het observeren.Na alles overgeladen en afscheid genomen te hebben vertrokken we .Onderweg zagen we Condors, de Andes is prachtig, niet zoals de Alpen in Europa waar er bomen groeien, hier bedekken dorre kleine struiken de naakte grond. Door de Andes is er maar 1 weg, die naar Chile en daarom zijn de Camions rijkelijk aanwezig, in lange collones trekken ze door de Andes, het heeft veel weg van nomaden op doorreis.Toen we toekwamen was het 10.30, rond 11 uur zaten we op de skilift.Er was praktisch geen volk, en eerst wouden ze de grote piste sluiten dat betekent dat we de ganse dag op een nietig blauwe piste zouden moeten doorbrengen. Renzo was een beginner, Pablo halfgevorderde en Joost gevorderd.De hemel was blauw, de zon verblindend, kortom perfect skiweer.Maar in de late namiddag begon de wind op te zetten, dus wij naar beneden om in de tussentijd een hapje te eten.Iedereen was blij dat hij iets te bikkelen had, het was een stil kwartier, met af en toe een gedempte boer ertussen .De wind had plaats gemaakt voor een sterke wind, maar de zon was nog altijd alles aan het geven.Waardoor de grote piste werd gesloten, dus het laatste halfuur voordat de pistes sloten mochten we slijten op het nietig pistje.Met vermoeide benen maar met een voldaan gevoel keerden we naar huis, allen rood als een kreeft .Morgen heb ik een test en ik weet niet of ik in staat ben nog iets te verzetten vandaag.

dinsdag 29/08/06

2006-09-01T15:48:00.000-07:00

Je eerste stalker is altijd speciaal, ze miste een paar tanden en had een beugel, als je het mij vraagt nutteloos want dat gebit van haar is niet meer te fiksen.Ze vroeg vorige week woensdag of ze een foto van mij mocht nemen en vandaag kwam er een jongen naar mij en vroeg of ik niet een empanada wou proberen, wat ik uit beleefdheid deed, samen met Lorena.Het meisje zat ook aan de tafel, ze begon aan m’n nek te frutselen met als excuus dat m’n colbert niet goed zat, maar ik wist wel beter.Na 10 minuten genegeerd te hebben waren we het zaakje kotsbeu, verontschuldigen ons en gingen een beetje verder bij de vrienden van Lorena zitten.
Dit gebeurde rond de middag, daarvoor had ik een test, het voorspelde gebeurde, het werd een fiasco, m’n Engels is in orde en ik ben niet van plan alle grammar uit m’n hoofd te leren.
De test zou normaal 2 uur duren maar de meerderheid van de jongeren, mezelf bijgerekend, gaf na een halfuurtje af .12.30 was het en om 15.30 had ik atletiek,eerst iets gegeten te hebben in de cafetaria,een pancho en papas fritas, allemaal bijzonder goedkoop.Daarna ben ik gaan praten met de Spaanse lerares, met de vraag wanneer m’n Spaanse les zou beginnen,die verklaarde dat ik moest wachten tot een andere “stranger” kwam die ook Spaans wou leren omdat ik alleen ben en ze niet van plan zijn om privé-les te geven,na veel aandringen gaf ze me een adres van 2 andere interlangua instituten,Brasil institute Intercultural .Morgen ga ik er naar toe, ik wil zo snel mogelijk les krijgen zodat ik de werkwoorden, tijden, kortom alle basis heb en daarop verder kan bouwen.
Het is verdomd spijtig, ik wil zo graag sport doen maar het is alsof de goden er zich mee bezighouden. Vanwege werken was het gymnasium gesloten.Thuis toegekomen rond 5 uur belde Renzo me met de vraag of ik zin had om morgen te gaan skiën.Natuurlijk had ik zin, maar dan zou Tango en m’n infotocht naar de perfecte Spaanse les wegvallen.Het leven bestaat uit keuzes maken. Later zijn we al het nodige materiaal gaan halen in een van de vele ski verhuurcentra, redelijk goedkoop voor degelijk materiaal in vergelijking met Europa.Een broek, wanten, ski en sticks voor 50 pesos, nog geen 10 euro.
Om 7 uur zouden we opstaan en samen met Pablo, La secundo, zoals Alberto hem altijd noemt( hijzelf is La primera), vertrekken naar een klein skioord 2 uur rijden van Mendoza.

maandag 28/08/06

2006-09-01T15:41:00.000-07:00

Dit zou de dag zijn dat ik normaal vertrok naar Argentinië als ik niet met een toeristenvisum naar hier zou gekomen zijn, gelukkig maar.Lorena heeft vandaag rond 21 uur een optreden met haar koor, ze wou dat ik er deel van uitmaakte, ik zou er over nadenken beloofde ik haar.Het optreden vindt plaats in een multicultureel centrum in een reusachtige kelder die dienst doet als museum in Plaza Independencia.Samen met Renzo en Paula waren we rond 9 uur ter plaatse, door het grote aantal toeschouwers konden we niet naar binnen, er was plaats voor 125 en 3 mafkezen zoals ons zou een beetje teveel van het goede geweest zijn.Spijtig.Ik was er graag bijgeweest.Teleurgesteld zijn we dan maar afgezakt naar een baar waar ik een Spaghetti naar binnen speelde en Paula langzaam zatter en zatter werd.Sommige mensen zijn alleen maar te harden als ze iets ophebben, zij hoort zeker ook in die categorie.Rond 1 uur nam ik de Micro naar huis ,Renzo ging z’n liefje afzetten vanwege het feit dat ze niet meer op haar benen kon staan .Het was al bij al nog een toffe avond geworden .
Morgen heb ik een grammar test,’parts of the sentence’, het probleem is dat de zin er wel is maar de tijd niet.Dus morgen wordt een fiasco.

zondag 28/08/06

2006-09-01T15:40:00.000-07:00

Zoals vorige zondag waren we de gast op de club, alleen de familie van Graciela was er .Met z’n 17 waren we .Het vlees vloeide rijkelijk zoals ook de drank.De sfeer was niet zo uitbundig zoals vorige keer.Ter ere van het 39 bestaan van de club was er een groot feest, de stichters waar de vader van Graciela deel van uitmaakte zongen het volkslied en werden naar voren geroepen voor de Argentijnse vlag te hijsen.Er werd een film getoond uit de tijd dat de jongeren zich amuseerden met hoepelen en de mannen zich bezighielden met petanque terwijl de vrouwen samentroepten om de nieuwtjes uit te wisselen.De neven en nichten zijn als je het mij vraagt een hoopje hyperkineten tesamen, dol op competitieve spelletjes,zo speelde ik met hen ,’ om het langst een bezem met 1 vinger in de lucht houden’ ,hockey,het Spaanse ‘blad,steen,schaar en een pijnlijk spelletje waar de ander moet proberen om op de knokkels van de ander te slaan,waar ze dol op waren .Toen de vaders de rode handen van hun kinderen zagen was het gedaan met de pret, eentje, het kleinste was beginnen te wenen en ik vermoed dat dat er deels ook mee te maken had.

