bolivia

Verkenning van Bolivia: 15 november-30 november Op het programa:
Lapaz
Lago titicaca
Salar de Uyuni
Potosí
Sucre
LAPAZ
Het was een vochtige, mistige ochtend, die woensdag 15 november, de radiotaxi kwam zoals gewoonlijk veel te laat opdagen waardoor we op het nippertje onze bus misten, mijn schuld en de reisbuddies een beetje op hun tenen getrapt... Er zat niets anders op dan wachten op de volgende flota richting hoogste hoofdstad ter wereld! Door al dat gehaast en gespurd besefte ik opeens dat mijn gsm verdwenen was, dat oude campesinomannetje dat tegen me aan was gelopen moest wel mijn mobieltje uit mijn zak hebben gegrapt...Mijn cellular was dus gestolen! We waren nog niet vertrokken en het avontuur begon al goed...Maar zoals altijd bleef ik een optimist tot in de kist en vertrok dan maar zonder dat globale systeem voor mobiele communicaties op reis. Eindelijk op de bolivarbus, zoals voorspelbaar werden we verhinderd door een plaatselijk dorpsfeest gelegen in het onherbergzame altiplano. Dansende chollitas, verkleede aymaras, ontelbare Paceñaflessen ( in Lapaz bereid bier) gaven het beste van zichzelf! Aangekomen(met 3uur retraso) in de bestuurlijke hoofdstad van Bolivia, had niemand last van hoogteziekte, deze ziekte wordt door de lokale bevolking voorkomen door matte te drinken, een thee gebrouwens van de bladeren van de inheemse coca-plant. Het schemerde buiten en er verschenen duizende lichtjes, ook de sterrenhemel stond op zijn best. Het was mijn tweede aankomst in Lapaz en deze stad verwonderde me opnieuw. "De vrede", gelegen in een kloof lijkt zo irreËel. Het is ongeloofwaardig hoe een bevolking van bijna 1 miljoen inwoners in dit ‘hol’ kan leven.. We ontdekten een comfortabel, knus hostalletje en sliepen er voor 27 bolivianos per nacht (2.7 euro). De volgende dagen verkenden we de stad: Plaza Murillo, Iglesias uit de Barok, het coca museum, de beruchte heksenmarkt waar dode lamafoetussen worden verkocht ter verering van de pachamama (moeder aarde),... later die avonden exploreerden we het nachtleven: aten in een echte gringoplace (kipkerrie, nostalgie!) en placeerden een dansje in een salsabar! Ook werden we zwaar afgezet in een jazzclub,wat later best grappig was. En ook het zatte AFS-feestje was zeker de moeite waard!
Lago titicaca:
Een twee-daagse trip georganiseerd door AFS by him/herself!!! BRAVO! Met een 70-tal gringos, in het bijzonder veeeel Belgen en Duitsers, ook enkelen uit Thailand, Zweden, Denemarken, Hongarije, Australie, Zwitserland en Nieuw-Zeeland. We verlieten Lapaz in de ochtendgloren en zetten onze tocht verder richting (deze keer, hoogste bevaarbare meer del mundo): Lago Titicaca. Na drie uur kwam het meer in zicht, een oogverblindende buena vista. We staken het lago over met barcas( 3 uur op en top avontuur), bezochten ruines, overnachten op eiland del sol. Het was een hele klus om helemaal bovenop de berg te geraken en dat met koffers!(gebrek aan zuurstof, we bevonden ons 4000 meter boven de zeespiegel). Eenmaal boven, was het buurland Peru zichtbaar, ik zwaaide naar mijn Peruviaanse freundin. 's Nachts bewonderde ik een sterrenhemel die ik nog nooit had gezien! BANGELIJK! Het werd een gezellige avond aan het kampvuur, de gitaar werd bovengehaald en iedereen wisselde zijn AFS-ervaringen... Volgende ochtend liep de tocht naar beneden heel wat vlotter... De boottocht werd ingezet. We konden Isla de Luna niet bezichtigen vanwege de dominante golfstroom. Wat inderdaad wel hevig was, het water sloeg meer dan ik graag had, ons bootje binnen. Iedereen zat met een ei in zijn broek voor zinkingsgevaar. Sommigen onder ons werden lijkbleek en vertoonden het zeezieksyndroom, met de nodige gevolgen...zonder details. Eindelijk aan wal! Copacabana heeft veel gelijkenissen met een idylisch strandstadje: spelende kinderen op het strand, ligstoelen, uitgelaten sfeertje, ... Wel lopen er verdacht veel gringos rond. Na een bezoek aan de kerk(de moeite waard) van Copacabana (de maagd van deze stad is superpopulair) zetten we onze busrit verder richting Lapaz. Er waren twee bussen voorzien voor de meute intercambios. Op een uurtje verwijderd van de stad viel onze bus stil, overhitte motor. De chofer verliet de bus met een verdacht leeg flesje... en verscheen enkele minuten later terug met een vol. Dan ...goot hij de-vermoedelijke-urina-vloeistof over de motor. Er kwam een stinkende rookwolk vrij die zich verspreidde over heel de bus. Vluchtactie naar buiten voor verse lucht! De rit werd voortgezet met zeventig man in een bus van dertig!
