eind september begin oktober

De laatste dagen van september

Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.

Oktober
De dagen vliegen voorbij.Het is nu ongeveer 10 dagen geleden dat ik een berichtje heb geschreven.De datum geeft 11 oktober aan .In de tussentijd heeft men Spaans een grote vooruitgang gemaakt.Ik ga, zoals het hoort, altijd naar de les, behalve Literatuur skip ik regelmatig vanwege het grote aantal Amerikanen, van hun gemekker word ik ziek .De hoofdreden is dat ik, voor volledig in de Argentijnse sfeer te komen, niet in contact wil komen met buitenlanders.
Gisteren ,dinsdag 10/09/06, heb ik me voor het eerst vertoond in de wereld van de liefde, ben met een meisje, Vere Nice genaamd, een filmpje gaan kijken, Ultimo tango de Paris van Bernando Bertolucci, een klassieker.Ze is 22 jaar en zoals de naam voorspeld is ze very nice.Ze is Argentijnse met Franse roots en praat geen klop Engels ,perfect dus.Het afspraakje was een succes, persoonlijk zou een liefje m’n Spaans vooruithelpen.Nu zie ik dat als de enige reden.Puur zakelijk.Momenteel ben ik geen overvol gelopen vat die speurt naar een slachtoffer om men affectie op bol te werken, ik denk ook niet dat die tijd zal komen.Ik beweeg me liever zonder een onschuldig schaap achter me.Ik ben me ook aan het engageren in de meer alternatieve bodem van Mendoza, hoewel die ook nog naïef van aard is.Zoals de humor hier.Sarcastische humor is niet gekend hier en daar maak ik mooi gebruik van,het is altijd lachen met die Argentijnen als ze je humor niet doorhebben.De humor hier is een mengeling van vulgariteit en seksuele praat doorspekt met een aantal doorgewinterde vloekwoorden.In een typisch gesprek onder jongeren (en soms ook ouderen )hoor je altijd een repeterend “boludo” op het einde van elke zin.Verbazend hoeveel het hier wordt gebruikt.Jong en oud schuwt een goed vloekwoord niet.Als er iemand hijo de puta tegen je zegt, neem het op als een compliment.
Ik kan nog niet spreken van doorsnee weken maar langzaamaan begint de routine erin te komen.Wat noodzakelijk is voor een zeker houvast.In de week ga ik geregeld iets drinken met vrienden, kennissen.Ook dat punt gaat vooruit.Ik begin de manier van doen hier gewoon te worden.Hoewel ik niet echt veel in contact met de armere Argentijn, de werkende man waarvan de kinderen op hun 19 jaar ook kinderen krijgen zoals dat bij hem ook het geval was.Elke morgen op de micro naar men faculteit, passeer ik voorbij het plaatselijke hospitaal.Elke dag zie ik nieuwe koppeltjes, rond de 19 jaar, het meisje met een volle buik en een gelukzalige glimlach op het gezicht gevolgd door het ventje die de kinderwagen op de micro sjouwt.Volgens mij is Argentinia het meest productieve land ter wereld.

Terwijl ik dit schrijf is men broer binnengekomen met tranen in de ogen.Na een sigaret en 2 liedjes stil beluisterd te hebben verteld hij me hij niet naar Andorra mag van z’n vader.Alberto is de Pater familias, zijn wil is wet, niets kan dat verbreken.Ik vraag me af of vaders hier overal zulke macht hebben.Want bijvoorbeeld de vader zit altijd op de beste plaats, krijgt eerst eten .Aan tafel heeft Alberto de beste positie voor tv te kijken ,naast hem zijn trouwe gezant Graciela ,naast Graciela Antonella, die momenteel alleen maar Light eet ,het is niet dat ik zo’n expert ben maar ze weten hier niks van diëten.Wij eten fideos(pasta slierten )en Antonella eet een salade met tonijn overgoten met olijfolie en daarna een zoet gelatine boeltje.Niet gezond.Ze beseffen hier niet dat sporten en water drinken, de 2 meest belangrijke zaken zijn hoewel de garage omgebouwd zal worden in een fitnessruimte.Je ziet mensen, ontevredenheid over het uiterlijk komt overals voor.Argentinia is zelfs tweede na USA waar het meest plastische chirurgie wordt toegepast, vooral bij de 30-40, de mama’s.Soms weet je niet wie van de 2 de dochter is.Er lopen hier, in vaktermen, bergen MILF’s rond. Uiterlijk vertoon hier is zeer belangrijk, iedereen heeft de nieuwste gsm, zelfs men jongste nicht die 8 jaar is heeft het nieuwste model van Motorola.
Elke dag wordt het warmer ,rond 2uur zie je elke dag minder en minder volk op straat ,in de bussen allemaal slapende kopjes, je wordt passiever,soms is het zo warm dat ik me afvraag of het nog warmer kan,zweten doe je niet rap ,het enige voordeel is dat het droge warmte is omdat we ons in een woestijn bevinden,in Buenos Aires bijvoorbeeld, dat dicht bij de zee ligt heb je dat plakkerig gevoel in de zomer.