zaterdag 26/08/06

2006-09-01T15:34:00.000-07:00

Renzo was al gaan werken toen ik opstond, rond 11 uur.Na m’n ontbijt te hebben genuttigd belde William om iets te doen, we spraken af om 4 uur aan Plaza Independencia.Na m’n ontbijt en een korte siësta, vertrok ik naar de stad.Op de Plaza waren er optredens, acrobaten toonden hun kunstjes kortom er was leven in de brouwerij.Na een koffietje, kochten we een paar allegaartjes zoals sokken voor 2 peso, gelijk aan 10 eurocent, broeken (typische trainingsbroek, trui, cd in een van de goedkoopste straten en blijkbaar ook een van de gevaarlijkste straten van Mendoza.William was nerveus want vanavond was z’n eerste keer uitgaan.Hij wou doodgraag naar Bariloche, een club, maar had ook al beloofd dat hij naar het 15 jarig verjaardagfeestje van een vriendin van zijn zus zou gaan, hij gaat het waarschijnlijk allebei doen.Hij vroeg me om mee te gaan maar ik zie wel .Ik heb 3 opties voor vanavond, ofwel ga ik met William of met Lorena en haar vrienden of blijf ik eens gewoon lekker thuis.
Het laatste klinkt heel aanlokkelijk maar ik laat alles open .Nadat we rond 7 uur afscheid hadden genomen want om 8 uur moest ik naar een verjaardagfeestje van m’n oma(grappig).
Rond 9 uur pikte Alberto me op na vlug even een douche genomen te hebben.We gingen naar het huis van Nonkel Fernando, het huis was gloednieuw.Het was een die de warmte moest trotseren, alles wit en opgebouwd in reusachtige blokken. Alleen de familie van de moeder haar kant was er .Het is wel een feit dat ik in een zeer uitbundige en losse familie heb, die niet bang is van een schunnig woordje, een glaasje meer.Terwijl de vrouwen de vaat doen en afruimen, drinken de mannen bourbon en roken een sigaar.Voor alle duidelijkheid, er wordt hier ruim gegeten en gedronken maar altijd met mate.Rond 2 uur vertrokken we richting ons huis.Antonella moe en kribbig, vanwege het feit dat Renzo coctailsaus in haar haar had gesmeten.Dit gebeurd wel meer bij de Recchias, ze leven hun leven en ik vermoed dat er niet iets is gewijzigd sinds ik er ben bij gekomen .Ze hebben even geprobeerd om tijdens het avondeten de tv uit te doen, maar dat is snel terug veranderd.Het stoort me niet.

25/08/06

2006-08-26T15:41:00.000-07:00

Normaal had ik vandaag afgesproken met Lorena om naar een tentoonstelling van Borges te gaan.Maar wegens medische omstandigheden was ze genoodzaakt het uitje af te zeggen.Rond de middag ben ik met Antonella een koffie gaan drinken en schoenen gaan kopen want m’n all stars begonnen te rotten .Het was niet meer schoon om zien.Ik heb me er vlug van af gemaakt en de goedkoopste vehikels gekozen .Ik wil vanavond weg van huis want Antonella haar vrienden komen en ik heb geen zin in gegniffel en dronken tieners daarom heb ik met Paul afgesproken rond 10 uur op Plaza Independencia, ik heb daarjuist m’n broer aan de lijn had, hij komt speciaal om te horen wat ik ga doen.Om 10 uur stond ik dus in Plaza Independencia, niet de ideale ontmoetingsplaats s’avonds, toen ik toekwam stonden er 2 politiewagens met loeiende sirenes voor het park en 3 jongeren werden gefouilleerd .Paul is een lange jongen met een vreemd gezicht,een tijdloos gezicht ,ouderdom heeft geen vat op hem.Hij is 28 maar hij ziet er 18 uit ,leeft nu al 7 maanden in Mendoza ,daarvoor trok hij alleen rond in Zuid-Amerika en later vestigde hij zich in Cochabamba waar hij zijn huidige vriendin leerde kennen, de reden dat hij zich in Mendoza heeft gevestigd is vanwege haar.Na een lange zoektocht op zoek naar de juiste tent met de juiste muziek kwamen we uit in een klein rock café, waar een optreden zou plaatsvinden.8 pesos inkom voor optreden + 1 liter bier .Na een uurtje begon het optreden, California Rock moest het voorstellen, het was trash maar hier houden ze van zulke groepen.Iedereen ging uit zijn dak, headbaggen alom, schreeuwende meisjes.Het optreden was een ware acrobatische oefening, springen van de ene kant van het podium naar de andere met ertussendoor een paar skatesprongetjes.Nadat Paul telefoonnummers met de basgitarist had uitgewisseld die hem ging helpen met het zoeken naar een andere gitarist voor Paul zijn band, apart wereldje de muziek wereld,zijn we afgezakt naar calle Aristedes, waar we ons vestigden in een leuke club met 3 meisjes waar er electro werd gedraaid.Ik ben nu bijna 3weken in Argentinia en ik heb nog geen enkele keer cumbia gehoord, ik weet het mooi te ontwijken.Na afscheid van de meisjes te hebben genomen, nam ik in Plaza Independencia een taxi, de bussen reden al maar dat is altijd een beetje stress, is het de juiste of niet, blabla. Antonella haar feestje was al gedaan, 6 tieners zaten te knorren in een dubbel bed, net een hoopje vlees.

donderdag 24/08/06

2006-08-26T15:39:00.000-07:00

De bus zonder problemen genomen, in de klas nummers uitgewisseld met Paul, om na de les iets te doen .De les ging over Toby, een short story van Roald Dalph, we kregen ook onze test terug, ik was gezakt, na eens te hebben gepiept bij een geslaagde kwam ik tot de conclusie dat je alleen maar kan slagen, en dat is hier 70%, als je het boeltje uit het hoofd leert .Wanneer voor de anderen een andere les begon ben ik huiswaarts gekeerd, het was rond 13 uur.
Het was trouwens de eerste dag dat het boven de 20 graden was en in de bus gutste het zweet van m’n lijf, wat zal dat geven in de zomer.Na het eten, had ik atletiek, m’n eerste les.Klaar voor eens lekker het vlees(asado) van m’n lijf te zweten was het niet dat de bus er een stokje voor stak.De bus die ik had genomen was juist, ik heb de gewoonte om m’n Spaans wat bij schaven tijdens de busrit, na 20 minuten opgekeken of ik er al was, negatief, toen ik na 10 minuten nog eens opkeek kwam ik tot de constatatie dat de bus in m’n straat aan het rijden was, ik had een blokje om gedaan.Thuis,na m’n zus “betrapt” te hebben in haar puurtje, kroop ik in m’n bed ,Renzo lag ook te knorren en sliep m’n nederlaag ervan.Het was 5 uur .Na eerst een paar inkopen gedaan te hebben met zus en ma, gingen we eens een kijkje nemen op het werk van Alberto.Tot m’n verbazing verkoopt hij sneukelij’tjes zoals snoep en chocolat, alcoholische dranken en frisdrank.Het is gelegen aan de rand van Las Heras en er werken rond de 100 man .In de fabriek is er een recreatie plaats, waar elke donderdag, vandaag dus, asado en pingpong de hoofdbezigheden zijn.Er waren rond de 12 werknemers, allemaal goed in het vlees .Ze boden me voltijds, 5 cm dikke klompen vlees met stokbrood.Er werd gekaart, gedronken, gepingpongd, over vrouwen gepraat .Kortom typisch mannelijke dingen.Na de asado te hebben genuttigd rond 11-12 uur met Renzo erbij, werd er voort gepingpongd, en naarmate de avond vorderde werden ze steeds slechter.Telkens als ik er naast sloeg liep m’n medespeler (we speelden dubbel)”very gooed”, met een typisch Spaans accent en als ik er op sloeg kreeg ik geen reactie.Rond 1 uur werd de boel afgesloten en keerde iedereen huiswaarts .Het was een toffe avond met magazijniers en camionchauffeurs.

