12 maart 2007
Ervaring in Barrio San Martin en eerste schooldag,
Sinds vorige week maandag ben ik begonnen met Engelse les te geven in de marginale wijk San Martin, dit 4 maal 2 uur.Mijn publiek bestaat hoofdzakelijk uit kinderen van 9 tot 13 jaar met 2 uitzonderingen van 25 en 27 jaar.Mijn lokaal bevindt zich in het huis van de ombudsman van de wijk, hij repareert motos waardoor hij gerespecteerd wordt door de jongeren.Mijn eerste week zit er nu op en ik kijk er met gemengde gevoelens op terug.
Maandag,
Van 19 tot 21 uur reclame gemaakt, een uithangbord geschilderd, mezelf vooral tentoongesteld, de vreemdelingenstatus zorgde natuurlijk voor een grote belangstelling.Veel beloftes werden gemaakt zodat ik met een zeker gevoel naar huis ging.
Dinsdag,
Om 19 uur kwam om de 10 minuten wel iemand binnenstrompelen.Om 20uur zat ik met 8 individuen opeengepakt in mijn klein klaslokaal, enkelen zaten op de grond wegens gebrek aan stoelen, anderen zaten allemaal rond een tafel, het enige voorwerp in de ruimte.Ik schreef op de muur zo goed als het ging.De oudere 2 met tatoeages versierde paardenstaarten zaten er maar gegeneerd bij.Aan het verkroppen dat ze met kinderen van 9 jaar les volgden.Maar naarmate vorderde dit en schikten ze zich in hun positie.Een halfuur voor 21uur werden we lastiggevallen door de lieven van de 2 paardenstaarten die zonodig de les wouden bijwonen en die me voortdurend dreigend in de ogen keken.De lieven waren gekend want het was doodstil in de klas, Louis moest ze menigmaal vragen zich uit mijn klas te verwijderen.Met tegenzin deden ze het na een derde waarschuwing.Het was een genot om de kleine piepstemmetjes met die volwassen vrouwenstemmen te horen vermengen.Op het einde van de les was er al een zekere band, waardoor ik ondanks het incident een zeer bevredigd gevoel had over mijn eerste les als leraar.
Vol met pep ging in richting casa.
Donderdag,
Een hele groep stond me op te wachten met enkele nieuwen.Het ontvangst in Barrio San Martin was niet zo hartelijk.Ik was nog maar net uit de bus of een buszittende jongere smeet een kauwgom in mijn haar.De kauwgom eruit en met het beetje moed dat ik nog had de wachtende menigte tegemoet.De meesten waren goed op tijd dus konden we meteen met de les beginnen.Zoals gewoonlijk werd die enkele keren onderbroken door laatkomers maar toch gingen we goed vooruit.Doordat de meerderheid geen Engels kan, begon ik van het begin.Vlug leer je de persoonlijkheden kennen en het grappige is dat overal stereotype gevallen zitten.Zo heb je het leraarskindje, zeer gedreven maar toch ook ergerlijk, de bezige bij, de slaper, de goedwerkende rustige, de klootzakjes,…Ze passen zich rap aan en voelen zich meteen thuis.Het mooie is dat ze me respecteren en hun mond houden als ik hen stil aankijk.Ze vertonen nu al die zekere hardheid, de meerderheid is niet op hun mond gevallen, ze houden voor mij de schijn op, maar naarmate de les vorderde en de aandacht verslapte, ontsprong er een discussie over 5 cent, een eurocent.Later was een muntsnoepje het onderwerp van een onenigheid.De 2 uur werd ingekort tot 1.30u, niet alleen voor de leerlingen maar zeker ook voor de profe.Nooit heb ik beter beseft hoe snel een kind zich verveelt en hoe lastig stilzitten voor hen is.