PUERTA DE SOL
Volgende ochtend vroeg uit de veren, na veel moeite hadden we een busje bemachtigd op de zwarte markt en dan huphup richting Puerta del sol. Deze poort is gelegen in Tiwanaku, dit was een stad gelegen in het huidige Bolivia op een tiental kilometers van het Titicacameer(ook gelegen op 4000 meter boven de zeespiegel) We reden met enkele andere AFS-ers, Canadezen en Bolivianen in een barakbusje naar de beruchtte zonnepoort. Eerst een Museum bezocht: mensenschedels, archologische resten van potten en benen, vele Boliviaanse graansoorten, impressionante incabeelden, anthieke borden ook de archeologische opgravingen waren het bezichtigen waard... dan kwam puerta del sol aan de beurt, een miezerig poortje dat ik me veel anders had ingebeeld, ontgoocheling alom! Ik vond het nog geen 5 frank waard! Deze poort heeft wel bijzondere krachten en Neilke Armstrong heeft deze poort bezocht en de zonnewende is astrologisch correct, 1 dag per jaar, op onze nationale BELGISCHE feestdag(voordiegene die dit niet herinneren of gewoon NIEt weten: 21 juli) , gaan de stralen van de zon recht door deze poort. Er wordt dan een groot feest gegeven ter verering van de zon (met uiteraard veel muziek en natuurlijk drank!)! Deze poort heeft ook een kalenderfunctie versierd met figuren.
SALAR DE UYUNI:
Salar de Uyuni is het grootste zoutmeer ter wereld (eerst hoogste hoofdstad dan hoogste meer en ten slotte grootste zoutvlakte TER WERELD: ik zou zo zeggen GO BOLIVIA!!!) Het heeft een oppervlakte van 10.000 km2 , is gelegen: op 3650m en in de buurt van het andesgebergte.
Na een verschrikkelijke achturende busrit, waar ik geen oog dicht had gedaan en felle doodsangsten had doorstaan, arriveerden we EINDELIJK in een desolaat dorpje waar niets te beleven viel, genaamd Uyuni. Het was 4 uur 's ochtends en namen een taxi naar het sjiekste hotel van de stad, handig toch als je conecties hebt en vooral wanneer je er gratis kan verblijven!!! We kropen moe onder wol. De "volgende" dag (5 uur later) gingen we naar een reisagentschap en reserveerden een driedaagse trip. We waren met een uitstekende gids, een gezellig kokkinnetje (naamgenoot Evita), ons drie, een Nederlander en een Amerikaan (die veel te laat kwam, hij was al gewend aan de Boliviaanse klok!) Salar de Uyuni is een van de belangrijke toeristische trekpleister in Bolivia. Dus het krioelde er van de gringos.