woensdag 23/08/06

2006-08-26T15:36:00.000-07:00

Rond 11 uur vertrok ik naar school om een Spaanse test te maken( ik mocht school skippen van m’n vader) om m’n niveau van Spaans te bepalen want ik ga 4 uur Spaans per week volgen om m’n niveau wat op te krikken .Eenmaal op de bus had ik mezelf weer eens mooi in de problemen gewerkt, ik had namelijk m’n mendobus, de plaatselijke buskaart, verkeerd in het apparaat gestoken, dus het spel blokkeerde volledig, de buschauffeur nijdig, de anderen achter me geïrriteerd, het zweet liep me van de rug .De kaart was voor 1 maand dus ik moest die terug zien te krijgen.De buschauffeur verklaarde me al rijdend dat ik naar een busverzamelplaats moest gaan en het apparaat openbreken als ik m’n kaart terug wou.Hij wou er niks mee te maken hebben.Gelukkig voor mij floepte de kaart 20 minuten later uit het apparaat.En kon ik eindelijk met een schone lei naar school.Eenmaal op school kwam ik Lorena, haar vrienden en Anke tegen.Praatje en dan op weg om m’n test te maken wat boven m’n niveau was.Rond 3 uur had ik afgesproken met William om samen naar de tangoles te gaan nabij escuela Cuc waar hij op school zit, we hadden afgesproken op Plaza Indipendencia.Hij verklaarde me dat de tango om 5 uur was dus verkenden we de stad, wisselden grappige momenten uit, aten een limo simple, socializeden wat met de plaatselijke bevolking waar we nu deel van uitmaken.Hij stelde voor om samen met nog een paar anderen eens te gaan raften .We zien wel..
Veel te laat kwamen we toe op de tango waar een volle apache indiaan de leraar speelde.Het is niet gelogen dat tango een sensuele dans, toen ik samen met een lerares moest dansen en telkens als ze met gestrekte rug en benen en het hoofd opgeheven een van de vele poses deed verwachte ik een knal van een orgasme, ze was klein maar had een charisma waar Maradonna nog iets kan van leren.Er was daar een jongen, heel sociaal, een typische toyboy die probeerde ons te overhalen om hem en zijn zus privé-les te geven in Engels, ik stemde toe maar dat hij ons als wederdienst de toffe plekjes toonde.Toen bleek dat William in zijn buurt woonde, vergat hij mij en stelde privé les voor bij William thuis tot ongenoegen van m’n vriend.Overdonderd door de directheid van de jongen en met vermoeide benen gingen we richting onze casa .Ik naar Plaza Indipendencia waar ik een halfuur moest wachten voor m’n bus.Altijd een eng moment, want de bussen stoppen meestal niet en je moet er bijna voor springen om ze te doen stoppen en William richting Plaza de Chile. Het was ondertussen al donker en om eerlijk te zijn voel ik me dan niet op m’n gemak.

zondag 20/08/06 en maandag 21/08/06 en dinsdag 22/08/06

2006-08-26T15:33:00.000-07:00

Nog moe van de nacht ervoor werden we veel te vroeg gewekt, al was het 12 uur, Antonella, Alberto, Graciela hadden in tegenstelling tot ons lekker ontbeten en wij moesten het stellen met een lauwe koffie en crackers.
Vandaag stond er een stadsrondleiding op het programma, normaal ideaal maar nu volledig uit den boze.Men lichaam wou niet mee en later merkte dat m’n geest ook niet tip top was.M’n broer had het hetzelfde maar in tegenstelling tot mezelf toonde hij het en speelde een verwend nest die een bepaald cadeautje niet krijgt en daarvoor zijn ouders laat boeten.
De eerste stop was een oud kerkhof, waar Eva Perron, begraven lagen.Nadien volgden marktjes, het roze huis van de president, kortom in 2 dagen zagen we al de bim bam die een toerist hoort te zien.We flaneerden op de Pietonal, keken naar tango in de Boca, bewonderden het Riverplayed stadion, aten in San Thelmo(bekende tangowijk), liepen over de bekende brug in Puerto Madero, een hypermoderne wijk waar een reeks tophotels zich gevestigd hebben o.a.: het Hilton die m’n vader ook van binnen wou bekijken .Zondag is aan me voorbijgegaan zonder dat ik het besefte doordat we ons ontbijt rond 12 uur hadden verorberd was onze lunch om 17 uur, nog nooit van m’n leven heb ik zo’n honger gehad als toen, ik was de ganse dag gefocust op het feit dat ik wou slapen en eten.De volgende dag (maandag)was wel een interessante en leerrijke dag waar ik veel van genoot.
Dinsdag checkten we uit, de Recchias mooi opgemaakt voor de ambassade en ik klaar voor m’n 4 uur lange tete a tete met de grote stad…………………,5 uur later ,klaar voor de terugweg van 1200 km ,het was 15 uur en rond 2 uur s’nachts waren we Mendoza,geradbraakt.

zaterdag 19/08/06

2006-08-21T21:25:00.000-07:00

De communicatie in het huis van de Recchias gebeurd meestal via telefoon, rond 5 uur werden ik en Renzo dus gebeld in zijn kamer door Graciela dat we moesten opstaan.Een uur en half later hadden we ontbeten, alles bij elkaar gepakt en waren we klaar voor het vertrek.Negro, een vriend van Renzo, gaven we een lift want hij had in Buenos Aires afgesproken met een vriend dat hij kende van tijdens zijn verblijf in de States, waar hij skieles gaf. Hoe meer zielen hoe meer vreugd.De afstand Mendoza-Buenos Aires bedraagt 1200 km wat hier 9 uur rijden is vanwege het feit dat het altijd maar rechtdoor is, plankgas geven dus wat vader wijselijk deed.Rond 4.30 kwamen we toe in Buenos Aires waar we even bleven om te bekomen van de Pampa, de flamingo’s in de zoutmeren die werkelijk prachtig waren(foto op 11.11.11-kalender).Ons hotel is vlakbij de obelisk aan de drukste straat van Buenos Aires,Avenida de Julio en de breedste straat ter wereld.Eerst hebben ik een Renzo de stad een beetje verkent,rond de obelisk,Corrientes street en de Pietonal vind je talrijke plaatsen waar venters hun merchandise verkopen,straatartiesten optreden.Toeristen worden hier talrijk gepluimd.De “authentieke” gauchoshops vind hier op elke hoek van de straat, het is hier trouwens zeer trendy om je te kleden als een gaucho.
Na te hebben gegeten in de top der pizzatenten van Buenos Aires, Pizza Rey dat de naam zeer zeker verdient.Ik ben niet echt een pizzafan maar daar ging alles er goed in.Rond 1 uur hadden we afgesproken in Santhelmo met 3 meisjes, een van de vele tangowijken waar Carlos Gardel, een van de bekendste zangers in de Argentijnse tangogeschiedenis, kind aan huis was.Renzo had de meisjes leren kennen in de Panupichu, de bekende Inca ruïnes in Peru.We kochten enkele flessen Gancia,te verkrijgen met Citroen extract om de smaak te neutraliseren,zeer lekker maar oh zo gevaarlijk.Eerst gingen we naar een vriendin haar huis om te aperitieven, nadien zouden we afzakken naar een universiteitsfeestje een beetje verder.De sfeer was goed, de meisjes mochten er zijn.Ik voelde me verdomd goed aan de andere kant van de wereld, de gesprekken gingen over film, muziek en naarmate de avond vorderde werden ze steeds”dieper”.De problemen met de ouders, vriendjes, onbeschreven regels in Buenos Aires.Bijvoorbeeld: zo zou je als meisje de politie niet in de ogen mogen kijken want anders denken ze dat je met hen wilt neuken.Na de 2 de fles en een gezicht meer werd het tijd dat we eens naar het feestje gingen.Geen Cumbia, de populaire dansmuziek, maar rock, electro werd tot mijn grote vreugde gedraaid.M’n executie is dus nog even uitgesteld.De gemiddelde leeftijd was ongeveer 20 jaar.
Contact zoeken is niet moeilijk ,je hoeft gewoon te zeggen dat je fan bent van Boca ,en het gesprek is begonnen.Ik heb telefoonnummers uitgewisseld met Maria ,eerlijk waar een wreed schoon kind, om als ik nog eens in Buenos Aires ben naar de Boca te gaan kijken, volgens haar een groot feest .
Rond 6 uur namen we afscheid en namen een taxi naar ons hotel.We werden afgezet aan de obelisk, 200 meter van ons hotel.Na 2 pancho te hebben verorberd, te vergelijken met een hotdog, zetten we aan.Langs de straat lagen clochards, een groot probleem in Buenos Aires, ingeduffeld in bergen vodden.10 meter van het oudste theater en meest bekende waarvan de naam me nu ontglipt werden we lastiggevallen door 3 achtienjarige junks.Eerst vroegen ze achter 2 peso,toen we ze probeerden af te wimpelen werden ze agressief en beginnen ze te graaien naar je portefeuille door je te duwen, je bij je nek te pakken of te schoppen als het voorgaande niet lukt wat bij Renzo het geval was, ik was al gaan lopen.De kunst is je vooral groot te houden en je niet te laten doen.Daar ging m’n illusie van een perfect avondje uit, het is natuurlijk ook een deel van het leven in de stad.

