februarie

Februari

10 dagen na teruggekeerd te zijn van het grote avontuur werd het tijd dat ik Mendoza weer eens achter me liet.Tot maart is het vakantie voor het middelbaar en zitten ook de universitairen nu volop in de boeken, bij de laatstgenoemden behoren enkelen tot mijn vrienden.Daarom was ik niet zo droevig toen ik opnieuw de benen nam richting Buenos Aires met Simon Lateur, een vriend van het secundaire, als excuus.Nu ik dit schrijf, lekker vermoeid aan het zwembad van de club na een avondje stappen waar de familie hun zondaagse bijeenkomsten houden, zijn we maar enkele dagen van maart verwijderd en zit het begin van deze maand nog maar vaag in mijn hoofd.Zoals altijd kunnen we daaruit afleiden dat februari voorbijgevlogen is.Altijd als ik terug kom in Mendoza voelt het, als ik het zwarte porton van het hek opensla en die kortharige labrador met zijn krokodillen glimlach kwispelend op me af zie stormen, dat ik thuis kom.Toch ben ik nooit treurig als ik terug mag reizen.Door toeval zat ik samen op de bus met een mede–afs′ster die net als ik op weg was naar Buenos Aires om haar liefje op te halen, in hetzelfde schuitje.Haar vriend zou om 11 uur aankomen.Met de valse belofte dat we in contact zouden blijven namen we na aankomst in Buenos Aires afscheid.Me genesteld in een hostel in San Telmo zoals de vorige keer en erna de stad in, na er een horlogedief in volle actie een Amerikaans koppel bewerkt zien hebben was het hoog tijd om even op adem te komen in Puerto Madero met een ijsje.Het schemerde toen ik de bus naar de vlieghaven nam.Simon zou rond 22 uur aankomen.Het werd snel duidelijk dat het vliegtuig niet zo stipt was.Een uur of 2 later zaten we in de bus op weg naar goede lucht stad(Buenos Aires) en nog een uur later zaten we in een tankstation een broodje te verorberen, de enige winkel die open was, blijkbaar slaapt deze grootstad toch wel degelijk.De volgende dag deden we de klassieke citytour.Elke bezoek aan B.A wordt meer door me geapprecieerd.Op plaza Dorrego, gelegen in het hart van San Telmo en omringt door ouderwetse cafeetjes en waar de tango nooit veraf is, bleven we plakken tot ons geld opwas.
Overdag, deden we de gebruikelijke verkenningstochten, toch was dit soms moeilijk, de temperatuur schommelde rond de 25 en de 33 graden, dus trokken we ons rond de middag terug en deden een siësta of lazen een boek.Het eten lieten we ons goed smaken en er werd niet op een centje meer gekeken zoals mijn vorige reis, dit gaf Simon de kans om de verschillende gerechten die Argentinië rijk is zorgvuldig te leren kennen en dat zijn er wel wat.S′avonds gingen we het bruisende nachtleven in, Mendoza is er niet mee te vergelijken, het is een metropool en heeft meer gemeen met Europa dan met Zuid–Amerika.We drongen binnen in de culture club van Buenos Aires, waar we meteen lastiggevallen werden door een Colombiaanse en een Braziliaans.Misselijk aan het worden van de decadentie zochten we erna bahrein op waar er een Drum n Bass feestje aan de gang was en op de flarden van Roni Size doken we officieel het nachtleven in.Het plan was om 4 dagen in B.A, 2 in Bariloche, 2 in El Bolson en de rest van de 12in Mendoza door te brengen wat op een stuk of 3 dagen gebracht kan worden.Na San Telmo verplaatsten we ons naar Palermo.De enige Barrio die ik nog niet bezocht had.We zouden er 1 nacht in een hostel doorbrengen om de volgende morgen de bus te nemen.Palermo ligt aan een groot park dat opgedeeld kan worden in verschillende departementen waarvan een zoo, een Japanse tuin er enkele zijn.Palermo, een hippe designerbuurt, is duidelijk meer gericht op een rijker publiek en niet op 2 snotneuzen van 18 jaar.De regel zien en gezien worden is hier volop van toepassing, zo dus dat mijn klein pubershartje nog niet veel zo heeft staan bonken bij het aanschouwen van al dat moois dat ons passeerde en ik vermoed dat mijn vriend zich in dezelfde extase als ik bevond.Een mooier afscheid van Buenos Aires is moeilijk in te denken.Klaar voor Bariloche.

