zaterdag 19/08/06

De communicatie in het huis van de Recchias gebeurd meestal via telefoon, rond 5 uur werden ik en Renzo dus gebeld in zijn kamer door Graciela dat we moesten opstaan.Een uur en half later hadden we ontbeten, alles bij elkaar gepakt en waren we klaar voor het vertrek.Negro, een vriend van Renzo, gaven we een lift want hij had in Buenos Aires afgesproken met een vriend dat hij kende van tijdens zijn verblijf in de States, waar hij skieles gaf. Hoe meer zielen hoe meer vreugd.De afstand Mendoza-Buenos Aires bedraagt 1200 km wat hier 9 uur rijden is vanwege het feit dat het altijd maar rechtdoor is, plankgas geven dus wat vader wijselijk deed.Rond 4.30 kwamen we toe in Buenos Aires waar we even bleven om te bekomen van de Pampa, de flamingo’s in de zoutmeren die werkelijk prachtig waren(foto op 11.11.11-kalender).Ons hotel is vlakbij de obelisk aan de drukste straat van Buenos Aires,Avenida de Julio en de breedste straat ter wereld.Eerst hebben ik een Renzo de stad een beetje verkent,rond de obelisk,Corrientes street en de Pietonal vind je talrijke plaatsen waar venters hun merchandise verkopen,straatartiesten optreden.Toeristen worden hier talrijk gepluimd.De “authentieke” gauchoshops vind hier op elke hoek van de straat, het is hier trouwens zeer trendy om je te kleden als een gaucho.
Na te hebben gegeten in de top der pizzatenten van Buenos Aires, Pizza Rey dat de naam zeer zeker verdient.Ik ben niet echt een pizzafan maar daar ging alles er goed in.Rond 1 uur hadden we afgesproken in Santhelmo met 3 meisjes, een van de vele tangowijken waar Carlos Gardel, een van de bekendste zangers in de Argentijnse tangogeschiedenis, kind aan huis was.Renzo had de meisjes leren kennen in de Panupichu, de bekende Inca ruïnes in Peru.We kochten enkele flessen Gancia,te verkrijgen met Citroen extract om de smaak te neutraliseren,zeer lekker maar oh zo gevaarlijk.Eerst gingen we naar een vriendin haar huis om te aperitieven, nadien zouden we afzakken naar een universiteitsfeestje een beetje verder.De sfeer was goed, de meisjes mochten er zijn.Ik voelde me verdomd goed aan de andere kant van de wereld, de gesprekken gingen over film, muziek en naarmate de avond vorderde werden ze steeds”dieper”.De problemen met de ouders, vriendjes, onbeschreven regels in Buenos Aires.Bijvoorbeeld: zo zou je als meisje de politie niet in de ogen mogen kijken want anders denken ze dat je met hen wilt neuken.Na de 2 de fles en een gezicht meer werd het tijd dat we eens naar het feestje gingen.Geen Cumbia, de populaire dansmuziek, maar rock, electro werd tot mijn grote vreugde gedraaid.M’n executie is dus nog even uitgesteld.De gemiddelde leeftijd was ongeveer 20 jaar.
Contact zoeken is niet moeilijk ,je hoeft gewoon te zeggen dat je fan bent van Boca ,en het gesprek is begonnen.Ik heb telefoonnummers uitgewisseld met Maria ,eerlijk waar een wreed schoon kind, om als ik nog eens in Buenos Aires ben naar de Boca te gaan kijken, volgens haar een groot feest .
Rond 6 uur namen we afscheid en namen een taxi naar ons hotel.We werden afgezet aan de obelisk, 200 meter van ons hotel.Na 2 pancho te hebben verorberd, te vergelijken met een hotdog, zetten we aan.Langs de straat lagen clochards, een groot probleem in Buenos Aires, ingeduffeld in bergen vodden.10 meter van het oudste theater en meest bekende waarvan de naam me nu ontglipt werden we lastiggevallen door 3 achtienjarige junks.Eerst vroegen ze achter 2 peso,toen we ze probeerden af te wimpelen werden ze agressief en beginnen ze te graaien naar je portefeuille door je te duwen, je bij je nek te pakken of te schoppen als het voorgaande niet lukt wat bij Renzo het geval was, ik was al gaan lopen.De kunst is je vooral groot te houden en je niet te laten doen.Daar ging m’n illusie van een perfect avondje uit, het is natuurlijk ook een deel van het leven in de stad.