vrijdag 18/08/06

2006-08-19T18:35:00.000-07:00

Heb vandaag geen school, zoals elke vrijdag .Het is de eerste dag dat ik niks te doen heb .Al naar Clockwork orange gekeken, Spaanse taal een beetje bekeken en het is nog maar de voormiddag.Ik vraag me af wat de dag zal brengen.Morgen vertrekken we voor 4 dagen naar Buenos Aires.Een beetje de toerist uithangen vermoedt ik.

Om 4 uur had ik afgesproken met Lorena op Plaza Independencia, het grootste en meest populaire plein vooral bij het jonger volk.Bij goed weer en dat was vandaag het geval is het overvol: koppeltjes, zatte tieners, acrobaten, zigeuners die van alles proberen aan te smeren en ook drugs verkopen, het park heeft daardoor slechte reputatie.Na de vriendin te hebben afgezet op haar werk, een klein klerenwinkeltje, hebben we een terrasje gedaan ondertussen brabbelend in het Spaans met een Engelse ondertoon.Het handige aan Lorena is dat zij al veel vrienden heeft gehad die juist hetzelfde hebben gedaan als mij, een Amerikaan en een Duits meisje, ze is dus geduldig en helpt me met m’n Spaans.Ze is zeer klein voor een 20 jarige te zijn en ze heeft een onschuldig gezichtje maar haar karakter is net het tegenovergestelde, ze weet zeer goed wat ze wilt.Normaal ging ik met Alberto, m’n vader, een typische Argentijnse broek kopen in een speciaalzaak voor een deftige prijs, niet de prijs die je als toerist betaalt in de Pietonal, de veldstraat van Mendoza.Maar Lorena wist de winkel ook zijn dus zijn we na het drankje afgezakt naar daar.Een 1 uur en 30 min later en een broek rijker stonden we al voor het huis van een vriend ,Fabi,een don juan eerste klas,die het de vorige avond iets te bond had gemaakt en nog altijd een kater had.Terwijl we ons hadden neergevlijd op een terras , werd ik overspoeld door het Spaanse vocabularium aan schunnige woorden die Lorena en Fabi me aanleerden in ruil dat ik hun de Belgische aanleerde.
Rond 9 uur scheiden onze wegen zich.Ik en Lorena gingen op zoek naar een andere bushalte doordat er een grote staking was met veel gedans en getrommel, de leraren wilden een hogere pré. Fabi ging zijn roes verder gaan uitslapen zodat hij vanavond terug kan beginnen.
Er was vanavond een leuk feestje met een fotograaf van Rollingstone, ik vind het spijtig dat ik niet kan.
Na de verkeerde bus te hebben genomen, doodsangsten te hebben uitgestaan, thuis geraakt te zijn, gegeten te hebben en de hond naar de oudjes te hebben gebracht was ik behoorlijk kapot.Men familie zijn gelijk vleermuizen, overdag hoor je ze niet maar s’avond zitten ze propvol energie.Ik zeg iedereen gedag en trek me terug om dit berichtje te schrijven.Het is nu 12 uur en morgen om 5 uur eruit voor Buenos Aires.

Donderdag 17/08/06

2006-08-19T18:33:00.000-07:00

Ik had maar 1 uur les en 1 uur test.Het eerste ging me goed af, het tweede iets minder.De testen zijn hier niet moeilijk.Het zijn vooral meningsvragen met een scheutje kennis in .Maar omdat ik de kennis niet had ging het me niet af.Na de les ben ik nog even nagebleven, het gewoonlijke socializen.Je moet vrienden maken,dat hou ik altijd in m’n achterhoofd of op z’n minst zorgen dat ze je kennen.Dat begint al aardig te lukken.
Na eten, zelfgemaakte ravioli’s, had ik afgesproken met William, de jongen van Zweden, we hebben als 2 groentjes de stad verkent, gepoold, een pintje gedronken, ervaringen uitgewisseld.Het is een toffe kerel, woensdag ga ik samen met hem Tango les volgen in het centrum.

woensdag 16/08/06

2006-08-19T18:31:00.000-07:00

Rond 9 uur s’morgens waren Renzo en ik al op de baan in zijn auto, dat de naam krot verdient, om eerst Pancho, een van zijn beste vrienden en een aardige kerel, op te halen en daarna naar een van de vrienden zijn huis te gaan om daar de auto te laten en met 2 andere auto’s te vertrekken.Want de bodega’s bevinden zich op het platteland, ongeveer een uur en half rijden van het centrum.Met 8 waren we mezelf erbij gerekend, klaar voor een multicultureel uitstapje, met het vlees, groentjes, paté in de achterbak kon het alleen maar een aangenaam tripje worden.De drank zouden we op een van de bodega’s kopen, dat spreekt voor zich.Dezelfde muziekstijl creëert een band, de Beatles stond op en iedereen zong mee.Een mooi moment.Persoonlijk had ik geen groot spel verwacht, een kleine boerderij waar de boer in een schuurtje achter zijn huis een beetje wijn maakte en verkocht aan gierigaards zoals ons.De eerste bodega en wat later bleek allemaal werd bewaakt door security, die de naam van de chauffeur wilde weten en het aantal passagiers.De eerste was een mastodont van een paleis ,de magazijnen verscholen achter een mooi goudkleurig tintje.Met een prachtig uitzicht op de bergen.De bodega heette Norton, een zeer gekend merk die exporteert naar Europa, vooral naar Nederland.Het is vooral bekend voor zijn wijnen.Er is nog een andere Bodega(naam vergeten) die meer bekend is maar die specialiseert zich in Champagne.Het gebruikelijk is, omdat in de andere bodega’s hetzelfde wordt toegepast, dat je eerst een glaasje witte wijn proeft, meestal chardonnay, dan rode met de nodige uitleg .Daarna krijg je een rondleiding door de Bodega, van druif tot fles.
De rondleiding van de eerste bodega was interessant.Het tweede was nog ok, het derde pitten.
Na de tweede bodega gingen we naar een van de vrienden zijn vakantiehuis en ontkurkten daar de wijntjes die we hadden gekocht, roosterden het vlees, maakten toostjes met het brood die we onderweg hadden gekocht en daarna heb je dat heerlijke volle gevoel.Doordat ik niet meer scharrel tussen de 3 hoofdmaaltijden door heb ik dat gevoel veel.Het was rond 3 uur wanneer we aanzetten naar de laatste bodega.Het mooiste voor het laatst zo bleek.De bodega was ontworpen door een Franse architect en had veel weg van een piramide.Na de drink, rondleiding en afscheid terug in de auto beland te zijn reden we richting Mendoza waar ik had afgesproken met m’n zus en wat later bleek ook haar vriendinnen.
Na de film en de vriendinnen een goede nacht te hebben gewenst, die beter meevielen dan verwacht, namen we de trolley naar huis waar ik tot het besluit kwam dat ik een test had tegen de volgende dag.
De nacht is nog lang…