Vrijdag,
Nog maar van de bus of ik werd van ver geroepen en zie een gordde wilde kinderen op me af komen, een warme gloed overspoelde me.De 2 pestkopjes van de klas hadden 2 vriendinnetjes meegebracht, pret verzekert.Doordat ik niet meer opnieuw met de les wou beginnen besliste ik om iedereen die niet op tijd was buiten te houden, Louis zou hiervoor zorgen.Met 7 kinderen zaten we in de les, het ging tamelijk vlot, iedereen werkte goed mee toen rond 20 uur 4 oud leerlingen binnenwouden en die geweigerd werden door Louis.Dit werd blijkbaar niet echt door hun geapprecieerd want de buitenstaanders begonnen de inzittenden te beledigen zodat enkele van mijn leerlingen naar buiten gingen om de beledigingen recht te zetten.Ik sloot de deur want iedereen was meer bezig met de buitenwereld dan met mijn les.Opeens ontklonk schreeuwen en het was duidelijk dat buiten een gevecht aan de gang was.Een kwartier later kwam Louis over zijn toeren binnen met 2 van mijn leerlingen, beval hun spullen bijeen te grabbelen en verdween.Wat ik niet wist is dat er 2 verschillende bendes in mijn klas zitten.Dus er zullen nog veel van zulke incidenten gebeuren.Later gebeurde een 2de incident toen 1 van de nieuwe klootzakjes over de schreef ging en ik ermee dreigde haar buiten te smijten, zwoer ze dat haar broer me zou vermoorden.Beetje overdreven zou je zeggen, de fout van mij was namelijk om mijn dreiging in een overdreven dialect te verwoorden.Meer nieuws hierover later.Erna ging alles weer zijn gewone gang en was de rust teruggekeerd.
Les geven in Barrio San Martin is zoals bunjeejumpen.De adrenaline bruist door je lichamen en erna snak je naar meer,
2de week in Barrio San Martin,
Even verder uitwijden over Barrio San Martin.Het ligt naast hospital Montelagoirre, een kraamkliniek.Zeer slim gezien want San Martin is volgenens mij de koploper van het verwekken van kinderen.Weinig vrouwen ontlopen het lot om op hun 18 jaar kinderen te hebben.De Barrio wordt omringd door 2 zangons of kanalen die het die de meeste tijd van het jaar droogstaat en waar de jongeren voetbal spelen.Aan de andere kant van een van de kanalen heb je Barrio La Gloria, volgens het merendeel van de bevolking, de armste en meest gevaarlijke wijk van Mendoza.Sinds lang liggen deze 2 barrios in conflict met elkaar.Waardoor af en toe een dode valt.Elke wijk heeft zijn bendes en leiders, die als de tijd rijp is gedood wordt door een ambitieuze jongere en die op zijn beurt door een andere.In Mendoza is er zo 1 leider die veel belangstelling gehad heeft in de media, El Morocha wordt hij genoemd, afkomstig van Barrio San Martin.Aan zijn bijnaam (verwijst naar de haarkleur van een persoon en wordt enkel gebruikt bij het vrouwelijk geslacht(La Morocha)) hangt een verhaal aan vast.El Morocha was een 18 jarige bendeleider die verschillende aanslagen,diefstallen,moorden,.. op zijn naam had staan en op een dag hadden de politie de hele wijk afgezet en waren ze elk huis aan het uitkammen.El Morocha had naar het schijnt prachtige benen en een vrouwelijk gezicht, doordat hij zich verkleed had als vrouw is hij aan de politie kunnen ontsnappen, vandaar zijn bijnaam, later is hij door de politie tijdens een inbraak doodgestoken.
Hij werd opgevolgd door een nieuwe leider, maar het verhaal van El Morocha is welbekend in Mendoza.Doordat nu 16 leerlingen onder mijn gezag staan ben ik verplicht geweest om de groep in 2 op te delen, zoals verwacht gaat dat met de nodige problemen.Enkelen willen niet met een bepaald individu in de klas zitten, anderen kunnen niet op een bepaalde dag, anderen komen wanneer ze willen zodus dat ik geregeld enkele moet weigeren.De lessen zelf lopen vlotter, de kinderen maken vorderingen maar het enige probleem is dat geen enkel studeert, elke les wordt er goed gewerkt maar de volgende les zijn ze het voorgaande blijkbaar allemaal vergeten.Toch geef ik de moed niet op.
