conclusie

De laatste dagen van september

Bijna 2 maanden op Argentijns grondgebied, de meest schokkende, actieve maanden van m’n leven .
Ik heb nu de competenties verwerft om zelf foto’s te ontwikkelen, tango te dansen als een stijve hark en te genieten van dag tot dag zonder bezorgt te zijn wat de volgende dag zal brengen.M’n Spaans gaat in stijgende lijn.Ik kan nu al een behoorlijk gesprek voeren zonder onbegrijpelijke blikken op te wekken.
Met m’n broer en m’n zus heb ik een goede relatie die al zeer dicht bij een broer-broer,broer-zus relatie aanleunt.Op de unief kennen ze me al ,ik ben niet meer de Yankee,wat ik mooi recht gezet heb.Ze zijn hier niet voor de Amerikanen.In m’n faculteit zit het gros van alle alternatiefjes van Mendoza, niet de ideale mensen voor een gesprek mee te voeren in mijn gebroken Spaans, ze respecteren me en de vriendschap zal wel komen.M’n vader en moeder zijn nu 10 dagen weg van huis en ik zou niet meer weten hoe het was met hen erbij,de mens is zoals een kameleon, het past zich overal aan.
Ik zou niet meer weten hoe het is een gewoon, Nederlands gesprek te voeren.Ik ben gewend aan het communicatieprobleem die me elke seconde van de dag achtervolgt.Een goed gesprek is hier het gene waar ik meest voldoening in schep.In België kon ik soms last hebben van een, laten we zeggen asociale beu, hier wordt me dat niet gegund en daar ben ik niet rouwig om.Er zijn zeer zeker nog punten waar ik aan moet werken zoals ik ben niet rap geneigd om iemand te bellen, ook al heb ik de persoon het beloofd.Een ander puntje is dat ik niet altijd m’n afspraken nakom wegens het gewoonweg vergeten te hebben.Zo kreeg ik een ticket voor een optreden, en ik ben niet afgekomen wat ik later serieus voor onder m’n voeten heb gehad.Dit zijn allemaal kleine dingen, maar de details maken het .Het gemis naar het thuisland heb ik niet, niet in de mate om het te melden.