dinsdag 15/08/06

2006-08-19T18:26:00.000-07:00

De bus te laat naar school genomen, kwam dus 10 minuten te laat op school, ondertussen heeft Lorena een berichtje gestuurd dat ze in klas 16 zat .Er zijn 5 verschillende groepen van Engels en maandag en donderdag komen die samen in de grote Aula om les te krijgen van Mrs Gandur, de headmaster van Engels.Ik schat dat er ongeveer een stuk of 10 leerkrachten zijn die elk ofwel fonetiek, grammatica, literatuur of de taal Engels(Idioma Ingles)zelf geven Nu kregen we les van een zeer toegewijde, Engelse leerkracht.De beste volgens Lorena en haar vriendin, die heel dominant deed, volgens Lorena is dat de manier van versieren hier.Mij stootte het eerlijk gezegd af.De bitchy types zijn nooit m’n favoriet geweest.Na de 2 uur les had ik normaal 2 uur grammatica waar de test zou plaatsvinden dat ik niet geleerd had.De test over de teksten is donderdag wat iedereen blijkbaar wist buiten mezelf.Terwijl m’n medecompagnons grammatica aan het zwoegen waren voor de test zijn ik en Lorena naar de bibliotheek gegaan om een paar boeken voor me te huren.Clockwork Orange van Anthony Burgess kwam er als beste uit samen met The Old Man and The Sea.De man die ons bediende kende Ernest Hemingway niet, terwijl Lorena hem in het Engels aan het uitschelden was voor “stupid, stupid boy”stelde hij voor dat we zelf gingen zoeken wat we wilden.Wat vrij ongewoon is want normaal moet je je boek opgeven dat je wilt en gaan de bedienden erachter.
Morgen heb ik vrijaf omdat het een of andere feestdag is en gaan Renzo, zijn vrienden en ik wijn gaan proeven in een Bodega, de plaats waar de wijn gemaakt wordt.We maken er een daguitstap van..

maandag 14/08/06

2006-08-15T15:25:00.000-07:00

Om 7 uur opgestaan om naar de les te gaan.Vandaag ben ik een volledige week in m’n nieuw gastfamilie.Alberto is naar Buenos Aires voor zaken.Op school een beetje gesocialized met de mensen .Langzaamaan begin in een aantal namen te kennen.Paul een jongen van 28 jaar die in m’n klas zit komt van Luxemburg, hij heeft hier een vriendin, leren kennen in Bolivie en is daarna naar Mendoza afgezakt.Hij heeft zijn haar rood geverfd omdat hij zich verveelde dit weekend.Na school ben ik samen met Lorena m’n papieren in orde gaan maken.En daarna zijn we samen met Anke iets gaan eten in een bistro dat vrij vertaald “ recht in de mond “noemt .Je kunt er spotgoedkoop eten .Ik nam een Limo simple, een giant van een sandwich met 2 biefstukken, sla, gesmolten kaas en tomaten.Heerlijk.M’n medecompagnons stelden zich tevreden met elk de helft van een pizza.Tegen morgen heb ik 2 testen.1 over de passive voice,theory/practice.l.Nutteloos om te leren omdat het vooral theorie is die ze vraagt bestaande uit een boek.En 2 teksten, van Harris en Donald Murray, redelijk interessant.
Nog moe van gisteren kruip ik nu vroeg onder de wol, morgen een nieuwe dag …

zondag 13/08/06

2006-08-15T15:13:00.000-07:00

Nog moe van de vorige nacht vertrokken we, de Recchias en ik naar wat zij noemen “de Club”waar de hele familie 2 keer per maand samenkomt.Vandaag is het Dia del Nino ,dag van het kind en in Parc de Cuyo , een 300 ha groot park dat volgestouwd is met planten van de hele wereld en waar overigens mijn unief zich bevind, is er een ganse dag optredens, live mee te volgen via de plaatselijke tv zender.Normaal ging ik met Pablo en zijn vrienden in de bergen gaan stappen maar de familie heeft hier voorhang wat ik eigenlijk niet zo erg vond .Ik was toch niet in staat een berg te beklimmen.De club bevindt zich ongeveer een halfuurtje rijden van ons huis.In een rustige wijk aan de rand van de stad .Het bevat een zwembad, een tennisveld, een voetbalveld kortom het nodige voor de jeugd om zich niet te vervelen.Verder zijn er 5 verschillende plaatsen men Asado kan doen.Want dat is wat er vooral gedaan wordt .Eten en drinken.Elk deel van de familie pakt iets mee zozat je een mooie verscheidenheid aan eten en drinken krijgt.De familie is er eentje die perfect past aan de Middellandse zee.Wijn, olijven, vlees meer hebben ze niet nodig.Er was een verre neef aanwezig uit Lissabon die gevlucht was voor de oorlog samen met zijn vrouw.Hij had als presentje een waterpijp mee dus iedereen van de familie kwam langs en begon te sleuren.Dat best grappige situaties opleverde.Op Dia del Nina krijgen de kinderen cadeaus en ik kreeg deodorant van een van de oma’s .Iedereen was trouwens behoorlijk blij me te zien .Naarmate de dag vorderde werden ze behoorlijk handtastelijk, ze konden het allemaal niet laten om in m’n haar te wrijven wanneer gelegenheid zich voodeed.Er waren 3 nonkels en 4 tantes, alle grootouders en ongeveer 7 neven en nichten aanwezig.1 van de nichtjes werd de “schone” genoemd en toen ik toekwam begreep ik waarom.Ondanks haar leeftijd, wat 14 is, zie je dat dit meisje toekomst heeft in de modellenwereld.Niks tegen de Recchias, maar ik had niet gedacht dat ze een dergelijk schoonheid konden voortbrengen.
Lekker poef en een beetje licht in het hoofd werd het stilaan avond .Nadat opa zijn band was gemaakt ,wat ongeveer een uur duurde doordat in de hele omtrek geen tankstation te bespeuren was en het dan maar lieten doen in een arme wijk door een kerel die de band plakte met plakband,was het tijd om naar huis te gaan.
Na een film, een scheut maté en iedereen een goedenacht te hebben gewenst wou ik onder de wol kruipen maar Renzo nodigde me uit om een pint te gaan drinken in het huis van zijn vriendin.Het was 11 uur .

een berichtje naar mijn huisje weltevree

2006-08-13T16:43:00.004-07:00

Hola Belgica! Ik laat mijn adres hier achter voor diegene die willen...
Calle Garcilazo de la Vega 371
Cochabamba Bolivia
en ook mijn telefoonnummer: 00-591-4289027 ( let wel op: in Bolivia is het 6 uur vroeger)
Jullie liggen nu lekker te ronken in jullie bedjes terwijl ik dit berichtje zend!
Adios Belgica... Veel groetjes uit het verre Bolivia... Kus Eva

een berichtje naar mijn huisje weltevree

2006-08-13T16:43:00.003-07:00

een berichtje naar mijn huisje weltevree

2006-08-13T16:43:00.001-07:00

een berichtje naar mijn huisje weltevree

2006-08-13T16:43:00.000-07:00

Mijn achterstand inhalen....

