trippen in Argentinia

Aangekomen in Buenos Aires om 20.00u plaatselijke tijd .5 uur verschil met ons moederland.Geradbraakt en met vermoeide benen laten we ons leiden door de begeleidster naar de bus.
Die nacht slapen we in een klooster voor nonnen zonder verwarming.Er zijn Hollanders,Zweden,Ijslanders, Duitsers en vooral veel Amerikanen .Met z’n 200 zijn we .
Geen tijdsdruk, alles gebeurt op het gemak.Het heeft veel weg van een commune.Mensen hebben eerbied voor elkaar, ongeacht afkomst.Eindelijk een vreedzame maatschappij.
De communicatie gebeurt in het Engels.De meeste praten een handvol Spaans : hola, como estas en daar stopt het.De volgende morgen worden we verdeeld in groepen per provincie .4 gaan er naar Mendosa: William(Zweed),Ali (USA)en Anke(Belg)en ik.Vrienden maken is hier makkelijker dan een scheet laten.Na een citytrip door Buenos Aires zijn we al verder gekomen dan de formaliteiten en zijn er al groepjes gevormd.
Het enige wat een beetje tegenvalt, is de stad zelf .Het is 13°C dus in vergelijking met ons Belgische zomertemperatuur is dit de hel, ook deels omdat ik geen warme trui bij me heb en gekleed ben om 30°C te trotseren . Door de koude zijn er weinig mensen en de bomen zijn kaal,waardoor de stad een luguber uitzicht krijgt.De Bocca, de “must see” van Buenos Aires viel dik tegen .1 straat met een verlepte tangodanseres op de achtergrond en een paar straatventers en thats it.Er is al teveel aan geschaafd voor de toeristen. Het pink house, de woon-en werkplaats van de president, aan Plaza de San Martin was mooi maar niks meer en minder.Te hoge verwachtingen en het slechte weer geef ik de schuld voor de teleurstelling.De volgende keer in Buenos Aires zal zeker beter meevallen…

Die nacht splitsten we en gingen elk onze eigen weg.Diegenen die dicht bij Buenos Aires huisvesten bleven die nacht terplekke .De rest vertrok met een luxebus naar hun bestemming, meestal meer dan duizend kilometer verder.
De bus was een verademing om in te reizen, de zetel kon je transformeren tot een bed en je kreeg champagne .Waar ik en William aardig van profiteerden.

Mendoza

Rond 9 uur kwamen we toe op onze bestemming.Eenmaal uit de bus werden we vastgegrepen, bepotelt door enthousiaste ouders die wartaal uitten waar ik telkens met si op antwoordde.Voor mij stond Heidi me op te wachtten, een AFS-begeleidster .Ik zou 2 dagen bij haar en haar moeder blijven om dan af te zakken naar m’n vaste familie.De andere AFS’ers hebben al hun vaste familie.Ik prijs mezelf gelukkig .
Het ijs was rap gebroken .Een grapje van Joost D’hont en twas ik orde.De mama, Edith Schmidt, is lerares wiskunde en fysica en een schatje.Ze kookt non-stop, de vuiligheid die in het kleine huis zich opstapelt negerend.Ze geeft me les Spaans en voor de lunch heeft ze de Argentijnse specialiteit bereidt: Asado ,een soort barbecue maar volgens haar iets totaal anders.Voor de lunch hebben ze een koppel uitgenodigd. Een Belgisch meisje van Lier,Anneleen, die verlooft is met Nacho,een Argentijn.Ze gaf me raad en na het eten zijn Heidi en haar lief Juan ,het koppel en ik vertrokken met de auto voor een tocht naar de bergen.Daar hebben we Mate gedronken, een specialiteit en galletas…
Nu is het avond en Heidi wil met me monopolie spelen ,ik wil niet ,maar ik doe het toch … Morgen ga ik naar m’n gastfamilie.