Ervaring in Barrio San Martin en eerste schooldag,
Sinds vorige week maandag ben ik begonnen met Engelse les te geven in de marginale wijk San Martin, dit 4 maal 2 uur.Mijn publiek bestaat hoofdzakelijk uit kinderen van 9 tot 13 jaar met 2 uitzonderingen van 25 en 27 jaar.Mijn lokaal bevindt zich in het huis van de ombudsman van de wijk, hij repareert motos waardoor hij gerespecteerd wordt door de jongeren.Mijn eerste week zit er nu op en ik kijk er met gemengde gevoelens op terug.
Maandag,
Van 19 tot 21 uur reclame gemaakt, een uithangbord geschilderd, mezelf vooral tentoongesteld, de vreemdelingenstatus zorgde natuurlijk voor een grote belangstelling.Veel beloftes werden gemaakt zodat ik met een zeker gevoel naar huis ging.
Dinsdag,
Om 19 uur kwam om de 10 minuten wel iemand binnenstrompelen.Om 20uur zat ik met 8 individuen opeengepakt in mijn klein klaslokaal, enkelen zaten op de grond wegens gebrek aan stoelen, anderen zaten allemaal rond een tafel, het enige voorwerp in de ruimte.Ik schreef op de muur zo goed als het ging.De oudere 2 met tatoeages versierde paardenstaarten zaten er maar gegeneerd bij.Aan het verkroppen dat ze met kinderen van 9 jaar les volgden.Maar naarmate vorderde dit en schikten ze zich in hun positie.Een halfuur voor 21uur werden we lastiggevallen door de lieven van de 2 paardenstaarten die zonodig de les wouden bijwonen en die me voortdurend dreigend in de ogen keken.De lieven waren gekend want het was doodstil in de klas, Louis moest ze menigmaal vragen zich uit mijn klas te verwijderen.Met tegenzin deden ze het na een derde waarschuwing.Het was een genot om de kleine piepstemmetjes met die volwassen vrouwenstemmen te horen vermengen.Op het einde van de les was er al een zekere band, waardoor ik ondanks het incident een zeer bevredigd gevoel had over mijn eerste les als leraar.
Vol met pep ging in richting casa.
Donderdag,
Een hele groep stond me op te wachten met enkele nieuwen.Het ontvangst in Barrio San Martin was niet zo hartelijk.Ik was nog maar net uit de bus of een buszittende jongere smeet een kauwgom in mijn haar.De kauwgom eruit en met het beetje moed dat ik nog had de wachtende menigte tegemoet.De meesten waren goed op tijd dus konden we meteen met de les beginnen.Zoals gewoonlijk werd die enkele keren onderbroken door laatkomers maar toch gingen we goed vooruit.Doordat de meerderheid geen Engels kan, begon ik van het begin.Vlug leer je de persoonlijkheden kennen en het grappige is dat overal stereotype gevallen zitten.Zo heb je het leraarskindje, zeer gedreven maar toch ook ergerlijk, de bezige bij, de slaper, de goedwerkende rustige, de klootzakjes,…Ze passen zich rap aan en voelen zich meteen thuis.Het mooie is dat ze me respecteren en hun mond houden als ik hen stil aankijk.Ze vertonen nu al die zekere hardheid, de meerderheid is niet op hun mond gevallen, ze houden voor mij de schijn op, maar naarmate de les vorderde en de aandacht verslapte, ontsprong er een discussie over 5 cent, een eurocent.Later was een muntsnoepje het onderwerp van een onenigheid.De 2 uur werd ingekort tot 1.30u, niet alleen voor de leerlingen maar zeker ook voor de profe.Nooit heb ik beter beseft hoe snel een kind zich verveelt en hoe lastig stilzitten voor hen is.