2006-08-13T14:04:00.000-07:00

Op een vroege zondagavond in augustus ergens in Bolivia namelijk in de bloemenstad. Het kurkdroge landschap in de altiplano heeft net een flinke vlaag regen gekregen. De goden zijn goed gezind. De eerste regen sinds mijn aankomst. Ik ben dolgelukkig, eindelijk gedaan met het vele stof op de wegen... Cochambamba is een bruisend stadje van unos 800.000 inwoners. De bevolking wordt vertegenwoordigd door vele etnische groepen zoals Indios, Spanjaarden,Europeanen en een mengeling van dit alles... Op elke hoek van de straat vind je kraampjes met snoepgoed en andere lekkernijen, vers geperst sinaasappelsap, juwelen of het welgekende artisanaal indianenwerk... Ook de ijskraampjes doen het hier goed! Gelukkig ben ik niet dol op ijsjes anders was mijn doodvonnis getekend (je moet weten dat een ijsje slechts een halve euro kost). Alles is hier abnormaal goedkoop, ik vrees dat ik als gierig kreng terug naar Belgie keer. Maar zorgen voor morgen...Nu is het hier winter en overdag 28 graden,`s nachts daarentegen is het rond de 5 graden. Maar klagen over het weer zul je me niet horen doen... Mijn huis is gelegen in de buitenwijken van Cochabamba, zo´n 15minuutjes met de taxi ( het openbaar vervoer zijn truffi´s , een gemeenschappelijke taxi en micro´s , kleine busjes). Voor de Cochabambanen(?) is mijn home zeer ver gelegen, voor mij is het, vergeleken met Rostraat 6, downtown. Mijn huis wordt door de plaatselijke bewoners the girlmasion genoemd. Dit vanwege de vrouwelijke inwoners en zijn grote oppervlakte. Mijn zus Kenya die nu in the US vertoeft met AFS,had volgens mij een beetje de naam van... Met vijf honden is het wel noodzakelijk een grote tuin te hebben... Mijn Gezin is erg warm, drie vrouwen ondereen dak is dolle pret! Mijn mamaj is een lieve vrouw, ik voel me erg op mijn gemak bij haar. Ze spreekt goed engels dus misverstanden worden vermeden! Mijn kleine zus Beba helpt me vaak met mijn spaans en lacht mij ook uit! Ze is 15 maar heeft de mentaliteit van iemand van 12. Toch blijft ze mijn zus, ook al is mijn geduld soms ver te zoeken.... Wat me opvalt is dat de familiebanden zeer sterk zijn. Bij mijn opa, een goedlachse grijzaard met een hippe zonnebril voel ik me goed op mijn gemak! Mijn oma is momenteel op reis naar Lapaz en komt morgen terug... Naart schijnt een vrolijke tante te zijn. Ik ben benieuwd... 2 van de 3 ooms wonen ver weg( in Mexico en in Lapaz) Mijn andere oom, koko is meer een serieuze man, Paula, zijn vriendin daarentegen is een lolbroek eerste klas!Nu genoeg familietalk... Eerste twee dagen school gelopen in een jongenscollege, veelbekijks...ik ben dan ook de gringa...twas echt ´kapotlachen´ ( zoals vanhove zou zeggen..) Wat mijn aandacht trok was hoeveel gezag de leerkrachten uitoefenen.Bij ons op school(Belgica)was dat soms ver te zoeken. Vrijdag naar mijn ´definitieve school´ gegaan. Tiquipaya College , een rijkelui school :mooi gelegen tussen acalyptusbomen, groenen sportvelden , uniform valt nog goed mee ( ik heb al erger gezien). Het schoolgebouw lijkt op het witte huis, het is niet voor niets een Amerikaanse school. Mijn Spaans gaat goed! Ik versta al verdacht veel en ook het spreken lukt stilletjes aan... Vandaag ben ik naar de kerk geweest. Mijn familie gelooft enkel in god niet in heiligen, maagden of andere personen waarin je kunt geloven. Euhm ik weet niet goed wat ik erover moet denken... Een priester vertelde honderuit over vanalles en nog wat, af en toe weerklonk gelach in de zaal. Van een bijbel was geen sprake... Misschien ga ik volgende week opnieuw (goed om mijn spaans te oefenen). Zaterdag naar de markt geweest: drie welgeteld! Cochabamba is dan ook gekend om zijn vele marktjes! Vrienden maakt lukt vlotjes (zoals mijn broertje ook zegt,toch ben ik op mijn hoede dat ze niet uit zijn op mijn centjes of andere zaken....) Elke dag spaanse les met mijn amigo de Belgica. Een schat van een profesora met het hart op de juiste plaats. In Cochabamba zijn momenteel 4 AFS´ers, felix y yo, australier en een duitser die ik nog niet heb ontmoet... Ik ben dolblij dat ik met een Gentenaar in Cochabamba zit, het doet deugd omaf en toe eens Gents( ahmahm) te klappen!Belgieland, ik laat vlug weer iets horen... DIT WAS EVA uit BOLIVIA! En voor mijn klein blond guapo broertje Floriane, een gelukkige verjaardag!!! 16 ole!

zaterdag 11/08/06

2006-08-13T01:14:00.000-07:00

Er waren ongeveer 8 vrienden, hoofdzakelijk mannelijk en 1 liefje, op de asado.Het Belgische bier vloeide rijk zoals ook de Fernet Blanco, een typisch Argentijnse sterke drank die aangevuld wordt met cola om de bitterheid te neutraliseren.Gevaarlijk goedje om te drinken want je proeft het percentage alcohol niet dat lieten veel van Renzo zijn vrienden zien,die behoorlijk tipsy werden naarmate de avond vorderde.Het waren hoofdzakelijk jongens van de gegoede middenklas.Elkaar leren kennen op de middelbare school en allemaal behoorlijk close met elkaar.Ongeveer hetzelfde wat ik thuis heb gelaten.Het avondmaal werd bijzonder laat verorbert, ongeveer rond 1 uur .Wat hier niet abnormaal is, vooral voor jongeren die daarna rond 4 uur aanzetten om te gaan feesten.Velen vertrokken kort na de asado maar 3 bleven over, je raad het nooit, de jongens die het meest tipsy waren.Mezelf niet meegerekend .Rond 4 uur zetten Renzo,Gabriel ,Marco en ik aan om te gaan feesten in een club “Geo”, te vergelijken met La Cuenta in Gent maar je moet inkom betalen, 20 pesos dat gelijk staat met 5 euros.De jongens weigerden te betalen zoals ze altijd doen.Deze keer hadden ze geen geluk, hun alternatieve ingang werd deze keer bewaakt .Een uur later waren ze nog altijd op zoek naar een andere manier.Betalen weigerden ze, het geld hadden ze maar je bent jong en rebels.Ondertussen verorberden ze een aantal drankjes.Het liefje van Renzo was ook van de partij, in Argentinie een catch vanwege haar Europese look maar in Belgie niks speciaal.Ze was trouwens behoorlijk handtastelijk wat me nu voor 1 keer ongelofelijk stoorde.Jaloezie is even gevaarlijk als alcohol maar nog gevaarlijker als ze samen van de partij zijn.1 vriend was al naar huis.Ik,Renzo en zijn vriend bleven over .De laatste behoorlijk pissed off omdat z’n vriendin boos was omdat hij een meisje had nagekeken.Behoorlijk gek allemaal.Rond 6 uur namen ik en Renzo de Trolley richting onze casa.Ik vind het een prestatie: een ganse nacht op zoek gaan een goedkope manier om te feesten om uiteindelijk niks te hebben tedaan, ik vond het allemaal best grappig. De volgende keer kan het alleen maar beter worden.Rond 6 uur was er een etentje met de andere AFS ‘ers .Best gezellig .Het is tof eens iedereen zijn misère te aanhoren.Sommigen slapen met een 12 jarige op de kamer, moeten hun ondergoed zelf wassen of wat ze doen op school vinden ze nu al verschrikkelijk en er is nog maar een goede week gepasseerd.Degenen die gekozen hebben voor het middelbaar onderwijs zitten met kleine pagadders opgescheept die amper tot hun schouders komen.Ik heb de Thaise en de Duitser ontmoet die hier nu al 6 maanden zitten, ze praten overigens beiden perfect Spaans, hopelijk zal het voor mij hetzelfde zijn.
Nu is het ongeveer 4 .30 s’nacht, Paola, Renzo zijn liefje is hier .Er wordt hier vooral s’nachts geleefd. We hebben allemaal gezellig naar Matchpoint gekeken.Er is een videotheek naast ons huis, dus aan films geen gebrek.Ze doet afstandelijk, ik geloof dat ze zich niet echt op haar gemak voelt .Het is maar goed ook.

