Maart

De datum geeft 17 maart aan, de universiteit is begonnen en mijn leven is terug drukbezet.Allereerst even een beetje uitweiden over mijn unief, ik doe historia waar later theorie klassen fotografie aan toegevoegd zal worden.Ik blijf naar dezelfde faculteit gaan dus ik moet niet weer van nul beginnen.Ik ben al gekend dus dat maakt sociaal contact makkelijker.Sinds de terugkeer van Simon ben ik nog niet buiten Mendoza geweest buiten een enkeltje naar San Luis.Elke weekdag heb ik een afspraak in Barrio San Martin met 16 pendejos, die ik heel graag heb maar die door hun lak aan respect, discipline en eerbied soms serieus op de zenuwen kunnen werken, elke dag leer ik bij over het behandelen van deze pestkopjes en zonder een rode kop kan ik zeggen dat ik vlug vorderingen maak.Zij kijken uit naar de lessen Ingles y yo tambien.

Op relationeel vlak ben ik een beetje beginnen fladderen van het ene naar het andere bloempje.Ben niet echt tevreden met dit gegeven.Mendocinas zijn zeer open, enthousiast, prachtig maar….. OPPERVLAKKIG.Zodus dat ik die altijd hebbende verliefdheid al een tijdje ben kwijtgeraakt.Zeer treurig.

Mijn vader en moeder zijn voor 2 weken naar Aruba om, naar mijn mening,om hun sexuele relatie terug op niveau te brengen.Zeer actief land,Argentinie.Zo dus dat broer Renzo vandaag de benen heeft genomen naar de finca in Lavalle om eens lekker met vriendin Paula non stop door te gaan.Zo vader zo zoon.In tegenstelling tot de vorige keer zijn de opa en oma deze keer niet van de partij en zijn we op onszelf aangewezen.Daar wordt gepast gebruik van gemaakt.De vrienden stromen binnen, de alcohol vloeit rijkelijk, het goede leven begint als de ouders de deur uit zijn.

Mijn vriendenkring bestaat uit kennissen, om even over de Argentijnen zelf te praten.Met enkele ben ik intiem, praat ik over interessante zaken, lach ik en geniet ik van hun samenzijn maar om iemand een vriend te noemen moet je toch enkele tegenslagen samen overwonnen hebben.De meerderheid van mijn zogenaamde vrienden zijn van het vrouwenlijk geslacht dus er speelt ook een sexueel aspect mee.
Een typische ontmoeting gaat namelijk als volgt, we spreken af in Plaza Independencia om dan iets te gaan drinken, een filmpje mee te pikken of met een bende op cafe te gaan tot in de vroege uurtjes, sporadisch gaan we naar iemand zijn huis.Dit ligt misschien aan het feit dat ik praat over 20 plussers.Het meest hou ik van de daguitstapjes die soms in gang gezet worden, zo ben ik naar cacheuta en porterillos gegaan, in de bergen gelegen kunstmatige meren waar we asados maakten en lekker genoten van de rust die ons in de stad maar niet gegund word.

Doordat ik niet met de fiets mag rijden wegens het gevaarlijke verkeer en de zwembaden weer leeg komen te staan ben ik met gaan focussen op lopen, bijna elke dag ga ik met de bus naar Parque San Martin en loop ik daar mijn rondjes, erna voel ik me als uit een doosje gekomen en ben ik klaar voor een volgende dag in Argentinie.

Na het vertrek van mijn vriend was mijn Spaans terug tot nul herleidt, ongelofelijk wat 2 weken Nederlands met je kan doen, nu staat mijn niveau al veel verder, we zullen zien wat er na Bolivia ervan overblijft.

Zo dit was even een kort verslagje van mijn leven in Argentinie