Kort en bondig

Uit het polsje..

Hetgeen waar ik mijn buik van vol heb zijn de onophoudelijke zwijgende staren in de bus en universiteit, zelfs honden en babys staren me aan alsof ze rieken dat ik een vreemdeling ben.Ik ben het al gewent maar als ik iets zou moeten noemen dat me stoort hier is het dit, in de universiteit hou ik mijn visie op de horizon waardoor de helft me nu een hautaine Europese klootzak vind, niks erg aan de hand want de andere helft heeft me wel graag.

De kusjes van opa Armando zijn hemels, het zijn om het in een vakje te stoppen:piepertjes.De aanraking van zijn lippen zijn nauwelijks voelbaar en geven een kriebelend gevoel maar de klank die erdoor ontspringt plaatst zijn kussen boven dat van de anderen.Het is een getuit gepiep, kort en nauwelijks hoorbaar als je er niet op let.Elke keer identiek hetzelfde.De kus van opa is impecable,volmaakt..

Bla Bla..
De zomer heeft Mendoza de rug toegekeerd en de koude wind en regen heeft er zijn tenten opgeslagen en is duidelijk niet van plan om te vertrekken.Het leven gaat hier zijn gangetje:vlot ga ik naar de les, geniet van de dagelijkse looppartijtjes en de ontmoetingen met de vrienden en thuisbezoekjes.Ik weet dat ik nu volledig aan het afs programma voldoe, mijn Spaans is goed en heb een uitstekende band met mijn familie.Ik ben gelukkig maar ik weet , ambicieus als ik ben, dat reizen het gelukgevoel zou verdubbelen.
Wat mijn klassen in Barrio San Martin betreft ben ik omgevormd tot de ‘culiado’, wat klootzak betekent. Ik geloof in de goedheid van de mens en de opvoeding, vrienden, cultuur beinvloeden de vorming.Mijn kinderen hebben duidelijk een lak aan gezag en respect is ver te zoeken. In de voorbije weken heb ik 7 kinderen uit mijn klas moeten verwijderen met de boodschap niet meer terug te komen.Van de 16 blijven er nog 9 over.Ik wordt door de buitengesmetenen’culiado’ genoemd maar degenen die me graag hebben en respecteren zijn nog altijd in de meerderheid en voor hen doe ik het.Een onverwachte knuffel of een kleine attentie zorgt er voor dat ik doorga. De pionier der buitengesmetenen heeft vorige week haar excuses aangeboden, na een week de modelleerling geweest te zijn is ze nu officieel terug aanvaard.Er is me trouwens ter ore gekomen dat er onenigheid is tussen 2 families betreffende mijn Engelse les.Wegens vechtpartijtjes tussen de leerlingen waar de politie is moeten tussenkomen.Hetgene waar ik al veel razend ben over geweest is de volgesmeten vloer met pellen van zonnenbloempitten.De verplichte naschoolse kuispartijtjes maken er geen verandering in.
Mijn vader hier noemt ze, ‘negros de mierda’, wat strontnegers betekent, maar ze zijn goed van harte, grappig, enkelen zeer taalkundig anderen hebben dan de ware primaire drift om een vreemde taal te leren om uit Barrio San Martin te vluchten.
Over mijn manier van les geven ben ik zeer tevreden, ze zitten allemaal rond de tafel en met behulp van de herhalingstechniek lukt het me hen tot 20 te leren tellen, zich voor te stellen, de dagen en maanden, lichaamsdelen, familieleden en delen van het huis op te noemen.Af en toe arriveert er een nieuweling waardoor kostbare tijd verloren gaat.
In het algemeen, ondanks de stront waar ik soms in trap, is lesgeven in Barrio San Martin een aangename bezigheid.

Nu ik dit hier schrijf ben ik juist geteld 2 uur verwijdert van de ontmoeting met Anneke,Janneke en Florianeke aka mijn Belgische familie.Ze zijn vanochtend neergestreken in Buenos Aires, wegens vertraging hebben ze het gehuchtje vlug eens verkend en hebben een typische Argentijnse Biftec verorberd.Ik kijk er naar uit hen te zien..