vrijdag 10/08/06

2006-08-13T01:12:00.000-07:00

Vandaag, een schoolvrije dag had ik afgesproken met Pablo om de stad te gaan verkennen en ook met Lorena om alles in orde te maken voor m’n cursussen.Om 2 uur met Lorena en om 4 uur met Pablo.Doordat ik samen met Renzo naar de stad ben gegaan om een koffietje te drinken op de boulevard,wat een beetje uitliep, kon ik onmogelijk op tijd zijn voor m’n afspraak met Lorena.Ik probeerde haar te verwittigen maar haar padre nam op en Renzo verklaarde dat ik het niet kon halen .Toen ik juist wou starten met men napje, een uurtje later, belde een boze Lorena me op en vroeg waar ik bleef.Je ziet, overal komt het fenomeen communicatieruis voor.Pablo en zijn 2 andere vrienden, Steve en Diego hebben me de spots getoond waar de jongelui hun tijd verdoen, Je hebt zelfs een magic-kaart clubje in Mendoza.
Pool en naar de stad gaan, rond hangen meer bepaald, zijn volgens mij het populairst.Vanavond geeft Renzo een asado voor zijn vrienden en daarna gaan ze uit en ik mag mee.Toen ik rond 8 uur van de stad naar huis ging heb ik de verkeerde Trolley genomen.Het leven begint hier s’avonds en er was geen plaats vrij voor de bus die voor mij bestemd was.Wist m’n huis ook niet goed zijn, even een spannend moment maar ik ben er geraakt.

Donderdag 08/08/06

2006-08-13T01:09:00.000-07:00

Het Internet ten huize Recchia werkt nog altijd niet .Ik zal straks naar een Internetcafé gaan en dit verslagje doorsturen.Ik ben vandaag samen met Lorena, een meisje van Engelse les en Pablo naar het sportcentrum van de universiteit gegaan om me in te schrijven voor allerhande sporten.Als ik 8 peso betaal per maand, ongeveer 2 euro’s, kan ik muurklimmen, schermen, atletiek, karate, judo en nog een paar beoefenen.Wat nodig zal zijn want het eten smaakt me hier te goed.Graciela, men mama is een goede kokkin.Maar op elk hapje doet ze een ton olijfolie.Heb al een heleboel Argentijnse specialiteiten voor m’n neus gehad en ze bevallen me allemaal.Ben vandaag voor het eerst heen en weer gekeerd met de bus.Lorena woont ook in Las Heras dus heb ik er nu een buscompagnon bij.M’n ouders zijn wel, wat typisch is voor Zuid-Amerika, bezorgt .Vandaag ben ik 2 keer gebeld .1 keer tijdens het heengaan en 1 keer tijdens de terugweg.Ik heb me voorgenomen dat het cultuurbepalend is en me er niet aan te ergeren.Het is nu 3 uur, juist klaar met het middageten en iedereen maakt zich klaar voor de siësta .Ik ook…
Vanavond komen er vrienden eten, speciaal om me te zien .Ik zal me waarschijnlijk net hetzelfde voelen als de obelisk van Buenos Aires.

gastfamilie

2006-08-10T15:11:00.000-07:00

Men nieuwe gastfamilie woont in Las Heras, aan de rand van de stad aan Calle San Martin ,de hoofdstraat die heel erg lang is.Een halfuurtje met de bus van de universiteit.Renzo, men 3 jaar oudere broer is m’n kamergenoot.Zonder overdrijven kan ik zeggen dat m’n gezin welstellend is .Een zwembad, bar met de nodige liquide, meer bepaald alcoholische.M’n papa Alberto heeft een bedrijf dat bieren verkoopt, hij drinkt het zelf niet, wijn is meer zijn ding . Per dag verorbert hij en z’n vrouw,Graciela een fles. Ik heb het gevoel dat Alberto vooral Heineken verkoopt want Renzo zijn kamer hangt vol met posters, klokken, ansichtkaarten van het bier.Ook in de bar is Heineken talrijk aanwezig hetzelfde met Stella Artois .Graciela is huisvrouw.De kook, was en plas is haar territorium.Zij en Alberto kunnen geen Engels en met hen is de communicatie een beetje troebeler dan met de jongeren van de familie.Maar ik doe m’n best.
Antonella m’n zus is een jaar jonger dan mij, zit in het laatste jaar van haar middelbaar en is volop aan het puberen .Persoonlijk ik vind dat ze een nogal kinderlijke ingesteldheid heeft.Ze is bijvoorbeeld verzot op spongebob en Winnie de Pooh.Swoat, ieder zijn ding natuurlijk.
De mascotte van de familie is Pierra ,een witte labrador die door iedereen is geliefd en die rijkelijk gevoed wordt .Hij is perfect afgericht, zo kan hij de krant gaan halen.Net zoals in de films.

Het begint langzaamaan tot me door te dringen wat ik aan het doen ben .Ik krijg zoveel indrukken voorgeschoteld dat ik er geen weg mee weet .Ik laat alles op me afkomen en probeer vooral niet te veel na te denken .Tot nu toe is dat volgens mij de beste methode.

woensdag 09/08/06

2006-08-10T14:59:00.000-07:00

Ik heb vandaag voor het eerst de bus genomen.Het Spaans gaat traag vooruit maar ik kom er wel, Engels is momenteel meer de voertaal.Ik heb 12 uur les per week.Ongeveer 3 per dag en vrijdag heb ik vrij, ben dus bezig met het zoeken naar een tof tijdverblijf.Je kunt hier zelf Thai Chi doen, maar dan moet je een uur met de bus.Het probleem is dat in Las Heras er niet zoveel cursussen en sporten te doen zijn.Het wordt dus nog even zoeken.Ik sta open voor alles.Men klasgenoten zijn vriendelijk en behulpzaam.Ze helpen me met het zoeken naar de juiste nota’s.De lessen zijn nog cava.Ik heb grammar van een variant van Mr Deknock.Een echte karikatuur met opgetrokken wenkbrauwen en zoals Deknock feilloos uitgedost.Hij vergroot altijd zijn bewegingen, het is een genoegen hem aan het werk te zien .Ik vermoed dat hij in een vroeger stadium opera’s deed deels omdat hij niet kan zwijgen over soap opera’s.Hij is al van gezegende leeftijd, zijn moeder was Belgisch en had de naam Martens of Mertens.
Heb m’n eerste telefoonnummer in de wacht gesleept voor m’n téléfono mobil die ik gekregen heb van m’n familie .Vrienden maken is hier net hetzelfde als een meisje versieren.Eerst moet je er aandacht aan besteden en op een gegeven moment knakken ze en willen ze afspreken als ik het heel cru uitdruk.Berg beklimmen, maté drinken met de vrienden, naar calle aristides villanueva gaan om te feesten zijn een van de vele bezigheden waarmee de jongeren van Mendoza zich bezighouden.