Vrijdag,
Nog maar van de bus of ik werd van ver geroepen en zie een gordde wilde kinderen op me af komen, een warme gloed overspoelde me.De 2 pestkopjes van de klas hadden 2 vriendinnetjes meegebracht, pret verzekert.Doordat ik niet meer opnieuw met de les wou beginnen besliste ik om iedereen die niet op tijd was buiten te houden, Louis zou hiervoor zorgen.Met 7 kinderen zaten we in de les, het ging tamelijk vlot, iedereen werkte goed mee toen rond 20 uur 4 oud leerlingen binnenwouden en die geweigerd werden door Louis.Dit werd blijkbaar niet echt door hun geapprecieerd want de buitenstaanders begonnen de inzittenden te beledigen zodat enkele van mijn leerlingen naar buiten gingen om de beledigingen recht te zetten.Ik sloot de deur want iedereen was meer bezig met de buitenwereld dan met mijn les.Opeens ontklonk schreeuwen en het was duidelijk dat buiten een gevecht aan de gang was.Een kwartier later kwam Louis over zijn toeren binnen met 2 van mijn leerlingen, beval hun spullen bijeen te grabbelen en verdween.Wat ik niet wist is dat er 2 verschillende bendes in mijn klas zitten.Dus er zullen nog veel van zulke incidenten gebeuren.Later gebeurde een 2de incident toen 1 van de nieuwe klootzakjes over de schreef ging en ik ermee dreigde haar buiten te smijten, zwoer ze dat haar broer me zou vermoorden.Beetje overdreven zou je zeggen, de fout van mij was namelijk om mijn dreiging in een overdreven dialect te verwoorden.Meer nieuws hierover later.Erna ging alles weer zijn gewone gang en was de rust teruggekeerd.
Les geven in Barrio San Martin is zoals bunjeejumpen.De adrenaline bruist door je lichamen en erna snak je naar meer,
2de week in Barrio San Martin,
Even verder uitwijden over Barrio San Martin.Het ligt naast hospital Montelagoirre, een kraamkliniek.Zeer slim gezien want San Martin is volgenens mij de koploper van het verwekken van kinderen.Weinig vrouwen ontlopen het lot om op hun 18 jaar kinderen te hebben.De Barrio wordt omringd door 2 zangons of kanalen die het die de meeste tijd van het jaar droogstaat en waar de jongeren voetbal spelen.Aan de andere kant van een van de kanalen heb je Barrio La Gloria, volgens het merendeel van de bevolking, de armste en meest gevaarlijke wijk van Mendoza.Sinds lang liggen deze 2 barrios in conflict met elkaar.Waardoor af en toe een dode valt.Elke wijk heeft zijn bendes en leiders, die als de tijd rijp is gedood wordt door een ambitieuze jongere en die op zijn beurt door een andere.In Mendoza is er zo 1 leider die veel belangstelling gehad heeft in de media, El Morocha wordt hij genoemd, afkomstig van Barrio San Martin.Aan zijn bijnaam (verwijst naar de haarkleur van een persoon en wordt enkel gebruikt bij het vrouwelijk geslacht(La Morocha)) hangt een verhaal aan vast.El Morocha was een 18 jarige bendeleider die verschillende aanslagen,diefstallen,moorden,.. op zijn naam had staan en op een dag hadden de politie de hele wijk afgezet en waren ze elk huis aan het uitkammen.El Morocha had naar het schijnt prachtige benen en een vrouwelijk gezicht, doordat hij zich verkleed had als vrouw is hij aan de politie kunnen ontsnappen, vandaar zijn bijnaam, later is hij door de politie tijdens een inbraak doodgestoken.
Hij werd opgevolgd door een nieuwe leider, maar het verhaal van El Morocha is welbekend in Mendoza.Doordat nu 16 leerlingen onder mijn gezag staan ben ik verplicht geweest om de groep in 2 op te delen, zoals verwacht gaat dat met de nodige problemen.Enkelen willen niet met een bepaald individu in de klas zitten, anderen kunnen niet op een bepaalde dag, anderen komen wanneer ze willen zodus dat ik geregeld enkele moet weigeren.De lessen zelf lopen vlotter, de kinderen maken vorderingen maar het enige probleem is dat geen enkel studeert, elke les wordt er goed gewerkt maar de volgende les zijn ze het voorgaande blijkbaar allemaal vergeten.Toch geef ik de moed niet op.
1 comment:
Good words.
Post a Comment