Het doel van mijn reis met Simon was eerst en vooral mijn vriend terugzien en zo terug aan het leven in België herinnerd te worden.Deze reis had een groot vakantiegehalte want gezien zijn korte verblijf waren we genoodzaakt om niet te ver naar het noorden of zuiden uit te wijken.Spijtig genoeg liggen de idylliste plekjes in het verre zuiden of verre noorden.Toch zijn we in patagonia geraakt, al is het meest noordelijke deel.Bariloche en El Bolson, beiden al eens bezocht, de laatste wat langer dan de eerstgenoemde.Bariloche, een toeristische trekpleister voor de Argentijnen, meerbepaald voor het iets jonger volk want daar bevinden zich de grootste discotheken van het land, die we niet bezocht hebben, niet uit gierigheid want deze decadente huizen kosten pakken geld maar wegens het gebrek aan interesse.De stad omgeven door rivieren en bergen, trok meer onze aandacht.In El Bolson, bekent voor zijn grote hippiegemeenschap, nestelden we ons op een familiecamping en later namen we de bus naar een natuurreservaat waar we de nacht doorbrachten.Grappig gegeven is dat ik op de exact dezelfde campings heb geslapen als mijn vorige reis met de Zweed dus was er voor mij niet veel avontuur aan maar die ik totaal ook niet nodig had.Dit deel is perfect overeen komstig met de vorige reis.Tent,potje zelf koken, lezen, .. Ik wou hem ermee laten kennismaken.
In Mendoza aangekomen na een 15 uur durende busrit.Mijn ouders waren naar de campo en die zouden pas op zijn vertrekdag toekomen, Simon leek er niet zo treurig om te zijn.We gingen gaan raften, de rit was korter dan verwacht maar werd toch geapprecieerd.Door toeval was onze begeleidster een oude bekende die ik eerder in de Pyreneeën was tegengekomen het jaar voordien.Die avond gingen we iets gaan drinken met Pol en een vriend van hem van wie we vlug afscheid namen met de belofte dat we elkaar de volgende morgen zouden treffen om naar een voetbalmatch te gaan.Mijn broer nodigde ons thuis aangekomen uit om naar een optreden te gaan, we lieten ons verleiden en later kropen we rond 6 uur voldaan in ons bed.Van de voetbalmatch zou geen sprake zijn.Ik toonde hem later de stad, liet hem kennismaken met de grootouders, bracht hem naar de beste lomo bar van Mendoza en zo veel meer.De volgende dag kwamen de ouders terug thuis en brachten we onze zondag zoals gewoonlijk in de club door.Simon werd zoals gedaan word met groentjes lichtjes zat gevoerd en zo eindigde hier de 12 dagen durende reis hierbij een verlies van 2 dagen busrit inbegrepen.Deze reis heeft ons beiden deugdgedaan.

Simon vertrok de 19de terug naar huis, en voor het eerst sinds een lange tijd moest ik me terug engageren in het dagelijks leven van Mendoza, dit ging met vallen en opstaan.De routine erin krijgen was het moeilijkste.Elke dag ben ik in de namiddag gaan lopen en dit behoorde de eerste week tot het hoogtepunt van de dag , in de voormiddag leerde ik een beetje Spaans dat door het vele reizen terug op nul gebracht is.De faculteitsstudenten zitten nog volop in de examens dus was het een tamelijk eenzame periode, maar daarom niet minder leerzaam.Mijn universiteit gaat van start om 12 maart.Dus ben ik nog even van mijn zogenaamde vakantie aan het genieten.Met een beetje geluk begin ik volgende maandag, de datum zal dan 4 maart aangeven, Engelse les te geven in een arme wijk aan adolescenten van 13 tot 18 jaar, hierover later.In de tijd dat ik dit nu schrijf is de club ingeruild voor San luis en is maart officieel van start gegaan.Dit is de maand van de feesten in Mendoza, de wijnoogst met zijn koningin houdt de stad nu al een ruime 10 dagen in de ban.Overal duiken festivalletjes en allerhande op.Het grote officiële feest zal 3 maart plaatsvinden, dan zal na een grote show met veel poespas, waar de Argentijnen dol op zijn, de koningin der koninginnen uit de verschillende overwinnaars van de departementen gekozen worden.De voorbije dagen doken daarom allerhande reclameblaadjes, spots vergelijkbaar met onze politieke verkiezingen op waar de verschillende kandidaten werden aangeprezen.Een belachelijk maar grappig spektakel.