Rond 4 uur ging ik met m’n zus geld gaan afhalen en waarna we even slenterden door de stad.Rond 6 uur keerden we terug maar we hadden onze stopplaats gemist doordat de trolley, een variant van een tram, boordevol zat en we niet konden passeren.Eindelijk uit de trolley realiseerden we ons dat we midden in de plaatselijke getto zitten .Mas problemas, zusje is bang, begint te wanhopen in het Spaans.Na een goed uur te hebben gewacht op de trolley die maar niet komt en al meerdere malen benadert geweest te zijn door onzuivere types die vragen achter een stuiver worden we eindelijk gebeld door Renzo, het is ondertussen al donker, die al een uur aan het zoeken is naar ons.Het is goed dat ik dit voorvalletje nu meemaak want ik was me niet echt bewust van de gevaren in een grootstad, ik voelde me teveel toerist, nu besef ik dat ik er leef. Het is tevens ook de 2 de onveiligste stad is na Buenos Aires wat je niet zou zeggen als je er rondloopt .Ze raden me ook af om m’n fototoestel mee te nemen in m’n rugzak voor het gevaar van zakkenrollers die er blijkbaar talrijk aanwezig zijn

Dinsdag 08/08/06

2006-08-10T14:56:00.000-07:00

Nu kom ik juist van m’n eerste dag Engelse les op de Universiteit. 2 uur Idioma Ingles II en Grammar II. De eerste schooldag viel nu ik terugkijk goed mee.Het geploeter gebeurde vooral tijdens de weg naar de klas, lokalen zijn onvindbaar, m’n Spaans nog niet onder de knie, etc.Vandaag waren het vooral de gebaren die het werk deden.Maar ik ben er geraakt weliswaar telkens 20 minuten te laat .
Ik zit telkens met nieuwe klasgenoten, dus vrienden maken zal niet simpel zijn.Vandaag zat ik naast Pablo, een jongen die aanbood om me privé-les Spaans te geven en me wil helpen de juiste boeken te vinden, een potentiële vriend.Globaal gezien zijn er veel meer meisjes dan jongens op het unief, vrouwen beseffen blijkbaar beter dan jongens dat taal alles is.Het gros van de jongeren zijn zwartharig en hebben typische mediterrane trekken, daarna volgen de indianen en dan de rest, mensen zoals ik.Toch val ik op, door m’n blonde haar neem ik aan.Ik hoor als ik door de gang loop veel gegniffel achter me .
Het is 4 uur en Renzo is naast me aan het slapen, de siësta is een traditioneel gebeuren bij de familie Recchia en ik kan ze geen ongelijk geven…

2006-08-10T14:52:00.000-07:00

trippen in Argentinia

2006-08-10T14:31:00.000-07:00

Aangekomen in Buenos Aires om 20.00u plaatselijke tijd .5 uur verschil met ons moederland.Geradbraakt en met vermoeide benen laten we ons leiden door de begeleidster naar de bus.
Die nacht slapen we in een klooster voor nonnen zonder verwarming.Er zijn Hollanders,Zweden,Ijslanders, Duitsers en vooral veel Amerikanen .Met z’n 200 zijn we .
Geen tijdsdruk, alles gebeurt op het gemak.Het heeft veel weg van een commune.Mensen hebben eerbied voor elkaar, ongeacht afkomst.Eindelijk een vreedzame maatschappij.
De communicatie gebeurt in het Engels.De meeste praten een handvol Spaans : hola, como estas en daar stopt het.De volgende morgen worden we verdeeld in groepen per provincie .4 gaan er naar Mendosa: William(Zweed),Ali (USA)en Anke(Belg)en ik.Vrienden maken is hier makkelijker dan een scheet laten.Na een citytrip door Buenos Aires zijn we al verder gekomen dan de formaliteiten en zijn er al groepjes gevormd.
Het enige wat een beetje tegenvalt, is de stad zelf .Het is 13°C dus in vergelijking met ons Belgische zomertemperatuur is dit de hel, ook deels omdat ik geen warme trui bij me heb en gekleed ben om 30°C te trotseren . Door de koude zijn er weinig mensen en de bomen zijn kaal,waardoor de stad een luguber uitzicht krijgt.De Bocca, de “must see” van Buenos Aires viel dik tegen .1 straat met een verlepte tangodanseres op de achtergrond en een paar straatventers en thats it.Er is al teveel aan geschaafd voor de toeristen. Het pink house, de woon-en werkplaats van de president, aan Plaza de San Martin was mooi maar niks meer en minder.Te hoge verwachtingen en het slechte weer geef ik de schuld voor de teleurstelling.De volgende keer in Buenos Aires zal zeker beter meevallen…

Die nacht splitsten we en gingen elk onze eigen weg.Diegenen die dicht bij Buenos Aires huisvesten bleven die nacht terplekke .De rest vertrok met een luxebus naar hun bestemming, meestal meer dan duizend kilometer verder.
De bus was een verademing om in te reizen, de zetel kon je transformeren tot een bed en je kreeg champagne .Waar ik en William aardig van profiteerden.

Mendoza

Rond 9 uur kwamen we toe op onze bestemming.Eenmaal uit de bus werden we vastgegrepen, bepotelt door enthousiaste ouders die wartaal uitten waar ik telkens met si op antwoordde.Voor mij stond Heidi me op te wachtten, een AFS-begeleidster .Ik zou 2 dagen bij haar en haar moeder blijven om dan af te zakken naar m’n vaste familie.De andere AFS’ers hebben al hun vaste familie.Ik prijs mezelf gelukkig .
Het ijs was rap gebroken .Een grapje van Joost D’hont en twas ik orde.De mama, Edith Schmidt, is lerares wiskunde en fysica en een schatje.Ze kookt non-stop, de vuiligheid die in het kleine huis zich opstapelt negerend.Ze geeft me les Spaans en voor de lunch heeft ze de Argentijnse specialiteit bereidt: Asado ,een soort barbecue maar volgens haar iets totaal anders.Voor de lunch hebben ze een koppel uitgenodigd. Een Belgisch meisje van Lier,Anneleen, die verlooft is met Nacho,een Argentijn.Ze gaf me raad en na het eten zijn Heidi en haar lief Juan ,het koppel en ik vertrokken met de auto voor een tocht naar de bergen.Daar hebben we Mate gedronken, een specialiteit en galletas…
Nu is het avond en Heidi wil met me monopolie spelen ,ik wil niet ,maar ik doe het toch … Morgen ga ik naar m’n gastfamilie.

Aankomst in het verre Bolivia

2006-08-08T09:19:00.000-07:00

Donderdagochtend om 7.40 te Zaventem : het begin van mijn avontuur....
Mama, Ante en Joost zwaaiden me uit. Het afscheid was heel moeilijk! Een jaar lang zal ik de mensen die ik liefheb noch zien noch voelen noch horen.Het was een griezelige gedachte die op dat moment bij me opkwam...Vele traantjes vloeiden...Onze groep bestond uit 18 AFS-studenten uit alle hoeken van het land. We vlogen naar Bolivia via Amerika,waardoor de controle extra streng was!Onze eerste vlucht was van Brussel naar Atlanta, eenmaal daar aangekomen hadden we vertraging van 8 uur , we zetten onze trip verder via Buenes Aires,waar we weer 8 uur moesten wachten. Gelukkig viel onze groep AFS-ers heel goed mee zo werd de verveling vermeden.
ik zit nu in een internetcafe enmijn geld is op ik laat vlug weer iets horen...
sorry
adios
hou jullie goed

2006-07-26T01:33:00.002-07:00

Argentinia

2006-07-26T01:33:00.000-07:00

binnen enkele dagen,8 om precies te zijn,zou ik moeten vertrekken naar Argentinie.MAAR door een vernieuwd,zogenaamd simpeler systeem omtrent de visums doet Argentinie moeilijk en zullen de 17 Belgen die 4 augustus willen aanzetten nog even op de tanden moeten bijten.

A F T E L L E N...

2006-07-18T04:51:00.000-07:00

Nog tien dagen aftellen en ik vlieg de lucht in richting Bolivia... jiha! Ik kan haast niet wachten... Het klinkt misschien vreemd maar in mijn gedachten vertoef ik al in het Zuid- Amerikaanse land, overrompeld door de vele bolhoedjes, de kleurrijke indianen en natuurlijk de harige lama's.
Ik tracht zo weinig mogelijk verwachtingen te hebben alhoewel dat helemaal niet evident is, toch blijf ik nieuwsgierig naar het hele gebeuren... Thuisfront, hou je goed! Ik zal ook mijn best doen! Adios! Hasta la proxima!

Mijn achterstand inhalen....

2006-02-26T16:02:00.000-08:00

Guess what I am going to scan?

Interesting

The $1000 sundae.

Bad predictions.

Shadowlands: Haunted Places Index. (Lion's Valley is haunted?!)

Russian roulette