Toen ik samen met m’n goede vriendin en leerkracht knus zat te keuvelen werd ons onderonsje onderbroken door een aardbeving ,ik had het niet eens door maar men gezette vriendin pakte haar boeltje en haar pepsi cola en 10 seconden later waren we buiten de universiteit,alleen wij.De meeste mensen werkten gewoon door.Volgens mij moest het een komisch zicht geweest zijn: een gezette vrouw met een mannenkapsel en een aardbeienneus in ganzenpas snellend van de trappen op de voet gevoeld door een buitenlander die met moeite zijn boekentas en zijn gerief bij elkaar kon houden.
Altijd als ik iets goed zeg ,kijkt ze naar mij met een goedkeurende blik en checkt ze me van top tot teen uit.Ik hou ervan dat ze dat doet.Ze is ook men tipgeefster voor lekkere restaurantjes.Dit weekend gaan we voor 2 dagen naar Chili,Santiago.Het is een verlengd weekend omdat het volgende maandag, de dag dat Columbus Amerika ontdekte in het jaar 1492.

Tijdens de tocht naar Chili zijn we gepasseerd langs de Aconcagua, de grootste berg van de Andes ,een kollos die zijn naam waardig is.Een enkele vos en een paar condors die ons in het oog houden rijden we naar de Chileense grens met vooraan de pijprokende pa en naast hem zijn trouwe gezant Graciela.De reis zou 5 uur duren maar het werd er 7 door de onverwachte sneeuwval.2 uur in de kou meter voor meter vooruitgaand.De chileense douane is vrij streng en bevind zicht bovenop een berg.Import van vlees en fruit is verboden voor de plaatselijk economie te beschermen.Ons huis bevind zich in Vina del Mar ,aan de zee .Een populaire badplaats in de zomer,vanwege het gematigde klimaat.Chili ligt aan de pacific waardoor je het hele jaar een gematigd soms koud klimaat krijgt.Dit reisje was een culinair hoogtepunt:Oestertjes,octopus, mosselen en andere schaaldieren verschenen op men bord.
Voor het eerst heb ik ook mosselen rauw gegeten, eerlijk, ik prefereer toch gekookt.Afgezien van naar de winkel gaan op zoek naar lekkere boef deden we niet veel ,wat ik zeer spijtig vind, men familie is nogal passief.Doordat het niet zo’n denderend weer was ,bleven ze liever binnen dan naar het strand te gaan om bv krabben te vangen.Ik heb men zus eenmalig kunnen overtuigen maar na een klein halfuur was ze het beu.Vina del Mar is prachtig hoewel het binnen 5 jaar veel gemeen zal hebben met onze kust.Appartementen rijzen op, top hotels vestigen er zich.Het centrum is afgelikt,niks authentiek, de chilenen zijn verzot op de Amerikaanse cultuur,overal zijn Malls, Mc donalds en andere cultuurbedervers.Maar langs de kust zie je zeehonden en zeeleeuwen terwijl albatrossen hoog boven je zweven.
Een enkel spijtig gegeven is dat men broer iets fout had gegeten zodat hij onophoudelijk scheten liet, in het gezicht van m’n zus, uit het raam, op het kussen van men moeder.Het is een vunzig ventje, men broer, een klein kind.Maar het blijft men broer.Het was een goed weekendje om eens lekker te genieten met men boek die men moeder heeft opgestuurd,ik had er eens nood aan.Maar binnen enkele maanden zal ik in staat zijn om Spaanse boeken te lezen.De laatste avond zijn we gaan karten, miniatuur formule 1,broer en pa zijn profs,gevolgd door antonella die er ook wel wat van kan en dan ik,ze hadden er een maar door omstandigheden hebben ze hem verwijderd.Een zeer leuke belevenis hoewel het me niet zo goed afging.