De eerste dag verkenden we het zoutmeer, bezochten een zoutfabriekje waar het zout artisanaal werd bereid, speelden met een lama, amuseerden ons met het nemen van vele fotoshoots (visuele illusie op het zoutmeer), exploreerden het cactus eiland (een stuk land omgeven door het zoutmeer vol met cactussen), sliepen in een zouthotel (ALLES is gemaakt van zout), beklommen bergen(besloot te stoppen met roken door het zeer erge gemis aan lucht), ... Deze zoutvlakte is een pareltje op aarde, zowel letterlijk als figuurlijk. Nog nooit zag ik zoon mooie plaats op aarde!!!! Ik heb er geen woorden voor deze schoonheid! Er wordt geschat dat Salar de uyuni meer dan 10 miljard ton zout bevat, waarvan ongeveer 25.000 ton jaarlijks wordt weggehaald.
Volgende dag vroeg uit de veren, het schemerde buiten toen we samen met wel 50 andere toeristas de vulkanische activiteit bewonderden! Het waren gaten in de grond waar rook/damp uitkwam: het gaf een MYSTIC sfeertje! Na een overheerlijk ontbijt kwamen de meren aan de beurt: laguna verde, colorado, rojo, een voor een adembenemend! Ik had weer eens een waauw-gevoel. Ook de berg met de zeven kleuren en de boom uit steen waren subliem! We reden met onze jeep in volle vaart over de verschillende landschappen. Elk uurtje veranderde het zicht, van dorre woestijn tot altiplano, ook het weer kende veel afwisseling van brandende zon tot zelfs hagel. We hadden chance want tijdens november is Salar de Uyuni een broedplaats van drie rassen Amerikaanse flamingo's. Ook struisvogels, vele eendensoorten, lamas en alpacas kregen we te zien. We bezochten een grot gelegen in een berg, een eeuwenoude begraafplaats voor een etnische stam. Er lagen mensenschedels en de graven waren soort bunkers...Ook de galaxygrot is moeilijk te verwoorden : leek op een droge onderzeewereld natuurlijk zonder vis en water, leek op gedroogde algen... Archeologen en biologen zijn er nog altijd niet aan uit.
Laatste dag zetten we verder richting Uyuni, na vele uren in de jeep komen we aan in het hol van pluto, Uyuni! Eerder die dag hadden we een treinkerkhof bezocht maar daar vond ik niets aan... Na afscheid te hebben genomen van onze lieve gids en kokkin en onze medereizigers trokken we ons terug naar ons luxueuse hotel, waar we moe en voldaan relaxten van een romantisch, voorspelbaar filmpje.
POTOSI
Na een stevig ontbijt reden we noordswaarts richting Potosi, hoogste stad ter wereld (). Na zeven uurtjes flota kwamen aan. We zochten (op automatische piloot)een hostalletje, installeerden ons, verkenden de stad, bezochten gekoloniseerde kerkjes en typische marktjes. Deze stad dankt zijn ontstaan aan de ontdekking van zilvererts (mijnen) In de 17de eeuw had deze stad veel rijkdom en een bevolking van 200.000 zielen. Ook was deze stad met zijn vele kerken een van de grootste en rijkste van Zuid-Amerika. Deze stad heeft een rijke historie en een prachtige koloniale architectuur. Op dit moment is de stad zeer afhankelijk van het toerisme en verdienen de mijnwerkers wat bij door toeristen rond te leiden.
Wat wij ook deden... Met jong en oud in echte mijnwerkersklederdracht (helm, licht, botten en een overal) werden we door zeer lieve gidsen rondgeleid. We deden mee aan het welkomsritueel: twee slokjes alcohol van 94 procent (jiha fuerte! ik schenkte veel aan pachamama), kochten sigaretten, alcohol en drank voor de mijnwerkers in de mijnen. Eenmaal binnen in deze enge grotten kreeg ik last van claustrofobie. We kropen door smalle gangetjes, waar veel stof hing...bezochten de tio, de god van de onderwereld, hij beschermt je in de mijnen. Af en toe hoorden we een dynamietknal. In de mijnen werkten jongens van 13 jaar, verbleven daar van 9 tot 6uur ´s avonds, zonder eten. Het was echt pijnlijk om te zien! Belgie 100 jaar geleden..Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet echt op mijn gemak was. Maar een ervaring (zoals heel deze AFS- ervaring) was het zeker... Op dit moment is de stad zeer afhankelijk van het toerisme en verdienen de mijnwerkers wat bij door de toeristen rond te leiden in de mijnen.
SUCRE
Sucre, een stad op drie uur gelegen van Potosi! We verbleven in een hostalletje op de Plaza principal, Hostal Sucre. We arriveerden rond zonsondergang, er hing een zwoele losbandige sfeer. Je moet weten dit is de wettelijke hoofdstad van Bolivia, de onafhankelijksverklaring wordt hier bewaard. Alles in deze stad is blanco! Het heeft vele prachtige kerken en gezellige plaza's. Het is vreemd elke stad die Bolivia te bieden heeft verschild zo erg, het lijkt of je elke keer weer in een ander land komt! De engeltjes hebben hun bedjes over deze stad uitgestrooid! We keerden vervroegd huiswaarts vanwege de onverwachte stakingen..
NAWOORD:
Bolivia is echt een adembenemend land. De natuur is schitterend ook schatten van mensen (soms zijn de chollitas wel gemeen, maar dat went..).Het is niet te verwonderen waarom er zoveel rugzaktoeristen door dit mooie land reizen...de prijs zal er ook wel toedoen...
Het verslagje van ons reisje door Argentinie is te lezen op joost zijn space,( joost zijn verslag). Het was super leuk om mijn broere terug te zien. Ook al stond hij mij niet op te wachten aan de luchthaven maar lag wel te ronken in zijn bed (disculpeme ik ben geen ZWAAR GEWICHT , joost!) Ik heb volop genoten van dat reisje met hoogte punten: het bewonderen van de walvissen, pinguins en zeehonden, gezellige terrasajes in buenos aires, de zeewandelingen, LEUKE FEESTJES, de campingmomenten met Argentijnen, de lekkere eetmomenten, logeren bij Chris de Ijslander, kennismaking met de transseksueel en Joost zijn familie(rijke stinkerds en schatten van mensen) en zoveel meer! Ondanks mijn fysieke klachten was het demax!!!!!! Ook ons williampje was een toffe dude! Maar ik heb een conclusie getrokken uit deze reis : wat ben ik blij dat ik voor BOLIVIA heb gekozen en niet voor Argentinie, mooi land maar heeft teveel gelijkenissen met Europa.
Kortom : Met oudejaar ben ik afgereisd naar Tarija, idyllische stadje (eerste stad onafhankelijk in Zuid-Amerika) gelegen in de wijnstreek. Mijn Boliviaasne familie viert niet echt oudejaar. Maar ik heb er zalig van genoten. Oudejaar gevierd met al de snobkes van Bolivia voor 10 euro (inclusief eten en drinken) Ongeloofwaardig hoe de meisjes zich zo kunnen optutten, het waren wel missen...Het was een zalige avond, gelachen met dronken trutjes, gedanst op reggeaton en cumbia, lekker gesmuld en gedronken... Het valt me op dat Bolivia zoveel gewoontes heeft: zoals op oudejaar twee druiven eten voor geluk voor het nieuwe jaar, ook het dragen van een geel(geldgeluk) of rood (liefdegeluk)onderbroek brengt Boliviaans geluk. Ook ik deed er aan mee... we zien wel..
En inderdaad, ons Evita is niet zoon schrijftalent als haar geliefde tweelingsbroeder en het spijt me als je nu in slaap ligt voor je computadora tijdens het lezen van mijn diario! Toch hoop ik dat je er een beetje deugd aan had... alleszins wens ik iedereen een Feliz AÑO NUEVO 2007!!!!! Veel warmte uit Bolivia en hou jullie taai!
Het lied van Cochabamba:
Mi tierra de Cochabamba
Es tierra maravillosa
Es una tierra para vivir!
Hay gente linda y sencilla
Amable y cariñosa
Le rinde culto a la vida
Es una tierra feliz
Que lindas son sus mujeres
bailando todas sonríen
Saya bonita para bailar
Se dan gusto y comparten
Como es costumbre en si gente
ADIOS BESITO EVITA
ciao
mijn nummer van mijn gsm is nog steeds hetzelfde : 0059170397473 voor wie wil...
je weet nooit...
adres webblog: http://hombredefortuna.blogspot.com